Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 189</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ခရုနတ်ဆိုး၏မျက်လုံးများမှာ မိန်းမောတွေဝေစေနိုင်သော စွမ်းအားရှိပြီး ရန်သူကို အာရုံချောက်ခြားမှုထဲသို့ ချက်ချင်း ပိတ်လှောင်ထားနိုင်သည်။ သို့သော် သူ့အင်အားမှာ အငြိုးကြီးဝိညာဉ်တစ်ခုကို တစ်ယောက်ချင်း ရင်ဆိုင်ရန်အတွက်မူ အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသည်။ ​ထိုအခါ မိခင်မှိုနတ်ဆိုးက ဘေးမှကူညီပေးသည်။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိမ်တိုက်နှင့်မြူထုများကို ထိန်းချုပ်ပြီး မှိုမျှင်တန်းများကို အသုံးပြုကာ ခရုနတ်ဆိုး၏ အာရုံချောက်ခြားမှုထဲတွင် ပိတ်မိနေသော ဝိညာဉ်ကို လုံးဝရုန်းမထွက်နိုင်အောင် ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​အခြားသော ပိုးဖလံနတ်ဆိုးများမှာမူ နှစ်ကောင်တစ်တွဲ၊ သုံးကောင်တစ်တွဲ သို့မဟုတ် ငါးကောင် ခြောက်ကောင် စုဖွဲ့ကာ တိုက်ခိုက်ကြသည်။ အချို့မှာ ဖားနတ်ဆိုးနှင့် ပူးပေါင်းကာ ဝိညာဉ်တစ်ကောင်တည်းကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြသည်။ ပိုးဖလံနတ်ဆိုးများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ပျံတက်ကာ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး၊ အချို့မှာ ရုတ်တရက် ပိုးမွှားပုံစံပြောင်းလဲကာ နတ်ဆိုးများ၏မျက်လုံးနှင့် ပါးစပ်များထဲသို့ တိုက်ရိုက်ခုန်ဝင်သွားကြသည်။ ​အငြိုးကြီးဝိညာဉ်များစွာမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာများ ရှုံ့မဲ့သွားကာ မခံမရပ်နိုင်သော ဝေဒနာကို ခံစားနေကြရသည်။ ဖားနတ်ဆိုးများမှာမူ တစ်ချက်ကန်လိုက်ရုံဖြင့် လူတစ်ကိုယ်စာထိုးဖောက်သွားနိုင်ပြီး အငြိုးကြီးဝိညာဉ်များ၏နံရိုးများကိုပါ တိုက်ရိုက်ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်ကြသည်။ ​ယွီဖေးမှာ သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေရင်း သူလွှတ်လိုက်သော အငြိုးကြီးဝိညာဉ်များ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုကြည့်‌၍ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရူးသွပ်သောအပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း အေးခဲသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဒါ  ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>‘​ဒါတွေက နတ်ဆိုးအဆင့်ပဲမဟုတ်ဘူး’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့မှာ အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး အရေအတွက်မှာလည်း စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်အောင် များပြားလှသည်။ သူ့လက်ထဲရှိ အနက်ရောင်အလံတိုလေးကိုပင် သံသယဖြင့် သူငုံ့ကြည့်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာက မှားပေးလိုက်တာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဒီအငြိုးကြီးဝိညာဉ်တွေက ကြောက်စရာ ကောင်းလောက်အောင်သန်မာပြီး ကျိုးကျားရွာကို ချက်ချင်းအမြစ်ပြတ်အောင် သတ်ပစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အငြိုးကြီးဝိညာဉ်များ တစ်စထက်တစ်စ သေဆုံးကုန်ကြပြီး ကျိုးကျားရွာအပေါ်ရှိ ထူထပ်သော တိမ်မည်းများ တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်ကာ နေရောင်ခြည်ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုနေရောင်ခြည်သည် ဖြူဖျော့နေသော သူ့မျက်နှာပေါ်သို့လည်း ရှင်းလင်းစွာကျရောက်လာခဲ့သည်။ ​ယွီဖေးမှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ ကျိုးကျားရွာမှာ သာမန်ရွာတစ်ရွာမဟုတ်တော့ချေ။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံကိုပင်ဆန့်ကျင်နေသည့်အလားပင်။ ​အငြိုးကြီးဝိညာဉ်များ သေဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ရွာသားများ ခံစားနေရသောဝေဒနာများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူတိုင်း အခြေအနေကိုကြည့်ရန် တံတိုင်းပေါ်သို့ တိုးဝှေ့တက်လာကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယွီဖေးမှာဆက်လက်အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ပေ။ သစ်ပင်အောက်မှ သူထွက်လာခဲ့ပြီး ခြောက်ပေနီးပါးရှည်သော ဓားရှည်ကြီးတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ​ထိုဓား၏ ပစ္စည်းမှာ ရွှေလည်းမဟုတ် ကျောက်စိမ်းလည်းမဟုတ်ဘဲ နက်မှောင်သော အရောင်အသွေးကို ခပ်မှိန်မှိန်ပြသနေသည်။ ဓားသွားကို ထူးဆန်းသော ပုံစံခြောက်မျိုးဖြင့် ပိုင်းခြားထားပြီး ပုံစံတစ်ခုချင်းစီတွင် သီးခြားတောက်ပမှုနှင့် အရှိန်အဝါများရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဓားရိုးမှာလည်း ထူးခြားလှကာ ရှားပါးသားရဲအရိုးဖြင့်ပြုလုပ်ထားသဖြင့် နွေးထွေးသော်လည်း မာကျောသော အထိအတွေ့ရှိပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည့် မှော်စာလုံးများထွင်းထုထားသည်။ ဓားရိုး၏အဆုံးတွင် အနက်ရောင်ပိုးဖဲကြိုးတစ်စချည်နှောင်ထားပြီး ၎င်းတွင် မတူညီသောအရောင်ရှိသည့် ကျောက်မျက်ခြောက်လုံးကို စီခြယ်ထားသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဓားသွားပေါ်ရှိ မျဉ်းခြောက်ကြောင်းနှင့် သက်ဆိုင်နေခြင်းပင်။ ​ရှန်းမင် ထိုဓားကိုမြင်လိုက်ရချိန်တွင် မျက်မှောင်ကျုံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>‘လောကခြောက်ဘုံဓားလား ’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ယွီဖေးထွက်လာသည်နှင့် ရွာသားများမှာ သူသည် သူတို့ရွာကို ဒုက္ခပေးနေသည့် တရားခံမှန်း သိလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဒိုင်း"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ယွီဖေးကိုမြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်မှာ လက်လုပ်မီးလှံဖြင့် လှမ်းပစ်လိုက်သည်။ မုဆိုးမဖန်း ယွီဖေးမျက်နှာကိုမြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမမျက်ဝန်းများ တုန်လှုပ်သွားရ၏။ သူမအားစွန့်ပစ်သွားခဲ့သော ထိုအမျိုးသားမှာ သူမတို့ရွာတံခါးဝတွင် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင်မမက်ခဲ့ဖူးချေ။ ထို့ပြင် သူသည်အငြိုးကြီးဝိညာဉ်ရာပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်ပြီး သူမတို့ရွာကို ဖျက်ဆီးရန်ကြိုးစားနေသည် မဟုတ်ပါလား။  ဖန်းချိုင်လင်းမှာ ထိတ်လန့်သလို ဒေါသလည်း ထွက်နေမိသည်။ သို့သော် မီးလှံသံကိုကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမ မသိစိတ်ဖြင့် ယွီဖေးကိုအော်ဟစ် သတိပေးလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သတိထား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​​ယွီဖေး ချက်ချင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ထံသို့ ပျံသန်းလာသော စကျင်ကျောက်စေ့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လောကခြောက်ဘုံဓားကိုမြှောက်ကာ အမြန်ကာကွယ်လိုက်သည်။ စကျင်ကျောက်စေ့မှာဓားသွားနှင့် ထိမှန်ပြီးလွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ​မီးလှံပစ်လိုက်သူမှာ ကျိုးကွမ်းမင် ဖြစ်သည်။ ဖန်းချိုင်လင်းထံ သူမကျေမနပ်ကြည့်ကာ ‌အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"မုဆိုးမဖန်း မင်းကဘာလို့ သူ့ကို သတိပေးလိုက်တာလဲ၊ မင်းသာသတိမပေးရင် သူအခုမီးလှံမှန်နေလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖန်းချိုင်လင်း သူမအမှားလုပ်မိမှန်းသိသဖြင့် ကျိုးကွမ်းမင်၏အကြည့်ကို