Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၉</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် တပ်ရင်းမှူး၏ မေးခွန်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>တိရစ္ဆာန်ဆေးကုစာမေးပွဲ ဖြေရန်လား။</p> <p>သူမ ဒါကို လုံးဝ မစဉ်းစားဖူးခဲ့ပေ။</p> <p>သူမ၏ ယခင်ဘဝတုန်းက လူများကို ကုသပေးရသည်ကိုတောင် သိပ်မကြိုက်ခဲ့သည်ကို— အခု ဝက်များကို ကုပေးရမည်တဲ့လား။</p> <p>"တပ်ရင်းမှူး... အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်မ အဲ့ဒါကို မစဉ်းစားရသေးဘူး။"</p> <p>တပ်ရင်းမှူးလည်း သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက လူတွေကိုပဲ ကုသပေးချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျေးလက်ဆရာဝန် လိုင်စင်အနည်းဆုံး ရှိထားရမယ်။ အခြေခံအားဖြင့် ဆေးကုသခွင့် လိုင်စင်ပေါ့။ အဲ့ဒါမရှိဘဲနဲ့ ကုမယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို တိုင်ကြားလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား။ "</p> <p>"တိရစ္ဆာန်ဆေးကုဆရာဝန်တွေလည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ။ အခုအချိန်မှာ စည်းမျဉ်းတွေက ကျယ်ပြန့်နေသေးတယ်ဆိုပေမဲ့ တစ်ခါတလေဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ စီးပွားဖြစ် ရေရှည်လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ လိုင်စင်ရှိမှရမယ်။ ဒါကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က မနာလိုလို့ တိုင်တာမျိုး မခံရအောင် စာမေးပွဲဖြေပြီး လိုင်စင်ယူထားဖို့ ငါက အကြံပြုတာပါ။"</p> <p>ထိုသို့ ရှင်းပြလိုက်မှသာ ကျန်းမန်မန် နားလည်သွားတော့သည်။"ဒါဆို တပ်ရင်းမှူး... ကျွန်မ ဒီမှာပဲ ဝက်စာပင်ရိတ်တဲ့ အလုပ်ကို အရင် စလုပ်လို့ရမလား။"</p> <p>သူမ ပြောစရာပင် မလိုဘဲ သူက သူမကို ထိုနေရာတွင် အလုပ်ခန့်ရန် စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ "ဒါရိုက်တာကျိုးက ငါ့ကို ပြောထားပြီးသားပါ။ ဒီနေ့ ဝက်မကြီးသာ ရောဂါပျောက်သွားမယ်ဆိုရင် မင်းကို ဒီဝက်ခြံမှာပဲ အလုပ်ပေးလိုက်မယ်လို့လေ။"</p> <p>သူ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အနီးနားမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>"ထပြီ! ထပြီ! ဝက်ကြီး ထလာပြီ!"</p> <p>အားလုံးလည်း နောက်ဆုံးတော့ စိတ်အေးသွားကြရ၏။</p> <p>သူတို့အားလုံး ဝက်ခြံဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အမှန်တကယ်ပင် ဝက်မကြီးက ပြန်လည် ထရပ်နေလေပြီ။ သူမသည် အားအင်အပြည့်ဖြင့် ခုန်ပေါက်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်သေးသော်လည်း ယခင်ကထက် အခြေအနေ အများကြီး ပိုမို ကောင်းမွန်လာသည်ကတော့ သိသာလှ၏။</p> <p>အဘွားကောက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"သူ အဆင်ပြေသွားပြီ၊ နောက်ဆုံးတော့ နေကောင်းသွားပြီ! ရဲဘော်ကျန်း... မင်းက တကယ်ကို ကုတတ်တာပဲ!"</p> <p>ကျန်းမန်မန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မသာ ဘာပညာမှ မတတ်ထားဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ် စမ်းကြည့်ရဲပါ့မလဲ။ ဒါဆို မနက်ဖြန်ကစပြီး ကျွန်မ ဒီမှာ ဝက်စာပင်ရိတ်တဲ့ အလုပ်ကို တရားဝင် စလုပ်လို့ရပြီပေါ့နော်။"</p> <p>ကျိုးယဲ့သည် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားမပြောသေးပေ။</p> <p>အဘွားကောကတော့ ပြုံးပျော်လျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလာ၏။ "ကြိုဆိုပါတယ်၊ ကြိုဆိုပါတယ်!