Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆင့် (၃)တားမြစ်ချက်ဖျက်ဆီးခြင်း မန္တန်စက္ကူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျောက်မျိုးနွယ်စုမှ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ၏ ရုပ်အလောင်းကို အပြင်စည်းတပည့်များက သိမ်းဆည်းသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲအချို့က နင်တောက်ရန်နှင့် ချန်ဝေ့ မောတို့ကို နှစ်သိမ့်စကား ဆိုပြီးနောက်တွင်မူ ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်ရာ ချုန်းပီတောင်ထိပ်ကလေးဝယ် တစ်ဖန်ပြန်၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းက စိုးမိုးလာချေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် သူ၏ ဝါးစိမ်းတော အစီအရင်လေးကို ထုတ်ယူကာ ပျက်စီးသွားသည်တို့ကို ပြုပြင်မွမ်းမံနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>နံနက်ခင်း အာဟာရကို ခြံဝင်းအတွင်း၌ သုံးဆောင်ပြီးချိန်တွင်မူ သမင်ကြီးသည် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို နောက်ဖေးသို့ သယ်ဆောင်ကာ ဆေးကြောရန် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ချန်ဝေ့ မော...”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် တစ်ဖက်ရှိ မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ရှုလျက် ဆိုလိုက်သည်မှာ -</p> <p>“မင်း ဒီကို ပြောင်းလာခဲ့ပါလား၊ ဒုတိယထပ်မှာ နေလို့ရတာပဲ၊ ငါနဲ့ အဖိုးလုကတော့ မြေအောက်လျှို့ဝှက်ခန်းမှာပဲ အနေများပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေရာက တိမ်တိုက်မြူခိုးအစီအရင်ရဲ့ အကာအကွယ်လည်းရှိတယ်၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုစည်းမှုလည်း ကောင်းမွန်တာမို့ မင်းအတွက် ကျင့်ကြံရတာ ပိုပြီး ဘေးကင်းပါလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ချန်ဝေ့မောက ခေါင်းကလေးကို ညင်သာစွာ ငြိမ့်ပြလျက် -</p> <p>“ဦးလေးနင်... ကျွန်မကို ပြောစရာတစ်ခုခု ရှိနေတာလားဟင်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်...”</p> <p>နင်တောက်ရန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်လေးလေး ရှူလိုက်ပြီးမှ -</p> <p>“တကယ်တော့ မင်းရဲ့ အဘွားက...”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားအဆုံးတွင် ချန်ဝေ့မော၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ မျက်ရည်စများ ဝိုင်းစက်လာချေပြီ။ သူမက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့်</p> <p>“ဒါဆို... သူတို့ပြောတာတွေက အမှန်ပဲပေါ့နော်၊ အဘွား... အဘွား တကယ်ပဲ ဆုံးပါးသွားပြီလား”</p> <p> </p> <p>“သွားရှာပြီ..."</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်၏ အဖြေစကားမှာ တည်ငြိမ်လွန်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းအဘွားက တခြားမျိုးနွယ်က ဖြစ်ပေမဲ့ ချန်မိသားစုထဲ ရောက်လာကတည်းက သူ့ကိုယ်သူ ချန်မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားခဲ့တာ၊ သူ ကွယ်လွန်ခါနီးအချိန်မှာတောင် မင်းတို့မိသားစုအတွက် အဓိကရန်သူကို အပြတ်ရှင်းပေးသွားခဲ့တယ်၊ အဘွားရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို မင်း တန်ဖိုးထားရမယ်”</p> <p> </p> <p>“ကျင့်ကြံခြင်းကို ကြိုးစားပါ၊ မင်းသာ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် ရောက်ရှိသွားမယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံက အဘွားရဲ့ ဝိညာဉ်လည်း အေးချမ်းရပါလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ချန်ဝေ့မော၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ တလိမ့်လိမ့် စီးကျလာချေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ အဘွား မထွက်ခွာခင် ငါနဲ့ ကတိတစ်ခု ထားခဲ့တာရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီးလျှင်</p> <p>“မင်း အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်တဲ့အထိ ငါ စောင့်ရှောက်ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပါရမီက အကန့်အသတ်ရှိလို့ အဲဒီအဆင့်ကို မရောက်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါလည်း ဘာမှ တတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအတွက် အလဲအလှယ်အနေနဲ့ အဘွားက ငါ့ကို အဆင့်မြင့် အစီအရင်ပညာနဲ့ ဆေးဖော်စပ်နည်းတွေကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့တယ်၊ အခု မင်းက ၁၆ နှစ် ပြည့်ပြီဆိုတော့ အဲဒီပညာရပ်တွေကို မင်းဆီ တရားဝင် လွှဲပြောင်းပေးရတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် နင်တောက်ရန်သည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အဘွား၏ လက်ရေးမူ မှတ်စုစာအုပ်အထူကြီးနှင့်အတူ သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံး၊ ဝိညာဉ်လက်နက် နှစ်ခုတို့ကို ချန်ဝေ့မောထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆေးဖော်စပ်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေက အရမ်းဈေးကြီးလွန်းတာမို့ ငါကတော့ အားမပေးချင်ဘူး၊ အစီအရင်ပညာကိုတော့ စိတ်ဝင်စားရင် လေ့လာနိုင်ပေမဲ့ ငါ့သဘောအရဆိုရင်တော့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်စေချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး”</p> <p>လက်ဆောင်များကို လက်ခံယူရင်း ချန်ဝေ့မော၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ နီမြန်းနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာပဲ ကျွန်မ ပြောင်းလာခဲ့ပါ့မယ်၊ နောက်ဆိုရင် အဝတ်လျှော်၊ ထမင်းချက်ကအစ ဦးလေးနင်နဲ့ ဦးလေးလုတို့ရဲ့ ဝေယျာဝစ္စတွေကို ကျွန်မပဲ တာဝန်ယူပါရစေ”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ</p> <p>“မှတ်ထားပါ၊ ကျင့်ကြံခြင်းမှာတော့ လုံးဝ ပျင်းရိလို့ မဖြစ်ဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ!”</p> <p>မိန်းကလေးငယ်မှာ ငိုနေရာမှ ရယ်ပြနိုင်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။</p> <p> </p> <p>သမင်ကြီးအတွက် အာဟာရဖြစ်သော သွေးသားစွမ်းအင်ပါသည့် အစားအစာများ ကုန်ခါနီးပြီဖြစ်ရာ နင်တောက်ရန်သည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းရန် ပြင်ဆင်ရတော့သည်။ ဟွမ်လုံဈေးတန်းဆီသို့ သူ ဦးတည်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဟွမ်လုံဈေးတန်း၏ မှောင်ခိုဈေးလမ်းကြားဝယ်... နင်တောက်ရန်သည် အပြာနုရောင် အပြင်စည်းတပည့်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ကျောတွင် ဆောင်းဦးရေစင်ဓားကို လွယ်ထားလျက်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့် (၇) ရှိသူတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမှာ ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုမှ တပည့်ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေငယ် နင်”</p> <p>ဝမ်လူကြီးက သူ၏ ဝဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလျက် ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်သည်မှာ</p> <p>“ထိုက်စွေ့ အသားလား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၅၀ ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ထိုက်စွေ့ အသားဖြူ ပေါင် ၂၀၀ ပေးပါ၊ ပြီးတော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀ ဖိုးလောက်ရှိမယ့် အဆင့် (၁) အလယ်အလတ်တန်းစား နတ်ဆိုးသားရဲအသားလည်း လိုချင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဝမ်လူကြီးသည် ကျွမ်းကျင်လှသော ဓားခုတ်ချက်များဖြင့် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အသားပုံကြီးကို စဉ်းတီတုံးပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် အလေးချိန်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် တန်ခိုးစွမ်းအားဖြင့် ထိုအသားပုံကို သိုလှောင်အိတ်အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေငယ်ရဲ့ ထာဝရစိမ်းလန်းခြင်းကျင့်စဉ် စွမ်းအားက အတော်လေး နက်ရှိုင်းလှပေရာ၊ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရရှိထားပုံပဲ”</p> <p>ဝမ်လူကြီးက မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“သစ်သားဒြပ် ပါရမီလေးက အတော်အသင့်ရှိလို့ပါ”</p> <p>ခေတ္တမျှ စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် နင်တောက်ရန်သည် ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ချင်းဖူးအရောင်းဆိုင်  ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေ နင်...”</p> <p> </p> <p>ဆိုင်အတွင်းမှ အပြာနုရောင် ဝတ်စုံဖြင့် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူမကား ချန်ဖျင်အာ ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာလည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့် (၇) သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အဆင့်မြင့်ပိုင်းသို့ ခြေလှမ်းစတင်နေပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေ ချန်... ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ၊ ဒီဆိုင်ခွဲရဲ့ မန်နေဂျာ ဖြစ်လာပြီပေါ့”</p> <p> </p> <p>ချန်ဖျင်အာက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို လက်ဖြင့် အုပ်လျက် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရှင်သခင်ရဲ့ ချီးမြှောက်မှုကြောင့်ပါ၊ ကံကောင်းလို့ပါပဲ၊ ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ဆိုင်က ဘာများ အလိုရှိပါသလဲရှင်”</p> <p> </p> <p>“ဒီဆိုင်မှာ အမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းထားတဲ့ မန္တန်စက္ကူတွေကို ကြည့်ချင်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>ချန်ဖျင်အာက ပြုံးလျက် -</p> <p>“မိတ်ဆွေကတော့ မျက်စိလျှံတာပဲ၊ ကျွန်မတို့ ဆိုင်မှာ အဆင့် (၃) မန္တန်ပညာရှင် အများအပြား ရှိတာမို့ တခြားဘယ်နေရာနဲ့မှ မတူပါဘူး၊ ဒီဘက်ကို ကြွပါဦးရှင်”</p> <p> </p> <p>စကားပြောရင်း ချန်ဖျင်အာက နင်တောက်ရန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို သဘာဝကျကျ ညင်သာစွာ ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး တတိယထပ်သို့ အတက်တွင်မူ သူမ၏ လက်ထဲမှ သူ၏လက်ကို ပါးပါးနပ်နပ် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စီးပွားရေးလုပ်တာပဲ ကောင်းပါတယ်၊ ထိတွေ့မှုတွေ များနေရင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အပိုကုန်သွားနိုင်တယ်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ ချန်ဖျင်အာက အစီအရင်အတားအဆီးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မိတ်ဆွေနင်... အဆင့် (၁) မန္တန်တွေကို လိုချင်တာလား”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ အဆင့် (၂) ဒါမှမဟုတ် အဆင့် (၃) မန္တန်တွေကို ကြည့်ချင်တာပါ”</p> <p> </p> <p>ချန်ဖျင်အာက အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် အစီအရင်များ ပွင့်သွားကာ စားပွဲပေါ်တွင် ခင်းကျင်းထားသော အဆင့်မြင့်မန္တန်စက္ကူများ ပေါ်ထွက်လာချေသည်။ အဆင့် (၂) မန္တန်များမှာပင် ရှားပါးလှရာ အဆင့် (၃) မန္တန်များဆိုလျှင် လက်ချိုးရေတွက်ရုံမျှသာ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်၏ ဝိညာဉ်အာရုံက မန္တန်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းမှာ အဆင့် (၂) အဆင့်မြင့် တားမြစ်ချက်ဖျက်ဆီးခြင်း မန္တန် ပင် ဖြစ်၏။ ဤမန္တန်မှာ အစီအရင်များနှင့် အချုပ်အနှောင်များကို ယာယီအားဖြင့် ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဇီကွမ်းအရှင်နှင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ သွားရောက်ရန် ကတိပေးခဲ့သည်မှာ အနည်းငယ် စိတ်စောသွားသည်ဟု သူ တွေးမိသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ရန်သူက အစွမ်းထက်သော အစီအရင်တစ်ခုဖြင့် ထောင်ဖမ်းခဲ့လျှင် သူ အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်ပေရာ၊ ထိုသို့သော မန္တန်မျိုးက အသက်ကယ်ဆေး ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမန္တန်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၅၀ ကျသင့်မှာ ဖြစ်ပေမဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းမို့လို့ ၅၀၀ နဲ့ပဲ ပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ချန်ဖျင်အာက ဆိုလာသည်။ နင်တောက်ရန်ကလည်း တစ်ခွန်းမဆိုဘဲ လက်ခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်တို့က ခရမ်းနုရောင် အဆင့် (၃) မန္တန်တစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားပြန်သည်။ ၎င်းမှာ အဆင့် (၃) အနိမ့်တန်း တားမြစ်ချက်ဖျက်ဆီးခြင်း မန္တန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမန္တန်သာ ရှိမည်ဆိုပါက သူ့အတွက် ဘေးကင်းလုံခြုံမှုမှာ အဆမတန် တိုးမြင့်လာမည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“ဒီမန္တန်ကတော့ ဆရာကြီး လင်ကွေ့ရဲ့ လက်ရာပါ၊ စျေးကွက်ပေါက်ဈေးအရ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၅၀၀ လောက် ရှိပါတယ်”</p> <p>ချန်ဖျင်အာက ဆိုသည်။ သို့သော် နင်တောက်ရန်က ထိုမန္တန်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက်</p> <p>“ဒီမန္တန်မှာ ချို့ယွင်းချက် ရှိနေတယ်၊ ၎င်းရဲ့ မူလစွမ်းအား ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းတောင် မထွက်နိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ချန်ဖျင်အာမှာ အံ့အားသင့်သွားရကာ</p> <p>“မိတ်ဆွေက တကယ်ကို တော်တာပဲ၊ ဟုတ်ပါတယ်... ဒီမန္တန်က တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့တာပါ၊ ပြန်ပြုပြင်ထားပေမဲ့ အားနည်းချက် ရှိနေလို့ အခုတော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၂၅၀ နဲ့ပဲ ရောင်းပေးနေတာပါ”</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀၀ ပဲ ပေးမယ်၊ ရောင်းမယ်ဆိုရင် အခုပဲ ယူမယ်”</p> <p> </p> <p>ချန်ဖျင်အာက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ သဘောတူလိုက်လေသည်။ နင်တောက်ရန်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၅၀၀ ပေးချေကာ မန္တန်နှစ်ခုလုံးကို သိမ်းဆည်းလျက် ချုန်းပီတောင်ထိပ်ဆီသို့ စိတ်အေးချမ်းစွာဖြင့် ပြန်လာခဲ့လေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save