Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ၂၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါဆို မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် ပညာ တိတ်တဆိတ်သင်ယူရန် ဤနေရာသို့ ရောက်နေခြင်း မဟုတ်ဟု ပြောချင်သည်လား။</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် ဒါကို တွေးမိရုံနှင့်တင် ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရ၏။ ဒီအရာအားလုံးက သူမအတွက်တော့ ကွက်တိကျသွားခြင်း မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"အင်း... ဒါကလည်း မဆိုးပါဘူး။"</p> <p>ထန်ရှောင်မင်၏ အသံလေးသည် ဟောက်သံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းမန်မန်လည်း သူမ၏ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား လေ့ကျင့်ခန်းများကို ဆက်လုပ်နေတော့သည်။ Pamela Reif ၏ ပြင်းထန်သည့် ချွေးထုတ်လေ့ကျင့်ခန်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယခုဆိုလျှင် တစ်နေ့ကို နှစ်ကြိမ် ပြုလုပ်နေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်က ကျင့်သားရသွားသည်နှင့် တစ်နေ့ကို လေးကြိမ်အထိ တိုးမြှင့်သွားရန် စီစဉ်ထားသည်။</p> <p>သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း သတိပေးထား၏။ ရေများများသောက်၊ အစားနည်းနည်းစား။ မနက်စာကို ဘုရင်တစ်ပါးလို စား၊ နေ့လယ်စာကို ဗိုက်ပြည့်အောင်စားပြီး ညစာကိုတော့ သူတောင်းစားတစ်ယောက်လို အနည်းဆုံးသာ စားရမည်။</p> <p>ထိုအတိုင်း သူမ၏ မနက်စာကတော့ တကယ်ကို အကောင်းစားပင်။ မုယောနို့မှုန့် ရှိရုံတင်မကဘဲ၊ ဟောက်ဖန်းဖန်း၏ အခန်းထဲတွင် ဝှက်ထားသည့် ဘူးနှစ်ဘူးကိုလည်း သူမ ရှာတွေ့ခဲ့သေးသည်။</p> <p>တကယ့် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် အဆီတစ်ဝင်းဝင်းနှင့် အသားများကို အတင်းစားနေရချိန်တွင်၊ သူမ၏ မိထွေးဘက်မှညီမဖြစ်သူကတော့ မုယောနို့ကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်နေခဲ့လေ၏။</p> <p>သူမ၏ ထိုညီမလေးကတော့ ယခုဆိုလျှင် အနောက်မြောက်ပိုင်းဒေသသို့ သွားနေသည့် လမ်းပေါ် ရောက်နေလောက်ပြီဟု သူမ တွေးနေမိ၏။</p> <p>မနက်စာစားပြီးသည်နှင့် သူမ ဝက်ခြံရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်လေသည်။</p> <p>အဒေါ်လေးလျိုကတော့ ဒီနေ့တွင်အသစ်ရောက်လာသည့် ဝတုတ်မလေးဖြစ်သော ရဲဘော်ကျန်းကို မတွေ့ရတော့သောကြောင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားရှာ၏။ မနေ့က သူမသည် တကယ်ကို ပင်ပန်းခဲ့ရလေသည်။</p> <p>ကျန်းမန်မန် ဝက်စာပင်ရိတ်ရန် သွားပြီဟု အခြားသူများပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီဟုန်မေ့၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို မည်းမှောင်သွားတော့၏။</p> <p>ကျိုးယဲ့ ဒီရွာကို စရောက်ကတည်းက သူမက သူ့ကို သဘောကျနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူက ဝက်မွေးမြူရေးခြံတစ်ခုလုံးကိုလည်း အုပ်ချုပ်နေသည်မဟုတ်လား။</p> <p>သူမသည် ဝက်ခြံတွင် ဝက်စာပင်ရိတ်ရန် အကြိမ်ကြိမ် လျှောက်ထားခဲ့ဖူးပေမဲ့ အမြဲတမ်း အငြင်းခံခဲ့ရသည်။</p> <p>ယခုတော့ ဒီရဲဘော်ကျန်းဆိုသော အသစ်ကလေးက လုပ်ခွင့်ရသွားသည်လား။ ဘာလို့ သူမလဲ။</p> <p>"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်... ဘာလို့ ရဲဘော်ကျန်းက ဝက်စာပင်ရိတ်ခွင့်ရပြီး ကျွန်မကျတော့ မရတာလဲ။"</p> <p>အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကတော့ အလုပ်နေရာ အပြောင်းအလဲလေးတစ်ခုကို သူမ ဒီလောက်အထိ ပြဿနာရှာလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>"ရဲဘော်လီ... ဝက်ခြံမှာ ဝက်စာမြက်တွေ လိုအပ်နေလို့ အလုပ်သွက်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို လိုအပ်နေတာ။ မင်းသာ ရဲဘော်ကျန်းလို အလုပ်သွက်မယ်ဆိုရင် မင်းကိုလည်း ငါ လွှတ်ပေးမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲ့ဒီလောက် မသွက်ဘူးလေ။"</p> <p>"မင်းက သူလုပ်သလောက် မမြန်ဘူး!"</p> <p>လီဟုန်မေ့ကတော့ အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း သူမ၏ ဂုန်လျှော်အိတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည်လည်း ဒေါသရိပ်များနှင့် မှောင်မည်းနေခဲ့လေသည်။</p> <p>သူမ သေချာပေါက် သိနေသည်ကတော့ ဒီရဲဘော်ကျန်းက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်နေခြင်းပင်။</p> <p>ဝက်စာပင်ရိတ်သည့် အလုပ်ကိုရရန်အတွက် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်လုံးလုံး သူမသည် တမင်တကာ အစွမ်းပြနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။</p> <p>မရဘူး... ပြန်တိုက်ခိုက်ရမည်။ သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ဒီနေ့ အလုပ်များကို မြန်မြန်လက်စသတ်ပြီး ဝက်ခြံသို့ သွားမှရမည်။</p> <p>ကျန်းမန်မန်ကတော့ မနက်စောစောကတည်းက ဝက်ခြံတွင် အလုပ်သွားလုပ်နေပြီဖြစ်၏။</p> <p>"အစ်ကိုယဲ့... ရဲဘော်ကျန်း ရောက်လာပြီ။ အော်... ဟုတ်သားပဲ၊ အစ်ကိုတို့က အတူတူနေကြတာပဲကို။"</p> <p>ကျန်းမန်မန် - "..."</p> <p>ကျိုးယဲ့ကတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မလုပ်စမ်းပါနဲ့။ စကားကို ကောင်းကောင်းမပြောတတ်ရင် ငြိမ်ငြိမ်နေလိုက်လေ။ 'အတူတူနေတယ်' ဆိုတာက ဘာကို ပြောတာလဲ။ ငါတို့ရဲ့အိမ်ချင်းက ကပ်လျက်ပဲမလို့ အိမ်နီးချင်းတွေ ဖြစ်နေတာလေ။ အတူတူလာမိတာက ဘာဖြစ်လို့လဲ။"</p> <p>ကောမာဇီက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော် ဆိုလိုတာကလည်း အဲ့ဒီလိုပါပဲ။ ကောင်းပါပြီ... နောက်ဆို သတိထားပြီး ပြောပါ့မယ်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးကို အစ်က််ိုတို့ကိုပဲ လွှဲထားခဲ့တော့မယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သွားအိပ်ပြီ။"</p> <p>သူသည် မနေ့ညက ညကင်းစောင့်ထားရသောကြောင့် ဒီမနက်တွင်တော့ အနားယူလို့ ရပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ဝက်မွေးမြူရေးခြံထဲတွင်တော့ အဒေါ်ကြီးလေးယောက်က ဝက်စာချက်ရင်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေကြသည်။ ကျန်းမန်မန်ကတော့ ဝက်စာမြက်သွားရိတ်မည့် အမျိုးသားသုံးဦးနှင့် ပူးပေါင်းလိုက်ရ၏။ သူမသည် ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်ကိုတော့ မှတ်မိနေသည်— ချန်သော်ယွိပင်။</p> <p>ဒုတိယတစ်ယောက်ကတော့ အသားမည်းမည်း ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အသက် ၁၈၊ ၁၉ ခန့်ရှိသည့် လျိုကျန်းယဲ့ဆိုသည့် လူငယ်လေး ဖြစ်၏။</p> <p>တတိယတစ်ယောက်ကတော့ အသားဖြူဖြူနှင့် ဝမ်ကျားရှင်း