Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ပါရမီရှင်လေးအတွက် ဝိုင်းဝန်းစောင့်ရှောက်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ဟယ်လင်းဖုန်း၏ လျင်မြန်လှသော သင်ယူမှုတိုးတက်နှုန်းကို ကြယ်တာရာမူကြိုကျောင်းရှိ ဆရာ ဆရာမများအားလုံး သတိပြုမိလာကြသည်။ သူတို့သည် ထိုကလေးငယ်၏ ထူးကဲသော အရည်အချင်းအပေါ် အံ့ဩချီးကျူးမိကြသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤမူကြိုကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသူများမှာ တစ်ချိန်က မိမိတို့သက်ဆိုင်ရာ နယ်ပယ်အသီးသီးတွင် အထူးထူးချွန်ခဲ့ကြသည့် ပညာရှင်များဖြစ်ကြရာ မိမိတို့၏ လက်ထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်ကလေးတစ်ဦး ကြီးပြင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒေါက်တာလူဆိုလျှင် ဆေးကျောင်းဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ရှစ်နှစ်ဆက်တိုက် အမှတ်ပြည့်ဖြင့် အောင်မြင်ခဲ့ဖူးသည့် စာပေဝါသနာကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်ငါးနှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော ဟယ်လင်းဖုန်း၏ အိမ်စာများကို စေတနာ့ဝန်ထမ်းအဖြစ် စနစ်တကျ စစ်ဆေးပေးနေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူကိုယ်တိုင်လည်း ငယ်စဉ်က ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ကလေးငယ်၏ အခြေအနေကို သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ ဆုဂျွင်း အလုပ်ထွက်သွားပြီးသည့်နောက်တွင် ဟယ်လင်းဖုန်းမှာ သင်ယူပြီးသမျှကို ပြန်လည်လေ့ကျင့်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သင်ယူနှုန်း မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် ကလေးငယ်အနေဖြင့် စာအံသလိုမျိုး အပေါ်ယံသာ တတ်မြောက်သွားမည်ကို ဒေါက်တာလူက စိုးရိမ်မိသည်။ ထို့ကြောင့် နေ့စဉ်အပိုလေ့ကျင့်ခန်းများ ပြုလုပ်ခိုင်းကာ အခြေခံခိုင်မာစေရန် အထူးဂရုစိုက် ပျိုးထောင်ပေးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အခြေခံအုတ်မြစ် ခိုင်မာမှုသည် အနာဂတ်တွင် ခရီးဝေးသွားမည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးအတွက် မည်မျှအရေးကြီးကြောင်း ဒေါက်တာလူက ကောင်းစွာနားလည်သည်။ အကယ်၍ အခြေခံမခိုင်မာပါက ကြိုးစားသမျှသည် သဲထဲရေသွန်ဖြစ်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ </p> <p style="text-align:justify">ဟယ်လင်းဖုန်းသည် မူကြိုကျောင်းတွင် ရှိနေသေးသော်လည်း သူ၏အရည်အချင်းမှာ မူကြိုအဆင့်ကို ကျော်လွန်၍ အထက်တန်းအဆင့်သို့ပင် ချဉ်းကပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောင်းရှိလူတိုင်း၏ အသည်းကျော်လေး ဖြစ်လာကာ အားလပ်သည့်အချိန်တိုင်းတွင် ဆရာများက ဝိုင်းဝန်း သင်ကြားပေးကြသည်။ ဒေါက်တာလူဆိုလျှင် မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်ငွေဖြင့် အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် လေ့ကျင့်ခန်းစာအုပ်များကိုပင် မှာယူပေးထားသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်လင်းဖုန်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စာပေသင်ယူခြင်းကို အမှန်တကယ် ဝါသနာပါသူဖြစ်ရာ ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ကို တွက်ချက်တော့မည်ဆိုလျှင် လောကကြီးကိုပင် မေ့လျော့ကာ ဈာန်ဝင်စားသကဲ့သို့ နစ်မြောသွားတတ်သည်။ ဒေါက်တာလူ စောင့်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဟယ်လင်းဖုန်းသည် လေ့ကျင့်ခန်းတစ်စုံကို အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပညာရှင် ဝမ်လန် ရောက်ရှိလာပြီး တိုးတက်မှုကို မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီကလေး စာရေးနေတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဒေါက်တာလူက "တစ်နာရီကျော်လောက် ရှိပြီ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။ ဟယ်လင်းဖုန်း စာတစ်မျက်နှာကို အပြီးသတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်လန်က ညင်သာစွာဖြင့် တားမြစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သားလေး ... သွားနားပြီး ဆော့လိုက်ဦးလေ။ မဟုတ်ရင် မျက်လုံး ထိခိုက်လိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်လင်းဖုန်းက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ချစ်စဖွယ် ကလေးသံလေးဖြင့် "ဆရာမဝမ် ... သား နည်းနည်းလောက် ထပ်ရေးချင်သေးလို့ပါ" ဟု ပြန်လည်တောင်းဆိုသည်။ ထိုမျှလောက် ချစ်စရာကောင်းသော အသံလေးကို ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲလှသော်လည်း ဝမ်လန်က အလျှော့မပေးဘဲ ဆက်လက်တိုက်တွန်းသည်။</p> <p style="text-align:justify">"လိမ္မာပါတယ် ... အပြင်ထွက်ပြီး ပြေးလွှားဆော့တာ ဖြစ်ဖြစ် ကြိုးခုန်တာ ဖြစ်ဖြစ် လုပ်လိုက်ဦး။ ပညာဆိုတာ တစ်ညတည်းနဲ့ တတ်တာမှ မဟုတ်တာ"</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်လင်းဖုန်းက "အိုကေ" ဟု ခပ်တိုတိုပြန်ဖြေကာ စာအုပ်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် ပိတ်လိုက်သည်။ မိမိ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုကို အနှောင့်အယှက်ခံလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် ကြိုးခုန်တံကို ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အခြားကလေးငယ်များမှာ သဘာဝအတိုင်း ဆော့ကစားရန် တက်ကြွကြသော်လည်း သူကမူ ခက်ခဲသော ပုစ္ဆာများကို တွက်ချက်ရသည်ကို ပိုမိုနှစ်သက်သည်။ သူသည် သာမန်ကလေးတစ်ဦး မဟုတ်သလို လူကြီးများပင်လျှင် သူ့လောက် အာရုံစူးစိုက်မှုမျိုး ရှိရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ ထိုအခြေအနေကို မြင်ရသောအခါ ဝမ်လန်က မနေနိုင်ဘဲ မှတ်ချက်ပြုမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အစတုန်းကတော့ ဒီကလေး စိတ်ဒဏ်ရာ ရထားလို့ ထင်နေတာ။ တကယ့် ပါရမီရှင်လေး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း တခြား ကလေးတွေနဲ့ မဆော့နိုင်တာကိုး"</p> <p style="text-align:justify">ပညာရှင် သုတေသီတစ်ဦးအနေဖြင့် ဝမ်လန်သည် ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့်ဖြစ်ရပ်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သုတေသနစာတမ်းပင် ရေးသားနိုင်လောက်သည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဒေါက်တာလူက ဟယ်လင်းဖုန်း၏ အဖြေလွှာကို လှန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လက်ရေးမှာ ကလေးလက်ရေးလေး ဖြစ်သော်လည်း