Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝါး... အနံ့ကတော့ ရှယ်ပဲ!"</p> <p>"ရဲဘော်ကျန်း ဒီကြက်သားမှိုဟင်းကို ဘယ်လိုများချက်လိုက်တာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိတောင် မွှေးနေရတာလဲ။"</p> <p>စားပွဲနှင့် ခုံတန်းများ သယ်ပြီး ပြန်ရောက်လာသည့် ထန်ရှောင်မင်တစ်ယောက် ထိုင်ချလိုက်ပြီးသည်နှင့် ကြက်သားဟင်းကို အငမ်းမရ ခပ်စားတော့သည်။ သူမသည် တကယ်ကို အထင်ကြီးသွားသည့်ပုံစံဖြင့် ခေါင်းကို မကြာခဏညိတ်နေမိသည်။</p> <p>ရဲဘော်ကျန်း ဘာကြောင့် အနည်းငယ် ဝဖြိုးနေရသလဲဆိုသည်ကို သူမ အခုမှ သဘောပေါက်သွားတော့၏။ သူမက ဟင်းချက် တော်လွန်းနေသည်။</p> <p>ဒါက အဖြေပင်။ သူမတို့နေရာတွင်လည်း နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်များနှင့် စက်ရုံများမှ စားဖိုမှူးများသည် ဝဖြိုးသူများဖြစ်သည်။</p> <p>"မန်မန်... ဒီကြက်သားက တကယ်စားလို့ကောင်းတယ်။ မှိုတွေကြောင့် ပိုပြီး ချိုနေတာပဲ။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်လည်း ထန်ရှောင်မင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝါးခြံစည်းရိုးနားမှ ခေါက်ကုလားထိုင်လေးပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်နေသည့် ကျိုးယဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ကိုယ်နေဟန်ထား မတ်မတ်ဖြင့် ကြက်သားမှိုဟင်းပန်းကန်လုံးအကြီးကြီးကို ကိုင်ကာ၊ လက်တစ်ဖက်ကလည်း ပြောင်းဖူးပေါက်စီကိုကိုင်ထားရင်း တစ်လုပ်ချင်းစီ အရသာခံကာ စားသောက်နေ၏။</p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ ကြက်ရင်ပုံသား အနည်းငယ်နှင့် မှိုကိုသာ စားပြီး ဟင်းရည်ကိုပင် အများကြီး မသောက်ရဲပေ။ ကျိုးယဲ့ ပေးခဲ့သည့် ပြောင်းဖူးပေါက်စီကို တစ်လုပ်ကိုက်ကြည့်လိုက်ရာ လည်ချောင်းထဲတွင် အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသလို ခံစားရသော်လည်း ဤသို့သော သီးနှံများက အစာခြေစနစ်အတွက် ကောင်းမွန်နေ၏။</p> <p>ဟင်းလျာအားလုံးကို သူမကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ခဲ့သော်လည်း စားသည့်အခါတွင်မူ သူမက အစားအနည်းဆုံးဖြစ်သည်။ ဝိတ်လျှော့ရမည်ဟူသော အသိကို သူမ အမြဲသတိပြုနေမိ၏။ ဝိတ်လျှော့ရမည်... ဒီတစ်နပ်စားပြီးသည်နှင့် သူမ တကယ်ပဲ အစားအသောက် ထိန်းတော့မည်။</p> <p>ထိုညတွင် သူမနှင့် ထန်ရှောင်မင်တို့သည် ခုတင်၏ အလယ်တွင် လိုက်ကာတစ်ခုကို ခြားလိုက်ပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဗီရိုများ ထားလိုက်ကြရာ တစ်ဦးချင်းစီအတွက် ကိုယ်ပိုင်နေရာလေးများ ရရှိသွားကြသည်။</p> <p>"မန်မန်... နင် အိမ်ကို လွမ်းလား။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် ချက်ချင်းပြန်ဖြေလိုက်၏။ "မလွမ်းပါဘူး!"