</p> <p>ဒီမှာ ဝက်တွေကို ကုနိုင်တဲ့သူ ရှိနေတော့ ငါတို့အတွက် စိတ်ပူစရာ တစ်ခု လျော့သွားတာပေါ့။ ဟုတ်တယ်မလား ရှောင်ယဲ့။"</p> <p>ကျိုးယဲ့သည် သူ၏လျှာဖြင့် ပါးစောင်ကို ထိုးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။"ဒါပေါ့... ကြိုဆိုပါတယ် ရဲဘော်ကျန်း။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်က ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"</p> <p>"အမလေး... ငါတို့ကို ကျေးဇူးတင်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါတို့ကသာ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ။ အခု ဝက်မကြီး အဆင်ပြေသွားပြီဆိုတော့ အားလုံး ပြန်လို့ရပါပြီ။ ဒီညက ငါ ညကင်းစောင့်ရမဲ့ အလှည့်ပဲ။"</p> <p>ဟုတ်ပါသည်၊ ဤနေရာဝန်းကျင်တွင် ဝက်ခိုးယူမည့်သူ မရှိသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ ညအိပ် ကင်းစောင့်ပေးနေရလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် အားလုံးလည်း သက်ပြင်းချကာ လူစုခွဲလိုက်ကြတော့၏။</p> <p>ဝက်မကြီး အဆင်ပြေသွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် တပ်ရင်းမှူးနှင့် အတွင်းရေးမှူးကျောက်တို့လည်း စိတ်အေးသွားကြ၏။</p> <p>"ကျိုးယဲ့... မင်းက ရဲဘော်ကျန်းနဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေဆိုတော့ အပြန်လမ်းမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်သွားကြဦး။"</p> <p>အတွင်းရေးမှူးကျောက် ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် အားလုံးက သူတို့နှစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်ကတော့ မနေနိုင်ဘဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p>"အမလေး... မနေ့က ဒါရိုက်တာကျိုး ရေနစ်နေတာကို ရဲဘော်ကျန်းက ကယ်လိုက်တာလို့ ငါကြားထားတယ်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်လည်း ဖက်ခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ဒါရိုက်တာကျိုး... သူမကို လက်မထပ်ချင်ဘူးလား။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ ဝင်ပြောရခက်သွားတော့သည်။ "အဒေါ်... ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုခေတ်ကြီးထဲ ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ အဒေါ် မသိဘူးလား။ အဲ့ဒီ ရှေးရိုးစွဲ ပဒေသရာဇ်ခေတ်က အတွေးအခေါ်ဟောင်းကြီးတွေကို ဆုပ်ကိုင်မထားပါနဲ့တော့။ ကျွန်မက ကောင်းမှုတစ်ခုလုပ်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်လိုက်တာက ကျွန်မကို တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနိုင်တဲ့ အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ယုတ္တိမရှိဘူး။ ကျွန်မ အိမ်ပြန်တော့မယ်။"</p> <p>ကျိုးယဲ့ကတော့ နှုတ်ခမ်းကို သပ်ရင်း အရှေ့မှ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားနေသည့် ဝဝတုတ်တုတ် မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ အမှီလိုက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘေးနားတွင် လူသူမရှိသည့် နေရာတစ်ခု ရောက်တော့မှ ကျိုးယဲ့က သူမကို မေးလိုက်၏။</p> <p>"မင်း တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို တာဝန်ယူစေချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်တော် မင်းကို လက်ထပ်နိုင်တယ်လေ။"</p> <p>"သွားစမ်းပါ!"</p> <p>သူမ၏ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သံကြောင့် ကျိုးယဲ့လည်း ကြောင်အမ်းသွားပြီး နှာခေါင်းကိုသာ ကုတ်နေမိတော့သည်။</p> <p>ကောင်းပြီလေ... သူက ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း သူမက မလိုချင်သည့်အတွက် သူ့တွင် အပြစ်မရှိတော့ပေ။</p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ စိတ်တိုတိုနှင့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး တတွတ်တွတ် ပြောနေတော့သည်။</p> <p>ဒီလူက ရုပ်လည်းချောသလို ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်း အမိုက်စားဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ ဒီကိုလာခြင်းက လက်ထပ်ဖို့ မဟုတ်ပေ။ သူမက ဝက်စာပင်ရိတ်ရန်သာ လာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>တကယ်တော့ ဒါကလည်း သိပ်တော့ မမှန်သေးပေ။ သူမ ဒီကိုလာခြင်းက လှပသည့် တရုတ်ပြည်သစ် တည်ထောင်ရာတွင် ကူညီရန်ပင်။ သူမသည် လက်ထပ်ပြီး ချက်ချင်း ကလေးမွေးနေမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p>မဟုတ်သေးဘူး... ဒါက