Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ပစ္စည်းအားလုံးသည် ကျန်းမိသားစုထံမှ ရရှိထားသည့်အရာများဖြစ်သည့်အတွက် အလဟဿမဖြစ်စေဘဲ အကျိုးရှိရှိ အသုံးချရလိမ့်မည်။</p> <p>ခြံစည်းရိုးကတော့ ကြည့်ကောင်းရုံမျှသာရှိပြီး အကာအကွယ်သိပ်မဖြစ်ပေ။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်သာ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လိုပါက ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းရုံမျှဖြင့် အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဤခြံဝင်းအတွင်း လုံခြုံမှုအပြည့်အဝရရှိစေရန် ခိုင်ခံ့သော ခြံစည်းရိုးတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကျန်းမန်မန် တွေးမိလိုက်သည်။</p> <p>သူမတို့နှစ်ဦးတွင် စားပွဲ၊ ဗီရိုနှင့် အခြားအသုံးအဆောင်များ ဝယ်ယူရန် လိုအပ်နေသေးသဖြင့် ထန်ရှောင်မင် ဝယ်ယူလာသော အသားလိပ်မုန့်များကို စားသောက်ပြီးနောက် နွေးထွေးသော ခုတင်ပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ လှဲလျောင်းကာ အနားယူလိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ကျန်းမန်မန်က ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ထထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"... မေ့သွားခဲ့တာ၊ ထင်း တစ်စလေးမှ မရှိနေသေးဘူးပဲ။"</p> <p>ထန်ရှောင်မင်လည်း ဆွံ့အသွားတော့၏။ အမှန်တကယ်ပင် ထင်းမရှိဘဲ မည်သို့မျှ မနေထိုင်နိုင်ပေ။</p> <p>"အခုပဲ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ထင်းသွားရှာလိုက်ကြရင် ကောင်းမလား။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူခဲ့သော်လည်း အကြံတစ်ခုကိုတော့ ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီလိုလုပ်ရအောင်၊ ငါတို့နှစ်ယောက် အလုပ်ခွဲလုပ်ကြမယ်။ နင်က ဗီရိုနဲ့ စားပွဲခုံတွေ လုပ်ပေးဖို့ လူသွားခေါ်လိုက်။ ငါကတော့ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ထင်းသွားရှာလိုက်မယ်။ တောင်ပေါ်မှာ အဆိပ်ရှိတဲ့သတ္တဝါတွေ ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ ငါမကြောက်ပါဘူး၊ ငါပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်။"</p> <p>ထန်ရှောင်မင်လည်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ကျန်းမန်မန်ကိုဖက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုတော့သည်။ "မန်မန်၊ နင်နဲ့အတူ အပြင်ထွက်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ တကယ်ကို မှန်ကန်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သတိထားဦးနော်။ ငါ့မှာ မုယောနို့မှုန့်ဗူးတွေ ရှိသေးတယ်၊ မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် ငါတို့ ဖျော်သောက်ကြတာပေါ့။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထန်ရှောင်မင်၏ မိသားစုသည်လည်း အခြေအနေ အတော်လေးပြည့်စုံပုံရသည်ဟု တွေးတောမိရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကဲပါ... အများကြီး ပြောမနေပါနဲ့တော့။ အချိန်မရှိဘူး၊ သွားကြစို့။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် အလုပ်စဆင်းရတော့မှာဆိုတော့ ဒီနေ့ပဲ အပြီးအပြတ် လုပ်ထားရမယ်။"</p> <p>"ဟုတ်သားပဲ၊ အခုပဲ သွားလိုက်တော့မယ်။"</p> <p>"ဪ... ရွာအတွင်းရေးမှူးကိုလည်း ခြံစည်းရိုးခတ်မဲ့ကိစ္စ တစ်ခါတည်း ပြောခဲ့ဦးနော်။"</p> <p>"စိတ်ချပါ၊ ငါ အကုန်ပြောခဲ့ပါ့မယ်။"</p> <p>ထန်ရှောင်မင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းမန်မန်လည်း အပြင်သို့ထွက်ကာ ဝါးခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ယူလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းဝါးခြင်းတောင်းသည်လည်း ကျန်းမိသားစုထံမှ ပါလာသော ပစ္စည်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်၏။ အသုံးတည့်မည့် ပစ္စည်းမှန်သမျှကို လက်လွှတ်မခံဘဲ အသုံးချရန် သူမ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။</p> <p>ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်၌ လူသူကင်းရှင်းနေသည်နှင့် သူမ၏ ထူးခြားသော အာကာသထဲမှ ထင်းများကို ထုတ်ယူကာ ပုံချလိုက်လေတော့သည်။ ပူပြင်းသော နွေရာသီဖြစ်သဖြင့် ကျောက်မီးသွေးကို အထူးတလည် အသုံးပြုနေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။</p> <p>သူမသည် ခြင်းတောင်းကို ကျောပေါ်လွယ်ကာ တောင်ပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ တောင်ခြေသည် သူမတို့၏ အိမ်နှင့် မနီးမဝေး လမ်းလျှောက်ရုံမျှ အကွာအဝေးသာ ရှိသည်။</p> <p>ငါးမိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အတွက် တောင်းထဲမှ ဓားမကြီးကို ထုတ်လိုက်၏။</p> <p>သူမသည် သစ်ကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ခုတ်ကာ အကူတောင်ဝှေးအဖြစ် အသုံးပြုရင်း တောင်ပေါ်သို့ စတင်တက်လိုက်တော့သည်။ ယခင်ဘဝက သူမသည် ခရီးသွားခြင်းနှင့် စခန်းချခြင်းများကို ဝါသနာပါသူဖြစ်ရာ တောတောင်ထဲတွင် ရှင်သန်နေထိုင်နိုင်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုက ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေခဲ့၏။</p> <p>ဤဒေသတစ်ဝိုက်တွင် တောင်တန်းများစွာ ရှိသည်။ အရှေ့မြောက်ပိုင်းဒေသများကဲ့သို့ သမင်အမဲလိုက်နိုင်သည်အထိမဟုတ်သော်လည်း သဘာဝသယံဇာတများကတော့ အတော်လေး ပေါများလှသည်။</p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မှိုအစုလိုက်ကို တွေ့ရှိရသလို တောကြက်များနှင့် တောယုန်များကိုလည်း မြင်တွေ့ရသည်။</p> <p>သူမလည်း စမ်းသပ်ကြည့်သည့်အနေဖြင့် လက်ထဲမှ ဓားမဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ တောကြက်တစ်ကောင်၏ ခေါင်းကို တိခနဲပြတ်တောက်သွားစေခဲ့၏။ တောကြက်သည်လည်း ထိုနေရာမှာတင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p>"ဝါး... လက်စွမ်းကတော့ အံ့မခန်းပဲ! မင်းက အခုမှရောက်လာတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်အသစ်လား။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမနှင့် ရွယ်တူခန့်ရှိမည့် လူငယ်တစ်ဦး သူမအနားသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူ့တွင်လည်း သူမကဲ့သို့ ဝက်စာမြက်များ အပြည့်ထည့်ထားသည့် တောင်းတစ်လုံးကို ကျောတွင် လွယ်ထား၏။</p> <p>အရွယ်ရောက်ပြီးသူတစ်ယောက် ဝက်စာမြက် လိုက်ရှာနေသည်ကို သူမ ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်းပင်။</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မမျိုးရိုးက ကျန်းပါ။ ရှင်က ဘယ်သူလဲ။"</p> <p>"ကျွန်တော်က ဒီရွာခံပါပဲ၊ နာမည်က ချန်သော်ယွိလို့ ခေါ်တယ်။ မင်းရဲ့အချိန်အဆက တကယ်ကောင်းတာပဲ၊ တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် အဲ့ဒီတောကြက်က သွားလိုက်ပြီ။</p> <p>နေပါဦး... မင်းတို့က ဒီနေ့မှ ရောက်တာဆိုတော့ ပညာတတ်လူငယ်တွေ နားနေဆောင်မှာ အိပ်စရာ နေရာရော လောက်ရဲ့လား။ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ အခန်းလွတ် တစ်ခန်းရှိတယ်၊ ကျွန်တော်နဲ့ လာနေမလား။ အိမ်ငှားခ မလိုပါဘူး၊ စားနပ်ရိက္ခာ ဝေစုထဲက ခွဲပေးရင် ရပြီ။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် ခေါင်းကို စောင်းကာ သူမမျက်နှာကိုသူမ ကိုင်ကြည့်ရင်း 'ငါက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်အထိ အရူးလုပ်ရ လွယ်ပုံပေါက်နေတာလား' ဟု တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>သူမသည် မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်ပြီးသားဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ယခင်ဘဝကအတိုင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် ပိုပြီး ဖောင်းကားနေ၏။</p> <p>မကြာခင်တွင်တော့ ကိုယ်အလေးချိန် လျှော့ချကာ သူမ၏ အလှတရားကို ပြန်လည်ရယူမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်။ ပညာတတ်လူငယ် နားနေဆောင်က နည်းနည်းကျဉ်းတယ်ဆိုပေမဲ့ ကျွန်မတို့ အိမ်တစ်လုံး ငှားပြီးသွားပါပြီ။ ရှင့်ကို အလုပ်မပေးတော့ပါဘူး။"</p> <p>သူမက ထိုသို့ပြောရင်း ကြက်ကို ကောက်ယူကာ အလေးချိန်ကို ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်သည်။ ၃ ပိဿာ နီးပါး ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူမတွင် မှိုများလည်း ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ကြက်သားမှိုဟင်းချက်ရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>မှန်ပါသည်၊ စားသောက်ပြီးမှသာ ဝိတ်လျှော့နိုင်မည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် အလုပ်ကြိုးစားရတော့မည်ဖြစ်သည့်အတွက် သဘာဝအတိုင်း အလိုအလျောက် ပိန်သွားလိမ့်မည်။</p> <p>ချန်သော်ယွိလည်း သူမ အိမ်ငှားလိုက်ပြီဆိုသည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် မည်သည့်အိမ်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ရိပ်မိသွား၏။</p> <p>"မင်းတို့က အဲ့ဒီကျေးလက်ကုသိုလ်ဖြစ် ဆရာဝန်ကြီးရဲ့ အိမ်ကို ငှားလိုက်တာလား။ အဲ့ဒီမှာက လူတစ်ယောက် သေထားတာလေ၊ နမိတ်မကောင်းဘူးလို့ မထင်မိဘူးလား။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်လည်း ခေါင်းကိုစောင်းကာ ပြန်မေးလိုက်၏။ "သေသွားတဲ့လူက ရှင်နေတဲ့လူထက် ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းလို့လား။ သူက