ဆိုသည့်ကောင်လေးဖြစ်ပြီး အသက် ၁၆၊ ၁၇ ခန့်သာရှိကာ သူတို့ထဲတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုနှစ်ယောက်၏ အသားအရောင် ကွာခြားချက်မှာ တကယ့်ကို ထင်ရှားနေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအထဲတွင် ချန်သော်ယွိကတော့ ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ရောစပ်ထားသလိုပင်။</p> <p>အမှန်တကယ်တွင်တော့ သူသည် အမြတ်ထုတ်တတ်သည့် သူ၏နာမည်ဆိုးကြောင့် လူသိများနေသူ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ကျန်းမန်မန်၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ သူ့ကို ရေသာခိုသူဟုသာ တံဆိပ်ကပ်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>၎င်းအပြင် သူသည် အရပ်ပုပြီး မျက်လုံးကလည်း ကလည်ကလည်နှင့်ဖြစ်ရာ ဘာလုပ်လုပ် ကြည့်မရသည့်ပုံစံကို ပေးသည့် လူစားမျိုး ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>"ဟေး... ရဲဘော်ကျန်း၊ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ ဝက်စာမြက်ရိတ်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူးဗျာ။ လူခွဲပြီး အတွဲလိုက်လုပ်ကြမလား။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်သည် ယဉ်ကျေးသော်လည်း အကွာအဝေးတစ်ခုတော့ထားကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>"မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပဲ လုပ်ရတာ ပိုကြိုက်လို့ပါ။"</p> <p>"မိန်းကလေးတစ်ယောက်တည်း တောင်ပေါ်တက်မှာလား။ အန္တရာယ်များတယ်ဗျ! ဟိုမှာ မြွေတွေ၊ ပိုးကောင်တွေ၊ ကြွက်တွေနဲ့ တခြား ဘာတွေရှိနေဦးမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။"</p> <p>"ကျွန်တော်ကတော့ အမြဲတမ်း တောင်ပေါ်မှာ ဝက်စာမြက်ရိတ်နေကျဆိုတော့ အတွေ့အကြုံရှိတယ်လေ။"</p> <p>သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအမွှမ်းတင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကျိုးယဲ့လည်း မနေ့က ကျန်းမန်မန် ပြောခဲ့သည့် "အခွင့်အရေးယူတတ်သူ" ဆိုသည့် စကားကို သတိရသွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားတော့၏။ သူသည် ဝက်မွေးမြူရေးခြံဝင်းထဲမှ ဝါးခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူပြီး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"သွားကြစို့။ ဒီနေ့ ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်၊ ရဲဘော်ကျန်းကို လမ်းညွှန်ပေးလို့ရအောင်။"</p> <p>ဝမ်ကျားရှင်းနှင့် လျိုကျန်းယဲ့တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ ခြင်းများ၊ ဓားများကို ကိုင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ ဦးတည်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>ကျန်းမန်မန်လည်း ကျိုးယဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်တွင် မနေ့က ကျိုးယဲ့ လုပ်ပေးထားသည့် တုတ်ကိုကိုင်ထားပြီး၊ နောက်တစ်ဖက်တွင်တော့ မီးဖိုချောင်သုံးဓားကိုကိုင်ကာ ကျောတွင်ခြင်းတောင်းကိုလွယ်လျက် ဝက်စာမြက်ရိတ်ရန် စတင်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p>ကျိုးယဲ့က သူမကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။"နောက်ကျရင် မင်းအတွက် ဆေးမှုန့်အချို့ ရှာပေးမယ်၊ ဆောင်ထားလို့ရအောင်။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်က မျက်ခုံးပင့်ပြီး မေးလိုက်၏။"ဒီနားမှာ ဆေးမှုန့် ရနိုင်တာလား။ ဒါဆိုရင်တော့ ကြိုတင်ပြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။"</p> <p>ကျိုးယဲ့က သူမကို ထပ်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ "ဝက်စာအတွက် ကောင်းတဲ့အပင်တွေကတော့ ပိုးစာရွက်တွေ၊ နေကြာရိုင်းပင်တွေ၊ စပိန်မြက်နဲ့ မနက်ခင်းပွင့်ပန်းတွေပေါ့။ ဂျုံရိုင်းတွေ၊ မုန်ညင်းရိုင်းတွေကိုလည်း ဝက်တွေက တော်တော်ကြိုက်ကြတယ်။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဒီနေရာက ဝက်တွေက တကယ်ပဲ အစားကောင်းသောက်ကောင်း စားရတာပဲနော်။"</p> <p>"ဒါပေါ့... အဲ့ဒါမှ သူတို့က ဝဝဖြိုးဖြိုး ဖြစ်လာမှာလေ။" သူက ကျန်းမန်မန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ကျန်းမန်မန် - "ဘာလို့ ကျွန်မကို ကြည့်နေတာလဲ။"</p> <p>ကျိုးယဲ့က အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်လေသည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ စပ်စုချင်ရုံတင်ပါ။ မင်းက ဘယ်လိုမိသားစုမျိုးက လာတာလဲ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးတော့... ဒီလောက်တောင် ဝဝဖြိုးဖြိုး ဖြစ်နေရတာလဲ။"</p> <p>"သာမန် အလုပ်သမား မိသားစုပါပဲ။ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုး ရှိမယ်လို့ ရှင် ထင်လို့လဲ။ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအမေကတော့ အရင်တုန်းက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဆရာဝန်တစ်ယောက်လေ။ သူမ ဆုံးသွားတော့ ကျွန်မအတွက် ပင်စင်လစာတွေ ချန်ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မိထွေးကတော့ အသားထုတ်လုပ်ရေး စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်တယ်လေ၊ အဲ့ဒါကြောင့် သူမက ကျွန်မကို အသားတွေ အများကြီး စားခွင့်ပေးခဲ့တာ..."</p> <p>သူမသည် စကားပြောရင်းနှင့် လက်ထဲမှ ဓားကို  ရှပ်... ရှပ်... ရှပ် ဆိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် လွှဲယမ်းကာ မြက်ပင်ရှည်များကို ခုတ်ပြီး ခြင်းထဲကို အတင်းထိုးထည့်နေလေတော့သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် တောင်ပံခတ်သံ အကျယ်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ကျန်းမန်မန်လည်း လှုပ်ရှားမှုကို ခဏရပ်ပြီး ကျိုးယဲ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"ဒီတောင်ပေါ်မှာ တောကြက်တွေ၊ တောယုန်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ တစ်ခါတလေ တောဝက်တွေတောင် ထွက်လာတတ်သေးတယ်။ နေပါဦး... ဟိုတစ်နေ့က မင်းချက်တဲ့ မှိုနဲ့တောကြက်သားဆီပြန်ဟင်းက ဒီတောင်ပေါ်က ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲ့ဒီတောကြက်ကို ဘယ်လိုများ ဖမ်းလိုက်တာလဲ။ သူတို့က အရမ်းမြန်ပြီး ပါးနပ်ကြတာ။"</p> <p>ကျိုးယဲ့၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကျန်းမန်မန်က သူမလက်ထဲမှ မီးဖိုချောင်သုံးဓားကို တောကြက်ရှိရာသို့ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ လှမ်းပေါက်လိုက်လေသည်။</p> <p>တောကြက်လည်း နေရာတင် ပွဲချင်းပြီး သေသွားတော့၏။ ကျိုးယဲ့ကတော့ သူ ဘာမှမမေးခဲ့သည့်အတိုင်း