Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">အမွေးမည်း လူမျိုးများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး ပြန်လာတာ ကောင်းပါတယ်... အဖေ အဲ့လောက် ဒေါသထွက်နေစရာ မလိုပါဘူး..."</p> <p>မြို့စား ကိုင်ဆန်၏ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားအား ကြည့်ရင်း ချင်ဟန်က ပြုံး၍...</p> <p>"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ လူလိုနေတာပဲလေ... သူပြန်လာတာ အချိန်ကောင်းပါပဲ..."</p> <p>"ဟမ့်..." မြို့စား ကိုင်ဆန်က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း ချင်ဟန်၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်၏။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အော်မန်ဒိုသည်လည်း သားအရင်း တစ်ယောက်ပင်။ မည်မျှပင် ဆိုးသွမ်းနေပါစေ သူ့ သားသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အော်မန်ဒိုမှာ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူ့အား ထပ်မံ နှင်ထုတ်လိုက်ပါက သိပ်တော့ ကောင်းမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ထို့အပြင် ချင်ဟန် ပြောခဲ့သလိုပင် သူတို့က အိမ်နီးချင်း အုပ်ချုပ်သူများနှင့် ကုန်သွယ်မှု စတင်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အကူအညီများ အမှန်တကယ် လိုအပ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ယခု အော်မန်ဒို ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူသာ ကူညီပေးနိုင်လျှင်လည်း ကောင်းလှ၏။ ထိုအကြောင်း တွေးမိသည်နှင့် သူ့မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားပြီး ဘေးရှိ သခင်ဝှိုက်အား ကြည့်၍...</p> <p>"သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့လိုက်..."</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ" သခင်ဝှိုက်က ခေါင်းညိတ် အရိုအသေပေးပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>အချိန် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အော်မန်ဒို တစ်ယောက် အခန်းထဲ ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p>သူက အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်ရှည်ကာ တောင့်တင်းသော ရုပ်ရည်သွင်ပြင် ရှိသည်။ သို့သော် ယခင်ကထက် ခန္ဓာကိုယ် ပိုဖိုင့်ကားနေသလို ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p>ချင်ဟန်နှင့် ယှဉ်ရပ်လိုက်ချိန်တွင်မူ သူတို့နှစ်ယောက်ကြား ကွာခြားချက်မှာ သိသာလွန်းလှသည်။</p> <p>"မင်း ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့" အော်မန်ဒိုကို ကြည့်နေသော ကိုင်ဆန်၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန်အမင်း အေးစက်လို့။</p> <p>"အဖေ..." အခန်းထဲ ဝင်လာပြီးနောက် အော်မန်ဒိုက ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ရိုသေ လေးစားစွာဖြင့်...</p> <p>"အဖေ့နားကနေ ထွက်သွားခဲ့ရတဲ့ လတွေအတွင်း အဖေ့ကို အရမ်း လွမ်းနေခဲ့တာပါ... အဖေ့အနားမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်နေခွင့် ပြုပါ..."</p> <p>သူက အလွန် တည်ကြည် လေးနက်ဟန် ပေါ်နေပြီး ယခုလို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မြို့စား ကိုင်ဆန်၏ အမူအရာမှာ ပို၍ ပျော့ပြောင်းသွားတော့သည်။</p> <p>"ထလိုက်တော့..." သူက အော်မန်ဒိုအား ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p>သူက တည်ငြိမ်စွာပင်... "အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ပြန်မပြောကြတော့ဘူးလေ... မင်း ပြန်လာတာ ကောင်းပါတယ်... မကြာသေးခင်တည်းက လူတိုင်း အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေကြတာ... မင်း ဟိုနေရာမှာ နေပြီး တစ်နေ့လုံး အရက်သောက်နေမယ့် အစား အခုလို ပြန်လာပြီး ကူညီပေးတာက ပိုကောင်းပါတယ်... ရက်အနည်းငယ် နေရင် ငါတို့ ခရီးထွက်ရမယ်... မင်းရဲ့ ဓားကိုပါ ယူခဲ့..."