Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆင့် (၁) အဆင့်မြင့် အစီအရင်ပညာရှင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤသည်မှာ ခန့်မှန်းရ ခဲယဉ်းလှသည် မဟုတ်ပေ။ စီနီယာလင်းရှန့်သည် ယခုအခါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှု အဆင့် (၉) အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လုနီးနီး ရှိနေသော်လည်း အတွင်းစည်း၏ အမာခံတပည့်ရင်းစာရင်းတွင် မည်သည့်အခါမျှ မပါဝင်ခဲ့ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်မြစ်ဖျား ပါရမီ အားနည်းလွန်းခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ယခုကဲ့သို့ အဆင့် (၉) သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာလည်း သူ၏ ဇွဲလုံ့လနှင့် စစ်မှန်သော ယန်မီးဖိုကျင့်စဉ်၏ အထောက်အပံ့ကြောင့်သာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းစည်း၌ ထိုသို့သော တပည့်မျိုး အမြောက်အမြား ရှိကြပေရာ ဂိုဏ်း၏ အန္တရာယ်အရှိဆုံး တာဝန်များကို ၎င်းတို့အားသာ ပေးအပ်လေ့ရှိကြ၏။</p> <p> </p> <p> သို့မှသာ အကယ်၍ ဆုံးရှုံးမှုရှိခဲ့လျှင်ပင် ဂိုဏ်းအတွက် အထိနာမည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့မှာ ဂိုဏ်းအတွက် 'အသုံးတော်ခံ' များသာ ဖြစ်သော်လည်း လင်းရှန့်တို့မှာမူ ထိုအချက်ကို သတိမပြုမိကြချေ။</p> <p> </p> <p>လျှိူရူယန်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမနှင့် လင်းရှန့်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မေတ္တာရှိနေကြသူများ ဖြစ်ကြ၏။ လင်းရှန့်၏ ရဲရင့်သော စိတ်ဓာတ်ကို သူမက အစကတည်းက စွဲလန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် လျှိူရူယန်တွင် မန္တန်စက္ကူနှင့် ဝိညာဉ်လက်နက် အမြောက်အမြား ရှိနေပေရာ စန်းနန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း သူမ၏ အသက်ရှင်နိုင်စွမ်းမှာ များစွာ မြင့်မားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> ထို့ကြောင့် လင်းရှန့်ကို တစ်ယောက်တည်း မလွှတ်လိုခြင်းနှင့် အတွေ့အကြုံယူလိုခြင်းတို့ကြောင့် သူမသည် ထိုခရီးစဉ်တွင် ပါဝင်ရန် မိမိဖာသာ ဆန္ဒပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုလင်း...”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။ “စန်းနန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ခရီးစဉ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အစ်ကိုဘယ်လို သဘောရသလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လို သဘောရရမှာလဲ ညီလေးရာ၊ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်နိုင်ဖို့အတွက် အခွင့်အရေးကို အရယူရမှာပေါ့” ဟု လင်းရှန့်က ဆို၏။</p> <p> </p> <p>“ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဒီလောက်အန္တရာယ်ကိုမှ မစွန့်စားနိုင်ရင်တော့ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းဆိုတာ ငါတို့နဲ့ လားလားမျှ သက်ဆိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများကလည်း စန်းနန်နယ်မြေအတွင်း အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံးအတွက် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို အများဆုံး ရှာဖွေပေးနိုင်သူ ထိပ်သီးဆယ်ဦးကို ဆေးလုံးတစ်လုံးစီ ဆုချမည်ဟု ကတိပေးထားကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ညီလေး... ဒါဟာ ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ မဟုတ်လား” ဟု သူက ပြုံးလျက် ဆို၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်မလျှိူကရော... အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာလား” ဟု နင်တောက်ရန်က မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>လျှိူရူယန်က ရယ်မောလျက် “လမ်းစဉ်အကြောင်းတော့ ကျွန်မ သိပ်မသိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီခရီးစဉ်မှာ ပါဝင်လာပြီဆိုမှတော့ အခွင့်အရေးကြုံရင်တော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမှာပါ” ဟု ဆို၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “ကျွန်တော့်ကတော့ အစ်ကိုတို့နဲ့ မတူဘူး၊ ကျွန်တော်ကတော့ အခြေအနေကို အရင်စောင့်ကြည့်ပြီးမှ သင့်တော်တဲ့အချိန်ကျမှ လှုပ်ရှားဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်”</p> <p> </p> <p>“ညီလေး...” လင်းရှန့်က ဆို၏။ “ငါ့ဆီမှာ စန်းနန်နယ်မြေရဲ့ မြေပုံအကြမ်းစားတစ်ခု ရှိတယ်၊ နယ်မြေထဲကို ဝင်တဲ့အခါ အချုပ်အနှောင်စွမ်းအားကြောင့် နေရာအနှံ့ကို ရောက်သွားနိုင်ပေမဲ့ ကြိုတင်ချိန်းဆိုထားတဲ့ နေရာမှာ အမြန်ဆုံးဆုံနိုင်ရင်တော့ ပိုပြီး ဘေးကင်းတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုလင်း... ကျွန်တော် အစ်ကိုတို့နဲ့ အတူမသွားတော့ပါဘူး၊ အစ်ကိုတို့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်၏။ အမှန်စင်စစ် သူသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သည်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်မိပါကသူတို့ လန့်ဖျန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရှန့်က ဖျောင်းဖျသော်လည်း မအောင်မြင်သဖြင့် ဂရုစိုက်ရန်သာ အထပ်ထပ် မှာကြားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုလင်း...” နင်တောက်ရန်က ထရပ်လိုက်ပြီး “အစ်မလျှိူ... ကျွန်တော် အစ်ကိုလင်းနဲ့ သီးသန့် စကားခဏ ပြောပါရစေ” ဟု ခွင့်တောင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လျှိူရူယန်က ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ “ရပါတယ်၊ ညီအစ်ကိုတွေ စိတ်ကြိုက်သာ ပြောကြပါ” ဟု ပြုံးလျက် ဆို၏။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>နောက်ဖေးငါးကန်အနီး။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဟေးလေးက ခေါင်းပြူထွက်လာသော်လည်း နင်တောက်ရန်၏ အကြည့်တစ်ချက်အောက်တွင်ပင် အမြီးခါလျက် ရေအောက်သို့ ပြန်လည်ငုပ်လျှိုးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကို... စန်းနန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေဟာ အစ်ကိုတို့ အရင်က ဆောင်ရွက်ခဲ့တဲ့ တာဝန်တွေထက် များစွာ ပိုပြီး အန္တရာယ်များပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါ သိပါတယ် ညီလေးရာ” ဟု လင်းရှန့်က ပြုံးလျက် ဆို၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကို... ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေပါနဲ့၊ အန္တရာယ်ဆိုတာ နယ်မြေထဲက ဝိညာဉ်သားရဲတွေနဲ့ အချုပ်အနှောင်တွေတင် မဟုတ်ဘူး၊ လူသားချင်းဖြစ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက ပိုပြီး အန္တရာယ်ကြီးတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က ဆက်လက်၍ “ချင်းကျိုးနယ်မြေက ဂိုဏ်းအမြောက်အမြား ပါဝင်ကြမှာဖြစ်သလို ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီးတွေလည်း ပါဝင်လာကြလိမ့်မယ်၊ ဘယ်သူကမှ ပြိုင်ဘက်တွေကို ချန်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် အလွန်သတိထားရမယ်”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ကို ပုတ်ကာ အသစ်စက်စက် အဆင့် (၁) အလတ်တန်း စိမ်းလန်းသော ဝါးတောအစီအရင် အစုံလိုက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။ “ဒါကို အစ်ကိုကျင့်ကြံထားပါ၊ နောင်ကျရင် အသုံးတည့်လာပါလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟေ...” လင်းရှန့်မှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>“ညီလေး... ဒါကတော့ မဖြစ်ဘူးလေ၊ ဒါက မင်းရဲ့ အသက်ကယ်လက်နက် မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်က နောက်ထပ် အစီအရင် နှစ်စုံကို ထပ်မံထုတ်ပြလျက် “အစ်ကိုကလည်း... ကျွန်တော်က အဆင့် (၁) အလတ်တန်း အစီအရင်ပညာရှင်တစ်ယောက်ပါ၊ ဒီလို အစီအရင်မျိုးကို တစ်စုံတည်း တည်ဆောက်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်ချလက်ချသာ ယူထားပါ”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း ငါ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်” ဟု ဆိုကာ လင်းရှန့်က ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။ ဤသို့သော အစီအရင်တစ်စုံအတွက် အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ငါးရာခန့် ကုန်ကျပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် နောက်ထပ် ဝိညာဉ်လက်နက် အချို့နှင့် လျင်မြန်ခြင်းမန္တန်များ၊ ဆေးလုံးများကိုလည်း ပေးအပ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> လင်းရှန့်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရ၏။ နင်တောက်ရန် ထုတ်ပေးလိုက်သော ပစ္စည်းများမှာ အဆင့် (၇) ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးတွင် ရှိနိုင်သော အဆင့်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကို... ဒါတွေကို အရေးမကြီးရင် ထုတ်မသုံးပါနဲ့ဦး၊ အစ်မလျှိူကိုလည်း လောလောဆယ် လျှို့ဝှက်ထားပေးပါ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ” လင်းရှန့်က လေးနက်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြ၏။ ဤညီလေးမှာ သူ၏ စွမ်းအားများကို များစွာ ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း သူ ယခုမှပင် သိမြင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် နင်တောက်ရန်သည် ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းယုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က အခြေအနေကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိ၏။ သူမသည် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပြီလောဟု တွေးတောရင်း စိုးရိမ်စိတ် ဝင်လာမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါဖုံးကွယ်ခြင်းကျင့်စဉ်ကို အဆင့်မြှင့်မှ ဖြစ်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>သူသည် ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ရောက်အောင် နှစ်ပေါင်းလေးထောင်ကျော်မျှ အားထုတ်၍ ကျင့်ကြံလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ လုံးဝပင် ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။ သူသည် အပြာရောင်နဂါးဝိညာဉ်လှံကို ထုတ်ယူ၍ လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ မည်သည့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တုန်လှုပ်မှုမျှ မဖြစ်ပေါ်တော့သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူသည် မတင်းတိမ်နိုင်သေးဘဲ သစ်သားဒြပ်ကျင့်စဥ်၊ မြေဒြပ်ကျင့်စဥ်နှင့် ရေဒြပ် ကျင့်စဉ်များကိုပါ ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါတွင်မူ သူသည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားပါက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူပင် သိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဟူး...” သူသည် သက်ပြင်းချလျက် လုံခြုံမှုရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ထို့နောက် သူသည် ဒြပ်ကြီးငါးပါး စီးဆင်းခြင်း အစီအရင်ကို စတင်တည်ဆောက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်လကျော်ကြာပြီးနောက် နင်တောက်ရန်သည် ဂူအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ချေပြီ။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသော်လည်း စိတ်ကျေနပ်မှုကား အပြည့်ရှိနေ၏။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အဆင့် (၁) အဆင့်မြင့် အစီအရင်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>စန်းနန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပွင့်ရန် သုံးရက်သာ လိုတော့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ပင်းနှင့် ဟွမ်ရီရီတို့လည်း သူ့ကို လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြ၏။ ဟွမ်ရီရီမှာ ဂိုဏ်း၏ အရေးပါသော တပည့်ဖြစ်ရာ ထိုသို့သော အန္တရာယ်ရှိသည့် ခရီးစဉ်ကို သွားရန် မလိုချေ။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ဟွမ်လုံဈေးကွက်သို့ သွားကာ လိုအပ်သော ဆေးလုံးနှင့် မန္တန်စက္ကူများကို ဝယ်ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှစ်ထောင်နှင့် ဆေးလုံးများကို သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုအတွင်း ထည့်ကာ သူ၏ လျှို့ဝှက်မြေအောက်ခန်းအတွင်း၌ ဝှက်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ချန်ဝေ့မော...” သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို ခေါ်ယူကာ “ငါ စန်းနန်နယ်မြေကို သွားတော့မယ်၊ အကယ်၍ ငါ ပြန်မလာခဲ့ရင် မြေအောက်ခန်းထဲက ခေါင်းအုံးအောက်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ အိတ်ကို ယူလိုက်ပါ၊ အဲဒါက မင်း အုတ်မြစ်တည်ဆောက်တဲ့အထိ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်လိမ့်မယ်” ဟု မှာကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာချေသည်။</p> <p> </p> <p>“သမင်ကြီး... သွားစို့”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားကို လွယ်လျက် ချုန်းပီတောင်ထိပ်မှ ဂိုဏ်း၏ ပင်မဆောင်သို့ ဦးတည်ကာ ထွက်ခွာခဲ့တော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save