Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူ့စိတ်ထဲက နတ်ဆိုးများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ဟော..."</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။ "ဂရုတစိုက် ပြောပြတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်သမီး... ဒါဆိုရင်တော့ ရှေ့မှာ တစ်ခုခုဖြစ်လာခဲ့ရင် နတ်သမီးရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် အတူတကွ ရင်ဆိုင်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"အလွန်ကောင်းတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>နင်ကျောင်ကျောင်က မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ပြီးနောက် ရင်အေးစေမည့် အပြုံးမျိုးဖြင့် ပြုံးပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမိန်းမမှာ ညှို့ဓာတ်အတတ်တစ်ခုခုကို တတ်မြောက်ထားပုံရပေရာ သူမ၏ အမူအရာတိုင်းမှာ စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်သည့် ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေချေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီပင် နင်တောက်ရန်၏ နားထဲသို့ နောက်ထပ် အသံလွှင့်ချက်တစ်ခု ရောက်ရှိလာပြန်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျင့်ကြံဖော်နင်... ငါ ဇီကွမ်းအရှင်ပါ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီခရီးမှာ ဝမ့်ချုံယန် တစ်ယောက်ပဲ ငါ့ရဲ့ နှစ်ရှည်လများ ခင်မင်ခဲ့တဲ့ မိတ်ဆွေစစ် ဖြစ်တယ်။ အစီအရင်ကို ဖွင့်ပြီးရင် တစ်ခုခု ပြဿနာတက်လာနိုင်လို့ သတိထားပါဦး။ အကယ်၍ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ငါတို့ သုံးယောက် ပူးပေါင်းပြီး ခုခံကြရအောင်။ နင်ကျောင်ကျောင်နဲ့ ကျူးယာတို့ဟာ 'ဓားပြကျင့်ကြံသူ' တွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ သတင်းထွက်နေတာမို့ လုံးဝ သတိမပေါ့ပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရပေသည်။ ဖြစ်ရလေ... ငါးယောက်တည်း ရှိသော ဤအဖွဲ့ငယ်လေးထဲတွင်ပင် ဂိုဏ်းဂဏများစွာ ကွဲပြားနေသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ချက်ချင်းပင် အသံလွှင့်၍ "ဇီကွမ်းအရှင်... စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ်။ တကယ်လို့ တိုက်ခိုက်ရပြီဆိုရင် အရှင်ပေးတဲ့ အချက်ပြမှုအတိုင်း ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်ကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက အကောင်းဆုံးပဲ။ အပြင်မှာ အခွင့်အရေး ရှာဖွေတဲ့အခါ ဘေးကင်းဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"အရှင် ပြောတာ အမှန်ဆုံးပါပဲ"</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလျက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီးနောက် စိမ်းစိုသော ဝါးရွက်ပျံပေါ်တွင် ရပ်လျက် ဟွမ်လုံတောင်တန်း၏ နက်ရှိုင်းရာဆီသို့ တိမ်တိုက်များကို ခွဲကာ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် တတိယမြောက် အသံလွှင့်ချက်မှာ နင်တောက်ရန်၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာပြန်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျင့်ကြံဖော်နင်... ငါ ဝမ့်ချုံယန်ပါ။ ငါ ဇီကွမ်းအရှင်တို့၊ နင်ကျောင်ကျောင်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းရတာဟာ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေးကို လိုချင်လို့ပဲ။ သူတို့ သုံးယောက်နဲ့ ငါက တစ်ခါပဲ ဆုံဖူးတာ။ ကျင့်ကြံဖော်နင်က အနန္တဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်နေတာရယ်၊ ဂိုဏ်းကြီးဂိုဏ်းကောင်းက လာတာရယ်ကြောင့် နောက်ပိုင်း တစ်ခုခုဖြစ်လာခဲ့ရင် ငါနဲ့ ပူးပေါင်းနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။ "ကျင့်ကြံဖော်ဝမ့်... စိတ်ချပါ။ အကယ်၍ ရှေ့မှာ တိုက်ပွဲဖြစ်လာရင် ကျွန်တော်တို့ တစ်ဖက်တည်း ရပ်တည်ပြီး အရှုံးမရှိအောင် လုပ်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"အေး... အဲဒီလို ဖြစ်သင့်တာပေါ့"</p> <p> </p> <p>နားအနားမှ လေပြေကလေး ဖြတ်တိုက်သွားချိန်တွင် နင်တောက်ရန်မှာ အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရချေသည်။ ဤငါးယောက်အဖွဲ့၏ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှပေရာ မည်သူက အစစ်၊ မည်သူက အတုမှန်း ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ တစ်လှမ်းချင်း သတိထားကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်သာ ဦးစားပေးရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>ညနေခင်းအချိန်။</p> <p> </p> <p>ဟွမ်လုံတောင်တန်း၏ နက်ရှိုင်းရာ၌ သစ်တောများမှာ စိမ်းစိုထူထပ်လျက် ရှိချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဇီကွမ်းအရှင်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို စီးနင်းလျက် တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။ လူအားလုံး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဆင်းသက်လာကြသည်။ တောင်ပေါ်တောအုပ်အတွင်း လမ်းမရှိဘဲ ဆူးပင်ချုံနွယ်များသာ ပေါများလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပွင့်စေ"</p> <p> </p> <p>ဇီကွမ်းအရှင်သည် လက်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်ကာ ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိတ်ဆို့နေသော သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ ရှေ့တွင် စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ငယ်တစ်ခု ပေါ်လာချေသည်။ သို့သော် ထိုနေရာ၌ မမြင်ရသော အစီအရင်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို အားလုံးက ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ခံစားမိကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျင့်ကြံဖော်တို့... ကြည့်လိုက်ကြစမ်းပါဦး"</p> <p> </p> <p>ဇီကွမ်းအရှင်က မန္တန်အချို့ကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ အစီအရင်နောက်ကွယ်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ပေါ်လာတော့သည်။ တောင်နံရံအတွင်း၌ ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသော ကျောက်တိုင် ခြောက်တိုင် ရှိနေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်ဆို့ထားသည့် ဂူဗိမာန်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူရဲ့ ဂူဗိမာန် အစစ်ပဲ" ဝမ့်ချုံယန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်" ဇီကွမ်းအရှင်က ဆိုသည်။ "ဒါဟာ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်မြင့်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးရဲ့ ဂူပဲ။ သူ ကွယ်လွန်သွားတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ပညာရပ်တွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေအားလုံး ဒီထဲမှာ ကျန်ခဲ့မှာ အသေအချာပဲ။ ဒါဟာ ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် အချိန်မဆွဲကြစို့နဲ့တော့" နင်ကျောင်ကျောင်က ပြုံးလျက် "အခုပဲ ဓာတ်ကြီးငါးပါး စွမ်းအားတွေသုံးပြီး အစီအရင်ကို ဖွင့်ကြစို့" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျူးယာကလည်း လက်များကို ပွတ်သပ်လျက် သူ၏ သံချိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ထုတ်ယူကာ "ဇီကွမ်းအရှင်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုး ဘယ်ရပါ့မလဲ။ ဂူထဲရောက်ရင် ရလာတဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေကို ၁၁ ပုံ ပုံကြတာပေါ့။ ဇီကွမ်းအရှင်က ၃ ပုံယူ၊ ကျန်တဲ့သူတွေက ၂ ပုံစီ ယူကြမယ်... ဘယ်လိုလဲ" ဟု အကြံပြုရာ အားလုံးက သဘောတူလိုက်ကြချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဇီကွမ်းအရှင်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလျက် "ကဲ... ကျင့်ကြံဖော်တို့၊ ကျွန်တော့်နောက်က လိုက်ခဲ့ကြပါ။ အစီအရင်ရဲ့ ၁၀ ပေအကွာကနေ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ထုတ်လွှတ်ပြီး အတူတူ ဖြိုခွဲကြရအောင်။ ဒါဆိုရင် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို ငါတို့အားလုံး ရရှိကြမှာ ဖြစ်တန်ရာသည်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်ကျောင်ကျောင်က နင်တောက်ရန်ကို လျှို့ဝှက်ကြည့်လျက် "ကျင့်ကြံဖော်နင်... ကျွန်မနားမှာပဲ ကပ်နေနော်၊ သူတို့ ဘယ်လိုပဲပြောပြော သတိမမူရင် ဂူမမြင် ဖြစ်တတ်တယ်" ဟု အသံလွှင့်သတိပေး၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ... နတ်သမီးရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်၏။ ဝမ့်ချုံယန်ကလည်း သူ၏ ဝိညာဉ်သားမြီးယပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လျှောက်လာသည်။ ရှေ့မှသွားနေသော ဇီကွမ်းအရှင်က "ဒီအကာအကွယ်က အတော်လေး ကြံ့ခိုင်တယ်၊ အစီအရင်ကို ဖြိုခွဲဖို့ နာရီဝက်လောက် ကြာနိုင်တယ်" ဟု သတိပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှပ်... ရှပ်..."