သေသွားပြီလေ၊ ကျွန်မအပေါ် အခွင့်ကောင်းယူလို့ မရသလို လမ်းလည်း ပိတ်မနေနိုင်တော့ဘူး။ အမှန်တော့ တစ်ခါတလေ ရှင်နေတဲ့လူတွေက လူသေတွေထက်တောင် ပိုပြီး ဆိုးရွားတတ်ကြသေးတယ်။"</p> <p>သူမ၏ စကားကြောင့် ချန်သော်ယွိ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားတော့၏။ သူမက သူ့ကို စောင်းမြောင်းပြီး ဆဲဆိုလိုက်သကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ... မင်းပျော်််တယ်ဆိုရင် ပြီးတာပါပဲ။ ဟေ့... ကြက်က ခေါင်းတောင်ပြတ်နေပြီပဲ၊ အဲ့ဒီခေါင်းကို ကျွန်တော့်ကိုပေးလိုက်ပါလား။"</p> <p>ပြောနေရင်းနှင့် လက်ဖြင့် ကြက်ခေါင်းကို လှမ်းနှိုက်လိုက်ရာ ကျန်းမန်မန်က လျင်မြန်စွာဖြင့် ကြက်ခေါင်းကို ကောက်ယူပြီး ခြင်းတောင်းထဲပစ်ထည့်လိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်မက ကြက်ခေါင်းနဲ့ ကြက်လည်ပင်း စားရတာ သိပ်ကြိုက်တာ။ အသားသိပ်မရှိပေမဲ့ ရှင့်ကိုတော့ မပေးနိုင်ပါဘူး။"</p> <p>ဒါက ဘယ်လိုယောင်္ကျားမျိုးလဲ။ ကျန်းမန်မန် မျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးပြီး တောင်ပေါ်ဘက်သို့ ခပ်သွက်သွက် တိုးဝင်သွားလိုက်၏။</p> <p>ချန်သော်ယွိကတော့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p>ဒီပညာတတ်လူငယ်အသစ်က တကယ်ကို ကပ်စေးနှဲသူပင်။</p> <p>ကျန်းမန်မန်လည်း ရွံရှာစွာဖြင့် အဝေးသို့ မြန်မြန်ထွက်လာခဲ့၏။ ကြက်ခေါင်းကိုပင် မျက်စိကျနေသည့် အဆင့်မရှိသော အမျိုးသား။</p> <p>ထို့နောက် သူမသည် သူမအကြိုက်ဆုံးဖြစ်သော တောဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအရွက်များသည် ဖက်ထုပ်နှင့် ပေါက်စီလုပ်ရာတွင်ထည့်ရန် အကောင်းဆုံးပင်။</p> <p>သူမလည်း ဓားမကို အသုံးပြုကာ အမြစ်နားမှနေ၍ ခပ်သွက်သွက် လှီးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>ထို့ပြင် နံနံပင်ကိုလည်း တွေ့သေးသည်။ ဤအပင်က ပုံမှန်နံနံပင်ထက် အနံ့ ဆယ်ဆလောက် ပိုပြင်းသည်။</p> <p>ဤအရွက်ကို ရေနွေးဖျောပြီး ပေါက်စီထဲ ထည့်လိုက်ရင် အနံ့အရသာက ဆွေမျိုးမေ့လောက်သည်အထိပင်။</p> <p>ဒီလောက် ကောင်းသည့်အစားအစာများ ရှိနေလျှင် သူမ ဘယ်လိုလုပ် ဝိတ်လျှော့နိုင်တော့မည်လဲ။</p> <p>ထားလိုက်ပါတော့... သူမ အကုန်လုံးကို အိမ်သယ်သွားလိုက်တော့မည်။ ဝိတ်လျှော့ရန်ဆိုလျှင်လည်း အင်အားရှိမှ ဖြစ်မည်။ ထိုသို့သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။</p> <p>သူမ အိမ်ပြန်ရောက်သည်အထိ ထန်ရှောင်မင် ပြန်မရောက်သေးပေ။ မိုးချုပ်တော့မည်ဖြစ်သည့်အတွက် သူမလည်း အာကာသထဲမှ ရေအိုးကြီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p>ရွာခံတစ်ယောက်ထံမှ ဝယ်လာသည်ဟုသာ အကြောင်းပြလိုက်မည်။</p> <p>ယခုဆိုလျှင် မီးဖိုချောင်က ပြည့်စုံသွားပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် မီးဖိုက တစ်ခုတည်းဖြစ်သည့်အတွက် မလုံလောက်သေးပေ။</p> <p>ထမင်းချက်နေရင်း ရေနွေးတည်ရန် သို့မဟုတ် ကြက်သားချက်ရန် အချိန်မရတော့ပေ။ ထို့အပြင် နံနံပင်ကိုလည်း ရေနွေးဖျောရဦးမည်။</p> <p>ထမင်းချက်ရန် သီးသန့်မီးဖို အပါအဝင် အနည်းဆုံး မီးဖိုနှစ်လုံးလောက်တော့ ထပ်လိုဦးမည်။</p> <p>ထမင်း? သူမက ဝိတ်လျှော့ရမည့်သူ ဖြစ်သည့်အတွက် ထမင်းက သူမအတွက် ရန်သူပင်။ ထမင်းမစားတော့ဘဲ ကြက်သားဟင်းသာ ချက်လိုက်တော့မည်။</p> <p>အိုးအကြီးကြီး၊ ထင်းမီးဖို၊ ကြက်သားနှင့်မှိုဆီပြန်ဟင်း။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမ၏အိမ်မှ ဝက်ဆီဗူး ပါလာသည့်အတွက် အနံ့မွှေးအောင် ဆီသတ်လို့ရသွားခြင်းဖြစ်၏။ မကြာခင်မှာပင် ကြက်သားနှင့်မှိုဟင်း၏ မွှေးပျံ့သည့်အနံ့က လေထုထဲ ပျံ့လွင့်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p>ထိုအနံ့က အိမ်အနီးရှိခြံဝင်းထဲအထိထိ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ပြောင်းဖူးပေါက်စီကို ကိုက်ရန်ပြင်နေသည့် ကျိုးယဲ့၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အရှိန်အဟုန်နှင့် တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ကျိုးယဲ့လည်း ထိုအနံ့ကို အားပါးတရ ရှူလိုက်ပြီး တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။ အလွန်မွှေးတာပဲ။ တကယ်ကို မွှေးလွန်းလှသည်။</p> <p>ဒီအနံ့နှင့်သာဆိုလျှင် သူ ပြောင်းဖူးပေါက်စီ သုံးလုံးလောက်ပင် စားနိုင်သည်။ သူ၏ တူနှင့်ညှပ်ထားသော မုန်လာဥချဉ်ဟင်းကတောင် သူ၏စိတ်ကူးထဲ၌ ကြက်သားအရသာ ပေါက်နေတော့၏။</p> <p>သူ၏ အစာအိမ်ကတော့ လိမ်ညာလှည့်ဖြားမှုကို လက်မခံနိုင်ဘဲ တဂွီဂွီမြည်ကာ ဆန္ဒပြနေလေပြီ။</p> <p>ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် သွားရည်ကျကာ နှုတ်ခမ်းကို သပ်မ်ိနေရင်း မနေနိုင်တော့ဘဲ အပြင်သို့ထွက်ကာ ဘေးခြံဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>ခြံစည်းရိုးသည် မလုံခြုံနေသဖြင့် ဘေးဘက်ရှိ တောကြက်မွှေးအပုံကြီးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရ၏။</p> <p>"ဟေး... ဘာတွေချက်နေတာလဲ။ အနံ့က အတော်လေး မွှေးနေတယ်!"</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ကျန်းမန်မန်က အိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ပိုပြင်းရှမွှေးပျံ့လှသော အနံ့အသက်များက လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုပမာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ကျိုးယဲ့သည် သူ၏စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သော်လည်း သူ၏ အစာအိမ်ကိုတော့ ထိန်းမရတော့ပေ။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏အစာအိမ်ထဲမှနေ၍ 'ဗိုက်ဆာပြီ! ဗိုက်ဆာပြီ! ဗိုက်ဆာပြီ!' ဟု အော်ဟစ်ကာ ထိုးနှက်နေသကဲ့သို့ သူ ခံစားနေရ၏။</p> <p>ကျန်းမန်မန် ခြံစည်းရိုးတစ်ဖက်မှ ကျိုးယဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်တောက်သွားတော့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤဟင်းများကို သူမနှင့် ထန်ရှောင်မင်တို့ နှစ်ယောက်တည်း ကုန်အောင်စားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>"ကြက်သားနဲ့ မှိုဆီပြန်ဟင်းလေ။ စားမလား။ တစ်ပွဲကို တစ်ယွမ်!"</p> <p>"တစ်ယွမ်?! ဓားမြပဲ တိုက်လိုက်ပါတော့လား!"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save