Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မွန်းတည့်ချိန် ရောက်သော်လည်း ထန်ရှောင်မင်တစ်ယောက် ပြန်ရောက်မလာသေးပေ။ သို့သော် သူမကတော့ ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်ခြင်းကို အဆုံးသတ်ပြီးပြီဖြစ်၏။ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပြီးစဖြစ်၍ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထံမှ ဆာလောင်မှု၏ အချက်ပေးသံများကလည်း ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>မနေ့က ချက်ထားသော ကြက်သားမှိုဆီပြန်ဟင်းသည် ကုန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူမ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အားယူ၍ အိပ်ရာပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ ယူဆောင်လာသော ဂျုံမှုန့်ဖြူများဖြင့် ကြက်ဥအစာသွတ် ပေါက်စီလုပ်ရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုကြက်ဥများသည် ရွာခံများနှင့် ပစ္စည်းချင်းလဲလှယ်ထားခြင်း သို့မဟုတ် တောင်ပေါ်မှ ကောက်ရထားသော တောကြက်ဥများ ဖြစ်ကြောင်း သူမ ရှင်းပြရလိမ့်မည်။</p> <p>ဂျုံနယ်ရခြင်းသည် ပင်ပန်းလှသော်လည်း ယခုအခါတွင်တော့ ထိုအလုပ်ကို သူမ မကြောက်တော့ပေ။ ခန္ဓာကိုယ် ကျစ်လျစ်စေရန်အတွက် ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်ရခြင်းကိုပင် သူမ လိုလိုလားလား ကြိုဆိုနေမိသည်။</p> <p>သူမသည် ဂျုံမှုန့်ဖြူများဖြင့် ပေါက်စီအလုံးကြီးအချို့ကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ဂျုံပွဆေး မရှိသဖြင့် အခွံက အနည်းငယ် တင်းနေသော်လည်း ထိုသို့သော ပေါက်စီမျိုးသည် ပို၍ပင် အရသာရှိသေးသည်။ သူမသည် ဂျုံသားကို ပါးလွှာသည်အထိ လှိမ့်ပြီးနောက် အတွင်းထဲ၌ အစာကို များများပြားပြား ထည့်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p>ပေါက်စီလေးများသည် အခွံပါးပြီး အစာများဖြင့် ပြည့်လျှံနေ၏။ ပေါက်စီတစ်လုံးချင်းစီသည် လူကြီးတစ်ယောက်၏ လက်သီးဆုပ်အရွယ်ခန့် ရှိပြီး စုစုပေါင်း ခုနစ်လုံး၊ ရှစ်လုံးခန့် ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ကျန်းမိသားစုထံမှ ရလာသော ပေါက်စီပေါင်းအိုး ရှိနေသဖြင့် ထိုအိုးကိုထုတ်ယူ၍ အသုံးပြုလိုက်သည်။ ဤပစ္စည်းများသည် ရွာသားများထံမှ ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သူ့ထံမှ ဝယ်သလဲဟု မမေးကြနှင့်။ မေးလျှင်လည်း သူမ ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>"မန်မန်၊ နင် ပေါက်စီတွေ အများကြီး လုပ်ထားတာပဲ!"</p> <p>"လာမြည်းကြည့်ပါဦး၊ ကြက်ဥအပြင်၊ တရုတ်နံနံနဲ့ အသားအစာသွတ်ထားတွေလည်း ပါသေးတယ်။"</p> <p>ထန်ရှောင်မင်တစ်ယောက် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တကယ်က်ို အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။"အသားအစာသွတ်ထားတာတောင် ပါတာလား။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် သူမကို နားမလည်နိုင်သော အပြုံးလေးတစ်ခုသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။"ငါ အလုပ်တွေ အကုန်ပြီးသွားတော့ အစောကြီး အပြင်ထွက်သွားပြီး ဝယ်လာတယ်ဆိုရင် နင်ယုံမလား။"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထန်ရှောင်မင် တကယ်ပင် ယုံကြည်သွားခဲ့တော့သည်။</p> <p>"ယုံတာပေါ့! နင် မသိသေးဘူး၊ နင့်ရဲ့ အလုပ်လုပ်နှုန်း မြန်တဲ့အကြောင်းက ရွာထဲမှာ နာမည်ကြီးနေပြီ။ ဒီနေ့ဆို အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က နင့်ကို နာမည်တပ်ပြီးတောင် ချီးကျူးသွားသေးတယ်။ ပညာတတ်လူငယ်တွေထဲမှာ နင်က အလုပ်လုပ်တာ အမြန်ဆုံးနဲ့ အကောင်းဆုံးပဲတဲ့။ လီဟုန်မေ့ရဲ့ မျက်နှာ ပျက်သွားတဲ့ပုံစံကို နင် မြင်လိုက်သင့်တာ။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် ပေါက်စီတစ်လုံးကို မြည်းစမ်းနေရင်း သူမတော့ ရွာထဲမှ လူများ၏ မနာလိုစိတ်ကို အတော်လေး ထကြွလာအောင် လုပ်မိပြီထင်သည်ဟု တွေးလိုက်မိ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုစိုက်မနေနိုင်။ သူမသည် သူတစ်ပါး အကြိုက် လိုက်နေရမည့်သူမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>"သူတို့ကို ဂရုမစိုက်စမ်းပါနဲ့၊ လာ... ပေါက်စီပဲ စားကြရအောင်။"</p> <p>ထန်ရှောင်မင် ပေါက်စီကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားတော့၏။</p> <p>"အင်း... တကယ် ကောင်းတာပဲ။  အစာသွတ်ထားတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကလည်း လိုက်ဖက်တယ်။ အရသာရှိလိုက်တာ!"</p> <p>"ဟေ့...ကျွန်တော့်ကို ပေါက်စီ နှစ်လုံးလောက် ရောင်းလို့ရမလား။"</p> <p>ခြံစည်းရိုးနားတွင် ရပ်နေသော ထိုလူကို ကျန်းမန်မန် ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူက ဘာလာလုပ်သည်လဲ။</p> <p>"ပေါက်စီ လေးလုံးကို တစ်ယွမ်။"</p> <p>ဈေးနည်းသွားမလားဟု သူမ တွေးနေမိစဉ်မှာပင် ကျိုးယဲ့၏ စကားသံက ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>"ကျွန်တော့်ကို ရှစ်လုံး ပေးပါ။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်က သူထိုမျှအများကြီးစားနိုင်ပါ့မလားဟု မေးရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ခြံအပြင်ဘက်မှ အခြားအမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"အစ်ကိုယဲ့... ဟိုဝက်မကြီး အခြေအနေ သိပ်မဟန်တော့ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ် ဖျားနေတာ ထင်တယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။"</p> <p>ကျိုးယဲ့လည်း လက်ဆေးနေရင်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>"အရင် လက်ဆေးလိုက်ဦး။ ပေါက်စီစားပြီးမှ သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ တကယ်ပဲ မသက်သာနိုင်တော့ဘူးဆိုရင်တော့ သတ်လိုက်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်။"</p> <p>"အစ်ကိုယဲ့ ကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာလား။"</p> <p>ထိုလူငယ်သည် အသက် ၁၈၊ ၁၉ ခန့် ရှိပုံရပြီး ကျိုးယဲ့ထက် အရပ် အနည်းငယ် ပုသည်။ ကျိုးယဲ့ကဲ့သို့ ကတုံးဆံပင်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ဘေးခွဲ ဆံပင်ပုံစံနှင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် လက်ဆေးနေရင်း ကျန်းမန်မန်တို့၏ ခြံဝင်းဘက်သို့ လှမ်း၍ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟိုဘက်ခြံထဲမှာ လူနေပြီလား။ ဘယ်သူကများ ဒီလောက် သတ္တိကောင်းရတာလဲ။"</p> <p>ကျိုးယဲ့သည် ကျန်းမန်မန် ထုပ်ပေးသော ပေါက်စီရှစ်လုံးကို လက်ခံရယူကာ ငွေနှစ်ယွမ် ပြန်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"မာဇီ... လာ၊ ပေါက်စီစား။ ဟိုဘက်မှာ ပညာတတ်လူငယ် မိန်းကလေးနှစ်ယောက် အသစ်ပြောင်းလာတာ။ လက်ရာကတော့ မဆိုးဘူး၊ စားကြည့်စမ်းပါ။"</p> <p>"ဪ...!"