Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်း မျက်စိကန်းနေတာလား။ ဒီနေ့ပဲ ငါရေထဲကျသွားပြီဆိုပြီး မင်းအော်ခဲ့တာလေ၊ အဲ့ဒါ ငါ့ကို လာကယ်ခဲ့တဲ့သူက သူမပဲ။ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင်ကတောင် ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ သူမကို ဆန်ပိဿာ ၂၀ ပေးဖို့ ငါ့ကိုပြောခဲ့သေးတယ်။ အခုကျမှ မင်းက လာမေးနေသေးတာလား။"</p> <p>"ငါတောင် မင်းကို ပြန်မမေးရသေးဘူး! မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်အော်လို့ ငါ ဆန်ပိဿာ ၂၀ အလကားကုန်သွားရတာ။ ငါပြောမယ် ကျောက်ချိုင်ဟွား.. အဲ့ဒီဆန်ဖိုးကို မင်းပဲ ပေးသင့်တယ်။”</p> <p>သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသော အမျိုးသမီးသည် ခုနလေးက ကျိုးယဲ့ ရေထဲကျသွားပြီဟု အော်ဟစ်နေခဲ့သည့် ချိုင်ဟွားဖြစ်သည်။ အခု သူမက အမျိုးသားရဲဘော်တစ်ယောက်နှင့်အတူ ဒီကို ရောက်လာခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>ကျိုးယဲ့၏ စကားကို ကြားတော့ ထိုအမျိုးသားက ချက်ချင်းဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကျိုးယဲ့.. ဒီနေ့ဖြစ်သွားတဲ့ကိစ္စကို ငါကြားပြီးပြီ။ ချိုင်ဟွားက မင်းကိုစိတ်ပူလို့ လုပ်ခဲ့တာပါ။ ရေအောက်မှာ ဘာလို့ အကြာကြီး အသက်အောင့်နေရတာလဲ။ သူမက ထိတ်လန့်သွားတော့ မင်းရေနစ်နေပြီလို့ ထင်ပြီး အကူအညီတောင်းတာ။ ဒါက သဘာဝပဲလေ။ နောက်ပြီး ချိုင်ဟွားနဲ့ ငါက မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာ။ မင်း သူမကို နောက်ထပ် မနှောင့်ယှက်တော့ဖို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်။”</p> <p>စကားပြောနေရင်း ထိုလူက ကျိုးယဲ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ကျန်းမန်မန်ကို အထင်သေးသည့်အကြည့်နှင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းကိုကယ်ခဲ့တဲ့ ဒီပညာတတ်လူငယ်လေးကလည်း ကြည့်လို့မဆိုးလှပါဘူး။ ဒီလောက်အထိ ထွားထွားကျိုင်းကျိုင်း ဖြစ်နေတာဆိုတော့ သူမမိသားစုကလည်း ချမ်းသာမှာပေါ့။ မင်းမှာ သူမရှိနေပြီပဲ၊ ချိုင်ဟွားကို လာပတ်သက်မနေနဲ့တော့။”</p> <p>ဒီစကားကြောင့် ကျိုးယဲ့ တကယ်ကို ဒေါသထွက်သွားတော့၏။ “ငါက သူ့ကို ပတ်သက်နေတာလား။ စွင်းတာ့ကျူး.. မင်း မျက်စိကန်းနေတာလား။ ကောင်းပြီလေ၊ မင်းမျက်စိကန်းတာကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ဒါပေမဲ့ သူမကိုကြည့်ဦး! အရိုးပေါ်အရေတင်၊ မျက်လုံးကလည်း စောင်း၊ မေးစေ့ကလည်း ချွန်ချွန်နဲ့ - ကြည့်ရတာနဲ့တင် ကပ်စေးနှဲပြီး စိတ်ပုပ်မဲ့ပုံ ပေါက်နေတာ။ ငါ့ကို မင်းလိုမျိုး မျက်စိကန်းတဲ့သူလို့ ထင်နေတာလား။”</p> <p>ကျောက်ချိုင်ဟွားတစ်ယောက် ကျိုးယဲ့၏ ပြောဆိုမှုကို ခံလိုက်ရသည့်အတွက် တုန်လှုပ်သွားပြီး လဲကျတော့မလို ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>“အစ်ကိုကျိုး.. ဘယ်.. ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ကျွန်မကို ဒီလိုပြောနိုင်ရတာလဲ။ ရှင် အရင်က ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။ သူမက ရှင့်ကိုကယ်လိုက်တာနဲ့ပဲ ရှင့်ရဲ့အချစ်တွေက ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားရတာလား။”</p> <p>စွင်းတာ့ကျူးက ဝမ်းနည်းနေသည့် ကျောက်ချိုင်ဟွားကို အမြန်တွဲပေးလိုက်ပြီး ကျိုးယဲ့ကို အပြစ်တင်အကြည့်နှင့် စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ချိုင်ဟွား.. ဝမ်းမနည်းပါနဲ့။ သူက မင်းကိုမရလို့ ရန်လုပ်နေတာပါ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ မင်းကို ထပ်မနှောင့်ယှက်တော့ဘူးဆိုတာ စိတ်ချရပြီလေ။ သွားကြစို့။”</p> <p>ကျန်းမန်မန် မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်မိသည်။ ' ဒီနှစ်ယောက်က ဘာလာလုပ်ကြသည်လဲ။ ကြွားလုံးထုတ်လိုခြင်းလား။'</p> <p>ထို့အပြင် သူမဘေးမှ ရုပ်ချောချောနှင့်လူကလည်း ချိုင်ဟွားကဲ့သို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမွှမ်းတင်လွန်းနေသည့် နောက်ထပ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>ကိုယ့်ဘာသာ ဇာတ်လမ်းဆင်ပြီး ပြောဆိုနေကြသူများကို သူမ တကယ် သည်းမခံနိုင်ပေ။</p> <p>ဒါက သူမနှင့် မဆိုင်သည့်ကိစ္စ ဖြစ်နေသည့်အတွက်သာ ဘာမှဝင်မပြောဘဲ အကြာကြီး အောင့်ခံနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူမလည်း ဘေးဘက်ရှိ ကျိုးယဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “ဝယ်စရာရှိတာ အားလုံးဝယ်ပြီးပြီဆိုတော့ နွားလှည်းဆီ သွားကြရအောင်!”</p> <p>ကျိုးယဲ့သည်လည်း တကယ်ကို စိတ်ပျက်နေခဲ့လေသည်။ ထို ချိုင်ဟွားဆိုသည့် မိန်းမက အမြဲတမ်း ကိုယ့်ဘာကိုယ် ဇာတ်လမ်းဆင်ပြီး ပြောတတ်သည်ကို သူ ဘာမှ လုပ်၍မရနေပေ။</p> <p>ကျန်းမန်မန် အားလုံးဝယ်ပြီးပြီဟု ပြောသည်ကိုကြားတော့ သူက ဂျုံမှုန့်ထုပ်ကို မ ယူပြီး သူမနှင့်အတူ လှည်းရှိရာကို ထွက်လာခဲ့တော့၏။</p> <p>ထန်ရှောင်မင်ကတော့ ထိုနေရာတွင် သူတို့ကို ကြိုစောင့်နေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူပြန်လာသည်ကို မြင်တော့ သူမက အမြန်လက်လှမ်းပြလိုက်၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် နွားလှည်းပေါ်၌ ရွာထဲမှ အဒေါ်ကြီးအချို့လည်း ထိုင်နေကြလေပြီ။</p> <p>“ဒါရိုက်တာကျိုး.. ဒီနေ့ အလုပ်မဆင်းဘူးလား။ ဘေးက မိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ။”</p> <p>“ဟုတ်ပ.. တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။ ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ချောတာပဲ။”</p> <p>“ကျိုးယဲ့... ဒါ မင်းမိဘတွေ စီစဉ်ပေးထားတဲ့ ဇနီးလောင်းလား။ အခုကတည်းက နယ်ဘက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီပေါ့။”</p> <p>သူတို့၏ စကားဝိုင်းက လမ်းချော်သွားတော့မည်ကို မြင်သဖြင့် ကျန်းမန်မန် အမြန်ပင် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>“မင်္ဂလာပါ အဒေါ်တို့။ ကျွန်မက