Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန် လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ကျိုးယဲ့ ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ထရပ်ပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>"ဟေ့! ရှင် တကယ်ပဲ ကျွန်မကို ခေါ်မသွားဘူးလား။"</p> <p>"သေခါနီးဝက်ကို ရှင်မလားဆိုပြီး ကုခိုင်းကြည့်ပေါ့။ ကျွန်မ ကုနိုင်ရင် ရှင် ကျွန်မကို နှစ်ယွမ်ပေး၊ မကုနိုင်ရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို နှစ်ယွမ် ပြန်ပေးမယ်။ ရှင့်အတွက် ဘာမှ အရှုံးမရှိဘူးလေ!"</p> <p>သို့သော် ထိုသို့ပြောပြီးမှ သူမ သတိထားမိသွား၏။ နေပါဦး... တကယ်တမ်း ရှုံးမည့်သူက သူမ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဝက်တစ်ကောင်၏ တန်ဖိုးက ဘယ်လောက် ရှိလို့လဲ။</p> <p>ဒါက သာမန်ဝက် မဟုတ်ဘဲ၊ မျိုးပွားဝက်မကြီးဖြစ်နေသည်။ ဒါက ဝက်တစ်ကောင်၏ တန်ဖိုးတင် မဟုတ်ဘဲ နောက်ထပ် သားပေါက်လာမည့် ဝက် ၁၀ ကောင်၊ ၂၀၊ ၃၀ ၏ တန်ဖိုးပင်။</p> <p>သူမသည် ဝက်အကောင်ပေါင်း ဒါဇင်ချီ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရမည့် တာဝန်ကြီးကို ယူမိလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုသို့တွေးနေရင်း ကျိုးယဲ့ တွေဝေနေတုန်းမှာပင် သူမကအရင် ဦးဆောင်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>ကျိုးယဲ့လည်း သူမ ဤကိစ္စကို ခဏခဏ ပြောနေသည်ကို သတိရမိကာ သူမ တကယ်များ ကုနိုင်နေမလား ဟု တွေးမိသွား၏။ ထို့ကြောင့် သူမကို မတားတော့ဘဲ ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုလည်း လိုက်ခဲ့တော့!"</p> <p>ကျန်းမန်မန် သူ၏နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ဝက်မွေးမြူရေးခြံက တောစပ်နားရှိ တောင်ခြေတွင် တည်ရှိနေလေသည်။ အိမ်အချို့ရှိနေပြီး ခြံဝတွင် ရွှီမိသားစုရွာ ဝက်မွေးမြူရေးခြံဟု ဆိုင်းဘုတ်တပ်ထားသည်။</p> <p>သူမစိတ်ထဲတွင် ဝက်အကောင်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၊ ထောင်နှင့်ချီ ရှိနေလိမ့်မည်ဟုတွေး၍ စိတ်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်တော့ ရှစ်ကောင်တည်းသာ တွေ့ရ၏။</p> <p>ထိုအခါမှသာ ဤခေတ်ကာလအကြောင်းကို သူမ သတိရသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဝက်ရှစ်ကောင်တည်းနှင့် အသားထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံအတော်များများကို တင်ပို့နေရသည်ဟု အပြောကြီးနေသေးသည်။ သူမသည်လည်း ထိုလူလိမ်၏ စကားကို အမှန်တကယ် ယုံသွားမိသေး၏။</p> <p>သို့သော် ထိုဝက်မကြီးသည် ဤမွေးမြူရေးခြံအတွက် မည်မျှအထိ အရေးပါနေသည်ဆိုသည်ကို သူမ သတိရသွားခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင်ယောကျာ်းခုနစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်ဆိုသည့် နာမည်ကျော် ဇာတ်လမ်းမျိုး ရှိနေသလိုပင်။</p> <p>အတွေးထဲမှ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူမသည် ကျိုးယဲ့၏ နောက်မှ လိုက်ကာ ဝက်မကြီး၏ သီးသန့်ဝက်ခြံထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့၏။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် မောဟိုက်ကာ အသက်ငင်နေသော ဝက်မကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ လန့်ဖျပ်သွားပြီး စစ်ဆေးရန် အမြန်တိုးသွားတော့သည်။</p> <p>"အပူချိန်တိုင်း ကိရိယာ ရှိလား။ သူ့ကိုယ်ပူချိန် တိုင်းပြီးပြီလား။"</p> <p>"ဟမ်။ ဝက်ကို ကိုယ်ပူချိန် တိုင်းရတယ် ဟုတ်လား။"</p> <p>ကောမာဇီ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ တစ်ခါမှ မတိုင်းဖူးမှန်း သိသာနေ၏။ သနားစရာကောင်းလိုက်သည့် သူမ၏ဘဝ - ဘယ်လိုစနစ်မှလည်း မရှိ၊ ဘယ်လိုအထောက်အပံ့မှလည်း မပါဘဲ စတုရန်းမီတာ ၁၀၀ ကျယ်သည့် အာကာသဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုတည်းနှင့် ဒီခေတ်ထဲကို ရောက်လာခဲ့ရသည်။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ပစ္စည်းဝယ်နိုင်သည့် ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်လောက် ပါသင့်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင်သာ ဆေးဝါးများ ထုတ်သုံးပြီး ဆရာဝန်လုပ်လို့ရနိုင်လိမ့်မည်။</p> <p>မဟုတ်လျှင်လည်း တိရစ္ဆာန်စကား နားလည်သည့်အစွမ်း ရှိသင့်...ထိုအစွမ်းသည်လည်း အဆင်မပြေလောက်ပေ။</p> <p>ဝက်သတ်တော့မည့်အချိန်တွင် ဝက်က "ကယ်ကြပါဦး! ကျွန်မကို သတ်တော့မယ်!" ဟု အော်နေလျှင် သူမ ဘယ်လိုလုပ်ရမည်လဲ - ကယ်ရမည်လား၊ မကယ်ရဘူးလား။</p> <p>"ကျွန်မ အထင်တော့ ဝက်က အဖျားနည်းနည်း ရှိနေတယ်။ Cephalosporin ရယ်၊ Astragalus polysaccharides ရယ်၊ ပြီးတော့ Dexamethasone ၅ မီလီဂရမ်လောက် လိုမယ်။ ဗီတာမင် B နဲ့ C ထိုးဆေးတွေလည်း လိုတယ်။"</p> <p>သူမ စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်၏။ ထိုဆေးများအားလုံး... ဒီနေရာတွင် ရှိနိုင်ရန်က မလွယ်ကူပေ။</p> <p>သူမ တောင်တန်းများဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ဒုတိယနည်းလမ်း ရှိသေးတယ်။ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ရှာမယ်၊ ပြီးရင် အဲ့ဒါကို ကြိတ်ပြီး အရည်ဖျော်တိုက်ရမယ်။ သူ့လက္ခဏာတွေအရ ကြည့်ရတာ အဆိပ်ရှိတဲ့ မြက်ပင်တွေ စားမိတာဖြစ်မယ်။"</p> <p>"ဝက်စာပင်တွေ ရိတ်တုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က အဆိပ်ရှိတဲ့ အပင်တွေကို မှားပြီး ရောထည့်မိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"</p> <p>ကျိုးယဲ့ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။ ခုနက သူမပြောခဲ့သော ဆေးအမည်များကို ကြားစဉ်က အတော်လေး အထင်ကြီးသွားမိသော်လည်း ယခု ဆေးဖက်ဝင်အပင်များအကြောင်း ပြောလာသည့်အခါမှသာ စိတ်အနည်းငယ် လျော့သွားတော့သည်။</p> <p>အမှန်တကယ်တွင်တော့ သူမပြောခဲ့သော ဆေးဝါးများကို ရရှိရန်က မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ မြို့နယ်ရှိ ဆရာဝန်ကြီးတွင်ပင် အရေးပေါ်သုံးဆေး အနည်းငယ်သာ ရှိနေလေသည်။</p> <p>ကျန်းမန်မန် ခဏကြာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒါနဲ့... Tetracycline နဲ့ Analgin တော့ ရှင်တို့ဆီမှာ ရှိတယ်မဟုတ်လား။ အဲ့ဒါတော့ ရှိမှာပါ။"</p> <p>"အခု အဲ့ဒီ Tetracycline နှစ်လုံး