Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 184</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​"သွား သွား တခြားနေရာမှာသွားဆော့ချေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ချန်ချင်းရှန်း ချန်နျိုနျိုကိုစိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ မကြာသေးမီက ဤကလေးကြောင့်ပင် ရွာတစ်ရွာလုံးရှေ့၌ သူမျက်နှာပျက်ခဲ့ရသည်မဟုတ်လား။ ​ချန်နျိုနျိုမှာ ညစ်ပတ်ပေရေနေပြီး သူ့အဝတ်အစား၊ မျက်နှာနှင့် ဆံပင်များတွင် ရွှံ့များပေကျံနေသည်။ အသက် ၁၀နှစ်အရွယ်ဆိုသော်လည်း သုံးနှစ်သားလေးကဲ့သို့ ဆော့ကစားနေသည်မှာမဖြစ်သင့်ပေ။ ချန်မိသားစုတွင် ဤအရွယ်ယောက်ျားလေးမှာ သူတစ်ယောက်တည်းရှိနေခြင်းသာ မဟုတ်လျှင် ကျိုးထောင်ဟွား သူ့ကိုမှတ်မိလိမ့်မည်ပင်မဟုတ်ချေ။ ​သူမ သံသယဖြစ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဦးလေး သူက နျိုနျိုလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ချန်ချင်းရှန်း ၁၀နှစ်တိုင်တိုင်ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်လာခဲ့သည့် သားဖြစ်သူကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အရင်တစ်လလောက်က သူရုတ်တရက်ကြီး စိတ်ကျန်းမာရေးဖောက်ပြန်သွားပြီး တစ်နေကုန်ပေါက်ကရတွေ လျှောက်ပြောနေတော့တာပဲ၊ ဘာပြောပြော နားမဝင်တော့လို့ အရူးတစ်ယောက်လို အိမ်မှာပဲ တင်ကျွေးထားရတော့တယ်၊ ဟူး အသက်ကြီးလာရင် သူ့ကိုအားကိုးဖို့ဆိုတာ မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ပါဘူးကွယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဤကလေးသည် မွေးရာပါဉာဏ်ရည်မမှီသည်မဟုတ်ဘဲ အဘယ်ကြောင့် အသက် ၁၀နှစ်အရွယ်ရောက်မှ ရုတ်တရက် စိတ်ဖောက်ပြန်သွားရသနည်း။ ​ကျိုးထောင်ဟွား မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဦးလေး သမားတော်ဆီရောပြကြည့်ပြီးပြီလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ပြပြီးပြီပေါ့ မြို့ပေါ်ရော နယ်သမားတော်တွေဆီပါပြပြီးပြီ၊ ဘာမှမထူးခြားဘူး၊ အားလုံးက မကုနိုင်ဘူးလို့ပဲပြောကြတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ချင်းရှန်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ချန်နျိုနျို ချန်ချင်းရှန်းကိုစကားပြောနေသော်လည်း အဖက်မလုပ်ခံရဘဲ နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရပေသိ စိတ်မဆိုးခဲ့ပေ။ သူ့ခေါင်းကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခရုနတ်ဆိုးနှင့် မှိုနတ်ဆိုးတို့ကိုမြင်သွားပြီး ထိုနှစ်ယောက်မှာ အလွန်တရာထူးဆန်းနေသည်ဟု သူထင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ချန်နျိုနျို နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ကိုစိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းကိုကုတ်ကာ သင့်တော်သည့် စကားလုံး စဉ်းစားမရဖြစ်နေသည်။ ရုတ်တရက် ထောင့်နားရှိ ကြက်ခြံထံသို့ သူလှည့်ပြေးသွား၏။ ကလေး၏လုပ်ရပ်ကို မည်သူမှဂရုမစိုက်မိကြချေ။ ​ကျိုးထောင်ဟွား ချန်ချင်းရှန်းနောက်မှ ဧည့်ခန်းထဲသို့လိုက်ဝင်သွားရာ အဖွားဖြစ်သူမှာ အိမ်မကြီးထဲမှထွက်လာနေပြီပင်။ အဖွားမှာ ကျိုးထောင်ဟွားတစ်ယောက် အဘယ်ကြောင့် ရောက်လာသည်အားသိချင်နေသည်။ ​ချန်ဟုန်ယန်ဆိုသည်မှာ သွန်ပစ်လိုက်သည့်ရေကဲ့သို့ပင်။ မိသားစုအတွက် မည်သည့်အကျိုးအမြတ်မှမယူဆောင်ပေးနိုင်သကဲ့သို့ လုံးဝ အားကိုး၍မရချေ။ ယခုဆိုလျှင် ကျိုးကျားရွာတစ်ရွာလုံး ချမ်းသာနေကြသော်လည်း ဟော်ကျောက်ရွာမှ ချန်မိသားစုမှာမူ ဆင်းရဲမြဲဆင်းရဲနေပြီး မည်သည့် အကျိုးအမြတ်မှမရကြချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဒီကောင်မလေး ဒီကိုဘာလာလုပ်တာလဲ’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ချန်ချင်းရှန်း