</p> <p>အော်မန်ဒို၏ ဖိုင့်ကားနေသော ခန္ဓာကိုယ်အား ကြည့်ရင်း သူ မျက်မှောင် မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖေ..." အော်မန်ဒိုက စိတ်အားထက်သန်သည့် ဟန်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် မြို့စား ကိုင်ဆန် ထွက်ခွာသွားပြီး ချင်ဟန်နှင့် အော်မန်ဒို နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး..." ချင်ဟန်က ခပ်ရေးရေး ပြုံး၍ လက်ကမ်းကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် အော်မန်ဒိုကမူ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p>ချင်ဟန်ကို ကြည့်၍ အော်မန်ဒိုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ချင်ဟန်၏ လက်မှာ လေထဲတွင် တန့်သွားပြီး အနည်းငယ် အနေခက်သွားပုံ ရလေသည်။</p> <p>"သခင်လေး..." သူ့ဘေးမှ သခင်ဝှိုက်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုသူမှာလည်း အနေခက်နေသည့် ဟန်ဖြင့်...</p> <p>"သခင်လေး အော်မန်ဒိုက..."</p> <p>"ရပါတယ်..."</p> <p>ချင်ဟန်၏ အပြုံးက ပြောင်းလဲမသွားဘဲ ကမ်းထားသော လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ သူက ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်၍ ထွက်ခွာသွားသော အော်မန်ဒို၏ ကျောပြင်အား ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p>စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သခင်ဝှိုက်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့၏။</p> <p>…</p> <p>နောက်ရက် အနည်းငယ် အကြာတွင် မြို့စား ကိုင်ဆန်၏ စံအိမ်တော်မှာ အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။</p> <p>မြောက်ပိုင်းမှ လာသော ကုန်ပစ္စည်းများ နေရာအနှံ့ ရှိနေပြီး စံအိမ်တော် တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေလေပြီ။</p> <p>ပတ်ပတ်လည်တွင် ထူထပ်သော အမွေးမည်းများ ရှိသည့် လူတချို့က ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်နေကြသည်။</p> <p>"ပစ္စည်းတွေ အများကြီးပါလား..." နေရာအနှံ့ရှိ ကုန်ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း မြို့စား ကိုင်ဆန်က အံ့အားသင့်စွာ သက်ပြင်းချ၍...</p> <p>"ဒီလောက်များတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လို သယ်လာတာလဲ... ပြီးတော့ ဟိုအုပ်ချုပ်သူတွေက မင်းကို တကယ်ပဲ ဖြတ်သန်းခွင့် ပေးလိုက်တာလား..."</p> <p>မှူးမတ် တစ်ယောက် ဖြစ်သည့် အလျောက် အခြားသော အုပ်ချုပ်သူများ မည်သို့ ရှိမည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။</p> <p>ဤလောကရှိ မှူးမတ်များတွင် ကြီးမားသော ကိုယ်ကျင့်တရား ရှိသည်ဟု သူ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။</p> <p>တကယ်တမ်း ဤလူများကို ဓားပြများဟု ခေါ်လျှင်ပင် လွန်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>အော်မန်ဒိုမှာ ထိုအရာအတွက် ဥပမာ တစ်ခုပင်။</p> <p>မြို့စား ကိုင်ဆန်က သူ့အား အဘယ်ကြောင့် နှင်ထုတ်ခဲ့သနည်း။ အကြောင်းမှာ သူက လူအချို့အား တိတ်တဆိတ် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အနီးအနားရှိ အုပ်ချုပ်သူ တစ်ယောက်၏ ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ဓားပြတိုက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးမှာ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိပြီး ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p>အကယ်၍ ထိုကုန်သည်အဖွဲ့သာ အနီးအနားရှိ အုပ်ချုပ်သူအဖွဲ့ မဟုတ်ဘဲ သာမန် ကုန်သည်အဖွဲ့ သို့မဟုတ် အဝေးမှ အုပ်ချုပ်သူ တစ်ဦး၏ အဖွဲ့သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် အော်မန်ဒို အပြစ်တင် ခံရမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ယခုလို အချိန်မျိုးတွင် လမ်းပန်း ဆက်သွယ်ရေးမှာ အဆင်မပြေဘဲ အတော်လေးလည်း အန္တရာယ် များလှ၏။ ကုန်သည်အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ ဓားပြတိုက် ခံရခြင်းမှာ ကြီးကျယ်သော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ချေ။</p> <p>မြို့စား ကိုင်ဆန် ကိုယ်တိုင်လည်း ယခင်က ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ဤသည်ကို ကြည့်လျှင် ဤကဲ့သို့သော လောကကြီးတွင် ကုန်သွယ်မှု ပြုလုပ်ရန် မည်မျှ အန္တရာယ် များကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။</p> <p>မြို့စား ကိုင်ဆန်၏ အမြင်တွင်တော့ ချင်ဟန် တစ်ယောက် ဤမျှ များပြားသော ကုန်ပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာနိုင်ခြင်းမှာ လုံးဝ နားလည်နိုင်စရာ အကြောင်း မရှိပေ။</p> <p>"ပုံမှန် လမ်းကြောင်းကနေ သွားရင်တော့ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ..." ချင်ဟန်က ပြုံး၍သာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ဒီပစ္စည်းတွေကို သင်္ဘောတွေနဲ့ သယ်လာခဲ့တာပါ..."