Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">အကောင်းဆုံးသော လမ်းကြောင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နေဝင်ရီတရော အချိန်ဝယ် ထူထပ်လှသော တောအုပ်ကြီးမှာ မြူခိုးမြူငွေ့တို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>မြင်မားသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်တွင် အနီရင့်ရောင် နွယ်ပင်အိုကြီးတစ်ပင် ရစ်ပတ်တွယ်ကပ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် နင်တောက်ရန်သည် သစ်သားဒြပ်စက်ဝန်းအတွင်း၌ ရှိနေပြီး ပေအနည်းငယ်အကွာရှိ မြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထူထပ်သော တောအုပ်အလယ်တွင် ရှေးဟောင်းနန်းတော်ပျက်ကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေပြီး နွယ်ပင်တို့မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရစ်ပတ်ယှက်နွယ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာရှိ အနီရောင်အကာအကွယ်အတားအဆီးတို့ထံမှလည်း မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းတို့ ထွက်ပေါ်နေချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကား ကျော်ကြားလှသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ဗဟိုချက်မပင် ဖြစ်ပေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p>ရှေးယခင်က ဤနေရာတွင် အင်အားကြီးမားသော ' ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့်' ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့ပြီး ဤနေရာကို ဆေးဥယျာဉ်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်ဟု ဆိုကြကုန်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသူ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဆေးပင်တို့မှာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ပေါက်ရောက်လာရာမှ ယခုကဲ့သို့ စန်းနန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖြစ်တည်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဗဟိုဧရိယာအတွင်း၌ 'အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး' အတွက် အဓိကမယ်များစွာ ရှိနေသကဲ့သို့ ထိုကျင့်ကြံသူကြီး ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ပြင်းထန်သည့် အတားအဆီးများလည်း ရှိနေပေရာသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ကာလများစွာ ကုန်လွန်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူတို့သည် ဤနယ်မြေ၏ သဘောသဘာဝကို သိရှိလာကြ၏။ ဒီရေတက်ချိန်များ၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် အနှစ်ငါးဆယ်လျှင် တစ်ကြိမ် ဤနေရာရှိ အတားအဆီးတို့မှာ အလွန်အမင်း အားနည်းသွားတတ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းကပင် ရတနာရှာဖွေသူတို့အတွက် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်ပေတော့၏။ ဒီရေစတင်ပြီး သုံးရက်မြောက်သောနေ့တွင် ဗဟိုဧရိယာ၏ အတားအဆီးများမှာ အားနည်းသွားမည်ဖြစ်ရာ အဆင့်မြင့်ဆေးပင်တို့ကို ခူးဆွတ်ရန် အချက်ကောင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းနန်းတော်ပျက်ကြီး ၏ ပြင်ပ၌ လူအုပ်စုနှစ်စုမှာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြပြီ ဖြစ်၏။ တစ်ဖက်တွင် မီးလျှံပင်လယ်ဂိုဏ်းဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းဂိုဏ်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> နှစ်ဖက်စလုံးမှာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်နေကြချေပြီ။ အခြားသော စင်္ကြာလမင်းခန်းမဆောင်၊ သံမဏိတံခါးဂိုဏ်းနှင့် စီယွင်ဂိုဏ်းသားတို့ကိုမူ အဝေးမှသာ လှမ်းမြင်ရပေရာ အနန္တဂိုဏ်းသားတို့ကိုမူ လုံးဝမတွေ့ရချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုဂိုဏ်းငယ်တို့မှာ ပထမတန်းစားဂိုဏ်းကြီး နှစ်ခု၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အဝေးမှသာ ကြည့်နေရရှာပေသည်။</p> <p> </p> <p>'စီနီယာအစ်ကိုလင်းနဲ့ စီနီယာအစ်မလျှိူတို့ ဘယ်လိုနေကြမလဲ မသိဘူး...'</p> <p>နင်တောက်ရန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စိတ်မအေးဖြစ်မိရ၏။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>“မီးလျှံပင်လယ်ဂိုဏ်းက မိတ်ဆွေတို့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်ရင်းတစ်ဦးက ရက်စက်သောအပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အခုဆိုရင် အကာအကွယ်အတားအဆီးက အားအနည်းဆုံး အခြေအနေကို ရောက်တော့မယ်... ဒီမှာ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေမယ့်အစား အတားအဆီးကို အတူတူ ဖျက်ဆီးကြတာပေါ့၊ ပြီးမှပဲ ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ကိုယ် ဆေးပင်တွေကို လုကြတာပေါ့... ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဖြစ်တယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>မီးလျှံပင်လယ်ဂိုဏ်းသားတို့မှာ ချင်ပုဟွေ၏ စကားကိုသာ နားထောင်ကြ၏။ သူသည် ဓားရှည်တစ်လက်ကို လွယ်ထားပြီး ကိုယ်တွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့မှာလည်း လျှံထွက်နေပေရာ ထိပ်သီးတပည့်တစ်ဦး၏ ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါမှာ အခြားသူတို့နှင့် မတူဘဲ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း... ဘာစောင့်နေဦးမလဲ၊ မီးလျှံပင်လယ်ဂိုဏ်းက ဘယ်ဘက်ကနေ တိုက်၊ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းဂိုဏ်းက ညာဘက်ကနေ တိုက်မယ်... အတားအဆီးကို ဖျက်ပြီး နန်းတော်ပျက်ကြီး ထဲကို အတူတူ ဝင်ကြစို့”</p> <p> </p> <p>ချင်ပုဟွေက အေးဆေးစွာပင် ပြုံးလျက် သူ၏ တပည့်များကို ဦးဆောင်ကာ အတားအဆီးကို စတင်တိုက်ခိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဤနေရာ၌ အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်ပေရာ လင်ချီမှာလည်း ပျောက်ဆုံးနေသဖြင့် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိတော့ဟု ယူဆထားပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>“တိုက်ကြစမ်း... အတားအဆီးကို ဖျက်ကြ...”</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှုအဆင့်ရှိ တပည့်တို့မှာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်လက်နက်များနှင့် ပညာရပ်အပေါင်းကို အသုံးပြုလျက် အကာအကွယ်အတားအဆီးကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အနီရောင်အတားအဆီးမှာ လှိုင်းထသကဲ့သို့ တုန်ခါလာပြီး အားနည်းလာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်မှာမူ 'မူလသဘာဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း' အဆင့်ရှိ ပညာရပ်အပေါင်းကို အသုံးပြုကာ နွယ်ပင်များကြား၌ ငြိမ်သက်စွာ ပုန်းအောင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>အတားအဆီး ပျက်ပြယ်သွားသည်နှင့် သူသည်လည်း ရှေးဟောင်းနန်းတော်ပျက်ကြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် နည်းလမ်းရှာရပေလိမ့်မည်။ မိမိ၏ ဝေစုကိုတော့ လက်လွတ်ခံ၍ မဖြစ်ချေ။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်ရှေ့ရှိ အတားအဆီးမှာ အလွန်ပင် ပါးလွှာလာပြီး တစ်ချက်တို့လိုက်ရုံနှင့် ပျက်စီးတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်ဆို ရပြီ...”</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းဂိုဏ်းသား နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အချက်ပေးလိုက်ကြ၏။ ထိုစဉ်မှာပင် ၎င်းတို့မှာ အတားအဆီးကို တိုက်ခိုက်မည့်အစား မီးလျှံပင်လယ်ဂိုဏ်းသားများဆီသို့ ဝိညာဉ်လက်နက်များ ပစ်လွှတ်ကာ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ ဒီလိုလုပ်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပဲ...”</p> <p>ချင်ပုဟွေက ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုတို့... ရန်သူကို ခုခံထားကြ၊ ကျန်တဲ့သူတွေက အတားအဆီးကို ဆက်ဖျက်... ငါတို့ ရှေးဟောင်းနန်းတော်ပျက်ကြီး ထဲကို အရင်ရောက်အောင် သွားရမယ်”</p> <p> </p> <p>နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း အတားအဆီးကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် လူအင်အား အချို့ကို ချန်ထားကြ၏။ မကြာမီမှာပင် 'ဟွမ်' ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ရွှေရောင်လှိုင်းတံပိုးတစ်ခု ဖြာထွက်သွားပြီး အတားအဆီးမှာ နောက်ဆုံး၌ ပျက်စီးသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“တက်ကြစမ်း...”</p> <p> </p> <p>နှစ်ဖက်စလုံးမှ တပည့်တို့မှာ တိုက်ပွဲကို ခေတ္တရပ်ကာ ရှေးဟောင်းနန်းတော်ပျက်ကြီး အတွင်းသို့ အလုအယက် တိုးဝင်ကြတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်မှာမူ သစ်သားဒြပ်မြေလျှိုးကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ နွယ်ပင်များမှတစ်ဆင့် အတားအဆီး၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်၏။ ထို့နောက် မြေလျှိုးကျင့်စဉ်ဖြင့် အတားအဆီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ရှေးဟောင်းနန်းတော်ပျက်ကြီး ၏ အပြင်နံရံရှိ နွယ်ပင်ဟောင်းများမှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်းနန်းတော်ပျက်ကြီး အတွင်း၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့မှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်နေ၏။ ရှေးဟောင်းနန်းတော်ပျက်ကြီး အလယ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတို့ ဖြာထွက်နေသော ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ခုမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ထိပ်တန်းဝိညာဉ်ရတနာပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်ငါးဆယ်က တစ်ခါ ပေါ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါကို ရရင် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံးက ငါတို့လက်ထဲ ရောက်ပြီသာ မှတ်တော့” ဟု ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းဂိုဏ်းသားတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အိပ်မက်မက်မနေနဲ့... ဒါက