</p> <p>မာဇီဆိုသူလည်း ခြံဝင်းဘက်သို့ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းမန်မန်နှင့် ထန်ရှောင်မင်တို့ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးပြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>"နေကောင်းကြလား ခင်ဗျ။ ကျွန်တော့်နာမည်က ကောမာဇီပါ။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်နှင့် ထန်ရှောင်မင်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ပြန်မိတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ကျွန်မက ကျန်းမျိုးရိုးပါ၊ သူကတော့ ထန်မျိုးရိုးပါ။"</p> <p>ကျိုးယဲ့လည်း ကောမာဇီကို စိတ်မရှည်သလို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"စားနေတဲ့အချိန်တောင် ပါးစပ်က မနားနိုင်သေးဘူး။ မြန်မြန်စား၊ ပြီးရင် ဝက်မွေးမြူရေးခြံကို သွားကြည့်ရမယ်။"</p> <p>ဝက်ခြံအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် မာဇီ၏ မျက်နှာ ညှိုးကျသွားတော့သည်။ သူသည် ပေါက်စီတစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်၏။</p> <p>"ဟူး... အဲဒီဝက်မကြီးကတော့... ဟေး! ဒီပေါက်စီက တကယ် အရသာရှိတာပဲ!"</p> <p>အရသာရှိမှန်း ကျိုးယဲ့လည်း သိသည်။ မနေ့က ကြက်သားဆီပြန်ဟင်းမှစ၍ ယနေ့ ပေါက်စီအထိ ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤမိန်းကလေးသည် အိမ်တွင် စားဖိုမှူးရှိခဲ့ဖူးသူ သို့မဟုတ် သူမကိုယ်တိုင်က အချက်အပြုတ် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်နေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။</p> <p>"စားစရာရှိတာ မြန်မြန်စားစမ်းပါ။ ပေါက်စီ ကောင်းမှန်း ငါလည်း သိတယ်။ ပြီးရင် အဲဒီဝက်မကြီးကို သွားကြည့်ရမယ်။ အဲ့ဒါက ငါချန်ထားတဲ့ မျိုးပွားဝက်မကြီးကွ။ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့မှသာ သတ်လိုက်ရမှာ။"</p> <p>မာဇီကလည်း ထောက်ခံလေသည်။ "ကျွန်တော်လည်း မသတ်ချင်ပါဘူးဗျာ! မနှစ်က သူသားပေါက်တာ အကုန်လုံး အဖတ်တင်တယ်။ ဒီနှစ်လည်း နောက်ထပ် ဆယ်ကောင်လောက် ရဦးမှာ။ အခု သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် ဝက်ခြံအတွက် အနည်းဆုံး ဝက်ဆယ်ကောင်လောက် ဆုံးရှုံးသွားမှာဗျ။ ဝက်ဆယ်ကောင်ရဲ့ တန်ဖိုးက ဘယ်လောက်ရှိလဲ အစ်ကို သိတာပဲ!"</p> <p>ကျိုးယဲ့လည်း စိတ်ရှုပ်နေရသည့်ကြားမှ ထိုလူက တတွတ်တွတ် ပြောနေပြန်သဖြင့် အလျင်အမြန် ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p>"စကားတွေ များမနေနဲ့တော့။ မြန်မြန်စားပြီး ဝက်ခြံကိုသွားရအောင်။ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာရင်တော့ မြို့နယ်ဆေးခန်းက ဆရာဝန်ကို သွားပင့်ရမှာပဲ။"</p> <p>မာဇီက ခေါင်းခါလိုက်၏။ "ခက်လိမ့်မယ်! ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က လူဆိုရင် သိပ်ဆိုးတာ။ လူကို လူလိုတောင် မကြည့်ဘူး၊ နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး သူက လူပဲကုတာ ဝက်မကုဘူးလို့ အတင်းငြင်းနေသေးတယ်။ နောက်ဆုံး သူကုပေးလိုက်လို့ အဲ့ဒီဝက်ထီးကြီး သေသွားတာတောင် သူ့ကို ဘာမှသွားပြောလို့ မရဘူး။ တကယ် ကံဆိုးတာပဲဗျာ!"</p> <p>"ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ဆီ မသွားဘဲ နေကြရအောင်။ တခြားရွာ ဒါမှမဟုတ် မြို့နယ်ဘက်မှာ တခြားဆရာဝန်များ ရှိနေဦးမလားလို့..."</p> <p>"အိုး... ခုနက ကျွန်တော်စားတာက ကြက်ဥအစာသွပ်၊ အခုဟာက တရုတ်နံနံနဲ့ အသားပါလား။ အထဲမှာ အသားတွေပါနေတာပဲ!"</p> <p>"အစ်ကိုယဲ့... အစ်ကို့ဘဝကတော့ တကယ့်ဇိမ်ပဲဗျာ။ ဒီပညာတတ်လူငယ် မိန်းကလေးက အစ်ကို့ကို သဘောကျနေလို့ ကိုယ်တိုင်ချက်ပြီး ကျွေးတာလား။"</p> <p>သူ၏အသံက တိုးတိုးတိတ်တိတ်လည်း မဟုတ်ပေ။ ခြံဝင်းနှစ်ခုကြားတွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ မရှိလှသော ခြံစည်းရိုးလေးတစ်ခုသာ ခြားထားသဖြင့် တစ်ဖက်မှ ပြောသမျှကို အတိုင်းသား ကြားနေရ၏။</p> <p>ကျိုးယဲ့လည်း မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။"မင်း မျက်စိကန်းနေတာလား။ ခုနက ငါ သူမကို နှစ်ယွမ် ပေးလိုက်တာ မမြင်ဘူးလား။ ဒီပေါက်စီတွေက ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်ထားရတာကွ၊ ငါ့မျက်နှာနဲ့ ရလာတာ မဟုတ်ဘူး!"