အရင်တိုက်လိုက်။ နောက်တစ်နာရီကြာရင် Analgin ဆက်တိုက်။ ကျွန်မ အခုပဲ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဆေးပင်တွေ သွားရှာလိုက်ဦးမယ်။"</p> <p>"ကောင်းပြီလေ။ တောင်ပေါ်မှာက သိပ်ပြီး ဘေးမကင်းဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း လိုက်ခဲ့မယ်။"</p> <p>ကျိုးယဲ့လည်း ထိုသို့ဆိုကာ ကောမာဇီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။</p> <p>"မာဇီ.. မင်း ဆေးသွားယူလိုက်တော့။"</p> <p>ဆေးဝါးများ သိပ်မစုံလှသော်လည်း ထိုဆေးနှစ်မျိုးကတော့ သူတို့ထံတွင် ရှိသည်။ သို့သော် ဝက်ကို တိုက်ရမည်ဟုတော့ သူတို့ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စမ်းကြည့်လိုက်လျှင်လည်း မမှားနိုင်။</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် ဝါးခြင်းတောင်းတစ်လုံးကိုလွယ်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ပြီး ကျိုးယဲ့က နောက်မှနီးနီးကပ်ကပ် လိုက်လာခဲ့၏။</p> <p>"မင်း ဘာဆေးပင်တွေ ရှာမှာလဲ။"</p> <p>"အရောင်ကျစေတဲ့ အပင်တွေနဲ့ ဗီတာမင် B၊ C ကြွယ်ဝတဲ့ အပင်တွေပေါ့။ ဥပမာ - ကန်စွန်းတို့၊ တောကန်စွန်းတို့ပေါ့။ တောကန်စွန်းမှာ ဗီတာမင် C ပါတယ်။ လျိုဟန်ကော ဆိုရင်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့။ ပြီးတော့ အဆိပ်ဖြေဆေးပင်တွေလည်း ရှာရမယ်။"</p> <p>"အဲဒါကြောင့် ဝက်စာပင်ရိတ်တာက လူတိုင်းလုပ်လို့ရတဲ့ အလုပ်မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာ။ အဆိပ်ရှိတဲ့ အပင်တစ်ပင်သာ မှားပါသွားရင် ဝက်က ချက်ချင်း သေသွားနိုင်တယ်။"</p> <p>"ဒါတွေအားလုံးကို မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သိနေတာလဲ။"ကျိုးယဲ့လည်း စပ်စုလိုက်၏။</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဆေးပင်များကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဘိုးက အိပ်မက်ထဲမှာ လာသင်ပေးသွားတာ။"</p> <p>ကျိုးယဲ့က သူမ ဆေးပင်ရှာနေပုံကို ကြည့်ရင်း ရယ်ချလိုက်၏။ "ဒီဆင်ခြေကို မင်းကိုယ်တိုင်ရော ယုံရဲ့လား။"</p> <p>"ယုံတာ မယုံတာက ရှင့်အပိုင်း၊ ကျွန်မကတော့ အမှန်ပြောတာ။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် တောကန်စွန်းပင်တစ်ပင်ကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ချိန်တွင် ကျိုးယဲ့က သူမကို ဆွံ့အစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူသည် ထိုအပင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မှတ်သားထားပြီး သူမနှင့်အတူ လိုက်ရှာပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မြက်တောထဲ၌ ခေါင်းငုံ့ကာ ရှာဖွေနေကြသဖြင့် အနီးနားသို့ အန္တရာယ်တစ်ခု တိုးကပ်လာနေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။</p> <p>ထိုစဉ် ရုတ်တရက် မြက်တောထဲမှ မြွေတစ်ကောင် ပြေးထွက်လာရာ ကျန်းမန်မန်တစ်ယောက် အော်ဟစ်လျက် ကျိုးယဲ့၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်တော့၏။</p> <p>"အု!"