နယ်ဘက်ဆင်းလာတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်ပါ။ ပစ္စည်းတွေ မစုံသေးတာနဲ့ မြို့ထဲကို လာဝယ်ရင်း ရဲဘော်ကျိုးယဲ့နဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံမိတာပါ။”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားမှ အမျိုးသမီးကြီးများက “ဪ...” ဟု တညီတညွတ်တည်း ဆိုလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အတင်းအဖျင်း ပြောချင်နေသော မီးတောက်များသည်လည်း ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်မှန်းသိလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်သွားတော့၏။</p> <p>“... မိန်းကလေး၊မင်းက တကယ်ကို ဝတာပဲ။ ပေါင်နှစ်ရာလောက်တော့ ရှိလောက်မယ်။”</p> <p>“ဝတာက အဒေါ်တို့အိမ်က ဆန်ကို စားပြီး ဝလာတာမှ မဟုတ်တာ။”</p> <p>“ဝတာက အဒေါ်တို့အိမ်က ဆန်ကို စားပြီး ဝလာတာမှ မဟုတ်တာ။”</p> <p>ကျန်းမန်မန်နှင့် ကျိုးယဲ့တို့ နှစ်ဦးစလုံး တပြိုင်တည်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်မိလိုက်ကြ၏။</p> <p>အပြောခံလိုက်ရသော အဒေါ်ကြီးသည်လည်း ကျိုးယဲ့ကို တစ်လှည့်၊ ကျန်းမန်မန်ကို တစ်လှည့် ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>“ဟော... ကျိုးယဲ့၊ မင်းက -”</p> <p>ကျိုးယဲ့က စိတ်မရှည်သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလာ၏။ “အဒေါ်... တော်ပါတော့ဗျာ။ ဒီမိန်းကလေးက နယ်ဘက်ကို အခုမှရောက်လာတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်ပါ။ အဒေါ်တို့က အခုကတည်းက ဒီလိုတွေ လျှောက်ပြောနေရင် ကျွန်တော်တို့တပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်တာပေါ့။ သူမသာ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး ကျွန်တော်တို့တပ်ဖွဲ့ထဲမှာ အတင်းအဖျင်း ပြောတဲ့သူတွေပဲ ရှိတယ်လို့ လျှောက်ပြောနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဒေါ်တို့က အဲ့လို ဖြစ်ချင်တာလား။”</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးကြီးက အလိုမကျသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။  “ငါက တစ်ခွန်းပဲ ပြောရသေးတယ်၊ မင်းက ငါ့ကို တရားဟောဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီ။ ကဲပါ... တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ ငါ ဘာမှမပြောတော့ဘူး။ ဒါနဲ့ မင်း တောဝက်အမဲလိုက်ဖို့ တောင်ပေါ် ဘယ်တော့ ပြန်တက်မှာလဲ။ နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ့သား ကျားပေါင်ကိုပါ ခေါ်သွားဦးနော်။”</p> <p>ကျိုးယဲ့ သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို ကွေးလျက် ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ပေါ် ခေါင်းတင်လိုက်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်တော့် စိတ်အခြေအနေပေါ် မူတည်တယ်! ကျားပေါင်က လိမ်မာတဲ့ ကလေးပါ၊ ကျွန်တော်နဲ့လည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဒေါ်ကတော့ သူ့အတွက် ကုသိုလ်ရစေချင်ရင် နှုတ်စောင့်နေလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်။”</p> <p>အဒေါ်ကြီးကတော့ သူ့ကို အနေခက်စွာဖြင့်သာ ကြည့်နေတော့၏။</p> <p>ထိုအခါမှ လှည်းပေါ်ရှိ အခြား အမျိုးသမီးများလည်း ပညာတတ်လူငယ်နှစ်ဦးအကြောင်းကို ဘေးချိတ်ထားလိုက်ပြီး အတင်းအဖျင်း ဇာတ်လမ်းအသစ်များဆီသို့ ကူးပြောင်းသွားကြတော့သည်။</p> <p>“ကြားပြီးကြပြီလား။ ဟိုဘက်ရွာက မုဆိုးမကျန်းက ပါတီအတွင်းရေးမှူးရဲ့ အိပ်ရာထဲ ခိုးဝင်သွားတာလေ။ အို... အဲ့ဒါနဲ့ အတွင်းရေးမှူးလည်း ရာထူးက ချက်ချင်းပြုတ်သွားရတာပေါ့။ ပါတီဝင်အဖြစ်ကပါ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ။”</p> <p>“ဒါက ဘာမှမဟုတ်သေးပါဘူး။ အနောက်ဘက်ရွာက လောင်ခယ့်ရဲ့ ဒုတိယသားမိန်းမရဲ့ အဒေါ်ဆိုရင် ကလေးမရနိုင် ဖြစ်နေတာလေ -”</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မလည်း ကြားတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ သူမက သူမယောက်ျားရဲ့ အစ်ကိုကြီး အိပ်ရာထဲဝင်သွားလိုက်တာ၊ ဟော... ဗိုက်ကြီးသွားရော။ အခုတော့ အဲ့ဒီလင်မယားမှာ ဘယ်သူက ပြဿနာရှိနေလဲဆိုတာ ရှင်းသွားပြီပေါ့! ဟားဟားဟား!”</p> <p>“ဟေး... ဟေး...လောင်စုန့်ရဲ့ မိထွေးအကြောင်းရော ကြားပြီးပြီလား။ မနေ့က ကျို့ဟွားကို ထပ်ရိုက်ပြန်ပြီတဲ့။ သနားစရာ ကလေးလေးမှာ တစ်ခန္ဓာကိုယ်လုံး ညိုမည်းစွဲနေတာပဲ။ မိထွေးဆိုလည်း ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရသလား။”</p> <p>“အဲ့ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ။ သူမက သူမသားအရင်းကိုတော့ ရတနာလို ထားပြီး ကျို့ဟွားကိုတော့ မျက်စိစူးနေတာကိုး။”</p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ အဒေါ်ကြီးများ၏ အတင်းအဖျင်း ဇာတ်လမ်းများကို နားထောင်နေရင်း မျက်လုံးများ တောက်ပနေတော့၏။ သူမသည် ထိုဖျော်ဖြေမှုများကို အပြည့်အဝ သဘောကျနေခြင်းပင်။</p> <p>သူမသည် နေကြာစေ့တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ထန်ရှောင်မင်ကိုလည်း ဝေမျှလိုက်သေး၏။</p> <p>ထန်ရှောင်မင်လည်း အားနာနာဖြင့် လက်ခံလိုက်ပြီး ဆက်နားထောင်နေလိုက်၏။</p> <p>ကျိုးယဲ့ ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် နေကြာစေ့များကို တမြုံ့မြုံ့ ဝါးနေရင်း အတင်းအဖျင်းများကို ပျော်ပျော်ကြီး နားထောင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>သူ လက်လှမ်းပေးလိုက်ရာ ကျန်းမန်မန်က ဘာမှမစဉ်းစားနေဘဲ နေကြာစေ့တစ်ဆုပ်ကို သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်မိ၏။ ခဏအကြာမှသာ ၎င်းမှာ ထန်ရှောင်မင်၏ လက်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမသည် ထိုလက်ပိုင်ရှင်ကို တစ်ချက်ကြည့်မိပြီး စူးစိုက်ကြည့်နေလိုက်၏။</p> <p>သူမ၏ နေကြာစေ့များကို စားနေရအောင် သူက ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိနေသည်လဲ။</p> <p>ကျိုးယဲ့ကတော့ အသံမထွက်ဘဲ ပြုံးစ်ိစိ လုပ်နေ၏။ သေချာပေါက်.. ဤမိန်းကလေးသည် အတင်းအဖျင်း နားထောင်နေရလျှင် စိတ်လွင့်သွားတတ်ပြီး ဘယ်သူမှန်းတောင် မကြည့်တော့ဘဲ နေကြာစေ့များ ကမ်းပေးတတ်သည်။</p> <p>ကွက်တိကျသွား၏။</p> <p>သူသည်လည်း အဒေါ်ကြီးများ၏ အတင်းအဖျင်းများကို နားထောင်နေရင်း နေကြာစေ့များကို ပျော်ပျော်ကြီး ဝါးနေလိုက်တော့၏။</p> <p>ရွာသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ သူတို့ အထုပ်အပိုး အကြီးအသေးများကို အိမ်ထဲ သယ်လာခဲ့ကြသည်။ အချိန်ကတော့ စောသေး၏။</p> <p>ကျန်းမန်မန် သူမယူလာသည့် အိုးကို မီးဖိုခုံပေါ် တင်ကြည့်လိုက်ရာ ကွက်တိကျနေလေ၏။ ဒီအိုးနှင့် မီးဖိုကတော့ ကောင်းကင်ဘုံက ဖန်တီးပေးလိုက်သည့် တွဲဖက်များအတိုင်းပင်။</p> <p>ထို့အပြင် သူမက ယောက်မ၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ၊ တူများ၊ ဆန်၊ ဂျုံ၊ ဆီ၊ ဆား၊ အိပ်ရာဖျာနှစ်လိပ်နဲ့ ထိုင်ခုံပုလေးနှစ်လုံးကိုလည်း ထုတ်ယူလိုက်သေးသည်။</p> <p>“ရဲဘော်ကျန်း.. ဒါတွေအားလုံး ဘယ်က ရလာတာလဲ။ ကြည့်ရတာ တစ်ခါသုံးထားပြီးသား ပစ္စည်းတွေနဲ့ တူတယ်နော်။”</p> <p>ကျန်းမန်မန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။ “နယ်ဘက်ဆင်းလာရင် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး သုံးရမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ တွေးထားမိလို့လေ။ အဲ့ဒါကြောင့် မှောင်ခိုဈေးကို သွားပြီး ဈေးသက်သာတဲ့ တစ်ပတ်ရစ် ပစ္စည်းတွေကို သွားဝယ်ခဲ့လိုက်တာ။”</p> <p>“မှောင်ခို-!”</p> <p>ထန်ရှောင်မင် ချက်ချင်းဆိုသလို သူမ၏ပါးစပ်ကို လက်နှင့်ပိတ်လိုက်မိပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကာ မျက်လုံးအပြူးသားနှင့် စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။ သူမတို့သည် ဒီပစ္စည်းများကို အတူတူ သုံးကြရမည်ဖြစ်သည့်အတွက် မည့်သူ့ကိုမျှ အသိပေး၍မဖြစ်ပေ။</p> <p>“ရဲဘော်ကတော့ တကယ့် သတ္တိခဲပဲ! ဒါတွေအားလုံး ဘယ်လောက် ပေးခဲ့ရလဲ။”</p> <p>“တစ်ယွမ်ပဲ”</p> <p>“ဒီလောက်တောင် သက်သာတာလား။ ဒါဆို.. အဲ့ဒီမှာ နောက်ထပ် ပစ္စည်းကောင်းတွေရော ရှိဦးမလား။”</p> <p>ကျန်းမန်မန် သူမကို စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။ “ခုနလေးကပဲ အန္တရာယ်များတယ်လို့ ပြောနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲ့ဒီနေရာအကြောင်း မတွေးနဲ့တော့။ အဲ့ဒီနေရာက တကယ်ကို အန္တရာယ်ရှိတယ်။ ကျွန်မလည်း နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မသွားတော့ဘူး၊ ရဲဘော်လည်း သွားဖို့ စိတ်မကူးနဲ့တော့။”</p> <p>ထန်ရှောင်မင်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည့်တိုင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုတ်ပါပြီ။ ရဲဘော်ကတော့ တကယ်ကို ငွေသုံးစွဲဖို့ တတ်တာပဲ။ ခြံသော့ခတ်ဖို့ သော့အိမ်ပါ ဝယ်လာခဲ့တာလား။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save