ရင်မဆိုင်ရဲတော့ပေ။ ကျိုးကွမ်းမင်မှာ ရွာလူကြီး၏သားကြီးဖြစ်သဖြင့် သူ့ထံမှ အရှိန်အဝါတစ်မျိုးကို သူမအမြဲခံစားနေရသည်။ ​ရွာတံတိုင်းအောက်တွင်မူ အသက်ဘေးမှ သီသီလေးလွတ်မြောက်သွားသော ယွီဖေးသည် ထိုအသံကို ချက်ချင်းမှတ်မိသွားသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ တံတိုင်းပေါ်တွင်ရပ်နေသော ဖန်းချိုင်လင်းအားမြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ဤနေရာတွင် ပြန်ဆုံကြလိမ့်မည်ဟု သူလုံးဝထင်မထားခဲ့ပေ။ ကျိုးထောင်ဟွား တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်းရိပ်မိသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် သေချာပေါက်သိကျွမ်းကြသူများ ဖြစ်ရမည်။ ​သူမ မုဆိုးမဖန်းအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်မဖန်း အစ်မပြောတဲ့လူကသူလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖန်းချိုင်လင်း သူမထံမော့ကြည့်လာသည်။ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေပြီး အံ့သြမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောပြွမ်းနေ၏။ သူမကျိုးထောင်ဟွားကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် သူပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​မကြာသေးမီကမှ မြို့ထဲတွင် သူမဆုံတွေ့ခဲ့ရသော မြို့ပြင်မှလူစိမ်းတစ်ယောက်ပင်။ သူသည်လူပျိုဖြစ်ပြီး သူမထက် အသက်အနည်းငယ်ပိုကြီးကာ ရက်ရောပြီး သဘောကောင်းသူဖြစ်သည်။ သူမသည် စောင့်မျှော်နေခဲ့ရသည့် နွေဦးကာလလေးရောက်လာပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ သုံးရက်သာ ကြာပြီးနောက် သူသည်သူမကိုစွန့်ပစ်သွားခဲ့၏။ ချင်းရွှေမြို့မှ မကြာခင်ထွက်သွားတော့မည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မှပြန်လာမှာမဟုတ်ဘူးဟုပင် သူပြောခဲ့သေးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူကငါတို့ကျိုးကျားရွာတံခါးဝကို တကယ်ရောက်နေတာပဲ။ သူမက သူ့ကိုနောင်ရေးအတွက် အားကိုးရမယ့်သူလို့ သတ်မှတ်ခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ သူမကိုအပျော်အပါးသက်သက်လိုပဲ သဘောထားခဲ့တာလား’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​မနေ့က မုဆိုးမဖန်း၏အင်္ကျီလက်ပေါ်တွင် အဘယ်ကြောင့်မကောင်းသည့် အငွေ့အသက်များ မြင်ခဲ့ရသည်ကို ကျိုးထောင်ဟွား ယခုမှနားလည်သွားတော့သည်။ ယင်းမှာတိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ဘဲ ထိုလူ့ထံမှကူးစက်လာခြင်းသာဖြစ်ရမည်။ ​ကျိုးထောင်ဟွား အောက်ရှိယွီဖေးကိုငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ခါးတွင်ချိတ်ဆွဲထားသော အနည်းငယ်ဟောင်းနွမ်းနေသည့် အမွှေးနံ့သာအိတ်လေးကို သတိထားမိသွားသည်။ ​တခြားသူဆိုလျှင် ဈေးပေါသောအိတ်လေးဟုထင်ကောင်းထင်နိုင်သော်လည်း ကျိုးထောင်ဟွားမှာတော့ ထန်ရှန်းဟွေ့ထံတွင်လည်း အလားတူတစ်ခုမြင်ဖူးထားပြီးသားပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>‘​ဒါဆိုရင် ဒီလူကထန်ရှန်းဟွေ့ရဲ့ ချန်းခွန်းအိတ်ထဲမှာရှိတဲ့ နတ်ဘုရားအသိစိတ် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုကိုခြေရာခံပြီး လိုက်လာတဲ့သူပေါ့။ အရင်က ဆန်နတ်ဆိုးနဲ့ သွေးနတ်ဆိုးတွေကလည်း သူ့လက်ချက်တွေပဲ ဖြစ်ရမယ်’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးကွမ်းမင်၏လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ရွာသားများအားလုံး လက်လုပ်မီးလှံများကိုယူရန် အိမ်သို့ အပြေးအလွှားပြန်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>‘လူတိုင်းမှာရှိနေမှတော့ ဘာလို့အသုံးမချဘဲနေမလဲ’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရွာတံတိုင်းအောက်ရှိ ယွီဖေးမှာမူ ယခုအကြိမ်တွင် ပို၍သတိကြီးကြီးထားနေသည်။ သူ၏လောကခြောက်ဘုံဓားအားဝှေ့ယမ်းကာ ကျိုးကျားရွာ၏ အကာအကွယ်အတားအဆီးကို အရှိန်ဖြင့် ခုတ်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဒုန်း"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအသံနှင့်အတူ အနီရောင်ပိုးဖဲကြိုးတစ်စ သူ့ထံသို့ပျံသန်းလာပြီး ဓားသွားကိုခုခံတားဆီးလိုက်သည်။ ​လင်းရှောင်ယွဲ့ သူမ တားဆီးနိုင်လိုက်ပြီဟု ထင်လိုက်သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ သူမ၏ပိုးဖဲကြိုးမှာ ယွီဖေး၏ဓားချက်အောက်တွင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်။ ပြတ်သွားသော ပိုးဖဲကြိုးအပိုင်းအစနှစ်ခုမှာ လေထဲတွင်လွင့်စင်သွားကြ၏။ လင်းရှောင်ယွဲ့ ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဒါက သူမရဲ့အသက်သွေးကြော လက်နက်လေ။ ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွီဖေးလက်ထဲရှိဓားကို သူမစိုက်ကြည့်ရင်း ဤဓားကိုမည်သည့်အရာနှင့် သွန်းလုပ်ထား၍ ဤမျှစွမ်းအားကြီးနေရသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။ ​လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ပိုးဖဲကြိုးကိုဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့သည်ကိုမြင်သောအခါ ယွီဖေး ချက်ချင်းပင် မောက်မာသောအမူအရာကို ပြသလာသည်။ ယခုလေးတင် လင်းရှောင်ယွဲ့မှာ သူမ၏ပိုးဖဲကြိုးဖြင့် သူ့အငြိုးကြီးဝိညာဉ်များစွာကို သတ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူသည်သူမကို လွှတ်ပေးမည်မဟုတ်ဘဲ အသက်ဖြင့်ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းမည် ဖြစ်သည်။ ​အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူ့လက်ထဲမှဓားကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ အကြောက်တရားတစ်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ​ဓားချက်ကျရောက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကျန်းလျိုအော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင် သတ္တိရှိရင် ငါ့ကိုလာခုတ်ကြည့်စမ်း"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​အော်ဟစ်ရင်းဖြင့် ကျန်းလျိုမှာပေါက်ကွဲတတ်သော ဒူးရင်းသီးတစ်လုံးကို ယွီဖေးထံသို့ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ယွီဖေးသည် သူမ၏ ဒူးရင်းသီးအစွမ်းကို အရင်က မြင်ဖူးထားသဖြင့် ဒူးရင်းသီးပျံလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်ရှောင်တိမ်းရန် အနောက်သို့ အမြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ ခွပ်ကနဲမြည်သံနှင့်အတူ ဒူးရင်းသီးမှာပေါက်ကွဲသွားပြီး အတွင်းမှအသားများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်သွားကာ မြေကြီးကိုပင် အပေါက်ကြီးငယ်များဖြစ်သွားအောင် တိုက်စားပစ်လိုက်၏။ ​ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့မှာ သူနှင့်သိပ်မဝေးလှသဖြင့် သူသည် လောကခြောက်ဘုံဓားကို ပြန်မြှောက်ကာ သူမကိုထပ်မံခုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းလျိုမှဒူးရင်းသီးနောက်တစ်လုံး ထပ်ပစ်ရန် အချိန်မမီနိုင်တော့ချေ။ ​သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ လင်ရှောင်ယွဲ့မှာ သူ့ထက်တစ်လှမ်းဦးသွား၏။ ချက်ချင်းပင် ယွီဖေးသည် ဝမ်းဗိုက်ထဲမှမခံမရပ်နိုင်အောင် အောင့်တက်လာသော ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာမှာသေလူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားကာ ချွေးစေးများလည်းတရဟော ကျလာတော့သည်။ ​သို့သော်လည်း ယွီဖေးမှာ လင်းရှောင်ယွဲ့ကိုခုတ်ရန် အားထုတ်မှုကိုလက်မလျှော့သေးချေ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save