</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် တောအုပ်အတွင်း ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်ခြောက်များကို နင်းဖြတ်လျက် လျှောက်လာ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများက ရှေ့ကို ကြည့်နေသော်လည်း အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်အာရုံမှာမူ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဖြန့်ကြက်ထားပြီး ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျင့်ကြံဖော်တို့... စကြစို့"</p> <p> </p> <p>ဇီကွမ်းအရှင်သည် လက်ညှိုးကို မြှောက်လျက် မီးဓာတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အစီအရင်ဆီသို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ နင်ကျောင်ကျောင်နှင့် ကျူးယာတို့ကလည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ့်ချုံယန်က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ရေဓာတ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်... "ဗြုန်း" ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ကောင်းကင်မှ သံချိတ်တစ်ခု ကျဆင်းလာကာ ဝမ့်ချုံယန်၏ လည်ပင်းကို ဖောက်ဝင်သွားတော့သည်။ ယင်းက ကျူးယာ၏ သံချိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သွေးများ ပန်းထွက်လာချိန်တွင် ဝမ့်ချုံယန်မှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ မှင်တက်သွားရှာ၏။</p> <p> </p> <p>"ထစေ"</p> <p> </p> <p>ဇီကွမ်းအရှင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ မန္တန်နှစ်ခုကို ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ဝါးရွက်များ လွင့်ပျံလာပြီး လူအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် အစွမ်းထက်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အစီအရင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p> ဝါးရွက်များသည် ဓားများသဖွယ် ပျံဝဲလျက် ဝမ့်ချုံယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခဏချင်းအတွင်း အပိုင်းပိုင်းဖြစ်အောင် သတ်ဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဇီကွမ်းအရှင်သည် နင်တောက်ရန်ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ ပျောက်ကွယ်သွားသော ရိပ်ခနဲ ပုံရိပ်တစ်ခုကိုသာ တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"မကောင်းတော့ဘူး အဲဒီကောင်လေး..."</p> <p> </p> <p>ဇီကွမ်းအရှင်မှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။ လွန်ခဲ့သော ၁၀ စက္ကန့်ခန့်ကပင် နင်တောက်ရန်သည် ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် မြေအောက်ရှိ အစီအရင်ကို ရိပ်မိခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ဇီကွမ်းအရှင်နှင့် နင်ကျောင်ကျောင်တို့၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာများကြောင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီကို သူ ကြိုတင်သိရှိထားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤခရီးစဉ်မှာ ဂူဗိမာန်ကို ဖွင့်ရန် မဟုတ်ဘဲ ဝမ့်ချုံယန်နှင့် နင်တောက်ရန်ကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ဇီကွမ်းအရှင်၊ နင်ကျောင်ကျောင်နှင့် ကျူးယာတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ တစ်ဖွဲ့တည်းပင် ဖြစ်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို အလွတ်မပေးနဲ့"</p> <p> </p> <p>ဇီကွမ်းအရှင်သည် ဝါးရွက်အစီအရင်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် လက်စွပ်အတွင်းမှ အဆင့်မြင့် 'နှင်းခဲမန္တန်' တစ်ခုကို ထုတ်ယူလျက် နင်တောက်ရန် ရှိရာသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> သူသည် နင်တောက်ရန်ထံ၌ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများစွာ ရှိမည်ဟု ယူဆထားသဖြင့် အကုန်အကျခံကာ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒိန်း"</p> <p> </p> <p>နှင်းခဲမန္တန်မှာ လေထဲ၌ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို အေးခဲသွားစေသည်။ သို့သော် နင်တောက်ရန်မှာ 'လေဟုန်စီး အနှိုင်းမဲ့အတတ်' ကို