Book List

<h2 style="text-align: center;">ဗီလိန်မူကြို</h2> <h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၁</h2> <h2 style="text-align: center;">မဖြစ်မနေ အထက်တန်းစား စာသင်ခန်းနှင့် လျှို့ဝှက်အစည်းအဝေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆရာမထန်တစ်ယောက် မကြာသေးမီကာလအတွင်းကစ၍ စိတ်မအေးနိုင်စရာ အကြောင်းအရာများကြောင့် ရင်ထဲတွင် အတွင်းအပူများ တက်နေခဲ့ရသည်။ ထိုသို့ စိတ်သောကရောက်နေရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ကျောင်းတွင် ပညာသင်ကြားနေသည့် ကျောင်းသားဦးရေမှာ အလွန်အမင်း နည်းပါးလွန်းနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အမှန်စင်စစ် ဤကြယ်တာရာမူကြိုကျောင်းဝင်းကြီးမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး ဝန်ထမ်းအင်အားကိုလည်း အမြောက်အမြား ခန့်အပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေတွင် နေ့စဉ်ကုန်ကျစရိတ်မှာလည်း နည်းပါးလှသည်မဟုတ်ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">လောလောဆယ်တွင် ကလေးငယ် ၁၅ ယောက်သာရှိသော အတန်းတစ်တန်းတည်းကိုသာ ဖွင့်လှစ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ မည်သို့ပင် တွက်ချက်ကြည့်သည်ဖြစ်စေ စီးပွားရေးအရ တွက်ခြေကိုက်နိုင်မည့် အနေအထားတွင် မရှိပါချေ။</p> <p style="text-align:justify">သူမ အရင်က လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသည့် နေရာများတွင်ဆိုလျှင် အတန်းတစ်တန်း၌ ကျောင်းသား ၄၀ ရှိနေသည်ကိုပင် နည်းပါးသည်ဟု သတ်မှတ်ကာ ကျောင်းသားသစ်များ ထပ်မံခေါ်ယူရန် အမြဲတစေ ဖိအားပေးခြင်း ခံခဲ့ရဖူးသည်။ ဆရာမထန်၏ အမြင်တွင်မူ သူမနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်နေကြသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် မူကြိုလောက၏ သဘောသဘာဝကို ဘာမျှနားမလည်ကြသေးသည့် လူသစ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ကျောင်းတစ်ကျောင်းကို စနစ်တကျ မည်သို့လည်ပတ်ရမည်ဆိုသည်ကိုလည်း အတွေ့အကြုံ မရှိကြရှာပေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် မူကြိုကျောင်းဝါရင့် တစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျောက် တာဝန်သိစိတ် အပြည့်အဝဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖိအားများ ပေးနေမိတော့သည်။ ထိုသို့ စိတ်ပူပန်လွန်းလှသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ပင် ရေယုန်အဖုလေးများ ထွက်လာခဲ့ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှင်းဝေသည် ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါတွင် ဆရာမထန်၏ မူမမှန်သော အခြေအနေကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက အကျိုးအကြောင်း မေးမြန်းကြည့်လိုက်သောအခါမှသာ ဆရာမထန်သည် ဖိအားများစွာအောက်တွင် ရောက်ရှိနေကြောင်း သိရှိလိုက်ရလေသည်။ ထိုအကြောင်းကို သိလိုက်ရသောအခါ ရှင်းဝေ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းဖြစ်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကဲ ... ဒီနေ့ လူစုံတုန်း အစည်းအဝေး ခေါ်လိုက်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">စကားသံများကို ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စဖြင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောနေကြသည်ထက်စာလျှင် အားလုံးစုပေါင်းကာ ဝိုင်းဝန်းဆွေးနွေးကြခြင်းက ပို၍ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု ရှင်းဝေက ယူဆလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ကြယ်တာရာ မူကြိုကျောင်း စတင်ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ကျင်းပသည့် အစည်းအဝေးပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အားလုံးသည် အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းသို့ ချိန်းဆိုထားသည့်အချိန်ထက် စောစီးစွာ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း လေးနက်တည်ကြည်လှသော အမူအရာများကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်။ ဆရာကြီးလျူ ယာဉ်မောင်း ကျန်းတာမင် ဒေါက်တာလူ နှင့် ပညာရှင် ဝမ်လန်တို့ အားလုံးသည် "နောက်ဆုံးတော့လည်း အချိန်တန်ပြီ" ဟူသော ခံစားချက်မျိုးကို