Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">စန်းနန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ကျောရိုးထဲအထိ အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ဂိုဏ်းတူဦးလေးဖြစ်သူ ဟွမ်ချန်ယန်မှာ အမှန်ပင် အထင်ကြီးဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စကားအရာ၌သာ ကျွမ်းကျင်ပြီး အနှစ်သာရမရှိသော ရှုနင်နှင့်စာလျှင် များစွာ သာလွန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေး... ဒါက ဘာများလဲခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>“အရိပ်မဲ့အပ်တွေပါ၊ ပျံလွှားအပ် ခြောက်စင်းနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက် အစုံလိုက်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဟွမ်ချန်ယန်က ရှင်းပြလေသည်။ “ဒီလက်နက်အစုံကို နှစ်ထောင်ချီ ငွေလမင်းဝါးနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာဖြစ်ပြီး အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ သတ္တုဓာတ်စွမ်းအားတွေ ကိန်းအောင်းနေတယ်၊ အသုံးချတတ်မယ်ဆိုရင်တော့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ဖို့တင်မကဘဲ အလစ်အငိုက် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ရာမှာပါ အလွန်ထိရောက်တဲ့ လက်နက်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က ဝန်မလေးဘဲ ချက်ချင်းပင် လက်ခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တူမောင်... ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ဖြစ်ရပ်တွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့တော့၊ ဦးလေးအပေါ်မှာလည်း အာဃာတ မထားပါနဲ့နော်” ဟု ဟွမ်ချန်ယန်က ဆို၏။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ ကျွန်တော် ဦးလေးအပေါ်မှာ ဘယ်တုန်းက အာဃာတ ထားခဲ့လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က ဆက်လက်၍ “ဗိမာန်ဖြူဘိုးဘေးကို အကန်းယုံယုံပြီး အရောင်းအဝယ်ပွဲကို တက်ရောက်ခဲ့တာက ကျွန်တော့်တာဝန်သာ ဖြစ်ပါတယ်၊ ဦးလေးမှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးဟာ လေငြိမ်မျှော်စင်ကို စောင့်ကြပ်နေရသူဖြစ်ပြီး ဟွမ်လုံဈေးကွက် တစ်ခုလုံးရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို ပခုံးပေါ်မှာ ထမ်းတင်ထားရသူပါ၊ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းအတွက်နဲ့ ဦးလေးရဲ့ အသက်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဆုံးရှုံးခံနိုင်မှာလဲ၊ အဲဒီလိုသာ လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဦးလေးဟာ အများအကျိုးထက် မိမိအကျိုးကိုပဲ ကြည့်ရာရောက်သွားမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အို... တူမောင်ရဲ့ စကားတွေက နွေဦးလေပြေလိုပဲ အေးမြလွန်းလှပါတယ်၊ ဦးလေး တကယ်ပဲ ရှက်မိပါတယ်၊ ဒါဆိုရင်တော့ တူမောင် ကျင့်ကြံနေတာကို ဦးလေး မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး၊ ကျင့်စဉ်နဲ့ ပတ်သက်လို့ဖြစ်ဖြစ်၊ ပစ္စည်းလိုအပ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်မရွေး ဦးလေးဆီလာခဲ့ပါ၊ ဦးလေး တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး၊ ဒါဆို ကျွန်တော် ခွင့်ပြုပါဦး”</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်စကားဆိုကာ လမ်းခွဲခဲ့ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>မြေအောက်ခန်းမဆောင် တစ်ခုအတွင်း။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် အရိပ်မဲ့အပ် အစုံလိုက်ကို တစ်နာရီနီးပါး အချိန်ပေး၍ ကျင့်ကြံလိုက်ရာ ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ လက်နက်များထဲ၌ ကြွေထည်အပိုင်းအစများအပြင် အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ရန် သင့်တော်သော ရတနာသစ်တစ်ခု တိုးလာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p> ထိုသို့သော အသံတိတ် လူသတ်နိုင်သည့် ရတနာမျိုးမှာ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးဟန်နှင့် အလွန်ပင် ကိုက်ညီလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟွမ်လုံသူတော်စင်၏ သိုလှောင်အိတ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ... ရွှေအမြုတေအဆင့်မြင့်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ထွင်းထုထားသော