ငါတို့ မီးလျှံပင်လယ်ဂိုဏ်းနဲ့ပဲ ဆိုင်တယ်” ဟု ချင်ပုဟွေက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်ရာ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ရတနာအတွက် အချင်းချင်း ဆဲဆိုတိုက်ခိုက်ကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းကြီးနှစ်ခုမှာ ရတနာနှင့် ဆေးပင်များကို လက်ဝါးကြီးအုပ်လိုသဖြင့် အခြားဂိုဏ်းသားများကို ရှေးဟောင်းနန်းတော်ပျက်ကြီး အတွင်းသို့ ပေးမဝင်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်မှာမူ အောက်ထပ်မှ တိုက်ပွဲကို ဂရုတစိုက် ကြည့်နေ၏။ သူသည် မိမိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို လွှတ်၍ ရှေးဟောင်းနန်းတော်ပျက်ကြီး ငအတွင်းပိုင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ' ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့်' ကျင့်ကြံသူ၏ လက်ရာများမှာ နှစ်ကာလကြာညောင်းသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဂရုတစိုက် ဆန်းစစ်ပြီးနောက် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်၏။ ရှေးဟောင်းနန်းတော်ပျက်ကြီး ၏ ညာဘက်အစွန်တွင် နံရံအက်ကြောင်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် ဆေးဥယျာဉ်ရှိရာ နောက်ဘက်ဆောင်သို့ တိုက်ရိုက်ရောက်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလမ်းကြောင်းမှာ ရှာဖွေရန် ခက်ခဲသော်လည်း အားနည်းချက်တစ်ခုမှာ အတားအဆီးမရှိသော နေရာရှိ ဆေးပင်အချို့ကိုသာ ရနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ကျန်ဆေးပင်များမှာမူ အတားအဆီးများကို အင်အားသုံး ဖျက်ဆီးမှသာ ရနိုင်မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နင်တောက်ရန်၏ ရည်မှန်းချက်မှာ မမြင့်မားလှချေ။ သူသည် အနန္တဂိုဏ်းတွင် ထိပ်ဆုံး ၁၀ ဦးစာရင်းဝင်၍ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံးရရန်သာ ရည်ရွယ်ပေသည်။ ဆေးပင်များလွန်းကလည်း သူ၏ ပါရမီကို ဖုံးကွယ်ထားရာမှ ပေါ်လွင်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>“ရှုး... ရှုး...”</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် နွယ်ပင်များအကြား၌ သစ်သားဒြပ်မြေလျှိုးကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုလျက် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာနေရာကို တိတ်တဆိတ် ဖြတ်ကျော်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ရှေးဟောင်းနန်းတော်ပျက်ကြီး ညာဘက်ရှိ ရေလမ်းကြောင်းရှေးဟောင်းနန်းတော်ပျက်ကြီး မှတစ်ဆင့် နောက်ဘက်ဆောင်သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားတော့၏။ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အတားအဆီးများ ရှိမည်ကို စိုးရိမ်နေသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော ဆေးဥယျာဉ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>လေထုထဲတွင် ဆေးပင်ရနံ့တို့မှာ မွှေးပျံ့နေ၏။ ရှေ့၌ သက်တမ်း ရာကျော်၊ ထောင်ကျော်ရှိသော ဆေးပင်များမှာ တောမြက်ပင်များကြား၌ ပြန့်ကျဲနေပေရာ ယင်းတို့မှာ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံးအတွက် အဓိကမယ်များပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်ကို အေးအေးထား... မလောနဲ့...”</p> <p> </p> <p>မိမိကိုယ်မိမိ သတိပေးရင်း မြေဒြပ်ပညာရပ်ကို အသုံးပြုကာ ဆေးပင်များကို မုန်လာဥများ နုတ်ယူသကဲ့သို့ အမြန်ပင် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ မကြာမီမှာပင် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်း၌ ဆေးပင် ၄၀ ကျော် ရောက်ရှိသွားချေပြီ။ ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်လှပေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူသည် လာလမ်းအတိုင်း ပြန်လည်ဆုတ်ခွာခဲ့ရာ ဂိုဏ်းကြီးနှစ်ခုမှ တပည့်တို့မှာ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> နင်တောက်ရန်မှာမူ သူ၏ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်၍ နွယ်ပင်တစ်ခုကို တွယ်ကာ ပြင်ပလောကသို့ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ စီနီယာအစ်ကိုလင်းနှင့် စီနီယာအစ်မလျှိူတို့ကိုမူ မတွေ့ရသေးခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ပြင်ပ၌မူ</p> <p>ထျန်းဟိုင်အဖိုးကြီးနှင့် နတ်ဆိုးအိုကြီးတို့၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေ၏။</p> <p> </p> <p> တပည့်များ၏ ဝိညာဉ်ပြားများမှာ အဆက်မပြတ် ကွဲအက်နေပြီး ဆုံးရှုံးမှုမှာလည်း ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များပြားနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အနန္တဂိုဏ်းမှ ကျန်းယုမှာလည်း မိမိဂိုဏ်းသား ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဆုံးရှုံးသွားရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေရတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save