ပါးစပ်ကို ချက်ချင်းပြန်ပိတ်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>"မင်း... ပစ်မှတ်ကို တော်တော်မှန်အောင် ပစ်နိုင်တာပဲ။"</p> <p>ကျန်းမန်မန်ကိုယ်တိုင်လည်း သူမ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ တိကျနေသလဲဆိုသည်ကို မသိပေ။ သူမသည် ဓားပစ်ပေါက်နည်းကို ဘယ်တုန်းကမှ မသင်ယူခဲ့ဖူးပေ။ သူမလည်း တောကြက်ကို သွားကောက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဒီညတော့ ကြက်သား ထပ်စားရဦးမယ် ထင်တယ်။"</p> <p>ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။ ဘယ်သူက အသားကို နေ့တိုင်းစားနေလို့လဲ။ ဒီရဲဘော်ကျန်းကတော့ တကယ်ကို... လူတစ်မျိုးပင်။ ဘယ်လိုလဲဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖော်ပြရန် ခက်နေ၏။</p> <p>သူမ ဘာလို့ ဒီလောက် ဝဝဖြိုးဖြိုး ဖြစ်နေရသလဲဆိုသည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပေ။ လောကကြီးက သူမကို အစားအသောက်ကောင်းများ အတင်းလိုက်ကျွေးနေသလားဟုပင် အောက်မေ့ရ၏။</p> <p>သူသည် ဝက်ခြံတွင် အလုပ်လုပ်ပြီး တစ်လကို ယွမ် ၃၀ သာရသည်။ သူမထံမှ ထမင်းတစ်နပ်ကို တစ်ယွမ်ပေးပြီး ဝယ်စားနေမည်ဆိုလျှင် သူသည် သူမအတွက် အလကား အလုပ်လုပ်ပေးနေရသလို ဖြစ်နေသည်မဟုတ်လား။</p> <p>ဒီလိုတွေးမိသွားသည့်အခါ ကျိုးယဲ့တစ်ယောက် တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။</p> <p>မဟုတ်လျှင်လည်း သူ ဒီဝဝတုတ်တုတ် ရဲဘော်မလေးကိုပဲ လက်ထပ်လိုက်ရမည်လား။</p> <p>အင်း...</p> <p>မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>မနေ့ညက သူ ပြောခဲ့သည်ကိုတောင် သူမက သဘောမတူခဲ့ပေ။ ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ စိတ်ကို ထိန်းရမည်။ ဒါက စားစရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူမ မရောက်လာခင်တည်းက သူသည် အဆင်ပြေသလို စားပြီး အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။</p> <p>သူ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်၏။ ကျန်းမန်မန်၏ လက်ရာများအပေါ် သူ ထပ်ပြီး စိတ်မယိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို သူ ကာကွယ်ရမည်။</p> <p>မကြာခင်မှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏ ခြင်းများထဲ၌ ဝက်စာမြက်များ အပြည့်ရသွားကြ၏။</p> <p>အလေးချိန်ကတော့ ပိဿာ ၃၀ ခန့် ရှိလိမ့်မည်။</p> <p>ဤသည်မှာ မနက်ခင်း ရှာဖွေမှုသာ ရှိသေးသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်သွားမည်ဆိုလျှင် နောက်ရက်များတွင် မနက်ခင်းတစ်ချိန်တည်း၌ပင် လိုအပ်သည့် အလေးချိန်ကို ရအောင်ရှာနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ကျန်သည့်အချိန်များကို သူမဘာသာ စိတ်ကြိုက် သုံးနိုင်တော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအတွေးကြောင့် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ နွေးထွေးကြည်နူးသွားတော့၏။</p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရောက်လာပြီး သူမ၏ ကြည်နူးစရာ ခံစားချက်များကို လာဖျက်ဆီးလိုက်လေသည်။</p> <p>ဖျက်ဆီးသည်ဟုလည်း ပြော၍ မရပေ။ ကြည့်ရမည့် ဒရာမာဇာတ်လမ်းက ပိုတိုးလာခြင်းသာဖြစ်၏။   </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save