Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို အုတ်မြစ်တည်ဆောက်နိုင်အောင် ကူညီပေးမယ် ဟုတ်လား... အကယ်၍ ငါသာ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ပြီးသွားရင် ငါ့ရဲ့အစွမ်းက မင်းထက် နိမ့်ကျနေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီအခါကျရင် မီးလျှံပင်လယ်ဂိုဏ်းက ငါ့လိုလူမျိုး တည်ရှိနေတာကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>“တောက်... တောက်...”</p> <p> </p> <p>ချင်ပုဟွေသည် မိမိ၏ အတွင်းစိတ်ကို အဖတ်ဆယ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ရယ်မောလျက် ဆို၏။</p> <p> </p> <p> “လူဆိုတာ သိပ်ထက်မြက်လွန်းရင်လည်း မကောင်းဘူးကွ၊ အသက်တိုတတ်တယ်... တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ၊ မင်းက အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို မရောက်သေးတော့ ဒီနေ့တော့ အသေခံလိုက်ပေတော့”</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် ချင်ပုဟွေသည် သူ၏ မန္တန်လွှာများနှင့် ဝိညာဉ်လက်နက်များကို တရစပ် အသုံးပြုကာ ပြင်းထန်သော တိုက်စစ်ကို ဆင်နွှဲတော့၏။</p> <p> </p> <p>ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် နင်တောက်ရန်၏ အပြင်စည်းတပည့်ဝတ်စုံမှာ စုတ်ပြတ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ဒဏ်ရာအပြည့် ဖြစ်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ချင်ပုဟွေမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်နေ၏။ သူ၏အမြင်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှုအဆင့် (၇) သာရှိသော တပည့်တစ်ဦးမှာ စန်းနန်လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှ ရတနာများကို ရယူရန်အတွက် ဤမျှအထိ ပေးဆပ်ရမည်မှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌မူ 'ထာဝရစိမ်းလန်းကျင့်စဉ်' အဆင့် (၁၁) ၏ စွမ်းအားတို့မှာ စီးဆင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p> ယင်းစွမ်းအားကို ဒဏ်ရာကုသရန် အသုံးမပြုဘဲ သစ်သားဒြပ် ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဖြစ်သို့ အစဉ်တစိုက် ပြောင်းလဲကာ တိုက်ပွဲအတွက် အင်အားဖြည့်တင်းနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့မဟုတ်ပါက အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိ ချင်ပုဟွေကို မည်သို့မျှ ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းအပြင် ချင်ပုဟွေမှာ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်တွင် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သူဖြစ်ပြီး နင်တောက်ရန် ကြုံဖူးသမျှထဲတွင် အတောင့်တင်းဆုံး ပြိုင်ဘက်လည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူပိုင်ဆိုင်သော ဝိညာဉ်လက်နက်နှင့် မန္တန်စက္ကူများမှာ အနန္တဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းအကြီးအကဲများကိုပင် ဒုက္ခပေးနိုင်လောက်သည်အထိ ရှိချေသည်။</p> <p> </p> <p>“တစက်စက်... တစက်စက်...”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်၏ လက်မောင်းမှ သွေးစက်တို့မှာ မြက်ခင်းပေါ်သို့ ကျဆင်းနေပြီး အလွန်ပင် နီမြန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>‘အချိန်တန်ပြီ...’</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် တုန်တုန်ချိချိဖြင့် ဆုတ်ခွာရန် ဟန်ပြင်လိုက်၏။ ဒဏ်ရာများကြောင့် သူ၏ အလျင်နှုန်းမှာ ယခင်ကထက် များစွာ နှေးကွေးသွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်အထိ အခြေအနေပျက်နေတာတောင် ငါက မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ် ထင်နေသလား”</p> <p> </p> <p>ချင်ပုဟွေသည် အလျင်အမြန်နှုန်းမန္တန်ကို အသုံးပြုကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအလား နင်တောက်ရန်၏ နောက်သို့ တဟုန်ထိုး လိုက်ပါလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်မှာမူ ရန်သူမျက်ခြေမပြတ်စေရန် အရှိန်ကို ထိန်း၍ ပြေးနေရ၏။ ချင်ပုဟွေက နင်တောက်ရန်ကို သတ်ချင်သကဲ့သို့ နင်တောက်ရန်ကလည်း ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို နောင်တစ်ချိန်တွင် ဘေးမဖြစ်စေရန် ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ပင် အပြီးတိုင် မြှုပ်နှံထားခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် သစ်တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>“မရုန်းကန်ပါနဲ့တော့...” ချင်ပုဟွေက လှောင်ပြောင်လျက် ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီမြေပုံသစ်တောလေးက ရှုခင်းလှတယ်၊ မင်းအတွက် သင်္ချိုင်းဂူအဖြစ် သင့်တော်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဒီနေရာကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်တော့...” နင်တောက်ရန်မှာ လှည့်ကြည့်လျက် ပြုံးလိုက်၏။ “ငါက မင်းရဲ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့... စက်ဝန်းကို ဖွင့်လိုက်စမ်း”</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p>မြေပြင်အောက်မှ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် နိုးထလာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားတို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးလျှင် အရပ်ငါးမျက်နှာမှ တိုင်လုံးကြီးငါးတိုင် ပေါ်ထွက်လာကာ အရာအားလုံးကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းကပင် အဆင့်မြင့်အစီရင်ခံကျင့်စဉ်ဖြစ်သော 'ငါးပါးဒြပ်စင် စီးဆင်းခြင်းစက်ဝန်း'ပင် ဖြစ်ပေသည်။ မြေပြင်အနှံ့မှလည်း ချွန်ထက်လှသော ဆူးချွန်များ တရစပ် ပေါ်ထွက်လာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“အစီရင်ခံစက်ဝန်းလား...”</p> <p> </p> <p>ချင်ပုဟွေ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်လက်နက်ဖြင့် အမြန်ကာကွယ်လိုက်၏။ သို့သော် ဆူးချွန်များကို ဒိုင်းဖြင့် ကာကွယ်နေစဉ်မှာပင် သစ်သားနွယ်ပင်များက အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ သူ့ကို ဝိုင်းရံပတ်နှောင်လိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝိညာဉ်ဓားဖြင့် ခုတ်ဖြတ်သော်လည်း ပြတ်သွားသော နွယ်ပင်တို့မှာ ရေလှိုင်းများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲကာ သူ့ကို ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>လေထုအတွင်း၌လည်း သတ္တုနှင့် ကျောက်သားတို့ ထိတွေ့သံများ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီးလျှင် မမြင်နိုင်သော ရွှေရောင်ဓားအလင်းတန်းများနှင့် မီးလျှံများ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာချေပြီ။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်အောက်မှ ဆူးချွန်များမှာလည်း ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ တရစပ် ထိုးနှက်နေ၏။ ဤစက်ဝန်းမှာ ငါးပါးဒြပ်စင်တို့ အပြန်အလှန် ကူးပြောင်းနေသဖြင့် ရန်သူကို အပြီးတိုင် မချေမှုန်းမချင်း ရပ်တန့်သွားမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ... တကယ်ကို ကောင်းတယ်...”</p> <p> </p> <p>ချင်ပုဟွေ၏ မျက်လုံးများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ငါ့ကို စက်ဝန်းနဲ့ သတ်ချင်တာလား၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ပထမအဆင့် စက်ဝန်းပဲ ရှိသေးတာ၊ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ထားတဲ့ ငါးကို ဘယ်လိုလုပ် သတ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ချင်ပုဟွေသည် သူ၏ 'မီးလျှံပင်လယ် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်' နှင့် 'ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်း နတ်ဆိုးကျင့်စဉ်'နှစ်မျိုးလုံးကို အစွမ်းကုန်အသုံးပြုကာ စက်ဝန်းကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားတော့၏။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်ကလည်း