</p> <p>"သင်္ဘောတွေ..." မြို့စား ကိုင်ဆန် မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားပြီး ဤသည်ကို လုံးဝ မျှော်လင့် မထားခဲ့ချေ။</p> <p>"သင်္ဘောတွေက အန္တရာယ် မများဘူးလား..."</p> <p>သေချာပေါက် ဤလောကတွင် သင်္ဘောများ ရှိသော်လည်း သူတို့၏ နည်းပညာမှာ အလွန် မတိုးတက်သေးဘဲ ရွက်လွှင့်စဉ်အတွင်း အန္တရာယ်များစွာ ရှိနေလေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် မြို့စား ကိုင်ဆန် အမြင်တွင် ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် သင်္ဘောများ အသုံးပြုခြင်းမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အန္တရာယ် များလှ၏။</p> <p>"သင်္ဘောတွေမှာ ဘာမှ ပြဿနာ မရှိသရွေ့ တကယ်တမ်း သိပ်မခက်ခဲပါဘူး..." ချင်ဟန်က မြို့စား ကိုင်ဆန်၏ ခံစားချက်ကို နားမလည်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မြို့စား ကိုင်ဆန်မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက် မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ပေ။</p> <p>"ဟို အမွေးမည်းတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ လူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ..." ကုန်ပစ္စည်းများ အဆက်မပြတ် ရွှေ့ပြောင်းရန် အလုပ်ရှုပ်နေသော လူများကို ကြည့်ရင်း သူက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလာသည်။</p> <p>"သူတို့က ကန္တာရထဲက အမွေးမည်း လူမျိုးစုတွေပါ..." ချင်ဟန်က ရှင်းပြလိုက်၏။ "မြောက်ပိုင်းက ကန္တာရနဲ့ ဆက်သွယ်နေပြီး သူတို့က မကြာခဏ စစ်ဖြစ်လေ့ရှိတယ်... ဒါကြောင့် ဖမ်းမိတဲ့ သုံ့ပန်း အများစုကို ကျွန်တွေအဖြစ် ရောင်းစားကြတာ... ဒီအမွေးမည်း လူမျိုးတွေက အဲ့ဒီလို မျိုးနွယ်စုတွေထဲက တစ်ခုပဲ..."</p> <p>"သာမန်လူတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီအမွေးမည်း လူမျိုးတွေက ဈေးပိုပေါပြီး ပိုလည်း အလုပ်ကြိုးစားတယ်... ဒါကြောင့် လုပ်အားအတွက် သူတို့ကို အများကြီး ခေါ်လာခဲ့တာပါ..." ချင်ဟန် ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။</p> <p>သူက ထိုအမွေးမည်း လူမျိုးများကို အထူးတလည် ချန်ထားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>မြောက်ပိုင်း အုပ်ချုပ်သူများ ရောင်းချသော ကုန်ပစ္စည်းများထဲတွင် သားမွေးနှင့် သားရေများ အပြင် ကျွန်များစွာလည်း ပါဝင်လေသည်။</p> <p>ထိုကျွန်များထဲမှ အများစုကို ချင်ဟန်က သူ့အတွက် ချန်ထားခဲ့၏။</p> <p>ထိုနည်းဖြင့် ကူတူး တော်ဝင်မြို့တော်တွင် သူစုဆောင်းထားခဲ့သော ဓနဥစ္စာ အများစုကို သုံးစွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>တခြားလောကမှ လာသူ တစ်ယောက် အနေဖြင့် ခွန်အား၏ အရေးပါမှုကို သူ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားပြီး ခွန်အားကို တစ်သီးပုဂ္ဂလနှင့် အစုအဖွဲ့ ခွန်အားဟူ၍ ခွဲခြားနိုင်သည်။</p> <p>တစ်သီးပုဂ္ဂလ ခွန်အား အပိုင်းတွင် သူက သူရဲကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူရဲကောင်း အသက်ရှူ ကျင့်စဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း ကျင့်စဉ်တို့ကို လေ့ကျင့်ထား၏။</p> <p>အစုအဖွဲ့ ခွန်အား အပိုင်းတွင်မူ သူကိုယ်ပိုင် အင်အားစု တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်သည်။</p> <p>ဤသို့ ပြုလုပ်နိုင်ရန် သူက ကူတူး တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ မှူးမတ်များနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ခဲ့သလို သူ့လက်အောက်ရှိ အင်အားစုကို ချဲ့ထွင်ရန် ကျွန်များကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">End</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save