အကောင်းဆုံးသော ခေတ်ကြီးဖြစ်သည့်အတွက် သူမတွင် လုပ်စရာ အများကြီး ရှိသေးသည်။ အခုလိုအချိန်တွင် သူမ ဘယ်လိုလုပ် လက်ထပ်နိုင်မည်လဲ။</p> <p>"မင်းက တကယ်ကို စိတ်ကြီးတာပဲ။"</p> <p>"ရှင်က ကျွန်မ စိတ်တိုမဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို လာပြောနေတာလေ၊ ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မတိုဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ နောက်ဆို အဲ့ဒီအကြောင်းကို ထပ်မပြောနဲ့တော့။ ဒါနဲ့ ကျွန်မပြောပြတဲ့နည်းလမ်းကို သုံးကြည့်ရဲ့လား။ အဆိပ်ရှိတဲ့ အပင်ကို ဘယ်သူ ကိုင်တွယ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိပြီလား။"</p> <p>ဒီစကားကြောင့် ကျိုးယဲ့၏ မျက်နှာထားက ချက်ချင်း တည်ကြည်သွားတော့သည်။</p> <p>"သိရပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တမင်တကာ လုပ်တာလား၊ မတော်တဆလားဆိုတာတော့ မသေချာသေးဘူး။ အခြေအနေကို နည်းနည်း ထပ်စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်က စပ်စုချင်စိတ်နှင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို အဲ့ဒါက ဘယ်သူလဲ။"</p> <p>ကျိုးယဲ့ ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်၏။ သူမက သူ့ကို နည်းလမ်းပေးခဲ့ပြီး၊ဝက်ကိုလည်း ကုသပေးခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူမ ဒီကိုရောက်လာသည်ကလည်း နှစ်ရက်သာ ရှိသေး၏။ ထို့ကြောင့် သူက ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် ပြောပြရင်တောင် မင်း သိမှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့နာမည်က ချန်သော်ယွိတဲ့။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က သိပ် မမှောင်သေးပေ။ လမင်းကြီးကလည်း သာနေသလို ကြယ်များလည်း စုံနေသောကြောင့် လုံးဝ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်ကျ မနေခဲ့ပေ။</p> <p>"ကျွန်မ မသိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ အဲ့ဒီ ချန်သော်ယွိ ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ တောင်ပေါ်မှာ ထင်းသွားကောက်တုန်းက ဆုံဖူးတယ်။ သူ့ကို ဖော်ပြဖို့က စကားလုံး သုံးလုံးပဲလိုတယ်။ 'အခွင့်အရေး' 'ယူ' 'တတ်သူ' ပေါ့။ ကျွန်မ သူနဲ့ နှစ်ခါဆုံဖူးတယ်၊ နှစ်ခါစလုံး ကျွန်မဆီကနေ အခွင့်အရေးယူဖို့ပဲ ကြိုးစားခဲ့တာ။"</p> <p>ကျိုးယဲ့ကတော့ "အခွင့်အရေးယူသည်" ဆိုသော စကားလုံးကို တခြားအဓိပ္ပာယ်နှင့် နားလည်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းအေးစက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>"သူက မင်းအပေါ် အခွင့်အရေးယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလား။ ဒါက တကယ်ကို ပြင်းထန်တဲ့ ကိစ္စပဲ။ အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားတာပဲ၊ ဒါကို သည်းခံနေလို့ မရဘူး။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် ခဏလောက် မှင်တက်သွားပြီးမှ သူ ဘာကို ဆိုလိုနေသလဲဆိုသည်က်ို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p>"အဲ့လောက်အထိ ဇာတ်လမ်းဆင်ပြီး လျှောက်မတွေးပါနဲ့ဦး။ သူက ကျွန်မဆီက ကြက်နဲ့ယုန်ကိုပဲ ယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ၊ အဲ့ဒါပဲ။"</p> <p>သူမ အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်သည့်အခါ ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရတော့သည်။</p> <p>သူမသည် စကားကို ထိုပုံစံမျိုးနှင့် ပြောစရာလိုခဲ့လို့လား။</p> <p>သိသာသည့်အရာကတော့ သူမ ပြောသည့် "အခွင့်အရေးယူခြင်း" နှင့် သူ နားလည်သည့် "အခွင့်အရေးယူခြင်း" က တစ်ခြားစီ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ။ နောက်ဆိုရင် စကားပြောတဲ့အခါရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပေးဦး။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်မိရင်း နှစ်ယောက်သား သူတို့၏ အိမ်များအရှေ့သို့ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ် ကျန်းမန်မန်က