ကိုယ်စီ ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းတို့အနေဖြင့် ဤကျောင်းတွင် အလုပ်ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်မှာ ရက်ပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း နတ်ဘုံနတ်နန်းတွင် ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရသည်။ နေ့စဉ် နံနက်ခင်းတိုင်းတွင် ကလေးငယ်များကို သွားရောက်ကြိုဆိုရပြီး ကလေးငယ်တို့၏ ချစ်စဖွယ် ရယ်မောသံများနှင့် စကားသံများကို နားထောင်ရင်း ဖြတ်သန်းကြရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထို့အပြင် ဟိုတယ်ကြီးမှ စားဖိုမှူးကိုယ်တိုင် စီမံချက်ပြုတ်ပေးထားသည့် အစားအသောက်များကို တစ်နေ့လျှင် သုံးနပ်တိတိ စားသောက်ခွင့်ရရှိကာ ဘာအပူအပင်မျှ မရှိသော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြခြင်းဖြစ်သည်။ အလုပ်ဆင်းချိန်တွင်လည်း ရှင်းဝေ၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းလေးထဲတွင် ဝင်ရောက်ကူညီ လုပ်ကိုင်ပေးကြရသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤကဲ့သို့သော လူနေမှုဘဝမျိုးမှာ ငွေကြေးအကုန်အကျခံ၍ သွားရောက်အပန်းဖြေရသော လယ်တောဓလေ့ ခရီးသွားလုပ်ငန်းနှင့်ပင် ဆင်တူနေတော့သည်။ သို့သော် သူတို့မှာ ငွေကြေးပေးရမည့်အစား ဤကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးကို အခမဲ့ ရရှိနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ လစာငွေ အမြောက်အမြား ရရှိနေသည်ကိုမူ ထည့်ပင် မပြောလိုတော့ချေ။ </p> <p style="text-align:justify">အရာအားလုံးက ကောင်းမွန်လွန်းနေသော်လည်း ဤရရှိနေသည့် ငွေကြေးများသည် "တရားဝင်" မဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားနေကြရသည်။ လောကကြီးတွင် အခမဲ့ရရှိသော နေ့လယ်စာဟူသည် မရှိနိုင်ကြောင်း သူတို့ နားလည်ထားကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ရှင်းဝေက အစည်းအဝေး ခေါ်ယူလိုက်ပြီဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အားလုံးက အာရုံစိုက်ကာ နားစွင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှင်းဝေသည် အစည်းအဝေးစားပွဲ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်လျက်ပင် ယခုကဲ့သို့ ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျောင်းသား လက်ခံရေး အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အားလုံး စိုးရိမ်နေကြတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မပူကြပါနဲ့။ ကျွန်မဆီမှာ ပိုက်ဆံ ရှိပါသေးတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်မတို့ လူအများကြီး မလိုပါဘူး။ 'Elite Small Class' ပုံစံမျိုးနဲ့ သွားကြမယ်။ ပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း နာမည် တည်ဆောက်ကြတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"ဆရာမထန် တစ်ယောက်ပဲ မူကြို အတွေ့အကြုံ ရှိတာ ဆိုတော့ ကျန်တဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ အနေနဲ့လည်း အတူတူ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် နေပေးကြပါ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒီအတန်းငယ်လေးကနေပဲ စကြတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"ရှင်တို့ အရမ်းကြီး ဖိအားခံစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်ချပါ ... ကျွန်မက ရှင်တို့ရဲ့ လုံခြုံရေး ပိုက်ကွန်ဖြစ်ပေးပါမယ်။ ဘာပြဿနာမှ မရှိစေရပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ရှင်းဝေ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အားလုံးက လေးစားသမှုဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေကြသည်။ သူတို့သည် ရှင်းဝေကို အသက်အရွယ် ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း ကိစ္စရပ်များကို ဤမျှအထိ ထိရောက်ပြတ်သားစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ သူမသည် အလွန်တည်ငြိမ်လှပြီး လုပ်ငန်းခွင် အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိကြသည့် သူတို့ထက်ပင် စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းတာမင်နှင့် ဒေါက်တာလူတို့ကဲ့သို့ အခြားသော လုပ်ငန်းဌာနအသီးသီးတွင် လုပ်ကိုင်ဖူးသည့် ဝန်ထမ်းများမှာမူ "ကျွန်မက ရှင်တို့ရဲ့ လုံခြုံရေး ပိုက်ကွန် ဖြစ်ပေးမယ်" ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပြောမပြတတ်အောင်ပင် စိတ်လှုပ်ရှား ထိခိုက်သွားကြရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယခင် အလုပ်ခွင်များတွင်မူ ခေါင်းဆောင်ဟူသူများသည် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပေါ်လာပါက အမြဲတမ်း အောက်လက်ငယ်သားများအပေါ် အပြစ်လွှဲချတတ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်များ၏ အမှားအတွက် သူတို့ကသာ အမြဲတမ်း ကြားက ခံပေးခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ အသက်အငယ်ဆုံးဖြစ်သည့် သူဌေးမလေးက အရာရာကို တာဝန်ယူပေးမည်ဟု ဆိုလာသောအခါ တကယ်ပင် စိတ်နှလုံးကို ထိရှသွားစေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အားလုံးသည် ထိုအကြောင်းကို ကိုယ်စီတွေးတောရင်း ငိုင်နေမိကြသည်။ ဆရာမထန်သည်လည်း ရှင်းဝေ၏ စကားကြောင့် သူမ၏ ပခုံးထက်တွင် တင်ရှိနေသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ တစ်ဝက်ခန့် လျော့ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ရှင်းဝေအပေါ် ထားရှိသည့် အမြင်များမှာလည်း စတင်ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် အားလုံးသည် မိမိတို့၏ အလုပ်တာဝန်များကို ပြန်လည်လုပ်ကိုင်ရန် ပြင်ဆင်ကြသဖြင့် အလုပ်ရှုပ်မည့် နေ့တစ်နေ့မှာ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးလျူသည် ရှင်းဝေကို တမင်တကာ ရှောင်လိုက်ပြီးနောက် နေ့လယ်စာ မစားမီ ၁၀ မိနစ်အလိုတွင် အစည်းအဝေးခန်းမသို့ လာခဲ့ကြရန် အခြားသူများကို တိတ်တိတ်လေး မှာကြားလိုက်သည်။ သူ ပြောစရာရှိသည်ဟု ဆိုသဖြင့် အားလုံးကလည်း ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ချိန်းဆိုထားသည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရှင်းဝေသည် စိုက်ခင်းထဲတွင် တစ်ဦးတည်း အလုပ်ရှုပ်နေချိန်၌ ကျန်ရှိသော သူများအားလုံးမှာမူ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ လူစုံတက်စုံ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အားလုံး ရောက်ရှိလာသည်ကို သေချာစေပြီးနောက်မှ ဆရာကြီးလျူက ယခုကဲ့သို့ စတင်ပြောကြားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် တိုတိုပဲ ပြောမယ်ဗျာ။ ကျွန်တော်က ဒီကျောင်းရဲ့ ပထမဆုံး ဝန်ထမ်းပါ။ မမျှော်လင့်တာတွေ မဖြစ်လာရင်တော့ ဒါက ကျွန်တော် အငြိမ်းစား မယူခင် နောက်ဆုံး အလုပ် ဖြစ်လိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">အားလုံးက သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှင်းဝေက ငယ်သေးတော့ တချို့ အရာတွေကို နားမလည်တာ ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ ပိုပြီး တာဝန်ယူချင်တယ်။ ကျွန်တော့် သဘောကတော့ ဒီလိုပါ ... ကျွန်တော်တို့ ကံကောင်းလို့ ဒီလို လုပ်ငန်းခွင် ကောင်းကောင်း ရထားတာ ဒါ အောင်မြင်အောင် ကျွန်တော်တို့ဘက်က ကြိုးစားရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဘယ်သူမှ မတုံ့ပြန်ရသေးမီမှာပင် ဒေါက်တာလူက ဦးစွာ ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျုပ် ဒီအလုပ်ကို တကယ် ကြိုက်တယ်။ ဆေးပေးခန်းမှာက သိပ်မရှုပ်တော့ ခင်ဗျားတို့ လိုအပ်ရင် အချိန်မရွေး ခိုင်းလို့ ရတယ်။ အားမနာနဲ့"</p> <p style="text-align:justify">ပညာရှင် ဝမ်လန်ကလည်း ဆက်လက်၍ ပြောသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်မလည်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။ အမှားပါရင်လည်း ထောက်ပြကြပါ"</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းတာမင်၏ ရင်ထဲတွင်လည်း သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်များ တဖန်နိုးထလာရသည်။ ယခင်က သူသည် သာမန် ယာဉ်မောင်းတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ့အကြံဉာဏ်များကို ပေးနိုင်သည့် လေးစားခံရသူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းတာမင်က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မယုံနိုင်စရာပဲဗျာ ... ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ကိုယ့်နယ်ပယ် အသီးသီးမှာ ထိပ်တန်းတွေချည်းပဲ။ မအောင်မြင်စရာ အကြောင်း မရှိဘူး။ ကျွန်တော် သေချာပေါက် အကုန် ပေးဆပ်သွားမယ်"</p> <p style="text-align:justify">အားလုံးကလည်း ထိုကဲ့သို့သော သဘောထားမျိုးကိုပင် အသီးသီး ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကဲ ... ဒါဆို ကြိုးစားကြတာပေါ့။ အစည်းအဝေး ပြီးပြီ။"</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးလျူသည် ရှင်းဝေ သိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အစည်းအဝေးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် အဆုံးသတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယာဉ်မောင်း ကျန်းတာမင်တစ်ယောက် အတွေးများ နက်ရှိုင်းသွားရသည်။ ဤလူများ အားလုံးမှာ အလွန်ပင် ရိုးသားကြသူများ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သူတို့သည် ရုံးတွင်းနိုင်ငံရေး ကျွမ်းကျင်သော မြေခွေးအိုကြီးများ ဖြစ်ခဲ့ကြမည်ဆိုလျှင် သူဌေးမလေး၏ ရှေ့တွင်သာ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ စကားမျိုးကို ပြောဆိုကြပေလိမ့်မည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် အခုမူ ရှင်းဝေကို တမင်ရှောင်ကွင်း၍ ကျောင်းတော်ကြီး ကောင်းမွန်အောင် မည်သို့လုပ်ဆောင်ကြမည်ကို တိုင်ပင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူဌေးမလေးက အလောတကြီး မဖြစ်သော်လည်း ဝန်ထမ်းများကသာ အလောတကြီး ဖြစ်နေကြသည့် အခြေအနေပင်။</p> <p style="text-align:justify">ဤကျောင်းကြီး မအောင်မြင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဟု သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်သွားသည်။ ဤခံစားချက်မှာ တကယ်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ အတိတ်ကာလက ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ အများအကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည့် ခေတ်ကာလကို ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသလိုပင် ခံစားနေရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ခေတ်ကာလ၏ အခြေအနေအရ ရုံးတိုင်းတွင် အချင်းချင်း ခြေထိုးတိုက်ခိုက်နေကြသည်သာ များလှသည်။ "လူ ၃ ယောက်ရှိလျှင် ဂိုဏ်း ၄ ဂိုဏ်းကွဲသည်" ဟူသော စကားပုံတောင် ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူတို့မှာမူ သူဌေးမလေးကို ဖယ်ထားပြီး ကျောင်းကောင်းမွန်ရန် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ကြမည်ကိုသာ ခေါင်းချင်းရိုက်၍ တိုင်ပင်နေကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော စိတ်ဓာတ်မျိုးရှိနေခြင်းသည်ပင်လျှင် ဤကျောင်းတော်ကြီး၏ အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် တောက်ပနေပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အစပိုင်းတွင် ဆရာမထန်သည် ကျောင်းသားမိဘ အမြောက်အမြားကို ကျောင်းအပ်နှံရန် အသိပေးပြောကြားခဲ့ဖူးသည်။ ၂၆၀ ယွမ်ဟူသော ဈေးနှုန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဈေးနှုန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မိဘအများစုမှာ သတိထားကာ စောင့်ကြည့်ချင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ဈေးနှုန်းသက်သာလွန်းသဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာသော ထောင်ချောက်များ ပါဝင်နေမည်လားဟု စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်ကြီးထဲတွင် ဈေးပေါလျှင် လိမ်လည်ခံရတတ်သည်မှာ များလှသဖြင့် လူများမှာ အခမဲ့ရလျှင်ပင် ကြောက်လန့်နေကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ကျောင်းမအပ်နှံဖြစ်ခဲ့ကြသည့် မိဘများသည် ဆရာမထန်၏ WeChat Momentsများကိုမူ နေ့စဉ် မြင်တွေ့နေကြရသည်။ ဆရာမထန်သည် ကျောင်းတွင် ကျွေးမွေးသော အစားအသောက်များနှင့် ကလေးငယ်တို့၏ နေ့စဉ်လှုပ်ရှားမှု ဗီဒီယိုအတိုလေးများကို တင်လေ့ရှိသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ သူမ၏ ယခင်ကျောင်းတွင် လုပ်ကိုင်စဉ်ကတည်းက ပါလာခဲ့သော အလေ့အကျင့်လေးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ထို Moments လေးများသည် ပြတင်းပေါက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပြီး လူများအနေဖြင့် ကြယ်တာရာမူကြိုကျောင်း၏ အကြောင်းကို ပိုမိုသိရှိလာစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါ ရလဒ်အနေဖြင့် အချို့သော