စာလုံးတိုင်းကို အထူးဂရုစိုက်ကာ သေသေသပ်သပ် ရေးသားထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ပုစ္ဆာအားလုံး၏ အဖြေများမှာ မှန်ကန်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒေါက်တာလူသည် အလွန်အမင်း အထင်ကြီးသွားရသည်။ သူ ဆေးကုသစဉ်က ကလေးငယ်ပေါင်းစုံနှင့် တွေ့ဆုံဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးကို တစ်ကြိမ်မျှ မကြုံဖူးချေ။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့သော နောက်ခံမိသားစုမှ ဤကဲ့သို့ ကလေးငယ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာပင်။ အကယ်၍ ရှင်းဝေသာ အချိန်မီ မကယ်တင်ခဲ့ပါက ဤအရည်အချင်းများသည် အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ဒေါက်တာလူက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ အထက်တန်း ဒုတိယနှစ် သင်္ချာလေ့ကျင့်ခန်းနော်။ သူက အမှတ်ပြည့် ရထားတာ။ အထက်တန်း ကျောင်းသားတွေသာ ဒါကို ၅ နှစ်သားလေး ဖြေထားတယ် ဆိုတာ သိရင် ရှော့ခ် ရပြီး သေကုန်ကြမှာ"</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ စကားပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် စားဖိုမှူးကြီးလျူသည် ထမင်းချိုင့်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ အခန်းဝသို့ ရောက်ရှိလာပြီး "အော် ... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်တည်းလား" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ဒေါက်တာလူနှင့် ဝမ်လန်တို့လည်း ထရပ်ကာ "ဆရာကြီးလျူ ... ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ" ဟု ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးလျူက "ဒီကောင်လေး စာအရမ်း ကြိုးစားတာ မြင်လို့။ အားရှိအောင် တစ်ခုခု လုပ်ပေးမလို့လေ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ ခေတ်ကာလအရ ပညာရေး၏ အရေးပါမှုကို လူတိုင်းသိရှိကြရာ မိသားစုတစ်ခုတွင် စာတော်သော ကလေးတစ်ဦးရှိပါက ဝိုင်းဝန်းချီးကျူးကြသည်မှာ ထုံးစံပင်ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးလျူ၏ မိသားစုတွင် ဤမျှထူးချွန်သူ မရှိသဖြင့် သူသည် ဟယ်လင်းဖုန်းကို မိမိ၏ မြေးအရင်းကဲ့သို့ပင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးနေရှာသည်။ ကလေးငယ်မှာ မူကြိုကျောင်းသို့ စတင်ရောက်ရှိစဉ်က အာဟာရချို့တဲ့ကာ ပိန်လှီနေသဖြင့် ဆရာကြီးလျူက အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်၍ အထူးဂရုစိုက်ပေးချင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒေါက်တာလူက "ဘာတွေ ချက်လာတာလဲ" ဟု စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဝက်ဦးနှောက်နဲ့ တောဂျင်ဆင်း ဟင်းရည်လေ။ ဒါက အားအရမ်း ရှိတာ။ ခင်ဗျားတော့ သိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကို သူ့ဒေသကနေ အထူး မှာပြီး ယူခိုင်းထားတာ။ ရှယ်ပဲ" ဟု ဆရာကြီးလျူက ဂုဏ်ယူစွာ ရှင်းပြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကြောင့် ဒေါက်တာလူ အနည်းငယ် လန့်သွားရသည်။ ဤဟင်းရည်မှာ လူကြီးများအတွက် အားဆေးဖြစ်ရာ ကလေးငယ်အတွက် သင့်တော်ပါ့မလားဟု သူ စိုးရိမ်မိသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးလျူက "မပူပါနဲ့။ အများကြီး မထည့်ထားပါဘူး။ ကလေး အချိုးအစားနဲ့ လူကြီး အချိုးအစား မတူဘူးလေ။ ဒါနဲ့ ဒေါက်တာလူ ... ခင်ဗျားက ဆရာဝန် လုပ်ဖူးတယ် မဟုတ်လား။ အာဟာရနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဟင်းချက်နည်း ကောင်းကောင်းလေးတွေ ရှိရင် ပြောပြပါဦး။ နောက်ခါ ကျုပ် လုပ်ကျွေးချင်လို့။ ရှင်းဝေက ဟယ်လင်းဖုန်း အတွက် သီးသန့် ဘတ်ဂျက် ချပေးထားတယ်လေ။ ကလေး အာဟာရက အရေးအကြီးဆုံးပဲ" ဟု အလေးအနက် တိုင်ပင်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒေါက်တာလူက "ကျွန်တော် ပြန်ရှာကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်" ဟု အားနာစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ မိမိမှာ အနောက်တိုင်းဆေးပညာ သင်ကြားထားသူဖြစ်ရာ အာဟာရဗေဒနှင့် ပတ်သက်၍ အထူးတလည် မကျွမ်းကျင်သဖြင့် ဤနယ်ပယ်ကို လေ့လာကြည့်ရန် သူ စိတ်ကူးလိုက်မိသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့်ပင် "ကျွန်တော် အာဟာရ ဆိုင်ရာ လက်မှတ်တစ်ခုလောက် သွားဖြေရင် ကောင်းမလား" ဟု ပြောလိုက်ရာ ဝမ်လန်ကလည်း "ရှင် သွားတက်ရင် ကျွန်မကိုလည်း ခေါ်နော်။ ကျွန်မလည်း လိုက်တက်မယ်" ဟု ချက်ချင်းပင် ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ခေတ္တအကြာတွင် ဟယ်လင်းဖုန်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ထားသဖြင့် ချွေးများစိုရွှဲကာ ပါးပြင်လေးများမှာ နီရဲနေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးလျူက ဝမ်းသာအားရဖြင့် "ဒါမှ ဟုတ်တာ။ ကလေးဆိုတာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ရှိရမယ်။ ဘိုးဘိုးလျူက သားဖို့ စားစရာ ကောင်းတာတွေ လုပ်ပေးထားတယ်။ လာ စားလိုက်ဦး" ဟု ခေါ်ယူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်လင်းဖုန်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ခက်ခဲသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရသူဖြစ်သဖြင့် မေတ္တာတရားကို ခံစားလွယ်သည်။ ဤနေရာရှိ လူတိုင်း၏ စေတနာကို သူ အမှန်တကယ် ခံစားမိသဖြင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် မျက်နှာလေး ပို၍ နီမြန်းလာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးလျူက "သား နောက်ဆို ဘာစားချင်လဲ ပြော။ ဘိုးဘိုးလျူ အကုန် လုပ်ပေးမယ်" ဟု ဂရုတစိုက် ပြောလိုက်သည်။ ဟိုတယ်ကြီး၏ စားဖိုမှူးချုပ်ဟောင်းဖြစ်သော ဆရာကြီးလျူသည် ဤကလေးများအတွက်သာ သီးသန့်ချက်ပြုတ်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်လင်းဖုန်းက "ကျေးဇူးပါ ဘိုးဘိုးလျူ။ ဘိုးဘိုး ချက်တာ သား အကုန်ကြိုက်တယ်" ဟု ပြန်လည်ပြောကြားသည့်အခါ ဆရာကြီးလျူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပီတိအပြုံးများ ဝေဆာသွားသည်။ အစတုန်းကမူ သူ၏ ပညာရပ်များကို နှမြောမိသော်လည်း ယခုအခါ ကလေးငယ်များ အားရပါးရ စားသောက်သည်ကို မြင်ရခြင်းကပင် သူ့အတွက် ဘဝ၏ အကြီးမားဆုံးသော ကျေနပ်မှု ဖြစ်နေတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူသည် အလုပ်လာသည့်အခါ သီချင်းတောင် ညည်းလာတတ်သဖြင့် သူ၏ဇနီးဖြစ်သူကပင် သတိပြုမိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှုပ်ထွေးသော လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှ ရုန်းထွက်ကာ ဤကဲ့သို့ ရိုးရှင်းပြီး စိတ်အေးချမ်းရသည့် အလုပ်ကို သူ အလွန်မြတ်နိုးနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှင်းဝေ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ အားလုံးက ဟယ်လင်းဖုန်းကို ဝိုင်းဝန်းစကားပြောနေကြသော်လည်း ရှင်းဝေကို မြင်သည်နှင့် ဟယ်လင်းဖုန်းက စာလုပ်ချင်ကြောင်း ပူဆာတော့သည်။ ရှင်းဝေက ကလေးငယ်၏ ခေါင်းကို အသာအယာပုတ်ကာ ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ကျန်ရှိနေသောသူများကလည်း ဟယ်လင်းဖုန်း၏ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှုကို ဝိုင်းဝန်းချီးကျူးကြသည်။ ရှင်းဝေက အားလုံးကို အလေးအနက် သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟယ်လင်းဖုန်းအကြောင်း အွန်လိုင်းမှာ လျှောက်မပြောကြနဲ့နော်။ သူ့မိဘတွေ သိသွားရင် ပြဿနာ တက်လိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">အားလုံးက ထိုအချက်ကို သဘောတူကြသည်။ ကလေးငယ်အား ကျော်ကြားမှုနှင့် ငွေကြေးလောကထဲသို့ ဆွဲမသွင်းလိုကြပေ။ </p> <p style="text-align:justify">အင်တာနက်လောကသည် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသည်ကို စောင့်ကြည့်ချင်ကြသလို ပျက်စီးသွားသည်ကိုလည်း မြင်တွေ့ချင်ကြသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ ဟယ်လင်းဖုန်း၏ ငယ်ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို သတင်းထောက်များ သိရှိသွားပါက ကလေးငယ်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာနိုင်သည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့်ပင် တစ်ဦးချင်းစီက မိမိတို့တတ်ကျွမ်းသည့်ဘက်မှ ဟယ်လင်းဖုန်းကို စောင့်ရှောက်ကြသည်။ ဒေါက်တာလူက စာအုပ်စာပေများ ရွေးချယ်ပေးပြီး ဝမ်လန်က စိတ်ကျန်းမာရေးအတွက် စကားပြောပေးကာ ဆရာကြီးလျူကမူ အာဟာရပိုင်းကို တာဝန်ယူသည်။ သို့သော် ရှင်းဝေအတွက်မူ ဖိအားများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဆုဂျွင်းပင် လက်မြှောက်သွားရသည့် ဟယ်လင်းဖုန်း၏ တိုးတက်နှုန်းအတွက် ပိုမိုမြင့်မားသော ဆရာတစ်ဦးကို သူမ ရှာဖွေပေးရတော့မည်။ ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်ဆရာများကို ငွေကြေးသက်သက်ဖြင့် ခေါ်ယူရန် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ်မှာပင် စနစ်၏ အကြံပြုသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">[လက်ခံသူ ... တက္ကသိုလ် ပါမောက္ခတွေကို စဉ်းစားကြည့်ပါလား။]</p> <p style="text-align:justify">ရှင်းဝေ ဉာဏ်ပွင့်သွားရသည်။ မိမိတက်ရောက်ခဲ့သော တက္ကသိုလ်တွင် အရည်အချင်းရှိသော ဆရာများစွာ ရှိသည်။ ထိုကျောင်းသည် ပုဂ္ဂလိကကျောင်းဖြစ်သော်လည်း အစိုးရ၏ လက်ဝါးကြီးအုပ်မှုကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီးဖြင့် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သဖြင့် ကထိကများမှာ သာမန်မဟုတ်ကြပေ။ </p> <p style="text-align:justify">ရှင်းဝေသည် သူမ၏ ဖခင်ထံမှ ကျောင်းသားကတ်တစ်ခုကို တောင်းယူလိုက်သည်။ ဤကတ်ရှိပါက ကျောင်းဝင်းအတွင်း ဝင်ရောက်နိုင်ရုံသာမက စာသင်ခန်းများအတွင်း၌ပါ ဝင်ရောက်နားထောင်နိုင်မည် ဖြစ်သဖြင့် သူမ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">*</p>


Save