ဝိညာဉ်တံဆိပ်ကို ဖျက်ဆီးရန်မှာ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် နောက်တစ်နေ့ မနက်မိုးလင်းသည်အထိ အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ရပြီးမှ ထိုတံဆိပ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်၌ များစွာ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားနေမိ၏။ ဤသည်မှာ ရွှေအမြုတေအဆင့်မြင့်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ သိုလှောင်အိတ် ဖြစ်ပေရာ အတွင်း၌ မည်မျှသော ရတနာများ ရှိနေမည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါအံ့နည်း။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့် (၃) ဝိညာဉ်လက်နက်များပင် ရှိနေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းလောက၌ ဝိညာဉ်လက်နက်များနှင့် ပစ္စည်းများသည် သတ်မှတ်ထားသော ဈေးနှုန်းအတန်းအစားများ ရှိကြ၏။</p> <p> </p> <p>အကောင်းဆုံးသော အဆင့် (၁) ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ထက် ပိုနိုင်ခဲပြီး၊ အဆင့် (၂) ဝိညာဉ်လက်နက် အကောင်းစားမှာမူ ငါးထောင်ဝန်းကျင် ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အဆင့် (၃) ဝိညာဉ်လက်နက်များမှာမူ ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်၍မရနိုင်ဘဲ ရှာဖွေရန်လည်း ခဲယဉ်းလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံသူများအကြားတွင် ထိုသို့သော ရတနာများကို ငွေကြေးဖြင့် မရောင်းချဘဲ အချင်းချင်း လိုအပ်သလို လဲလှယ်ကြခြင်းကသာ များပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး...”</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို သိုလှောင်အိတ်အတွင်းသို့ ပို့လွှတ်လိုက်၏။ ထိုခဏ၌ နင်တောက်ရန်မှာ လျှပ်စစ်စီးဝင်သွားသလိုပင် မှင်တက်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကာ မျက်လုံးအတွင်း သွေးကြောငယ်များပင် ယှက်ဖြာသွားချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသိုလှောင်အိတ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုမျှ မရှိသည့်အပြင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးပင် မရှိချေ။ ရှိနေသည်မှာ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ပြန့်ကျဲနေသော မန္တန်စက္ကူအချို့သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုမန္တန်စက္ကူများကို ကြည့်လိုက်မိသောအခါ နင်တောက်ရန်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်သွားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခရမ်းရောင် အဆင့် (၃) မန္တန်စက္ကူ လေးခုမျှ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့အနက် အဆင့် (၃) အဆင့်မြင့် ရေခဲပေါက်ကွဲခြင်းမန္တန် တစ်ခု၊ အဆင့် (၃) အလတ်တန်း လျင်မြန်ခြင်းမန္တန် နှစ်ခုနှင့် အဆင့် (၃) အနိမ့်တန်း စိမ်းလန်းသော နွယ်ပင်မန္တန် တစ်ခုတို့ ပါဝင်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အဆင့် (၂) မန္တန်စက္ကူ အမြောက်အမြားလည်း ရှိနေသေးရာ လျင်မြန်ခြင်းမန္တန် သုံးခု၊ ဆီးနှင်းမန္တန် ငါးခု၊ ကျောက်ဒိုင်းမန္တန် ငါးခုနှင့် အတားအဆီးဖောက်ဖျက်မန္တန် နှစ်ခုအပြင် အခြားသော အဆင့် (၂) မန္တန်စက္ကူ ဆယ်ဂဏန်းကျော်မျှ ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှသော မန္တန်စက္ကူ အရေအတွက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤအဘိုးကြီးမှာ အဆင့် (၃) မန္တန်ပညာရှင် ဆယ်ဂဏန်းကျော်ကို လုယက်လာခဲ့သည်လောဟုပင် သံသယဖြစ်ဖွယ် ရှိနေချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမန္တန်စက္ကူတွေကို သိမ်းထားရမယ်၊ နောင်ကျရင် အသုံးတည့်လာလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ထာဝရစိမ်းလန်းကျင့်စဉ် အဆင့် (၁၁) ၏ စွမ်းအားကို အခြေခံ၍ နင်တောက်ရန်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့် (၉) ၌ပင် အဆင့် (၃) မန္တန်စက္ကူများကို အဆက်မပြတ် အသုံးပြုနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ပိုမိုပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဤမန္တန်စက္ကူများကို သူ ရောင်းချမည် မဟုတ်ဘဲ နောင်တစ်ချိန် ဘေးဒုက္ခကြုံတွေ့လာပါက အသက်ကယ်ရန်အတွက် လျှို့ဝှက်လက်နက်များအဖြစ် သိမ်းဆည်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရွှေအမြုတေအဆင့်မြင့်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲ၌ မန္တန်စက္ကူများသာ ရှိနေခြင်းမှာ အနည်းငယ်တော့ စိတ်ပျက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖြစ်တန်ရာသည်မှာ ဟွမ်လုံသူတော်စင်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ အရာအားလုံးကို ရင်း၍ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူ ရှုံးနိမ့်သွားပါကလည်း သူ၏ ရတနာများနှင့် ကျောက်တုံးများကို မိသားစုထံတွင် ချန်ရစ်ခဲ့ပေမည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အောင်မြင်ခဲ့ပါကလည်း ဤမန္တန်စက္ကူများကို အသုံးပြု၍ လွယ်ကူစွာပင် ထွက်ပြေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်ခန္ဓာသစ်ကို ရရှိပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်ရာ အရာအားလုံးကို တစ်ဖန် ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်မည်ဟု သူ တွက်ချက်ထားပုံ ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမြေခွေးအိုကြီးက တကယ်ကို လည်လွန်းပါတယ်...” ဟု နင်တောက်ရန်က သက်ပြင်းချလျက် ရေရွတ်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>မိုးသောက်ယံ အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ အနန္တဂိုဏ်း၏ ပင်မတောင်ထိပ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် စီကွန်းတောင်ထိပ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ်ပင် ဆင်းသက်လာချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရေးစားရေး တာဝန်ယူထားသော အမျိုးသမီးတပည့်များက အရိုအသေပေးကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယုသည် အပြုံးနုနုဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ သူမ၏ ဂူဗိမာန်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ သူမသည် ဟွမ်လုံသူတော်စင်၏ မိသားစုထံမှ သိမ်းဆည်းရမိခဲ့သော ရတနာများကို ထုတ်ယူကြည့်ရှုရန် စိတ်လောနေမိ၏။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်လက်နက်များ၊ ကျောက်တုံးများ၊ ဆေးလုံးများနှင့် ရှေးဟောင်းရတနာ အမြောက်အမြားကို တွေ့ရသောအခါ ကျန်းယုမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤရတနာများကြောင့် အနန္တဂိုဏ်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တိုးတက်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>" မောင်လေးနင်... မင်းကတော့ ငါ့ရဲ့ လာဘ်ကောင်လေးပါပဲ၊ မင်း အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါကျရင် မင်းအတွက် အံ့ဩစရာ လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပေးမယ်” ဟု သူမက ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောကြားရင်း သူမသည် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ ရတနာများကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေပေရာ သူမ၏ သွယ်လျလှပသော ခြေတံရှည်များမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရှိန်အဝါတို့ဖြင့် တောက်ပလျက် ရှိနေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>တစ်လခန့် ကြာပြီးနောက်။</p> <p> </p> <p>မြေအောက်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ နင်တောက်ရန်သည် သူ၏ပေါင်ကို ဝမ်းသာအားရ ပုတ်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p> သူသည် အစီအရင်များနှင့် ပတ်သက်၍ နားလည်မှုအသစ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ချေပြီ။ ဒြပ်ကြီးငါးပါး စီးဆင်းခြင်း အစီအရင်ကို တည်ဆောက်ရန်မှာ ယခုကဲ့သို့ ပြုလုပ်ရုံသာ ရှိတော့သည်ကိုး။ သူသည် တစ်စထက်တစ်စ တိုးတက်လာခဲ့ရာ ထိုအစီအရင်ကို တည်ဆောက်ရန်မှာ လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ညီလေးနင် ရှိလား”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူကား ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့် (၈) ၌ ရှိနေသော ဝမ်အမည်ရှိ စီနီယာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရှုနင်၏ တပည့်ရင်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာဝမ်... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>“ညီလေး... အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု အသိပေးဖို့ လာတာပါ၊ နောက်နှစ်လနေရင် စန်းနန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပွင့်တော့မယ်၊ ငါတို့ဂိုဏ်းကနေ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့်မြင့်ပိုင်း တပည့် နှစ်ရာကို စေလွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်၊ အဲဒီစာရင်းထဲမှာ ညီလေးလည်း ပါဝင်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>“စန်းနန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ...”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ထိုနယ်မြေအကြောင်းကို သူ များစွာ ကြားဖူးနားဝ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>စန်းနန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေဆိုသည်မှာ ချင်းကျိုးနယ်မြေအတွင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား အပေါများဆုံး နေရာဖြစ်ပြီး အခွင့်အလမ်းများစွာ ရှိသည့်အပြင် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံးအတွက် လိုအပ်သော အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်း သုံးမျိုးလုံးကိုလည်း ထိုနေရာ၌ ရရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုနေရာသည် အလွန်ပင် ဘေးအန္တရာယ် များပြားလှပေရာ ဂိုဏ်းကြီးများက ၎င်းတို့၏ အောက်ခြေတပည့်များကိုသာ စတေးခံ  အဖြစ် စေလွှတ်လေ့ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်ကဲ့သို့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့် (၇) သာ ရှိသေးသူတစ်ဦးကို စေလွှတ်ခြင်းမှာ သိသာလှသော အကောက်အကြံပင် ဖြစ်၏။ ဤစာရင်းကို ပြုစုသူမှာ ရှုနင်ဖြစ်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ... ဒီစာရင်းကို စီနီယာ့ရဲ့ ဆရာကပဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာလား” ဟု နင်တောက်ရန်က မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု စီနီယာဝမ်က သရော်ပြုံး ပြုံးလျက် ဖြေကြားလိုက်၏။ “ဒါက ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာပါပဲ၊ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါလည်း အဲဒီစာရင်းထဲမှာ ပါတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>“ဒါက မတရားဘူး” ဟု ဘေးနားရှိ ချန်ဝေ့မောက ဒေါသတကြီး ဝင်ပြောလေသည်။ “စန်းနန်နယ်မြေကို သွားရမယ့်သူတွေဟာ အဆင့် (၉) (သို့မဟုတ်) အထွတ်အထိပ် ရောက်နေတဲ့သူတွေ ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဦးလေးက အဆင့် (၇) ပဲ ရှိသေးတာကို ဘာလို့ စေလွှတ်ရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ခေတ်ကာလတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီလေ၊ အခုအချိန်မှာ အဆင့်မြင့်တပည့်တွေက ရှားပါးသွားပြီ မဟုတ်လား” ဟု စီနီယာဝမ်က ဆို၏။</p> <p> </p> <p>“တော်တော့ ချန်ဝေ့မော” နင်တောက်ရန်က သူမကို တားလိုက်ပြီး “စီနီယာဝမ်... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ၊ ကျွန်တော် ပါဝင်မှာပါ” ဟု ပြတ်သားစွာပင် ပြောကြားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ထွက်ခွာသွားသော စီနီယာဝမ်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်မိ၏။ ရှုနင်သည် သူ့ကို သေတွင်းထဲသို့ တွန်းပို့ရန် ကြိုးစားနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ရှုနင် မသိသည်မှာ နင်တောက်ရန်ကဲ့သို့သော သူတစ်ဦးအတွက် ထိုနယ်မြေသို့ သွားခြင်းမှာ ငါးကန်ထဲတွင် ငါးဖမ်းရသကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေမည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ညဦးယံ အချိန်။</p> <p> </p> <p>လင်းရှန့်နှင့် လျှိူရူယန်တို့ အရောက်လာခဲ့ကြ၏။ နင်တောက်ရန်က ပြုံးလျက် “ဘာမှမပြောနဲ့ဦး၊ ကျွန်တော် အရင်မှန်းကြည့်မယ်” ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>“မှန်းကြည့်စမ်းပါဦး”</p> <p> </p> <p>“စီနီယာလင်းနဲ့ စီနီယာလျှိူတို့ သတင်းနှစ်ခု ယူလာတယ် မဟုတ်လား၊ တစ်ခုက စီနီယာလင်းလည်း စန်းနန်နယ်မြေ သွားရမယ့် စာရင်းထဲမှာ ပါဝင်နေတာဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခုကတော့ စီနီယာလျှိူက အဲဒီခရီးစဉ်မှာ ပါဝင်ဖို့ မိမိဖာသာ ဆန္ဒပြုခဲ့တာ... မှန်လား”</p> <p> </p> <p>“ညီလေးနင်... မင်း... မင်းကတော့ တကယ်ကို နတ်ဘုရားပါပဲလား” ဟု လင်းရှန့်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save