Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၄</h2> <h2 style="text-align: center;">သစ္စာဖောက် တပည့်ကျော်နှင့် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥမွှေကြော်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ရှင်းဝေ တစ်ယောက်တည်း မသိနိုင်သော တစ်ဖက်ကမ်းက အခြေအနေများတွင်တော့ စနစ်၏ အကူအညီဖြင့် သူမ ကမ်းလှမ်းထားသော အလုပ်ရှင်များမှာ ရှင်းဝေ ထင်မှတ်နေသလို အေးအေးဆေးဆေး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိမနေကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဥပမာအားဖြင့် ယူပြရလျှင် စားဖိုမှူးကြီး လျူကို ကြည့်ပါ။ သူသည် နာမည်ကြီး ကျန်ပေ ဟိုတယ်ကြီးတွင် သူ၏ ဘဝတစ်ဝက်လောက် အချိန်များကို ကုန်ဆုံးကာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော အတွေ့အကြုံရင့် ထိပ်တန်း စားဖိုမှူးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ လက်အောက်တွင် မွေးထုတ်ပေးခဲ့သော တပည့်ကျော်တွေဆိုတာ မရေမတွက်နိုင်အောင်ပင် အများအပြား ရှိခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟိုအရင်ခေတ် အခြေအနေများက ဆိုလျှင် သူတို့ မိသားစု၏ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သော ဟင်းချက်နည်းများကို သင်ယူလိုပါက ဆရာဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် ရိုသေစွာ ဒူးထောက် ခေါင်းညိတ်ပြီး တရားဝင် တပည့်ခံမှသာ သေချာ သင်ပေးလေ့ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟင်းချက်တယ် ဆိုတာက လူတိုင်း လုပ်နိုင်ပေမဲ့ တကယ် အရသာရှိအောင် ချက်ပြုတ်နိုင်ဖို့က မွေးရာပါ ပါရမီ ပါဖို့ လိုအပ်လှသည်။ အနည်းငယ်လောက် အချိုးအစား လွဲချော်သွားတာနဲ့ အရသာက မိုးနဲ့ မြေလို ကြီးမားစွာ ကွာခြားသွားတတ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကုန်ကြမ်းတူတူ ထည့်သည့် ပမာဏ တူတူချင်းကို သုံးတာတောင်မှ တချို့လူတွေ ချက်ရင် နတ်သုဒ္ဓါလို အရသာရှိပြီး တချို့လူတွေ ချက်ရင်တော့ ဘယ်သူမှ စားမရသည့် ဝက်စာ ဖြစ်သွားတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">သာမန်လူတွေကတော့ ဒီလို သေးငယ်သည့် ကွာခြားချက်ကို သေချာ ခွဲခြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကျန်ပေ ဟိုတယ်ကြီးကို လာရောက် စားသောက်ကြသော အထက်တန်းလွှာ သူဌေးများကတော့ အတိုင်းအတာ ပေတံများထက်ပင် ပိုမို တိကျသော အကဲဖြတ်နိုင်သည့် လျှာကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့က ထမင်းတစ်နပ် စားရင်တောင် ဂဏန်း ၄ လုံး (ထောင်ဂဏန်း) အနည်းဆုံး သုံးစွဲကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်ထဲမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံး စီးပွားရေး ကျဆင်းလာတော့ ဟိုတယ်ကို လာရောက် စားသောက်သူ ဖောက်သည်များ သိသိသာသာ နည်းပါးလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ဟိုတယ်ပိုင်ရှင်က စရိတ်လျှော့ချရန်အတွက် ဝန်ထမ်း ထုတ်တော့မယ် ဆိုသည့် သတင်းဆိုးများက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">စဉ်းစားကြည့်လေ။ ဒီလောက် ကြီးမားခမ်းနားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကြီး တစ်ခုမှာ ဝန်ဆောင်မှုပေးမည့် ဝန်ထမ်းက ၄-၅ ရာ ခန့်ရှိပြီး မီးဖိုချောင် ဝန်ထမ်းချည်း သီးသန့် ၇၀-၈၀ လောက် ရှိတာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒီတစ်ခေါက် လူလျှော့ရင် နည်းပါးမည့် အရေအတွက် မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံး ဝန်ထမ်း အင်အား၏ သုံးပုံနှစ်ပုံလောက်က အလုပ်ပြုတ်ကာ အိမ်ပြန် လမ်းလျှောက်ရကိန်း ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် လူတိုင်း စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ မလုံမခြုံ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အလုပ်ဖြုတ်ခံရရင် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေး စမလား။ ဈေးကွက်က