</p> <p>သူမ တကယ်လွမ်းသည်မှာ ပိုက်ဆံ သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ ယခင်ဘဝက ရှာဖွေထားသော ပိုက်ဆံများကိုပင် ကုန်အောင် မသုံးရသေးပေ။ သူမ၏ မိသားစုသည်လည်း မိန်းကလေးထက် ယောက်ျားလေးကို ပိုဦးစားပေးတတ်သူများဖြစ်ရာ သူမ အိမ်မှထွက်လာချိန်ကတည်းက သူမကို မေ့မေ့ပျောက်ပျောက် ဖြစ်နေကြလိမ့်မည်။</p> <p>သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးသည်လည်း အိမ်ထဲမှ အိမ်ပြင်မထွက်ဘဲ ဂိမ်းသာဆော့နေသည့် သူမ၏ မောင်ငယ်လက်ထဲကို ရောက်သွားပေတော့မည်။</p> <p>ပိုဆိုးသည်မှာ အမည်မသိ Live လွှင့်သူတစ်ယောက်ယောက်ကများ ဝေစုရသွားမလားဟု တွေးမိခြင်းဖြစ်၏။ တွေးမိတိုင်း သူမ ရင်ထဲ နာကျင်လာရသည်။</p> <p>ကျန်းမန်မန်၏ ပွင့်လင်းလှသော အဖြေကြောင့် ထန်ရှောင်မင် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ "ငါကတော့ အိမ်ကို လွမ်းတယ်။ အမေ့ကို လွမ်းတယ်။ မန်မန်... နင့်ရဲ့ မိထွေးက နင့်အပေါ် ကောင်းရဲ့လား။"</p> <p>"ငါ့ကိုယ်ပေါ်က အဆီတွေကိုပဲ ကြည့်လေ။ သူ ငါ့အပေါ် မကောင်းဘူးလို့ ပြောရင် နင် ယုံမလား။"</p> <p>"မယုံပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မိထွေးတိုင်းကတော့ မဆိုးကြပါဘူး။ ဥပမာ ငါ့အမေပေါ့၊ သူမက တကယ်ကို စိတ်ထားကောင်းတာ။ သူရော ငါရော ငါ့ပထွေးဆီက ဘာမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြဘူး။ ငါ့ရဲ့ အဖေအရင်းက စစ်မြေပြင်မှာ ကျဆုံးသွားခဲ့တာ၊ အဖေ့ရဲ့တပ်ဖွဲ့ထဲက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သူ့ဇနီးလည်း စောစောစီးစီး ဆုံးသွားခဲ့လို့ ငါ့အမေနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တာလေ။ အဲ့ဒီလူမှာ ငါ့ထက်ကြီးတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ရှိတယ်။ သူတို့က ငါ့ကို အမြဲအနိုင်ကျင့်ကြပေမဲ့ ငါကလည်း အလျှော့ပေးမယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါတောင် ငါ့အမေက သူတို့အပေါ် တစ်ခါမှ မကောင်းတာ မလုပ်ခဲ့ဘူး။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေနဲ့ပဲ အနေများကြပေမဲ့ ငါ့အမေကို ငါနဲ့တူတူ တွေ့တိုင်း ရန်သူလိုပဲ သဘောထားကြတာ။ အခု ငါက ဒီကို တစ်ယောက်တည်း ရောက်နေတော့ သူတို့တွေ ငါ့အမေကို အနိုင်ကျင့်နေကြမလားလို့ တွေးပူနေမိတယ်။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် စကားပင် မဆိုနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားရသည်။ မိထွေးနှင့် လင်ပါသားသမီးများအကြား ပြဿနာမှာ ယောက္ခမနှင့် ချွေးမပြဿနာကဲ့သို့ ခေါင်းခဲစရာပင်။</p> <p>သူမသည် စကားနားထောင်ရင်းနှင့် ယောဂလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေခဲ့ပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"ခက်ခဲလိုက်တာ... တကယ်ကို ခက်ခဲတာပဲ! ဒီပြဿနာက ဘယ်ခေတ်မှာမဆို ရှိနေဦးမယ့် ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်လိုပဲ။ ငါ့မှာလည်း မိထွေးဘက်ကပါတဲ့သမီး တစ်ယောက် ရှိတယ်... သူက ငါနဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူကို ခိုးယူသွားတာ။ မနက်ပိုင်းမှာ ငါ့အဖေကို ဖျောင်းဖျပြီး ငါ့ရဲ့ စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်ခိုင်းတယ်၊ နေ့လယ်ပိုင်းကျတော့ အဲ့ဒီလူနဲ့ သူနဲ့က စေ့စပ်လိုက်ကြပြီလေ။ အဲ့ဒီမှာတင် ငါက သူတို့ကို လူပုံအလယ်မှာ အရှက်ခွဲပစ်ခဲ့တာ။"</p> <p>ထန်ရှောင်မင်တစ်ယောက် အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားတော့သည်။ "အဲ့လိုလူမျိုးတွေ ရှိတာလား။ နင့်ရဲ့ မိထွေးဘက်က ညီမကတော့ တကယ့်ကို မကောင်းတဲ့သူပဲ။ တော်သေးတာပေါ့ ငါ့မှာ စေ့စပ်ထားတဲ့သူ မရှိလို့။ ငါ့အစ်မမှာတော့ ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူကို ငါမယုံပါဘူး။ တစ်ခါတော့ သူ့ကို သတိပေးဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို ပြဿနာရှာချင်နေတယ်လို့ စိတ်ထဲ ထင်မိနေတာနဲ့ နောက်ပိုင်း ဘာမှ ဆက်မပြောဖြစ်တော့တာ။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်တစ်ယောက် စကားပြောရင်း ယောဂ ဆက်လုပ်နေမိသည်။ စကားပြောနေရင်းနှင့် ထန်ရှောင်မင်ထံမှ ဟောက်သံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p>သူမ နာရီကြည့်လိုက်ရာ ည ၈ နာရီသာ ရှိသေးသည်။ သူမ ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်စောစော အိပ်ရာဝင်ဖူးခဲ့သည်လဲ။</p> <p>ညသန်းခေါင်ကျော်အထိ မအိပ်ဘဲ မနေရလျှင် သူမကိုယ်သူမ အသက်ရှင်နေသည်ဟုတောင် မခံစားရတော့ပေ။</p> <p>နှစ်နာရီခန့် ယောဂကျင့်ပြီးနောက်တွင်တော့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း အတော်လေး မောပန်းသွားတော့သည်။</p> <p>ထူးခြားစွာပင် သူမသည် ည ၁၁ နာရီ မတိုင်ခင်တွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>"မန်မန်... ရေနွေးအိုးထဲမှာ ရေနွေးရှိသေးတယ်နော်။ ငါတို့ နို့မှုန့်ဖျော်သောက်ကြရအောင်။ ငါ့မှာ မက်မွန်သီးမုန့်ကြွပ်တွေလည်း ရှိတယ်၊ တစ်ယောက် နှစ်ခုစီ နို့ထဲစိမ်စားကြရအောင်။ အဲ့လိုစားရင် တကယ်ကောင်းတယ်!"</p> <p>ထိုအချိန်တွင်တော့ ကျန်းမန်မန်တစ်ယောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အလှအပကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မကြာခင်အချိန်အတွင်း အလုပ်လုပ်ရင်း အဆီများ လောင်ကျွမ်းသွားမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမတွင်လည်း နို့မှုန့်ရှိနေသဖြင့် ထန်ရှောင်မင် ပေးသည်ကို ငြင်းလိုက်သော်လည်း မက်မွန်သီးမုန့်ကြွပ်ကိုမူ မငြင်းနေတော့ဘဲ ယူစားလိုက်သည်။</p> <p>မနက်စာစားပြီးနောက် အိမ်တံခါးနှင့် ခြံဝင်းတံခါးကို သော့ခတ်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p>ခြံစည်းရိုးခတ်ထားသည့် ခြံဝင်းကိုကြည့်ပြီး ကျန်းမန်မန် သက်ပြင်းချမိသည်။</p> <p>ဒီလိုခြံစည်းရိုးမျိုးကို သော့ခတ်နေလျှင်ရော ဘာထူးမည်လဲ။</p> <p>"ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ ငါတို့ ခြံစည်းရိုးခတ်ချင်တဲ့အကြောင်း ရွာအတွင်းရေးမှူးကို ပြောလိုက်ပြီလား။"</p> <p>ထန်ရှောင်မင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ပြောလိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတလော သူ အရမ်းအလုပ်များနေတယ်တဲ့။ အလုပ်တွေ နည်းနည်းပါးသွားတော့မှပဲ အဲ့ဒီအကြောင်း ဆက်ပြောကြမယ်တဲ့လေ။"</p> <p>သူမ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။ ဤသံသော့ခတ်ထားရုံနှင့် လုံခြုံမှုပေးနိုင်ပါစေဟု ဆုတောင်းရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p>ညဘက် တံခါးပိတ်စရာမလို၊ လမ်းတွင် ပစ္စည်းပျောက်သည့်ကိစ္စမျိုး မရှိ ဆိုသည့် ဆိုရိုးစကားမျိုးလည်း ရှိသည်မလား။</p> <p>သူမသည် အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် ရွာသားများနောက်မှ လိုက်ကာ လယ်ကွင်းများရှိရာသို့ လာခဲ့သည်။</p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ပညာတတ်လူငယ်အသစ်များကို ရွာသားများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် လူတိုင်းကို ပြောင်းဖူးစိုက်ရန် တာဝန်ချပေးတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် အားလုံးလည်း ကိရိယာများနှင့် မျိုးစေ့များကို သွားယူကြတော့၏။ ကျန်းမန်မန်ကတော့ မနေ့က နွားလှည်းပေါ်တွင် တွေ့ခဲ့သည့် အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်နှင့် တွဲဖက်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမသည် ဝိတ်လျှော့ချင်နေသဖြင့် ဝက်စာရှာရသည့်အလုပ်ကို လက်လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျိုးယဲ့ကိုတော့ မတွေ့ရပေ။ ထိုသူသည် စက်ရုံမှူးတစ်ယောက်ဟု ပြောနေကြသော်လည်း ဘယ်လိုစက်ရုံလဲ။ ရွာထဲတွင် ဘယ်လိုစက်ရုံမှ သူမ မတွေ့မိသေးပေ။</p> <p>အဒေါ်ကြီးက သူမကိုကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်၏။ "အယ... ငါတို့အတူတူ အလုပ်ရတော့မယ်။ ကံကောင်းတာပဲ! ငါက တွင်းတူးမယ်၊ မင်းက မျိုးစေ့ချ။ တစ်တွင်းကို နှစ်စေ့ သုံးစေ့ပဲ ထည့်နော်... အများကြီး မထည့်နဲ့။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် ခေါင်းညိတ်ပြီး အလုပ်စလုပ်တော့သည်။ အခေါက်အနည်းငယ် လုပ်ပြီးနောက် သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။</p> <p>"အဒေါ်... အဒေါ့်အစား ကျွန်မပဲ တွင်းတူးလိုက်မယ်လေ။"</p> <p>ထိုအဒေါ်ကြီး အလုပ်လုပ်သည်မှာနှေးလွန်းနေသည်။ ကျန်းမန်မန်ကတော့ တွင်းထဲသို့ မျိုးစေ့ နှစ်စေ့သုံးစေ့သာ ထည့်နေရုံဖြစ်သည့်အတွက် အလွန် လွယ်ကူလွန်းနေ၏။ ထို့ကြောင့် သူမ လိုချင်နေသည့် ကယ်လိုရီလောင်ကျွမ်းမှုအတွက် မလုံလောက်ပေ။</p> <p>အဒေါ်ကြီးလည်း အံ့သြသွားတော့၏။ "ရတာပေါ့... မင်းလုပ်ချင်လည်း လုပ်လေ! ဒါပေမဲ့ တွင်းကိုတော့ အရမ်းနက်တာ၊ အရမ်းတိမ်တာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့။ နောက်ပြီး ဒီလိုမျိုး နောက်ပြန်လျှောက်ပြီး—"</p> <p>သူမ၏ စကား မဆုံးသေးခင်မှာတင် ကျန်းမန်မန်က ပေါက်ပြားကိုဆွဲယူကာ စတင်တူးလိုက်တော့သည်။ ခြေတစ်လှမ်း၊ တွင်းတစ်တွင်း... တစ်လမ်းလုံး နောက်ပြန်လျှောက်ရင်း တွင်းတူးနေခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမသည် အဝေးမှ လှမ်းမြင်နေရသည့် အမည်းစက်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သွားတော့သည်။ အဒေါ်ကြီးကတော့ ကြောင်ကြည့်နေရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။</p> <p>အဲ့ဒီလောက်အထိ အတင်းလုပ်နေစရာ မလိုဘူးမလား။</p> <p>"ဟေ့... လျိုမိသားစုက မိန်းမ! မင်း ဒီထက် မြန်မြန် မလုပ်နိုင်ဘူးလား။ ဟို အသစ်ရောက်လာတဲ့ကောင်မလေးကို ကြည့်စမ်းပါဦး၊ လျှပ်စီးလက်သလို မြန်နေတာပဲ! ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ သူမတူးထားတဲ့ တွင်းတွေက ခြောက်တောင်သွားတော့မယ်၊ မင်းက မျိုးစေ့တောင် ချလို့မပြီးသေးဘူး!"</p> <p>အဒေါ်လျို၏ မျက်နှာသည်လည်း အေးစက်သွားပြီး အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ... အဲ့ဒီ အသစ်ရောက်လာတဲ့ ကောင်မလေးက ဒီလောက်တောင် အလုပ်ကြိုးစားနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိခဲ့ဘူးလေ။"</p> <p>အတွဲလိုက် အလုပ်လုပ်ရသည့်အခါ ဤသို့သော ပြဿနာမျိုးရှိသည်။ နှေးလွန်းလျှင်လည်း အပြောခံရသလို၊ မြန်လွန်းလျှင်လည်း အပြစ်တင်ခံရတတ်သည်။</p> <p>တစ်မနက်ခင်းလုံး အဒေါ်လျိုခမျာ ကျန်းမန်မန်နောက်သို့ အမှီလိုက်နေရသည်။ နေ့လယ်စာစားချိန်ရောက်သည့်အခါ ကျန်းမန်မန်သည် ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး တွင်းတူး၍ ပြီးသွားခဲ့သော်လည်း အဒေါ်လျိုကတော့ မောပန်းစွာဖြင့် အနောက်တွင် ကျန်နေခဲ့သေးသည်။</p> <p>ကျန်းမန်မန် မျိုးစေ့ချရန် ပြန်လာကူဦးမလားဟု သူမ ထင်နေခဲ့သော်လည်း သူမကတော့ ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>အလုပ်ပြီးသည်နှင့် တန်းပြီးထွက်သွားခြင်းပင်။</p> <p>မှတ်တမ်းတင်သူ တုကျန်းယဲ့ ကတော့ ကျေနပ်အားရစွာနှင့် သူမကို လုပ်အား အမှတ် ၅ မှတ် ပေးလိုက်၏။</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် သူမ၏တာဝန် ပြီးသွားသည့်နောက် အိမ်ပြန်၍ ထမင်းချက်မနေတော့ပေ။ ထိုအစား တောင်ပေါ်ကို ပြေးသွားပြီး လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေလိုက်၏။</p> <p>ခြေထောက်ကို အမြင့်သို့ မြှောက်ပြေးခြင်း၊ ကြိုးခုန်ခြင်း စသည်ဖြင့် လှုပ်ရှားမှုများကို အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။</p> <p>အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် ခြံတံခါးကိုဖွင့်၊ အထဲဝင်ပြီး နာရီဝက်လောက် အနားယူလိုက်၏။ ထို့နောက် ဇလုံထဲ ရေနွေးဖြည့်ပြီး ရေနွေးနွေးလေးနှင့် ရေချိုးလိုက်သည်။</p> <p>ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လွန်းနေပြီဖြစ်သည့်အတွက် ခုတင်ပေါ်ကို ပစ်လှဲချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် ရွာထဲတွင် သတင်းတစ်ခု ပျံ့သွားပါတော့သည်။ အသစ်ရောက်လာသည့် ပညာတတ်လူငယ်မလေးသည် ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်သည်ဟူ၍ပင်။</p> <p>အလုပ်ကြိုးစားသည်ဟူ၍ နာမည်ကြီးသည့် အဒေါ်လျိုတောင် ကျန်းမန်မန်ကြောင့် မျက်ရည်များနှင့် အတူ လုပ်အားအမှတ် ၂ မှတ် ပိုရအောင် အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့ရရှာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save