တစ်ခုခုကို သတိရသွား၏။</p> <p>"ကျွန်မ အိမ်အပြင်ဘက်မှာ ခြံစည်းရိုးတံတိုင်းတစ်ခု ခတ်ဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတလော ရွာထဲမှာ လူတွေက အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်လေ။"</p> <p>"ကျွန်တော့် အမြင်တော့ အဲ့ဒါက မလိုအပ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ဆို ဒီကိုရောက်တာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ—</p> <p>တစ်ခါတလေ စကားများတာမျိုး ရှိတတ်ပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ အခြားသူအိမ်ထဲကို အတင်းဝင်ပြီး ပစ္စည်းခိုးတာမျိုး မရှိဖူးဘူး။ ဒီရပ်ကွက်ဆိုရင် တော်တော်လေး ဘေးကင်းတယ်။ ဒီဘက်ကို လူမိုက်တွေတောင် လာခဲတယ်။"</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"</p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေလို့ပေါ့။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ သူ့ကို မျက်လုံးအပြူးသားနှင့် မျက်စောင်းပြန်ထိုးလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ကျွန်မက ရှင် အထဲဝင်မလာနိုင်အောင် တားဖို့အတွက် ခြံစည်းရိုးတံတိုင်းခတ်ချင်တာလို့ရော ရှင် မစဉ်းစားမိဘူးလား။"</p> <p>"ဟားဟားဟားဟားဟား—"</p> <p>သူ၏ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသော ရယ်သံ အကျယ်ကြီးကြောင့် ကျန်းမန်မန် သူ့ပါးစပ်ကိုပင် ပြေးပိတ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>အခုအချိန်သည် အတော်လေး နောက်ကျနေလေပြီ။ အိမ်တိုင်းကလည်း မီးပိတ်ပြီး အိပ်ကုန်ကြပြီဖြစ်၏။ သူသာ ဤသို့ ဆက်ရယ်နေလျှင် ဘယ်လိုအရာများ ထပ်ရောက်လာဦးမလဲ မသိနိုင်ပေ။</p> <p>"ရဲဘော်ကျန်း ပြန်လာပြီပဲ! တော်သေးတာပေါ့— ငါ တစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာနေရတာ ကြောက်နေတာ။"</p> <p>"နောက်မှ နင့်အတွက် ခွေးတစ်ကောင် ရှာပေးထားမယ်။ ဒါဆိုရင် ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။"</p> <p>"အိုး... အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့!"</p> <p>ကျန်းမန်မန် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ဤအကြံက မဆိုးနေခဲ့ပေ။</p> <p>မှောင်နေပြီဆိုသော်လည်း ည ၈ နာရီ၊ ၉ နာရီလောက်သာ ရှိသေးသည်။ သူမ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး လှဲလိုက်၏။ ထိုစဉ် ထန်ရှောင်မင်က လိုက်ကာ၏ တစ်ဖက်မှ စပ်စုချင်စိတ်နှင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p>"မန်မန် နင် တကယ်ပဲ ဝက်တွေကို ဆေးကုပေးတတ်တာလား။"</p> <p>"အင်း... ငါ အရင်က နေခဲ့တဲ့နေရာရဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ဆေးခန်းတစ်ခု ရှိတယ်။ ငါက အဲ့ဒီမှာ မကြာခဏ သွားကူညီပေးလေ့ရှိတော့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ တော်တော်လေး တတ်မြောက်သွားတာပါ။"</p> <p>ဒါက လိမ်ညာခြင်းတော့ မဟုတ်— သူမ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ကလည်း တကယ်ကို ထိုနေရာသို့ ခဏခဏ သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ရှောင်ဝမ်ရွှမ်၏ အမေက ကျန်းမာရေးဆေးခန်းတွင် အလုပ်လုပ်သောကြောင့် သူမက အသားများကို လက်ဆောင်အနေနှင့် မကြာခဏ ယူသွားပေးလေ့ရှိသည်။</p> <p>ဒါက ခွေးကို အသားတုံးကျွေးလိုက်သလိုပင်။ ဘာအရိပ်အယောင်မှ ကျန်မနေခဲ့ပေ။</p> <p>သူမ၏ အနာဂတ်ယောက္ခမဟု ထင်ထားခဲ့သူ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရန်အတွက် ဆေးခန်းတွင် မကြာခဏ သွားကူညီပေးခဲ့ရင်းနှင့် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အများကြီး သင်ယူဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း၊ တံမြက်စည်းလှည်းခြင်း၊ စားပွဲသုတ်ခြင်းခြင်းတို့မှ စတင်ခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဆေးစပ်ခြင်းနှင့် ဆေးထိုးခြင်းတို့ကိုပါ တတ်မြောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save