မကောင်းသဖြင့် အရင်းပြုတ်ဖို့သာ ရှိသည်။ ကိုယ်ပိုင် မလုပ်ရင်လည်း အနီးအနား ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလုပ်ခေါ်တာ လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ရင်းနှီးသော စားဖိုမှူးအချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ခေါင်းချင်းရိုက်ကာ စုံစမ်းကြသည်။ တခြားနေရာမှာ ပြောင်းလုပ်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ရှိလားပေါ့။ နေစရိတ် စားစရိတ် ငြိမ်းနဲ့ အဖွဲ့လိုက် အတူတူ ပြောင်းလို့ရရင် အကောင်းဆုံးပဲ ဟု တိုင်ပင်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အိမ်ထောင်ကျပြီး အခြေကျနေသူတွေ အတွက်တော့ ပို၍ ခက်ခဲလှသည်။ အပေါ်မှာ ပြုစုရမည့် မိဘ အောက်မှာ ကျွေးမွေးရမည့် သားသမီးတွေနဲ့ ဆိုတော့ တခြားမြို့ တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မလွယ်ကူပေ။</p> <p style="text-align:justify">အားလုံးက သောကများစွာဖြင့် သက်ပြင်းချကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟူး ... ငါတို့ကို တစ်ယောက်ယောက်က လာခေါ်ရင် ကောင်းမှာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"မင်း အိပ်မက်မက်နေလား။ ဘယ်သူက ငါတို့ကို လာခေါ်မှာလဲ။ ခေါ်ရင်တောင် ဆရာကြီးလျူ လောက်ပဲ ပါမှာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါနဲ့ စကားစပ်လို့ ... ဆရာကြီးလျူကို တစ်နေရာက လာကမ်းလှမ်းထားတယ် ကြားတယ်။ တစ်လ ယွမ် ၅ သောင်း တဲ့”</p> <p style="text-align:justify">"ယွမ် ၅ သောင်း ဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">ဒီလစာ ဂဏန်းကို ကြားလိုက်ရတော့ အားလုံး မျက်လုံးပြူးကုန်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ခဏတာတော့ သူတို့ရင်ထဲတွင် မနာလို ဝန်တိုမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဒီသတင်းက မီးဖိုချောင် တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတော့ ထိုသတင်းက ဟိုတယ်၏ HR မန်နေဂျာနားပါ ရောက်သွားလေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ဆရာကြီးလျူ တစ်ယောက် မနက်ခင်း အလုပ်ရောက်ရောက်ချင်း ရုံးခန်းသို့ အခေါ်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">HR မန်နေဂျာက ပြုံးစစဖြင့် ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆရာကြီးလျူ ... ခင်ဗျားလည်း ဒီမှာ လုပ်လာတာ တစ်သက်ဝက်လောက် ရှိပါပြီ။ အခု ဟိုတယ် အခြေအနေကိုလည်း သိသားပဲ။ နောင်ဆို ဟိုတယ်ကို ရောင်းပစ်ရမလား မသိဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးလျူသည် ကျန်ပေ ဟိုတယ်နှင့် အတူတူ အေးအတူ ပူအမျှ မိုးဒဏ် လေဒဏ် ခံလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဒီစကားကို ကြားတော့ သူ ကြောင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">HR မန်နေဂျာက ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာမှ မဆိုလိုပါဘူးဗျာ။ တစ်နေရာက ခင်ဗျားကို လစာ ယွမ် ၅ သောင်းနဲ့ လာခေါ်ထားတယ်လို့ ကြားလို့ပါ။ တကယ်သာ အဲ့လောက်ရရင် အခွင့်အရေး ကောင်းတုန်း သွားလုပ်လိုက်ပါလို့ အကြံပေးချင်လို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးလျူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီကောင်တွေက သူ့ကို အလုပ်ထုတ်လျှင် ပေးရမည့် နစ်နာကြေး လျော်ကြေးကို မပေးချင်လို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးပြီး မောင်းထုတ်နေမှန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက စဉ်းစားဦးမည်ဟု အေးတိအေးစက် ပြောပြီး ရုံးခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အလုပ်ဆက်မလုပ်ချင်တော့သဖြင့် စားဖိုမှူး ဝတ်စုံကိုတောင် မလဲတော့ဘဲ အိမ်သို့ တန်းပြန်လာခဲ့သည်။ ဇနီးသည်က သူ့ကို အချိန်မတော် မြင်လိုက်ရတော့ လန့်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာဖြစ်လို့လဲ ရှင်။ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးလျူက HR မန်နေဂျာ ပြောလိုက်သည့် စကားများကို ဇနီးဖြစ်သူအား ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါ ဇနီးသည်က ဝင်ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှင်ကလည်း ... မူကြိုကျောင်းက လာကမ်းလှမ်းတုန်းက ရှင်ပဲ မသွားဘူးလို့ ငြင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">လစာ ယွမ် ၅ သောင်း ဆိုသည်မှာ လွန်စွာ မက်လောက်စရာ ဖြစ်သော်လည်း အပြင်လောကကြီးက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲ မသိနိုင်ပေ။ ဒီမှာက အခြေကျပြီးသား တည်ငြိမ်သော အလုပ် ဆိုတော့ သူ မထွက်ချင်ခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဇနီးသည်က ဆက်ပွစိပွစိ လုပ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှင်ကလည်း ပါးစပ်က ဖွာလိုက်တာ။ အခု ဘယ်လို လုပ်မလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးလျူက သူ့မှာ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူးကွာ"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားဆုံးသည်နှင့် လင်မယား နှစ်ယောက်သား တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားကာ မျက်နှာများ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒီဖိတ်စာ ကိစ္စကို သိတဲ့လူက သူတို့အပြင် နောက်ထပ် တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာကိုး။ အဲ့ဒါက သူ့တပည့်ကျော် လျူမင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးက မျိုးရိုးလည်း တူ မွေးရပ်မြေ မြို့လည်း တူသလို လျူမင်ကို သူက သားရင်းတစ်ယောက်လို သဘောထားကာ ပညာသင်ပေး ကျွေးမွေး စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီမူကြိုကျောင်းက ဖိတ်စာ ကိစ္စကို လျှို့ဝှက်မထားဘဲ အသိပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့တပည့်ရင်းက ယခုလို သူ့ကျောကို ဓားနဲ့ ထိုးလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးလျူ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်မထားခဲ့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဇနီးသည်က ခါးသီးစွာ ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">"စီးပွားရေးက မကောင်းတော့ ကုမ္ပဏီတိုင်းက လူလျှော့နေတာလေ။ ရှင်သာ ထွက်သွားရင် သူက စားဖိုမှူးချုပ် ဖြစ်လာမှာပေါ့။ အကျိုးစီးပွားနဲ့ ယှဉ်လာရင် သားအဖတောင် စိတ်ဝမ်းကွဲကြသေးတာ။ ဆရာတပည့် ဆိုတာ ပြောမနေနဲ့တော့"</p> <p style="text-align:justify">နှစ်ယောက်သား ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">လောကဓမ္မတာ သဘောတရားကို နားလည်သော်လည်း သံယောဇဉ်ဆိုတာ ရှိနေတော့ ဒီလို အလိမ်ခံရတာကို ခံစားရ ခက်လှသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကဲ ... အခု ဘယ်လို လုပ်မလဲ"</p> <p style="text-align:justify">သူ့ရှေ့တွင် ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်သွယ် ရှိသည်။ တစ်လမ်းက ဟိုတယ်ကို ပြန်သွား HR မန်နေဂျာကို တောင်းပန်ပြီး ရာထူးငယ်လေး တစ်ခုနဲ့ အောက်ကျို့ လုပ်မလား။</p> <p style="text-align:justify">ဒါမှမဟုတ် ဒီပတ်ဝန်းကျင်ကနေ အပြီးအပိုင် ထွက်ခွာပြီး လစာ ယွမ် ၅ သောင်းပေးမယ့် အလုပ်သစ်ကို သွားကြည့်မလား။</p> <p style="text-align:justify">အချိန် အတန်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက် ဆရာကြီးလျူက သူ့ကို ကမ်းလှမ်းသော မူကြိုကျောင်းကို သွားရောက် လေ့လာကြည့်ရန် အပြီးသတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ့ဇနီးကလည်း ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထောက်ခံသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မူကြိုကျောင်းဆိုတော့ ကောင်းတာပေါ့။ ကလေးလေးတွေနဲ့ပဲ နေရမှာ။ ပြီးတော့ သုံးလ နေရင် ရှင့်မြေးမလေးလည်း မူကြို တက်ရတော့မှာ ဆိုတော့ အဆင်ပြေတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ထိုနေ့ ညနေမှာပင် ဆရာကြီးလျူက ဟိုတယ်သို့ သူ၏ နှုတ်ထွက်စာကို တရားဝင် တင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသတင်းကို ကြားတော့ ဟိုတယ် ပိုင်ရှင်က HR မန်နေဂျာကို ချီးကျူးလိုက်သည်။ လစာမြင့်မားသော စားဖိုမှူးချုပ် တစ်ယောက်ကို နစ်နာကြေး လျော်ကြေး တစ်ပြားမှ ပေးစရာ မလိုဘဲ အလွယ်တကူ ဖြုတ်ပစ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ကုမ္ပဏီအတွက် ငွေအတော်များများ သက်သာသွားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ပိုင်ရှင်က ဆရာကြီးလျူ၏ တပည့် လျူမင်ကို စားဖိုမှူးချုပ် နေရာသို့ ရာထူးတိုးပေးလိုက်ရန် ဖုန်းဆက် မှာကြားလိုက်သည်။ သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် စားဖိုမှူးချုပ် ဦးထုပ်ကို ဆောင်းခွင့် ရလိုက်သော လျူမင်မှာ ပျော်လွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ပြုံးဖြီးနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ...</p> <p style="text-align:justify">သူ စားဖိုမှူးချုပ် အဖြစ် မီးဖိုချောင်ကို စတင် ကိုင်လိုက်သည့် ပထမဆုံး အကြိမ်မှာပင် သူ၏ ဟင်းပွဲက ပြန်ပို့ခံလိုက်ရသည်။ လျှာပါးသော ဖောက်သည်အဘိုးကြီး တစ်ယောက်က သူချက်သည့် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥမွှေကြော်သည် ယခင် စားဖိုမှူးချုပ်၏ မူရင်း အရသာ မမှီကြောင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန် ပြောဆိုပြီး ပွဲဆူလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရိုးရှင်းသော ဟင်းပွဲလေး တစ်ပွဲ ဖြစ်သော်လည်း လျူမင် မျက်နှာ ပူထူသွားရသည်။ သူ့အပြစ်ကို ဖော်ထုတ်သည့် ဖောက်သည်ရဲ့ လျှာကို ဆွဲထုတ်ပစ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥကြော်လေး တစ်ပွဲကိုများ ဒီလောက်တောင် ပြဿနာ ရှာနေရလား ဟု သူ တွေးနေမိသည်။ မီးဖိုချောင် ဝန်ထမ်း အားလုံးကလည်း သူ့ကို တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြောင်နေသလို ခံစားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲကွာ။</p> <p style="text-align:justify">အခု ငါက ဒီမီးဖိုချောင်ရဲ့ စားဖိုမှူးချုပ် ဖြစ်နေပြီ။ ဟိုကျွမ်းကျင်ပါတယ်ဆိုတဲ့ ဆရာသမားကတော့ မူကြိုကျောင်းမှာ ကလေး ထမင်း သွားချက်နေရပြီလေ။</p> <p style="text-align:justify">လျူမင် ထိုကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့် တွေးတောကာ ကျေနပ်နေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ဆရာကြီးလျူသည် ရှင်းဝေ၏ ကြယ်တာရာ မူကြိုကျောင်း ရှေ့သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ မူကြိုကျောင်းဆိုတာကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးပေမဲ့ ဒီခေတ် မူကြိုကျောင်းတွေက ဒီလောက်ထိ ကြီးကျယ် ခမ်းနားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ကျောင်း၏ အပြင်ဘက် နံရံတွေမှာ ကလေးများ သဘောကျမည့် ပန်းချီတွေ လှပစွာ ဆွဲထားပြီး အတွင်းဘက်မှာတော့ အဆင့်မီ ကစားကွင်းတွေ သစ်ပင် ပန်းမန် အပြည့်ရှိသော ပန်းခြံတွေနှင့် အတော်ပင် စည်ကားနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအချိန် ကျောင်းဝင်းထဲတွင် ရှင်းဝေ တစ်ယောက်တည်းသာ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးလျူသည် သူ့တစ်သက်တွင် ယခုလို အလုပ်လာလျှောက်ရတာမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသဖြင့် ဒီလောက်ထိ နေရထိုင်ရ ခက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ဖူးပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ဟို ... မင်္ဂလာပါ ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော် အလုပ် လျှောက်ဖို့ ရောက်လာတာပါ"</p> <p style="text-align:justify">ရိုးရှင်းလှသော စကားတစ်ခွန်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မာနများကြောင့် အကြိမ်ကြိမ် အားယူပြီးမှ ထိုစကားကို ပြောထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save