ကျိုးထောင်ဟွားနှင့် ရှန်းမင် ထို့နောက် နတ်ဆိုးငါးကောင်ကိုပါဝင်ထိုင်ရန် နွေးထွေးစွာဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ဧည့်ခန်းလေးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို လူများနှင့် ပြည့်ကျပ်သွားသည်။ ယခင်က တင်းမာနေသည့် အဖွား၏မျက်နှာမှာ ကျိုးထောင်ဟွား စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည့် ငန်းဥတစ်တောင်းကိုမြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ ချက်ချင်းဝင်းလက်သွားသည်။ သူမ ကျိုးထောင်ဟွားထံသို့ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းလောက်တိုးသွားပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ထောင်ဟွား ဒီကလေးမလေးတော့လေ၊ လာမယ်ဆိုလည်း လာပေါ့၊ ဒါတွေက ဘာလုပ်ဖို့ ယူလာရတာလဲ၊ ချင်းရှန်း မြန်မြန် အဲဒါတွေကို မီးဖိုချောင်ထဲယူသွားပြီး ထောင်ဟွား ထိုင်ဖို့နေရာလုပ်ပေးလိုက်ဦး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​အဖွားမှာ ကျိုးထောင်ဟွားစိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အတွက် ချန်ချင်းရှန်းအား ပစ္စည်းများအမြန်သိမ်းခိုင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျိုးထောင်ဟွားမှာမူ ထိုငန်းဥတောင်းကို လုံးဝဂရုမစိုက်ပေ။ သူတို့က သူမ၏လက်ဆောင်များကို လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်၍ သူမကိစ္စများ ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားတော့မည် မဟုတ်ပါလား။ ​ထိုအချိန်မှာပင် ညစ်ပတ်ပေရေနေသည့် ချန်နျိုနျိုပြေးဝင်လာသည်။ သူ့ကိုမြင်သည်နှင့် အဖွားမှာ ခေါင်းကိုက်သွားပြီး အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နျိုနျို ထွက်သွားစမ်း"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူကိုင်ထားသည့် ကြေးမုံကွဲကြီးမှာ ကြက်ချေးများ ပေပွနေသည့်အတွက် ကြည့်ရသည်မှာ ရွံစရာကောင်းလှသည်။ ဤကြေးမုံကွဲကို သူမည်သည့်နေရာမှ ကောက်ရလာမှန်း မသိသော်လည်း သူကတော့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ အမြတ်တနိုး သိမ်းထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ ထိုအရာကိုလွှင့်ပစ်ရန်ကြိုးစားစဉ် သူသည် လုံးဝလက်မခံဘဲ အဆက်မပြတ် ငိုယိုနေခဲ့၏။ နောက်ဆုံးသူမ ထိုမှန်အား ကြက်ခြံထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်မှသာ သူ ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။ ​ချန်နျိုနျို ကြေးမုံကိုကိုင်ထားရင်း ခရုနတ်ဆိုးထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူ့အဖွားကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဖွား ကြည့်ပါဦး၊ လောကကြီးထဲမှာ နတ်ဆိုးတွေရှိတယ်လို့ သားပြောသားပဲ၊ တချို့ကလူတွေမဟုတ်ဘူး ခရုတွေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ချန်နျိုနျို သူ့ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကို အဖွားဖြစ်သူလာကြည့်မည်အား မစောင့်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသော်လည်း အဖွားမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပြီး သူနှင့်စကားမပြောချင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"နင်ပြောပြနေစရာ လိုသေးလို့လား၊ သူက လူမှမဟုတ်တာ၊ ငါမျက်ကန်းမဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကျောကခရုခွံကို ငါမြင်နေရတာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အဖွားဖြစ်သူမှ ပြောလိုက်သည်။ ​ကျိုးထောင်ဟွား ကြေးမုံကွဲကိုလှမ်းကြည့်လိုက်၏။ မှန်ထဲတွင်ပေါ်နေသည့် ခရုနတ်ဆိုးမှာ လူပုံစံမဟုတ်ဘဲ ခရုပုံစံ အပြည့်အဝဖြစ်နေ၏။ ယင်းမှာ နတ်ဆိုးဖော်မှန်၏အပိုင်းအစဖြစ်ပြီး သူမရှာနေသည့်အရာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"နျိုနျို မင်းရဲ့ဒီပစ္စည်းလေးက တကယ်ကိုအံ့သြစရာပဲ၊ အစ်မကိုခဏလောက် ပြလို့ရမလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ကျိုးထောင်ဟွားမေးလိုက်ရာ ​အဖွားဖြစ်သူမှ ဝင်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ထောင်ဟွား ဒီမှန်က ကြက်ချေးတွေပေနေလို့ အရမ်းညစ်ပတ်နေတာ၊ သမီး လက်တွေ ညစ်ပတ်သွားပါဦးမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ချန်နျိုနျိုမှာ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုသည့်သူ တစ်ယောက်ကို တွေ့သွားသည့်အတွက် ဝမ်းသာအားရနှင့် မှန်ကိုအမြန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ​ထိုအချိန်တွင် ချန်ချင်းရှန်းဝင်လာပြီး တောင်းကို ရှန်းမင်ထံသို့ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ကျိုးထောင်ဟွားကို သူသတိပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ထောင်ဟွား သူ့ကိုသိပ်ဂရုမစိုက်နဲ့၊ သူက ဒီမှန်ကို အရမ်းအမြတ်တနိုးထားတာ၊ ငါတို့သာ သူ့ကိုသေချာမစောင့်ကြည့်ထားရင် ဒီည သူအဲဒီမှန်ကြီးကိုင်ပြီးကြက်ခြံထဲ သွားအိပ်လိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။ ချန်နျိုနျိုမှာ နတ်ဆိုးဖော်မှန်အပိုင်းအစများကို ဤမျှသဘောကျနေလျှင် သူမထိုအရာအား ယူသွားရန်မှာ လွယ်မည်မဟုတ်ပေ။ ​ကျိုးထောင်ဟွား မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဦးလေး အရင်တစ်လလောက်က နျိုနျို ရုတ်တရက်ကြီး စိတ်ဖောက်ပြန်သွားပြီး ပေါက်ကရတွေ စပြောတယ်ဆို"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ချန်ချင်းရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဤအကြောင်းကိုပြောလိုက်သည်နှင့် သူ့ရင်ထဲ၌ ဒေါသများပြည့်တက်လာသည်။ သူ့သမီးအကြီးဆုံးမှာ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီပင်။ ဤသားဖြစ်သူမှာလည်း အသက် ၁၀နှစ်အရွယ်နှင့် ရူးသွားလေပြီ။ နောင်အနာဂတ်တွင် သူမည်သို့ဆက်လုပ်ရမည်နည်း။ ယခုချိန်မှစပြီး သူသည်သူ့ဒုတိယအစ်ကို၏သားဖြစ်သည့် သူ့တူကိုသာ အားကိုးရတော့မည်ပင်။ တူဆိုသည်မှာလည်း မိမိသားအရင်းမဟုတ်‌၍ လုံးဝမယုံကြည်နိုင်ချေ။ ​ကျိုးထောင်ဟွား မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒီနေ့က သူဒီကြေးမုံကွဲကိုရော အိမ်ပြန်သယ်လာခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား၏မေးခွန်းကိုကြား၍ ချန်ချင်းရှန်း တခဏမျှစဉ်းစားလိုက်ပြီး ဟုတ်လောက်သည်ဟု ထင်သွားသည်။ ကျိုးထောင်ဟွားမှာ တာအိုပညာရှင်တစ်ယောက်ဆိုသည်ကို သိထားသောကြောင့် သူမမေးခွန်းထဲတွင် တစ်ခုခုထူးခြားနေသည်ဆိုသည်ကို ချန်ချင်းရှန်း ချက်ချင်းရိပ်မိသွားသည်။ ​ချန်ချင်းရှန်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ထောင်ဟွား နျိုနျို အခုလိုဖြစ်နေတာက ဒီမှန်ကွဲနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်လို့ သမီး ဆိုလိုချင်တာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် မှန်ကိုရိုက်ခွဲရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဦးလေး ဒီမှန်ကို ခွဲပစ်လို့မရဘူး၊ နျိုနျိုကို ထိခိုက်သွားလိမ့်မယ်၊ ဒါက သူအရမ်း အမြတ်တနိုးထားတဲ့ပစ္စည်းလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား ပြောလိုက်သည်နှင့် ချန်ချင်းရှန်း ချက်ချင်းရပ်တန့်သွားသည်။ သူ သက်ပြင်းချကာမေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ငါတို့ဘာလုပ်ရမလဲ၊ အဲဒါကိုခွဲပစ်လို့လည်းမရဘူးဆိုတော့ သူပြန်ကောင်းလာပါ့မလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား ခေါင်းညိတ်ကာပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နျိုနျိုက ငယ်သေးတယ်၊ သူကမမြင်သင့်တာ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက်မြင်လိုက်ရလို့လန့်သွားပြီး သူ့ဝိညာဉ်တစ်ခုက ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထွက်သွားတာ၊ အဲဒါကြောင့် သူအခုလိုဖြစ်နေတာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​အဖွားနှင့် ဦးလေးမှာ ပြိုင်တူမေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နျိုနျိုကို ပြန်ကောင်းအောင်လုပ်လို့ရမယ့် နည်းလမ်းရှိလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့ ဒါပေမယ့် နျိုနျိုပြန်ကောင်းလာတဲ့အခါ ဒီမှန်ကို သမီးယူသွားရလိမ့်မယ်၊ မဟုတ်ရင် သူနောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လန့်သွားနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် အကြိမ်ကြိမ်ပြောလာကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် သမီးယူသွားသင့်တာပေါ့၊ သမီးက ဒီပညာတွေနားလည်တာပဲ၊ သမီး ပြန်ယူသွားလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် နျိုနျိုတော့မရပေ။ ကလေးမှာ ပြန်ကောင်းလာပြီးမှ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ရူးသွားမည်ဆိုလျှင် သူတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ​သူတို့၏ကတိကိုရပြီးနောက် ကျိုးထောင်ဟွား ဝိညာဉ်ခေါ်ဂါထာကို စိတ်အေးချမ်းသာစွာဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ​တကယ်တော့ နျိုနျို၏ကျန်နေသည့်ဝိညာဉ်မှာ အဝေးသို့ မရောက်သွားပေ။ သူသည် အမှန်တကယ်သေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်သည့်အတွက် မရဏကမ္ဘာမှလည်း သူ့အားလက်ခံမည် မဟုတ်ချေ။ သို့ပေမဲ့ လမ်းပျောက်သွားပြီးနောက် သူ့မူလခန္ဓာကိုယ်ကိုပြန်ရှာတွေ့နိုင်သည့် စွမ်းရည်မရှိတော့ရာ ရွာပြင်တွင်သာ ရည်ရွယ်ချက်မဲ့လှည့်လည်သွားလာနေရုံကလွဲပြီး မည်သို့မှမလုပ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ချန်နျိုနျိုမှ ရွာထဲတွင် အမြဲတမ်းလျှောက်ပြေးနေပြီး သူဝိညာဥ်နှင့်ပြန်ဆုံခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ပြန်ဝင်နိုင်လောက်သည်။ ကံမကောင်းစွာနှင့်ပင် ချန်မိသားစုမှာ သူ့ကိုတစ်နေကုန် အိမ်ထဲ၌သာသော့ခတ်ထားပြီး အပြင်မထွက်ခိုင်းပေ။ ထို့ကြောင့် ချန်နျိုနျို၏ဝိညာဉ်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်မဝင်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ​ကျိုးထောင်ဟွား မန္တန်ရွတ်ဖတ်ပြီးနောက်တွင် မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကြသည့် အဖွားနှင့်ဦးလေးတို့ရှေ့မှာပင် ချန်နျိုနျိုမှာ ရုတ်တရက်လှည့်ကာခေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဖွား အဖေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက် ချန်နျိုနျိုကိုမယုံနိုင်ဟန်ဖြင့် မျက်လုံးပြူးပြီးကြည့်နေကြကာ ခဏတာမျှမှင်သက်သွားပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်မေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နျိုနျို သား ပြန်မှတ်မိသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​အထူးသဖြင့် ချန်ချင်းရှန်းမှာ အလွန်တရာဝမ်းသာလွန်း၍ ငိုပင်ငိုချင်လာသည်။ သူ့သားမရူးတော့ပေ။ သူ့ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​မြို့ပြင်တွင် ထျန်းရှန်းယွမ်ဟုခေါ်သည့် တာအိုကျောင်းတစ်ခုရှိပြီး လူအများအပြားမှာ လရောင်အောက်မှအဘိုးအို ထံတွင် ဆုတောင်းရန်နှင့် ဗေဒင်မေးရန်သွားတတ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် နှစ်ကုန်ပိုင်းရောက်လာတာနှင့်အမျှ လူပျို အပျိုများ နောက်နှစ်ဆိုလျှင် အသက်တစ်နှစ်ပိုကြီးလာတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် အားလုံးမှာမြန်မြန်ဆန်ဆန် အိမ်ထောင်ကျချင်ကြသည်။ ​လ‌ရောင်အောက်ရှိ အဘိုးအိုမှာမူ ပူဇော်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း အောက်မှယောက်ျား မိန်းမများကိုတစ်လှည့်၊ သူ့လက်ထဲမှကြိုးနီလေးကို တစ်လှည့်ကြည့်ကာခေါင်းခဲနေတော့၏။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save