Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝါးစိမ်းအစီအရင်ငယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"မူလအနှစ်သာရစစ်မှန်သောမီးလျှံ"  များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ကျန်ရစ်သော အလောင်းလေးခုအား ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ကျင့်ကြံဖော်ဝမ့်... နောင်ဘဝမှာတော့ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ပါစေဗျာ"</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချမိ၏။ သူသည် အခြေအနေကို နားမလည်ဘဲ ပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဝမ့်ချုံယန်အနေဖြင့် ဤသို့သော စွန့်စားမှုမျိုးတွင် မပါဝင်သင့်ဟု သူခံစားမိ၍ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဝမ့်ချုံယန်သည် နင်တောက်ရန်ကဲ့သို့ ဝိညာဉ်ဆန်စပါးစိုက်ပျိုးရုံနှင့် သန်မာလာမည့်သူ မဟုတ်ပေရာ အခြားသော ကျင့်ကြံသူများနည်းတူ ရသမျှအခွင့်အရေးကို အရယူတိုက်ခိုက်ရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် နောင်တနှင့်အတူ သေဆုံးသွားရုံသာ ရှိပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>သေဆုံးသူတို့၏ ဝိညာဉ်အိတ်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူသည် အစီအရင်နောက်ကွယ်ရှိ ရှေးဟောင်းဂူဗိမာန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုဂူအတွင်းပိုင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို စပ်စုလိုစိတ် သော်လည်းကောင်း၊ အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီး၍ 'ခြောက်ပါးပေါင်းစည်းကျောက်' ကို ထပ်မံရှာဖွေလိုစိတ် သော်လည်းကောင်း သူ့ထံ၌ အလျဉ်းမရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ဤဂူဗိမာန်အတွင်းပိုင်းမှာ အပြင်ဘက်ထက် ဆယ်ဆမက ပိုမိုအန္တရာယ်များနိုင်သည်မှာ 'ဖြစ်တန်ရာ' ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဇီကွမ်းအရှင်၏ ဝိညာဉ်အိတ်ကို အမြန်စစ်ဆေးကြည့်ရာ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ခြောက်ပါးပေါင်းစည်းကျောက် နှစ်တုံးကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ယင်းတို့မှာ သူလိုအပ်သည်ထက်ပင် ပိုလျှံနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ်လိုအပ်သည်မှာ ခရမ်းရောင်ကြေးနီဖြစ်ပြီး ဝမ်ကျိချန်ထံ၌ ရှိနေသည်ကို သူသတိရလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သမင်အူကြောင်ကြီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ စိမ်းစိုသော ဝါးရွက်ပျံဖြင့် ဟွမ်လုံဈေးတန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစု လက်နက်သွန်းလောင်းရေးဆိုင်။</p> <p> </p> <p>"ကျင့်ကြံဖော်နင်... ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်ရောက်လာတာလဲဗျ" ဝမ်ကျိချန်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစီအရင်က ကျွန်တော်တို့ ထင်ထားတာထက် ပိုမြန်မြန် ပွင့်သွားလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က ပြုံးလျက် "ကျွန်တော်ပြောခဲ့သလိုပဲ... အစီအရင်ကို ကူဖွင့်ပေးပြီး ကျောက်တုံးရတာနဲ့ ပြန်လာခဲ့တာပါ။ ဆိုင်ရှင်ဝမ်... ခင်ဗျားဆီမှာ ရှိတဲ့ ခရမ်းရောင်ကြေးနီကို ကျွန်တော့်ကို လက်လွှဲပေးနိုင်မလား" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့ဗျာ" ဝမ်ကျိချန်က ဆိုသည်။ "ရို့အာ... ငါ့ရဲ့ ခရမ်းရောင်ကြေးနီ သေတ္တာလေး သွားယူခဲ့ပေးဦး"</p> <p> </p> <p>မကြာမီပင် ဝမ်ရူသည် လှပသော သစ်သားသေတ္တာကလေးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာ၏။ "ကျင့်ကြံဖော်နင်... ခရမ်းရောင်ကြေးနီရော၊ ခြောက်ပါးပေါင်းစည်းကျောက်ရော ဆိုတော့... အလတ်တန်းစား တိမ်တိုက်မြူခိုး အစီအရင်ကို မြှင့်တင်ဖို့ မဟုတ်လားဟင်" ဟု သူမက ဆိုရာ နင်တောက်ရန်ကလည်း သူမ၏ အစီအရင်ပညာ နှံ့စပ်မှုကို ချီးကျူးမိချေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀ ပေးချေကာ ပစ္စည်းကို ယူလိုက်၏။ သူသည် ထွက်ခွာခါနီးတွင် ဝမ်ကျိချန်ကို လေးနက်သော အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ကျိချန်မှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကျန်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျိချန်မှာမူ မိမိကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ပေးခဲ့သော အပြာရောင်နဂါးဝိညာဉ်လှံကြီးမှာ လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်ကပင် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ခွဲလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်ကို လုံးဝ သိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ဇီကွမ်းအရှင်၏ ဝိညာဉ်ကို စစ်ဆေးခဲ့ရာတွင် ဝမ်ကျိချန်မှာ ဤအစီအစဉ်၌ ပါဝင်ခြင်း မရှိကြောင်း သိခဲ့ရသဖြင့်သာ အသက်ချမ်းသာရာ ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>ချုန်းပီတောင်ထိပ်၊ ဝိညာဉ်လယ်ကွင်း (၇၇)။</p> <p> </p> <p>မြေအောက် ပေနှစ်ဆယ်အကွာရှိ လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်း၌ နင်တောက်ရန်သည် တိုက်ပွဲမှရသော ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤလေလွင့်ကျင့်ကြံသူများမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့် ၉ အထိ ရောက်နေကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အလွန်ဆင်းရဲကြချေသည်။</p> <p> </p> <p> ဆေးလုံးဖိုးများက သူတို့၏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အမြဲ ခန်းခြောက်စေသောကြောင့် ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထူးခြားသော ရလဒ်တစ်ခုမှာ ဇီကွမ်းအရှင်၏ 'ဝါးစိမ်းအစီအရင်ငယ်'  ပင် ဖြစ်၏။ ယင်းက အဆင့် (၁) အလတ်တန်းစား သတ်ဖြတ်ခြင်း အစီအရင်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ယင်းကို မိမိဘာသာ ပြန်လည်သွန်းလောင်းကာ အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သုံးရက်တိုင်တိုင် ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးနောက် သူသည် 'အလတ်တန်းစား တိမ်တိုက်မြူခိုး အစီအရင်' ကို အောင်မြင်စွာ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။ ယခုအခါ အစီအရင်အတွင်း ကျူးကျော်သူမှန်သမျှမှာ လွတ်လမ်းမရှိသော မြူထုထောင်ချောက်အတွင်း ပိတ်မိနေမည် ဖြစ်သည်။ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူမှသာ ဤအစီအရင်ကို ဖြိုခွဲနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ချန်ဝေ့မော... ထမင်းစားရအောင်"</p> <p> </p> <p>မိုးသောက်ချိန်တွင် နင်တောက်ရန်က အော်ဟစ်ခေါ်လိုက်၏။ သူသည် ချန်ဝေ့မောအား ဝါးစိမ်းအစီအရင်ငယ်ကို လက်ဆောင်ပေးကာ သူမ၏ အိမ်ဝန်းတွင် တပ်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။ "ဒါက သူခိုးကာဖို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ အန္တရာယ်ကြုံရင်လည်း အသုံးဝင်တယ်" ဟု သူက ဆိုရာ ချန်ဝေ့မောမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားရှာ၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>ချုန်းပီတောင်ထိပ်တွင် ငြိမ်သက်သော နေ့ရက်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ နင်တောက်ရန်သည် ချန်ဝေ့မောအား 'ထာဝရစိမ်းလန်းခြင်းကျင့်စဉ်' ကို သင်ကြားပေးထား၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အရည်အချင်းမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤကျင့်စဉ်က သူမ၏ သက်တမ်းကို ရှည်ကြာစေမည် ဖြစ်ပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်နေ့တွင် လယ်ကွင်းပြင်၌ အဖိုးကြီးမာက သူ၏ ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို ချွတ်လျက် သက်ပြင်းချကာ ဆိုလာ၏။ "ကျင့်ကြံဖော်နင်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ဈေးတန်းထဲမှာ ကျူံးယန်ကို ငါမြင်ခဲ့တယ်ဗျ"</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူလဲ..." နင်တောက်ရန်က မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျူံးယန်လေ... သူမက အခုတော့ ဈေးတန်းက အခြေခံလူတန်းစား ရပ်ကွက်မှာ အလှပြင်ပြီး ဧည့်သည်စောင့်နေရရှာပြီ"</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရ၏။ "ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ"</p> <p> </p> <p>"ဖြစ်နိုင်တယ်ဗျာ" အဖိုးကြီးမားက ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> "ကျူံးယန်ဟာ အခုတော့ အလှအပတွေလည်း ကွယ်ပျောက်ပြီး အသက်ကြီးသွားပြီဆိုတော့ ဧည့်သည်သိပ်မရှိတော့ဘူး။ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးလို့သာ လူချမ်းသာတွေက ငွေကြေးပုံပေးပြီး တစ်ညတာ ပျော်ပါးဖို့ လာကြတာ"</p> <p> </p> <p>"တော်ပါတော့ အဖိုးမာရာ... မပြောပါနဲ့တော့" နင်တောက်ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အင်းလေ... မင်းကတော့ အခု ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့်မြင့်ပိုင်းကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်နိုင်မယ့် အလားအလာ ရှိတယ်။ ကျူံးယန်တို့၊ ရှန်တို့၊ ငါတို့နဲ့ ဒီကလေးမလေး ဝေ့မောတို့ကတော့ အင်မတန် ကွာခြားသွားပြီ။ နောင်နှစ်ပေါင်း ရာချီကြာလို့ ငါတို့အားလုံး မြေကြီးထဲ ရောက်သွားတဲ့အခါမှာတောင် မင်းကတော့ လူပျိုကြီးအတိုင်း ရှိနေဦးမှာပဲ။ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့လို မိတ်ဆွေဟောင်းတွေကို သတိရပါဦးမလားဗျာ..."</p> <p> </p> <p>အဖိုးကြီးမာ၏ စကားများကြောင့် နင်တောက်ရန်၏ စိတ်ထဲ၌ မချိတင်ကဲ ဖြစ်သွားရပေသည်။ သူသည် ကျူံးယန်၏ အခြေအနေကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် စိတ်ကူးမိသော်လည်း အဆုံးတွင်မူ မသွားဖြစ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p> သွားရောက်ခဲ့လျှင်လည်း အရာအားလုံးက ပို၍သာ ရှုပ်ထွေးသွားပေလိမ့်မည် မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save