</p> <p>ကျိုးယဲ့လည်း ဟန်ချက်ပျက်ပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>"ရဲဘော်ကျန်း! မင်းကိုယ်အလေးချိန်က ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာရော သိရဲ့လား။ ဆင်းစမ်းပါဦး!"</p> <p>သို့သော် ကျန်းမန်မန်ကတော့ လုံးဝမဆင်းပေ။ သူမသည် မြွေကို အသေအလဲကြောက်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>"မဆင်းဘူး! ဟိုမှာကြည့်... အဲ့ဒါ မြွေစိမ်းမြီးခြောက်! ကျွန်မသာ အောက်ဆင်းလို့ အကိုက်ခံရရင် ရှင်တို့ ဝက်မကြီး မသေခင် ကျွန်မ အရင်သေမှာ။ အဲ့ဒီကျရင် ရှင့်ဝက်မကြီးကို ကယ်မယ့်သူ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူးနော်။"</p> <p>သူ မယုံမည်စိုး၍ သူမက ထပ်လောင်းပြောလိုက်သေးသည်။"အဲ့ဒီဝက်မကြီးက တစ်ခါသားပေါက်ရင် ဆယ်ကောင်၊ စုစုပေါင်းဆို အကောင် ၃၀ ထက်မက ရမှာနော်!"</p> <p>"ဝက်မကြီးအတွက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မရဲ့အန္တရာယ်ကင်းရှင်းရေးကို ရှင် အာမခံရမယ်... အား... ဟိုမှာ လာနေပြီ!"</p> <p>သူမ၏အသံမှာ ကြောက်လန့်တကြား မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ကျိုးယဲ့၏ကျောကိုလည်း အတင်းဖက်တွယ်ထားတော့သည်။ ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် အံကြိတ်လျက်သာ အောင့်ခံထားရရှာ၏။</p> <p>ဝက်မကြီးအတွက်ပဲ... ဟု တွေးကာ သူ သည်းခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ကျန်းမန်မန်သည် ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် သူ၏တုတ်ဖြင့် မြွေရှိရာသို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်၏။</p> <p>"သတိထားဦး! မြွေက တုတ်အတိုင်း ပြန်တက်လာတတ်တယ်!" </p> <p>သို့ရာတွင် ကျိုးယဲ့ကတော့ မြွေ၏ ခုနစ်လက်မခန့်ရှိသော အားနည်းချက်နေရာကို တိတိကျကျပင် ထိုးစိုက်လိုက်ရာ တစ်ဖက်သို့ပင် ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူမကိုယ်သူမ လက်သွက်လှပြီဟု ထင်ထားသော်လည်း ကျိုးယဲ့၏ ခွန်အားနှင့် အရှိန်အဝါက သူမထက် များစွာသာလွန်နေသည်ဖြစ်သည့်အတွက် သူမ စိုးရိမ်မိသည်မှာ အပိုဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>"မြွေက သေသွားပြီ။ အခုထိ မဆင်းသေးဘူးလား။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်လည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူ၏တောင့်တင်းလှသော ကျောပြင်ပေါ်မှ လျှောဆင်းလိုက်ရတော့သည်။ နွေရာသီဖြစ်သဖြင့် သူသည် အင်္ကျီပါးပါးတစ်ထည်သာ ဝတ်ထားခဲ့သည်။</p> <p>ခုနက အတင်းအကြပ် ဖက်ထားခဲ့စဉ်က ဘာမှသတိမထားမိသော်လည်း ယခု စိတ်အေးသွားမှသာ ပြန်လည်ခံစားကြည့်မိသည့်အတွက် သိလိုက်ရ၏။</p> <p>ဤလူသည် တပ်သားဟောင်းတစ်ယောက်ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်နှင့်အညီ တစ်ခန္ဓာကိုယ်လုံး ကြွက်သားများဖြင့် တောင့်တင်းနေခဲ့သည်။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူမသည် ရှေ့ဘက်ကို မစမ်းကြည့်လိုက်ရဘဲ နောက်ကျောကိုသာ ထိတွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ကျိုးယဲ့သည်လည်း သူ၏တုတ်ကို ပို၍ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။</p> <p>မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ကျောပိုးဖူးသည်မှာ ယခုက ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ နူးညံ့အိစက်သော အထိအတွေ့များက သူ၏ကျောသို့ ဖိကပ်သွားသဖြင့် သူ၏နားရွက်များပင် နီရဲနေခဲ့လေပြီ။</p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ထိုဝတုတ်မလေးက ချက်ချင်း ဆင်းသွားခြင်းဖြစ်၏။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုကြောင့်လားတော့မသိသော်လည်း၊ သူမ၏လက်ကလေးများက ပူနွေးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး...</p> <p>"အဟမ်း.....မြွေစိမ်းရဲ့ သည်းခြေက ဆေးဖက်ဝင်တယ်၊ သူ့အဆိပ်ကလည်း အသုံးဝင်တယ်။"</p> <p>သူမက ထိုသို့ပြောလိုက်ရာ ကျိုးယဲ့က မဆိုင်းမတွပင် မြွေကို ကောက်ယူကာ ခွေလိပ်၍ သူမကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ရော့... ယူထားလိုက်!"</p> <p>"ဟင့်အင်း... မယူပါဘူး! ရှင်ပဲ ကိုင်ထားလိုက်!"</p> <p>သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံနှင့် မြွေကို ဘယ်လောက်ကြောက်မှန်း သိသာနေခဲ့သည်။ ကျိုးယဲ့လည်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မြွေကို သူ၏အိတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"ကဲ... မြန်မြန်လုပ်ကြရအောင်။ မှောင်သွားရင် ဘာမှရှာလို့ ရတော့မှာမဟုတ်ဘူး။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်လည်း သူပြောသည်မှာ မှန်သဖြင့် ဆေးပင်များကို အမြန်ပြန်၍ ရှာဖွေလေတော့သည်။</p> <p>ဆေးပင် သုံးမျိုးစလုံးကို စုံအောင် ရှာဖွေပြီးချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှာ မှောင်ရီပျိုးစ ပြုနေလေပြီ။</p> <p>တောင်ပေါ်မှ ပြန်ဆင်းချိန်တွင် သူမသည် ကျိုးယဲ့၏ တုတ်ကို အားကိုးကာ အန္တရာယ်ကင်းကင်းဖြင့် ဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p>ဝက်ခြံသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းမန်မန် သတိထားမိသည်မှာ ဝက်အရေအတွက်ထက် လူအရေအတွက်က ပိုများနေခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော် နေရာကတော့ အတော်လေး သန့်ရှင်း၏။</p> <p>ဝက်စာပင်ရိတ်သူ သုံးယောက်၊ ဝက်ထိန်း လေးယောက်၊ ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျိုးယဲ့နှင့် ဒု-ညွှန်ကြားရေးမှူး မာဇီ...။</p> <p>တွေးကြည့်လျှင်တော့ ဝက်ထက် လူက တကယ်ကို ပိုများနေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ လူအင်အား ဖြုန်းတီးရာ ရောက်သည်ဟု သူမ တွေးမိသော်လည်း နောက်မှသိလိုက်ရသည်မှာ သူတို့သည် တောဝက်များကိုဖမ်းရန် တောင်ပေါ်သို့လည်း တက်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင်တော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားခဲ့ပြီ။ ခုနက သူမ သတိထားကြည့်မိခဲ့ရာ ဝက်အချို့သည် သေးငယ်သော်လည်း နှစ်ကောင်ကတော့ တောဝက်နှင့် အတော်လေး တူနေခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကောမာဇီက အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး လှမ်းမေးလိုက်၏။</p> <p>"ရှာတွေ့ခဲ့ရဲ့လား။"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save