အခွင့်အရေးမပေးဘဲ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ မန္တန်လွှာများကို တရစပ် ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> နှင်းခဲမန္တန်၊ ပေါက်ကွဲမီးလျှံမန္တန်၊ မြေဆူးမန္တန် စသည့် မန္တန်အလွှာပေါင်းများစွာကို စက်ဝန်းအတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ပစ်သွင်းလိုက်ရာ ချင်ပုဟွေမှာ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် ဒဏ်ရာအပြည့် ဖြစ်သွားရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရန်သူက ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်သည့်နည်းလမ်းကို သုံးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိချေ။ သူ မသိသည်မှာ နင်တောက်ရန်သည် မကြာသေးမီကပင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ မန္တန်တိုက်ကြီးကို သိမ်းကျုံးယူငင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ချင်ပုဟွေ၏ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ ဦးခေါင်းမှ သရဖူမှာလည်း လွင့်စင်သွားရ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့မှာလည်း ဆူးချွန်ဒဏ်၊ နှင်းခဲဒဏ်နှင့် ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ရာများကြောင့် သွေးချင်းချင်းနီနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းက ငါ့ကို မန္တန်စက္ကူတွေနဲ့ သတ်ချင်တာလား...”</p> <p>ချင်ပုဟွေသည် ဒဏ်ရာရနေသော သားရဲတစ်ကောင်အလား ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> “မင်းလို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သန့်စင်မှုအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ဒီအဆင့်(၂) မန္တန်လွှာတွေကို ဘယ်လောက်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်ကမူ ပြန်မပြောဘဲ မန္တန်များကိုသာ ဆက်တိုက်သုံးနေ၏။ ဒုတိယအဆင့်(၂) မန္တန်များမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အလွန်ကုန်သဖြင့် သူသည် အဆင့်(၁) မန္တန်လွှာများကို အရင်သုံးကာ ရန်သူ၏ ဒဏ်ရာများကို ပိုမိုပြင်းထန်စေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>မန္တန် ၃၀ ကျော် အသုံးပြုပြီးနောက်တွင် ချင်ပုဟွေမှာ အသက်လုနေရသည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားချေပြီ။ 'ငါးပါးဒြပ်စင် စီးဆင်းခြင်းစက်ဝန်း' ၏ ချုပ်နှောင်မှုဒဏ်နှင့်အတူ မီးလျှံပင်လယ်ဂိုဏ်း၏ သခင်လေးမှာ သူ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်စိုးရိမ်ရကြောင်း သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို သတ်ရဲလို့လား...”</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာကာ အပြာရောင်နဂါးဝိညာဉ်လှံကြီး၏ ထိပ်ဖျားမှ အေးစက်လှသော အလင်းတန်းတို့ ဖြာထွက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီညီငယ်... ခဏလောက်...”</p> <p> </p> <p>ချင်ပုဟွေ အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မမှီတော့ချေ။ လှံချက်တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ဦးခေါင်းခွံ ကွဲအက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကုန်၏။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် လှံချက်သုံးချက် ဆက်တိုက် ထိုးနှက်လိုက်ရာ ချင်ပုဟွေ၏ ဦးခေါင်းမှာ အသားစိုင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကြီးမှာ မြေပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲလဲကျသွားသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပြင်းထန်သော ပါရမီရှင်ဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ တုန်ခါနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်သည် စက်ဝန်းကို အမြန်သိမ်းဆည်းကာ ချင်ပုဟွေ၏ သိုလှောင်အိတ်နှင့် ရတနာများကို ယူဆောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆေးပင် ၂၀၀ ကျော်အထိ ရရှိခဲ့ပေရာသည်။ ထို့နောက် သူသည် အခြားတောအုပ်တစ်ခုသို့ ဆုတ်ခွာကာ ဆေးပင်များကို အစဖျောက်ပြီးမှ မြေလျှိုးကျင့်စဉ်ဖြင့် နယ်မြေထွက်ပေါက်သို့ ပြန်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပြင်ပဝယ် မီးလျှံပင်လယ်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများမှာ မိမိတို့တပည့် ချင်ပုဟွေ၏ အောင်မြင်မှုအတွက် ဝမ်းသာနေကြစဉ်၊ ရုတ်တရက် 'ကရက်' ကနဲ အသံနှင့်အတူ ချင်ပုဟွေ၏ ဝိညာဉ်ပြား ကွဲအက်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲ... မကောင်းတော့ပါဘူး... ချင်ပုဟွေရဲ့ ဝိညာဉ်ပြား ကွဲသွားပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>ထိုသတင်းကြောင့် 'ထျန်းဟိုင်အဖိုးကြီး' မှာ မျက်နှာပျက်ကာ ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူက ငါ့တပည့်ကို သတ်လိုက်တာလဲ...”</p> <p>အဝေးတစ်နေရာမှ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်း နတ်ဆိုးအိုကြီးမှာမူ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့သတည်း။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှာမူ အချိန်တန်ပြီဖြစ်၍ တပည့်များစွာမှာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ထွက်ခွာလာကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> အချို့မှာ ပြုံးရွှင်နေကြသော်လည်း အချို့မှာမူ အဖော်များကို ဆုံးရှုံးခဲ့သဖြင့် ပူဆွေးနေကြ၏။ ဤစမ်းသပ်မှု၏ အန္တရာယ်မှာ လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်ခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းကြီးများမှာ တပည့်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း ဆေးပင်များ ရရှိခဲ့ပါက အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်ကာ ဂိုဏ်း၏ အုတ်မြစ်ကို ခိုင်မာစေနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အနန္တဂိုဏ်း၏ စောင့်ကြိုရာနေရာတွင်မူ ခြေကုန်လက်ပန်းကျနေသော စီနီယာအစ်ကိုကြီးတစ်ဦးသည် ဒဏ်ရာအပြည့်နှင့် ပြန်လာသော သူ၏ ညီငယ်ကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်ဝဲနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ညီငယ်... မင်း ပြန်လာနိုင်ခဲ့ပြီပေါ့...”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့...” ညီငယ်ဖြစ်သူက စိတ်ဓာတ်ကျနေသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤနယ်မြေအတွင်း၌ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ကြောက်စရာကောင်းသော အမှန်တရားများကို သိမြင်ခဲ့ရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယုသည် နယ်မြေထွက်ပေါက်ကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေ၏။ နယ်မြေပိတ်ရန် အချိန်နီးကပ်လာသော်လည်း နင်တောက်ရန် ပေါ်မလာသေးချေ။</p> <p> </p> <p>“အူး... အူး...”</p> <p> </p> <p>နင်တောက်ရန်၏ အဖော်မွန် သားရဲကြီးမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်နေ၏။ ၎င်းသည် တားမြစ်နယ်မြေ အနီးတွင် ဒူးထောက်လျက် နင်တောက်ရန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ နင်တောက်ရန် ပြန်မလာပါက ၎င်းသည်လည်း ဤနယ်မြေတွင်ပင် အသက်စွန့်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးအုပ်စု ထွက်ခွာလာချိန်အထိ နင်တောက်ရန်ကို မမြင်ရသေးသဖြင့် သားရဲကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေစဉ်မှာပင်...</p> <p>“ရှပ်... ရှပ်...”</p> <p>ဒဏ်ရာအပြည့်နှင့် ယိုင်တိယိုင်တိုင် လျှောက်လှမ်းလာသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာချေပြီ။ ယင်းကပင် နင်တောက်ရန် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့... ကောင်ကြီး”</p> <p>နင်တောက်ရန်သည် သူ၏ တောင်ဝှေးကို ပစ်ချကာ သားရဲကြီးကို ပြေး၍ ဖက်လိုက်တော့သတည်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save