အသုံးပြုလျက် တောအုပ်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ကျင့်ကြံဖော်နင်..." နင်ကျောင်ကျောင်သည် ဓားပြာကလေးကို ကိုင်လျက် ပြုံးနေ၏။</p> <p> </p> <p>"အတူတူ ရင်ဆိုင်မယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးတော့ ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးရတာလဲ... ကျွန်မကို မလိုချင်တော့ဘူးလားဟင်"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စကားမှာ ချိုသာသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင်မူ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပြေးလို့ မလွတ်ပါဘူးကွာ" ဇီကွမ်းအရှင်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်လက်နက်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လျက် 'ခြေရာခံမန္တန်' တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ နင်တောက်ရန် နောက်သို့ လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တောအုပ်အတွင်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။ "ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ" ခြေရာခံမန္တန်မှာ နင်တောက်ရန်နှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် ဇီကွမ်းအရှင်မှာ သံသယဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှီး..."</p> <p> </p> <p>ဘေးရှိ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးပေါ်မှ ပုံရိပ်တစ်ခု ခုန်ဆင်းလာချေသည်။ ယင်းက အပြာရောင်နဂါးဝိညာဉ်လှံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော နင်တောက်ရန်ပင် ဖြစ်၏။ သူသည် လှံကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလျက် ဇီကွမ်းအရှင်၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သတိထား" နင်ကျောင်ကျောင်က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ချေပြီ။ ဇီကွမ်းအရှင်သည် ဤကောင်လေး၏ သစ်သားဒြပ် လွတ်မြောက်ခြင်းကျင့်စဉ် မှာ ဤမျှ ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒုန်"</p> <p> </p> <p>အပြာရောင်နဂါးဝိညာဉ်လှံကြီး၏ ပေါင်သောင်းချီသော အလေးချိန်နှင့် ထိုးနှက်ချက်ကြောင့် ဇီကွမ်းအရှင်၏ ခုခံမှု အစီအရင်မှာ ခဏချင်းအတွင်း ပျက်စီးသွားပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းမှာလည်း သွေးမိုးများအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်း"</p> <p> </p> <p>နင်ကျောင်ကျောင်မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရပေသည်။ အမှန်စင်စစ် သူမသည် ဇီကွမ်းအရှင်၏ တပည့်သာမက အဖော်လည်း ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>"မကောင်းတော့ဘူး" ကျူးယာသည် ထိတ်လန့်သွားကာ "စီနီယာ... ဒီကောင်လေးက အတော်လေး မာကျောတယ်၊ ပြေးကြစို့" ဟု ဆိုကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"သမင်ကြီး" နင်တောက်ရန်က အော်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီး၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်မှ ခုန်ထွက်လာပြီး ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျူးယာ၏ ခါးကို တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ အရိုးကျိုးသံများပင် ထွက်ပေါ်လာချေသည်။ နင်တောက်ရန်သည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကာ နင်ကျောင်ကျောင်ကို လှံဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျင့်ကြံဖော်နင်... ခွင့်လွှတ်ပါ..." နင်ကျောင်ကျောင်သည် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလျက် သူမ၏ ပိုးပဝါဝိညာဉ်လက်နက်ဖြင့် ခုခံသော်လည်း နင်တောက်ရန်မှာ ဝိညာဉ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်သီးတွင် မီးလျှံများ တောက်လောင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"မူလအနှစ်သာရစစ်မှန်သောမီးလျှံ"</p> <p> </p> <p>လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် နင်ကျောင်ကျောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အငွေ့ပျံသွားတော့သည်။ "စီနီယာ... ကျောင်ကျောင်..." ကျူးယာမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်နေစဉ်မှာပင် သမင်ကြီး၏ သန်မာသော ခြေထောက်များက ကျူးယာ၏ ဦးခေါင်းကို လိမ်ချိုးပစ်လိုက်လေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save