</p> <p>ပြောရင်းနှင့် သူက သူ၏မျက်နှာကိုလည်း လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သေးသည်။</p> <p>တစ်ဖက်မှ ကောမာဇီလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ပေါက်စီကို ငေးကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။"နှစ်ယွမ်တောင်လား။ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း အရသာခံပြီး စားရတော့မယ်။ အစ်ကို့နှယ်... တကယ်ကို အသုံးအဖြုန်းကြီးတာပဲ။"</p> <p>"စားစရာရှိတာသာ စားစမ်းပါ၊ ပါးစပ်က အနားမနေနိုင်ဘူးလား။"</p> <p>ကျိုးယဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် မျက်စောင်းထိုးလိုက်မိပြန်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျန်းမန်မန်ကတော့ ခြံဝင်းထဲ၌ ထမင်းစားနေရင်း သူတို့ပြောသမျှကို အစအဆုံး ကြားနေရ၏။</p> <p>သူမသည် ဘွဲ့ရပြီးနောက် သူနာပြုလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဆေးရုံဆေးခန်းများ၌ အောက်ခြေမှစ၍ ပင်ပင်ပန်းပန်း အမှုထမ်းလိုစိတ် မရှိသဖြင့် အွန်လိုင်းအရောင်းဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။</p> <p>အွန်လိုင်းဈေးကွက် ခေတ်စားလာချိန်တွင် သူမ၏ဆိုင်က အောင်မြင်ကျော်ကြားသွားခဲ့ရာ သူမအနေဖြင့် အိမ်တွင် လှဲနေရင်းနှင့် ငွေရှာနိုင်နေခဲ့သဖြင့် ဆေးရုံထဲမှ ပိုးသတ်ဆေးနံ့များကို မရှူချင်ခဲ့တော့ပေ။</p> <p>သို့သော် ထိုသို့ဆိုခြင်းက သူမ၏ ဆေးပညာ အသိပညာရပ်များသည် အလဟဿ ဖြစ်သွားပြီဟူ၍တော့မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျောင်းတက်စဉ်ကာလက သူမသည် တိရစ္ဆာန် မွေးမြူရေးဘာသာရပ်မှ သူငယ်ချင်းများနှင့် အမြဲတစေ ရောနှောနေထိုင်ကာ ချစ်စရာကောင်းသော တိရစ္ဆာန်လေးများကို လက်တွေ့လေ့ကျင့်ဖော်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>ကြက်၊ ဘဲ၊ ငန်း၊ ဝက်၊ နွား၊ ဆိတ် - ထိုသတ္တဝါအားလုံးကို သူမ သုတေသနပြုခဲ့ဖူးသည်။ သူမ၏  သူငယ်ချင်းများပင်လျှင်  တိရစ္ဆာန်ကျန်းမာရေးနှင့် ပတ်သက်၍ သူမကို မကြာခဏ တိုင်ပင်ကြရသည်။</p> <p>သူမသည် အနာဂတ်၏ ထိပ်တန်းသမားတော်တစ်ယောက် ဖြစ်လာရမည့်အစား တိရစ္ဆာန်ဆေးကုဆရာဝန်အဖြစ်သို့ လမ်းချော်သွားလုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>အလုပ်ရှာရသည်မှာ စိတ်ပျက်စရာကောင်းလာသည့်တစ်ချိန်ကဆိုလျှင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အရောင်းဆိုင်၌ ခဏတာ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသည့်အတွက် ဝက်ကလေးများကို ဆေးကုသပေးခဲ့ဖူးသေးသည်။</p> <p>"အဟင်း..!"</p> <p>"ရဲဘော်ကျိုး... လူတွေက ရှင့်ကို ဒါရိုက်တာလို့ ခေါ်နေကြတာကြားလို့ ရှင်စက်ရုံတစ်ခုခုကို ဦးဆောင်နေတယ်လို့ ထင်နေခဲ့တာ။ အခု သူတို့ပြောပုံအရဆိုရင် ဝက်မွေးမြူရေးခြံများလား။"</p> <p>ကောမာဇီလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်တာပေါ့! အထင်မသေးနဲ့လေ။ ကျွန်တော်တို့ အစ်ကိုယဲ့ တပ်ဖွဲ့ထဲကနေ အနားယူပြီး ပြန်ရောက်လာကတည်းက ကျွန်တော်တို့ ဝက်ခြံက သိသိသာသာ တိုးတက်လာတာ။ အနီးနား မြို့နှစ်မြို့မှာရှိတဲ့ အသားထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံတွေကတောင် ကျွန်တော်တို့ ဝက်ခြံကို အားကိုးနေရတာဗျ။ မနှစ်ကဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဝက်ခြံက အထူးဆုရထားတာ။ ဟိုးဘက် ဝမ်ကျားကျွမ်းက ဝက်ခြံဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဝက်ခြံကို လိုက်ဖို့ ဝေးပါသေးတယ်!"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save