Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">မီးလျှံအစက်အပြောက်ပါ ဖားပြုတ်ကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ကြောက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်း နတ်ဆိုးအိုကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါတို့လို အဆင့်အတန်းမျိုးနဲ့ လောင်းကြေးထပ်ကြမယ်ဆိုမှတော့ လူအများကို လှည့်စားတဲ့ အမှိုက်တွေကို မထုတ်ဘဲ တကယ့် ရတနာအစစ်အမှန်ကိုပဲ အသုံးပြသင့်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါအတွက်တော့ မင်း စိတ်အေးအေးထားပါ”</p> <p> </p> <p>ထျန်းဟိုင် နတ်ဆိုးအိုကြီးက လက်စွပ်ကို ခါယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းက အလွန်လက်ရာမြောက်လှသော ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဖြူစင်ဝင်းပကာ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ လွင့်ပျက်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာ... ဒါက... ဒဏ္ဍာရီလာ လင်းရှောင်း မြူအိပ်မက် လက်ကောက်လား”</p> <p> </p> <p>“မှန်တယ်..”</p> <p> </p> <p>ထျန်းဟိုင် နတ်ဆိုးအိုကြီးက တည်ငြိမ်စွာပင် ဆက်လက်ဆို၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဟာ အဆင့် (၃) အထူးကောင်းမွန်တဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခုပဲ၊ အဆင့် (၄) ဝိညာဉ်လက်နက် ဖြစ်ဖို့ လက်တစ်လုံးအလိုပဲ ရှိတော့တယ်၊ ဒီပစ္စည်းကိုတော့ ရတနာကောင်းတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်နိုင်မယ် ထင်ပါရဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုတဲ့ အဘိုးကြီး... မင်းဘက်ကလည်း ဒီလက်ကောက်နဲ့ တန်ဖိုးတူတဲ့ ရတနာမျိုး မထုတ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ လူကြားထဲ အရှက်မကွဲစေနဲ့၊ ဒီလောင်းကြေးကိုလည်း ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>“ဟွန်း...”</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်း နတ်ဆိုးအိုကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် “လင်းရှောင်း မြူအိပ်မက် လက်ကောက်က တကယ့် ရတနာဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းဂိုဏ်းရဲ့ အနက်အရှိုင်းကို အထင်သေးလွန်းနေပြီ” ဟု ဆိုကာ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းနောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ဝန်းရံလျက်ရှိသော ဝိညာဉ်ဆေးပင် သုံးပင် ထွက်ပေါ်လာချေသည်။ ထိုဆေးပင်များ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မွှေးပျံ့သော ရနံ့တို့သည် မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ပျံ့နှံ့သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“အလို... ဘုရားရေ...”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ထိုအရာများမှာ သူ မြေအောက်၌ စိုက်ပျိုးထားသော သာမန်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များထက် များစွာ သာလွန်ထူးကဲသည့် ရတနာအစစ်အမှန်များ ဖြစ်ပေရာသတည်း။</p> <p> </p> <p>“ဒါက... နှစ်ပေါင်း ရှစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ ကျောက်စိမ်းပန်းမြက်လား” ထျန်းဟိုင် နတ်ဆိုးအိုကြီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>“မှန်တယ်... နှစ်ရှစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ ကျောက်စိမ်းပန်းမြက်ဟာ အဆင့် (၃) အဆင့်မြင့် ကျောက်စိမ်းပန်းဆေးလုံးရဲ့ အဓိက ဆေးဖက်ဝင်အပင်ပဲ၊ ဒီဆေးလုံးဟာ ရွှေအမြုတေ အဆင့်မြင့်ပိုင်းကို တက်လှမ်းဖို့ အသုံးဝင်တဲ့ ဆေးလုံးဖြစ်တယ်၊ ငါ့ရဲ့ ဆေးပင် သုံးပင်ဟာ မင်းရဲ့ လက်ကောက်နဲ့ တန်ဖိုးချင်း ညီမျှတယ် မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“ဖြစ်တန်ရာ၏...” ထျန်းဟိုင် နတ်ဆိုးအိုကြီးက ဆို၏။ “ဒါဆိုရင် လောင်းကြေးက အတည်ပဲ၊ မင်းတို့ဂိုဏ်း ရှုံးရင် ဒီဆေးပင် သုံးပင်က ငါ့အပိုင်ပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဧကန်မလွဲပေါ့... ငါတို့နိုင်ရင်တော့ မင်းရဲ့ လက်ကောက်ကို ငါယူမယ်”</p> <p> </p> <p>ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီး နှစ်ဦး၏ လောင်းကြေးမှာ ဤသို့ဖြင့် အတည်ဖြစ်သွားတော့၏။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အခြားဂိုဏ်းများကို အရေးမစိုက်ကြချေ။ အနန္တဂိုဏ်းမှ ကျန်းယုဆိုလျှင်လည်း ထိုအဘိုးကြီးနှစ်ဦး၏ အမြင်၌ ကလေးမလေးတစ်ဦးအလားသာ ရှိပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် အခြားဂိုဏ်းများလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာကြ၏။ ကောင်းကင်ယံမှ ဧရာမ ကောင်းကင်‌ပျံသန်းယာဥ်ကြီး တစ်စင်း ဆင်းသက်လာရာ ယင်းတွင် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ နှစ်ရာခန့် ပါရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကြယ်လမင်းခန်းမဆောင်က လူတွေ ရောက်လာပြီ”</p> <p> </p> <p>လင်းကျော့ကျွင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ နင်တောက်ရန်ကလည်း သမင်အူကြောင်ကြီး၏ လည်ပင်းကို ဖက်လျက် “သမင်ကြီး... ကြည့်စမ်း၊ ဟို ဝတ်စုံဖြူနဲ့ မိန်းကလေးက နတ်မိမယ်လေးအတိုင်းပဲ၊ ဟို ဝတ်စုံပန်းရောင်နဲ့ တစ်ယောက်ကလည်း ခြေတံတွေက ရှည်လိုက်တာ...” ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သမင်အူကြောင်ကြီးကလည်း “အူး... ဝူး...” ဟု အားပေးသည့်အလား အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အနောက်ဘက်မှ လေလှိုင်းပျံသန်းယာဥ်များ ရောက်ရှိလာပြန်ရာ ၎င်းတို့မှာ ‘သံမဏိတံခါးဂိုဏ်း’ မှ ဖြစ်ကြပေသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ကျန်းယုထက်ပင် ပိုမိုညှို့ဓာတ်ပြင်းသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသမီး ‘ရှုဝမ်’ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အနန္တဂိုဏ်းနှင့် သံမဏိတံခါးဂိုဏ်းတို့မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဂိုဏ်းအမည်များကို အပြန်အလှန် လှောင်ပြောင် သရော်နေကြသော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်နှစ်ဦးမှာမူ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးစွာ စကားဆိုနေကြချေသည်။</p> <p> </p> <p>သံမဏိတံခါးဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးက အနန္တဂိုဏ်း၏ အမည်ရင်းမှာ မူလက ‘ဝမ်တွန်ဂိုဏ်း’ ဖြစ်ကြောင်း၊ ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ အဖိုးအိုက ဝမ်တွန်စားရင်း ဂိုဏ်းအမည်ပေးခဲ့သော်လည်း မှတ်တမ်းတင်သူက မှားယွင်းစွာ ‘အနန္တဂိုဏ်း’ ဟု ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုလိုက်ရာ နင်တောက်ရန်မှာ မိမိဂိုဏ်း၏ သမိုင်းကြောင်းကို ကြားကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရတော့၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲချုပ်မှာ မိမိ၏ တပည့်ရင်း ‘လင်းချီ’ အား ပင်လယ်မီးလျှံဂိုဏ်းမှ ‘ချင်းပုဟွေ’ ကို သတ်ဖြတ်ရန်နှင့် လမ်းစဉ်မှန်ဂိုဏ်းများ၏ ပါရမီရှင်များကို မျိုးဖြုတ်ပစ်ရန် လျှို့ဝှက် အမိန့်ပေးနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အရုဏ်ဦးရောက်သော် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ စုပေါင်း၍ နယ်မြေ၏ အချုပ်အနှောင်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ကြ၏။ နင်တောက်ရန်မှာ သမင်အူကြောင်ကြီးနှင့် လွမ်းမောစွာ ခွဲခွာလျက် နယ်မြေအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နယ်မြေအတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် နင်တောက်ရန်သည် ‘မူလသဘာဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းအဆင့်’ ရှိ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါဖုံးကွယ်ခြင်းကို ချက်ချင်း အသုံးချလိုက်၏။ သူသည် အထူးသတိထားလျက် မြေလျှိုးအတတ်ဖြင့် မြေအောက်မှသာ ခရီးဆက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နာရီအနည်းငယ်ကြာသော် နင်တောက်ရန်သည် ဝိညာဉ်ဆေးပင်ရနံ့တစ်ခုကို ရရှိလိုက်၏။ ယင်းမှာ နှစ်သုံးရာသက်တမ်းရှိ ‘ကောင်းကင်ပိုက်ကွန်မြက်’ ပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း (ခေါ်)စီယွင်ဂိုဏ်းမှ တပည့်သုံးဦး ထိုဆေးပင်ကို ခူးယူရန် အပြေးအလွှား သွားကြစဉ်မှာပင် ဆေးပင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဧရာမ မီးလျှံအစက်အပြောက်ပါ ဖားပြုတ်ကြီးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p> အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သားရဲဖြစ်သော ထိုဖားပြုတ်ကြီးမှာ တပည့်သုံးဦးအား တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဝါးမြိုပစ်လိုက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဘုရားရေ... တကယ့်ကို အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ နေရာပဲ’ ဟု နင်တောက်ရန်မှာ ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြင့် တွေးတောနေမိတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save