မိဘများက ကျောင်းအပ်နှံရန် လာရောက်မေးမြန်းကြတော့သည်။ သို့သော်လည်း အတန်းငယ်လေးမှာ ဖွင့်လှစ်ထားသည်မှာ လဝက်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဆရာမထန်က WeChat မှတစ်ဆင့် ယခုကဲ့သို့ တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆောရီးပါ ရှင့် ... လောလောဆယ် ကြားဖြတ် ကျောင်းသား လက်မခံတော့ပါဘူး။"</p> <p style="text-align:justify">မိဘများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး - "ဒါပေမဲ့ ဆရာမတို့ ကျောင်းမှာ လူမှ သိပ်မရှိတာ" ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အချို့ကလည်း "260 ဈေး မရတော့လို့လား။ အခု ဘယ်လောက် ဖြစ်သွားပြီလဲ" ဟု မေးမြန်းကြပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာမထန်က စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပင် ပြန်လည်ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဈေးနှုန်းကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။"</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်မတို့က အခု 'Elite Small Class' ပုံစံနဲ့ သွားနေတာပါ။ နောက်ထပ် ကျောင်းသား ထပ်ခေါ်မယ် ဆိုရင် ကျွန်မ Moments မှာ တင်ပေးပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">မိဘများသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကြရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤမျှ ကျယ်ဝန်းသည့် နေရာကြီးတွင် အတန်းတစ်တန်းတည်းသာ ဖွင့်လှစ်ထားခြင်းလား။</p> <p style="text-align:justify">ကလေး ၁၀ ယောက်ခန့်ကို ဝန်ထမ်းအမြောက်အမြားဖြင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်နေခြင်းလား။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး သူတို့က ပိုက်ဆံမလိုချင်ကြတော့ဘူးလား။ </p> <p style="text-align:justify">ဟူ၍ လားပေါင်းများစွာကို တွေးတောကုန်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာမထန်အနေဖြင့်လည်း အားနာမိသွားသည်။ မူလက မိဘများသည် အပ်နှံချင်မှ အပ်နှံကြမည်ဖြစ်သော်လည်း ၂၆၀ ယွမ်မှာ ဈေးနှုန်းကောင်းဖြစ်သော်ငြား အခြားသော ထောင်ချောက်များရှိမည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ နေရာကန့်သတ်လိုက်ပြီဟု ဆိုသောအခါမှသာ မိဘများမှာ ပြာယာခတ်သွားကြတော့သည်။ တစ်မနက်လုံးတွင် ဆရာမထန်ကို တရစပ် မေးမြန်းကြသော်လည်း ဆရာမထန်က လက်မခံနိုင်ကြောင်း ငြင်းဆိုလေလေ သူတို့မှာ ပို၍စိတ်ပူလေလေ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">စောစောစီးစီး မအပ်နှံခဲ့မိသည်ကို နောင်တရနေကြပြီး WeChat Group ထဲတွင်လည်း ယခုကဲ့သို့ ညည်းတွားနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သိသာ သိရင် အစကတည်းက ထားလိုက်ပါတယ်ဟာ။ သူ ငါ့ကို အရင်ဆုံး ပြောခဲ့တာ။ အဲ့တုန်းက မထားချင်ဘူး။ အခု ထားချင်တော့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဤကျောင်းလေးမှာ ရှားပါးလှသော ရတနာလေးသဖွယ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မိဘတိုင်း အိပ်မက်မက်ကြရသည့် ကျောင်းမျိုး မဟုတ်ပါလား။ မိမိ၏ ကလေးငယ်ကို ဆရာမများက အထူးတလည် အာရုံစိုက်ကာ ဂရုတစိုက် ပြုစုပေးမည်ကို မည်သည့်မိဘက မလိုလားဘဲ နေမည်နည်း။ သို့သော် အခြားသော ကျောင်းများတွင်မူ ကလေးဦးရေ များပြားလှသဖြင့် ဆရာမများမှာ နိုင်အောင် မထိန်းနိုင်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် မိဘများကသာ သည်းခံနေကြရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အခုမူ ဤမျှကောင်းမွန်သော ကျောင်းကို လက်လွှတ်လိုက်ရသဖြင့် ခံစားချက်မှာ ယွမ် ၁ ဘီလီယံခန့် ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အခြားသော မိဘတစ်ဦးကလည်း WeChat Group ထဲတွင် ပို၍ပင် ငိုပြလျက် ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">"နောက်ဆို သက်တမ်းကုန်ခါနီး ပရိုမိုးရှင်းတွေ လာမဖြန့်နဲ့တော့ဟာ။ စောစောစီးစီး ဖြန့်ကြ"</p> <p style="text-align:justify">မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ "ကြယ်တာရာ မူကြိုကျောင်း" ဟူသော အမည်ကိုမူ လူတိုင်း သေချာပေါက် မှတ်သားထားလိုက်ကြပါတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">*</p>


Save