Book List

<h2 style="text-align: center;">ကျေးလက်စက်ရုံဒါရိုက်တာနဲ့ လက်ထပ်ပြီးနောက် အလိုလိုက်ခံနေရပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">(စာစဉ်-၂)</h2> <p> </p> <h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၁</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် သန့်ရှင်းခြောက်သွေ့သော အဝတ်အစားအသစ်တစ်စုံ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ထန်ရှောင်မင်တို့နှင့်အတူ မြို့ထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>လမ်းတွင် ထန်ရှောင်မင်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်၏။ “ရဲဘော်က အခုမှ ရောက်တာကို ဟိုပညာတတ်လူငယ်လီနဲ့ အငြိုးအတေးက ရှိသွားပြီ။ နောက်ကျရင် သူမက ရဲဘော်ကို တစ်မျိုးမဟုတ်တစ်မျိုး ဒုက္ခပေးလာမှာ မကြောက်ဘူးလား။”</p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ ဂရုမစိုက်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ကျွန်မ သူမကို ရန်မစခဲ့ရင်တောင် သူမက ကျွန်မအပေါ် ကောင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက ရွှေမှ မဟုတ်တာ - လူတိုင်း ကျွန်မကို သဘောကျနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"</p> <p>"သူမ အစကတည်းက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်ကို မမြင်ဘူးလား။ သူမက ကျွန်မကို အစကတည်းက အငြိုးထားပြီးသား။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမကတော့ မုန်းနေမှာဆိုတော့ ကျွန်မလည်း ကိုယ့်ဘာကိုယ် ပျော်အောင်နေလိုက်တာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ ရင်ဆိုင်ရမှာပဲ!”</p> <p>ကျိုးယဲ့သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ခြေတစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဒီကောင်မလေးက အငြိုးအတေး တော်တော်ကြီးတာပဲ။</p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ သူမကိုယ်သူမ စိတ်ကျန်းမာရေးချို့ယွင်းနေသည်လား ဒါမှမဟုတ် သွေးဆုံးချင်နေသည်လားဟုသာ တွေးမိနေ၏။</p> <p>ဟုတ်နိုင်သည်။ ကိုယ်အလေးချိန်တက်လာသည့်အတွက် ဟော်မုန်းမမျှတတော့ဘဲ စိတ်အပြောင်းအလဲ မြန်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သဘာဝဖြစ်စဉ်ဖြစ်၍ အများကြီး တွေးတောနေစရာ မလိုပေ။</p> <p>ထန်ရှောင်မင်ကတော့ ကျန်းမန်မန်၏ အကျိုးအကြောင်းပြချက်သည် မှန်သလိုလို ရှိသည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမသည် သူမတို့နောက်မှ လိုက်လာသော ကျိုးယဲ့ကို တစ်ချက်၊ သူမဘေးရှိ ကျန်းမန်မန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ရုတ်တရက် ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်လာခဲ့၏။</p> <p>မြို့ထဲသို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးယဲ့က နွားလှည်းမောင်းသည့် အဘိုးကို သွားရောက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက ပြန်လာပြီး ပြောလိုက်၏။  “မင်းတို့ ဝယ်စရာရှိတာ သွားဝယ်ကြလေ။ ဝယ်ပြီးရင် အဘိုးဝူရဲ့ နွားလှည်းပေါ် တင်ထားလိုက်။ သူက ဒီနေ့နေ့လယ် ရွာကို ပြန်မှာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း သူနဲ့အတူ လိုက်သွားကြတာပေါ့။”</p> <p>ကျန်းမန်မန်နှင့် ထန်ရှောင်မင်တို့သည် နွားလှည်းရှိရာနေရာကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြ၏။</p> <p>ကျိုးယဲ့သည် ဆန်ဝယ်ရန်အတွက် သမဝါယမဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည်လည်း လိုအပ်သည့်အရာများဝယ်ရန် ကျိုးယဲ့နှင့်အတူ ထိုဆိုင်သို့ လိုက်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ပိုက်ဆံကို နောက်မှ ပြန်တွက်မည်ဟု ပြောထားခဲ့၏။</p> <p>သူမသည် ထန်ရှောင်မင်ကိုတော့ ပေါက်စီဝယ်ရန်အတွက် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထန်ရှောင်မင် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းမန်မန်သည် ကျိုးယဲ့ သွားနေသော သမဝါယမဆိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မျက်လုံးတစ်ချက် လှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမ အခြားလမ်းတစ်ခုဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားတော့၏။</p> <p>ရှေ့မှ လမ်းလျှောက်နေသော ကျိုးယဲ့သည် သူမ ထွက်သွားသည်ကို သတိပြုမိသည့်အခါ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ အဝေးသို့ လျှောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဒီကောင်မလေး ဘာသွားလုပ်တာပါလိမ့်။</p> <p>သူမက သူ့နောက်မှနေ၍ ဆိုင်ကို လိုက်လာရမည် မဟုတ်လား။ အိုးခွက်များ၊ ဒယ်အိုးနှင့် အခြားအရာများ ဝယ်ရမည်မဟုတ်လား။</p> <p>သူက သူမကို ကူသယ်ပေးရန် တွေးထားသည်ကို သူမက ဘယ်ကို သွားနေသည်လဲ။</p> <p>ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် သူမနောက်မှ လိုက်သွားသင့်၊ မသွားသင့် တွန့်ဆုတ်နေမိလေသည်။</p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ လူခြေတိတ်သည့်နေရာကို ရှာကြည့်ခဲ့ရာ လူတစ်ယောက်မှ မရှိနေသည့် တစ်ခုတည်းသောနေရာမှာ အများသုံးသန့်စင်ခန်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီခေတ်ထဲတွင် လူအများက ပစ္စည်းကောင်းများကို သူစိမ်းများထံ မပြချင်ကြပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမသည် အများသုံးသန့်စင်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ကို ပိုက်လျက်ပြန်ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>သေချာသည်မှာ ထိုအထုပ်ထဲ၌ ပါလာသည့်အရာများက အညစ်အကြေးများတော့ မဟုတ်ဟူ၍ပင်။</p> <p>သူမသည် အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့် အိုး၊ ခွက်၊ အိပ်ရာလိပ်များ အားလုံးကို အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ်ထဲ ထည့်ပြီး အခုတော့ အပြင်ကို ထုတ်ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>အဝေးကြီး မသွားရသေးခင်ပဲ သူမ ကျိုးယဲ့နဲ့ တည့်တည့်တိုးမိလိုက်၏။</p> <p>ကျန်းမန်မန် အထုပ်ကြီးတစ်ထုပ် ပိုက်လာသည်ကိုမြင်တော့ ကျိုးယဲ့ တော်တော်လေး အံ့သြသွား၏။</p> <p>“ဝယ်လို့ ပြီးပြီလား။”</p> <p>ကျန်းမန်မန် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ဤသို့သော လူအများ၏ စိတ်ဝင်စားမှုခံရသည့် ယောက်ျားမျိုးကို သူမ မကြိုက်ဘူးဟု ပြောထားပြီးသားဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့မေးခွန်းကို သူမက ခပ်တိုတိုသာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>“အင်း.. ပြီးပြီ။”</p> <p>“ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား။”</p> <p>ကျိုးယဲ့က သူမကို သံသယမျက်လုံးနှင့် ကြည့်ရင်း အနားသို့ တိုးလာ၏။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြပြီး ကျန်းမန်မန်ကတော့ အထုပ်ကြီးကို ပိုက်ထားဆဲပင်။</p> <p>သူ အနားသို့ ပိုပိုတိုးလာလေလေ၊ ထင်ရှားပေါ်လွင်ပြီး ချောမောလှသည့် သူ၏မျက်နှာကို သူမ၏ ရှေ့တွင် အနီးကပ် မြင်နေရလေလေဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်းမန်မန် မှင်တက်သွားမိသည်။ ဒီလူက တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းလွန်းပြီး သူမ၏ အချစ်တော် ကျန့်ကျန့်ကဲ့သို့ပင် ချောမောနေခဲ့သည်။</p> <p>သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများ ရုတ်တရက် မြန်လာပြီး လည်ချောင်းပါ ခြောက်ကပ်လာ၏။ မဟုတ်သေးဘူး.. စိတ်အေးအေးထားရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးမှရမည်။</p> <p>“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အနားကပ် လာနေတာလဲ။ ရှင် လူယုတ်မာတွေလိုမျိုး လုပ်နေတာလား။”</p> <p>ကျိုးယဲ့ ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်မိ၏။ “မင်းကတော့ အများကြီး လျှောက်တွေးနေပြီ။ ကျွန်တော်က တစ်ခု မေးချင်လို့ပါ။ ဒီပစ္စည်းတွေကို မှောင်ခိုဈေးကနေ သွားဝယ်လာတာလား။ ကျွန်တော် ပြောပြမယ်.. အဲ့ဒီလိုနေရာမျိုးကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မသွားတာက အကောင်းဆုံးပဲ။တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ဘယ်သူမှ မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p>ကျန်းမန်မန် ခဏတာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွား၏။ သူက ဒါကို စိတ်ပူနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ ပစ္စည်းများကို မှောင်ခိုဈေးမှ သွားဝယ်လာသည်ဟု သူ ထင်နေခြင်းပင်။</p> <p>သူမကတော့ သူ တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား လုပ်တော့မည်ဟု ထင်နေခဲ့မိ၏။</p> <p>“သိပါပြီ။ နောက်တစ်ခါ မသွားတော့ပါဘူး။”</p> <p>သူမ ဒီလို အလိုက်သင့် ပြောလာသည်ကို မြင်တော့ ကျိုးယဲ့ သူမကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီး ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“မင်းက ဒီကို အခုမှ ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲ့ဒီတော့ မှောင်ခိုဈေးက ဘယ်နေရာမှာရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ။”</p> <p>ထိုမေးခွန်းက ကျန်းမန်မန်ကို ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားစေခဲ့သော်လည်း သူမက ချက်ချင်းပဲ ပြန်ဖြေလိုက်၏။  “မသိပါဘူး - ဒါပေမဲ့ ဟိုမေးဒီမေး လုပ်လို့ရတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p>“ဒီတော့ မင်းက လူတွေကို လိုက်မေးရဲတယ်ပေါ့။ ကောင်မလေး.. မင်းကတော့ တကယ့်သတ္တိခဲပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို သွားတိုင်လိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား။”</p> <p>“ဘယ်သူမှ မတိုင်ကြဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ကဲပါ.. သွားကြရအောင်။”</p> <p>ကျိုးယဲ့ကတော့ ခေါင်းခါလျက် ထိုအထုပ်ကြီးကို ဘာမှမဟုတ်သည့်အတိုင်း သယ်သွားနေသည့် သူမကို ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူ ကူသယ်ပေးရန် တွေးလိုက်သေးသော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ထိန်းလိုက်၏။ သူမကတော့ ထိုအထုပ်ကြီးကို နွားလှည်းပေါ် တင်လိုက်ပြီးမှ သူ့ကို လှည့်မေးလိုက်၏။</p> <p>“သမဝါယမဆိုင်ကိုရော သွားပြီးပြီလား။”</p> <p>ကျိုးယဲ့က ခေါင်းခါပြပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မသွားရသေးဘူး။ မင်း သွားဦးမှာလား။”</p> <p>ကျန်းမန်မန် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေလိိုက်၏။</p> <p>“သွားရမှာပေါ့။ ရှင်က ကျွန်မအတွက် ဆန်ဝယ်ပေးမှာလေ။ သွားကြစို့!”</p> <p>ကျိုးယဲ့ ရုတ်တရက် ရယ်မောပြီး မေးလိုက်၏။ “မင်းက မင်း တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ခဲ့တယ်ဆိုပြီး ထင်နေသေးတာလား။”</p> <p>ကျန်းမန်မန် - “........”</p> <p>သူမကတော့ ဤအကြောင်း မငြင်းခုံချင်တော့ပေ။</p> <p>“ဘာလဲ၊ ကျွန်မကယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p>သူမက သူ့ကို အထက်အောက် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“ဘာလဲ.. ဆန်နဲ့ ကျေးဇူးမဆပ်ချင်တော့ဘဲ လူကိုယ်တိုင်ပေးပြီး ကျေးဇူးဆပ်ချင်သွားတာလား။”</p> <p>ကျိုးယဲ့ - “တော်ပါပြီ.. ဆန်ပဲ ပေးလိုက်ပါ့မယ်။”</p> <p>ကျန်းမန်မန်က ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။  “ဟေး.. ဟိုစကားပုံကို ကြားဖူးလား။”</p> <p>ကျိုးယဲ့ - “ဘာစကားပုံလဲ။”</p> <p>ကျန်းမန်မန် -  “ကလေးတွေကပဲ ရွေးချယ်မှု လုပ်ကြတာတဲ့။”</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး သမဝါယမဆိုင်ဘက်ကို ထွက်သွားခဲ့သည့်အတွက် ကျိုးယဲ့ကတော့ သူမ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုသည်ကို နားမလည်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p>သူ သူမနောက်ကို အမြန်လိုက်သွားလိုက်၏။ သူတို့နှစ်ယောက် ဆိုင်ထဲရောက်သည့်အခါ ကျိုးယဲ့က ဆန်ပိဿာ ၂၀ ဝယ်ပေးခဲ့သည်။</p> <p>ဆိုင်မှ အရောင်းစာရေးမကြီးက ကျိုးယဲ့ကို သိနေသည့်အတွက် ဝမ်းသာအားရဖြင့် သူပိုက်ဆံရှင်းသည်ကို စောင့်ကြည့်ပေးပြီး ဆန်များကို ကျန်းမန်မန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများကလည်း တောက်ပနေ၏။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ဒီလောက် ဆန်အများကြီး ဝယ်ပေးသည်ဆိုတော့ ဘယ်လို အခြေအနေဖြစ်န်ိုင်သည်လဲ။ သူမက ရယ်မောလိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>“အိုး.. ရဲဘော်ကျိုး၊ မင်း အိမ်ထောင်ပြုတော့မှာလား။ ဒီမိန်းကလေးက မင်းရဲ့ဇနီးလောင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။”</p> <p>ကျိုးယဲ့ - “...”</p> <p>ကျန်းမန်မန် - “......”</p> <p>“အဒေါ်ကတော့ နောက်ရတာ တော်တော်ဝါသနာပါတာပဲ။ နောက်တစ်ခါ အဲ့ဒီလို မပြောပါနဲ့။ ကျွန်မက အခုမှရောက်လာတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်ပါ - သူ့မိန်းမ မဟုတ်ပါဘူး။”</p> <p>ကျန်းမန်မန်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် အဒေါ်ကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ မှားသွားကြောင်း သိသည့်အတွက် အမြန်တောင်းပန်လိုက်၏။</p> <p>“... အားနာလိုက်တာကွယ်။ ရဲဘော်ကျိုးက မိန်းကလေးကို ဆန်တွေကမ်းပေးနေတာမြင်တော့ မိသားစုဝင်တွေလို့ ထင်သွားမိတာပါ!”</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ပါဘူးရှင်! အဒေါ်.. ကျွန်မ ဟိုစက်မှုသုံးလက်အိတ် နှစ်စုံလောက် လိုချင်ပါတယ်။”</p> <p>သူမက စကားပြောနေရင်း စက်မှုပစ္စည်းဝယ်ယူခွင့် လက်မှတ်များကို ထုတ်ပေးလိုက်ရာ အဒေါ်ကြီးကလည်း ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်၏။</p> <p>“အခြား ဘာလိုသေးလဲ ပြောဦးနော်။”</p> <p>ကျန်းမန်မန် ယုန်ဖြူတံဆိပ် သကြားလုံးတချို့လည်း ဝယ်လိုက်သေးသည်။ သူမသည် ဝတ္ထုထဲကို ကူးပြောင်းလာသူ ဖြစ်သည့်အတွက် ရှေ့ဆက်၍ ဖြစ်လာမည့်အရာများကို ကြိုသိထားသည်။ ဝတ္ထုထဲမှ အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင် အများစုက ဝက်စာပင်တွေ သွားနုတ်ရတတ်ကြ၏။</p> <p>ဤအလုပ်က သက်သာသောကြောင့် သူမလည်း ဤအလုပ်ကိုသာ လုပ်မည်ဟု စိတ်ကူးထားသည်။ ရွာထဲမှ ကလေးများကို သကြားလုံးများပေးပြီး ဝက်စာပင်များ ဝိုင်းကူနုတ်ခိုင်းလိုက်မည်။</p> <p>ငါး၊ ပုစွန်များ ဖမ်းခိုင်းလျှင်လည်း သကြားလုံးလေးများပေးကာ သူတို့ကို ခိုင်းလို့ရ၏။</p> <p>အတိုချုပ်ပြောရရင် ရွာထဲမှ ကလေးများ သူမနှင့် မတွေ့ရသေးသော်လည်း သူမကတော့ သူတို့၏ အလုပ်ဇယားများကို သူမက ဆွဲထားပြီးနှင့်နေလေပြီ။</p> <p>အဒေါ်ကြီးက သကြားလုံးများကို လက်နှစ်ဆုပ်လောက်ယူပြီး အလေးချိန် ချိန်လိုက်၏။</p> <p>“ကဲ.. ကွက်တိပဲ! ငါ့လက်ကတော့ မှော်လက်ပဲ၊ အလေးချိန်က အမြဲကွက်တိကျတယ်။”</p> <p>“အဒေါ်က တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်တာပဲနော်။”</p> <p>မြှောက်ပင့်စကားကြောင့် အဒေါ်ကြီးက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>ဈေးဝယ်ပြီးသွား၍ အပြင်ထွက်လာသည့်အခါ ကျိုးယဲ့က လက်လှမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါတွေ ကျွန်တော့်ကိုပေး၊ ကျွန်တော် ကူသယ်ပေးမယ်”</p> <p>ကျန်းမန်မန်လည်း အားနာမနေတော့ဘဲ ဆန်ထုပ်ကို သူ့ထံ လှမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p>ဆန်ပိဿာ ၂၀ ဆိုသည်မှာ အလေးချိန်မနည်းသည့်အတွက် သယ်ပေးမည့်သူသာရှိလျှင် သူမအတွက် အတော်သက်သာလ်ိမ့်မည်။</p> <p>“ကျေးဇူးပါပဲ။”</p> <p>“အစ်ကိုကျိုး.. အဲ့ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save