Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၃+၇၄</h2> <h2 style="text-align: center;">စတုတ္ထအဆင့် သားရဲကို စေလွှတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​ဝူတန်မြို့ပြင်ရှိ မြေအောက်စောင့်ကြည့်ရေးခန်းမအတွင်း...</p> <p> </p> <p>​   ထူးခြားသောအရှိန်အဝါရှိသည့် လူတစ်စုသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းကို အလွန်အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်နေကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ဆွေးနွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီ ဂူချန် ဆိုတဲ့ကောင်က နတ်ဆိုးကျနေတာပဲ.. တတိယအဆင့် သားရဲတွေကိုတောင် အသီးအရွက်လှီးသလို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်နေတာ.. စတာ သိပ်မကြာသေးဘူး.. မြို့ထဲက တတိယအဆင့် သားရဲတွေ အကုန်ကုန်သလောက် ဖြစ်နေပြီ.."</p> <p> </p> <p>​" နတ်ဆိုးဆိုတာထက်ကို ပိုတယ်ဟ.. သူ့ရဲ့ လက်ရှိရမှတ်ကို ကြည့်ဦး.. သုံးသိန်းကျော်နေပြီ.. မြို့ထဲမှာ သားရဲတွေသာ ဒီထက်များမယ်ဆိုရင် သူ ငါးသိန်းလောက်အထိတောင် ရသွားနိုင်တယ်.."</p> <p> </p> <p>​"ဒီထက် ပိုမှန်းကြည့်စမ်းပါ... တစ်သန်းတောင် ရနိုင်တယ်.."</p> <p> </p> <p>​"ငါတို့ ကျန်းနန်ပြည်နယ်မှာ ဒီလောက်တော်တဲ့ ပါရမီရှင်မျိုး မပေါ်တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ..သူက သူ့အဖေထက်တောင် ပိုပြီး အံ့သြဖို့ကောင်းနေပြီ.."</p> <p> </p> <p>​   လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ချီးကျူးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သမိုင်းဝင်စံချိန်ကို တင်ခဲ့သူမှာ ဂူချန်၏ဖခင် ဂူဝူချန်း ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မှတ်မိနေကြသေး၏။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုစံချိန်ကို ချိုးဖျက်သူမှာ သူ၏သား ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​    ဖခင်ဖြစ်သူ ၁၂ နာရီကြာအောင် တည်ဆောက်ခဲ့ရသည့် စံချိန်ကို မိနစ်ပိုင်းအတွင်း အပိုင်းပိုင်းဖြစ်အောင် ချိုးဖျက်လိုက်ခြင်းပင်။ သူ၏ ရမှတ်မှာလည်း ယခင်စံချိန်ကို အများကြီး ကျော်လွန်သွားပြီး ဝူတန်မြို့၏ အလယ်ဗဟိုဇုန်နှင့် အတွင်းပိုင်းရှိ သားရဲအားလုံးကို သုတ်သင်ပစ်တော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​   ဤသည်က  ကြောက်စရာကောင်းလှ၏။ သူ၏ ပြဿနာရှာတတ်သော စရိုက်ကို ခဏဘေးဖယ်ထားလျှင် သူ၏ ပါရမီမှာ နတ်ဘုရားအဆင့်ဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါပေမဲ့ သူ့စရိုက်က ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ပြဿနာတော့ မဟုတ်ပါဘူး.. နောင်မှာ သေချာ လမ်းညွှန်ပေးပြီး မေတ္တာတရားထားတက်အောင်.. သံယောဇဉ်တွေနဲ့ ပြုပြင်ပေးရင် သူ နောင်တရပြီး လမ်းမှန်ပေါ် ပြန်ရောက်လာမှာပါ.."</p> <p> </p> <p>  တစ်ဦးက မှတ်ချက်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဥက္ကဋ္ဌ... အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ.."</p> <p> </p> <p>​   စောင့်ကြည့်ရေးအဖွဲ့ဝင်က မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ဂူချန်၏ တည်နေရာနှင့် သူ့ဘေးတွင် လင်းလက်နေသော အစိမ်းရောင်အစက်လေးများကို ညွှန်ပြကာ မေးလိုက်သည်။ အခု ဂူချန်မှာ သတ်စရာ သားရဲ မရှိတော့သဖြင့် အကြမ်းဖက်ရောဂါ ထနေသလိုမျိုး အဆောက်အအုံများကို ဖျက်ဆီးပြီး ဘေးနားရှိ ကျောင်းသားများကို လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>​   သားရဲများထက်ပင် ပို၍ သားရဲဆန်နေသည်။ ထို့ပြင် သူက စည်းကမ်းကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ကျောင်းသားများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်ဘဲ အရှက်ရအောင်သာ နှိပ်စက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တာဝန်ရှိသူများမှာ ဂူချန်ကို ဘာမှလုပ်၍မရဘဲ မြို့ထဲတွင် သောင်းကျန်းနေသည်ကို ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"..."</p> <p> </p> <p>​   ဆုန့်ကျန်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေပေသည်။ ဤကောင်စုတ်လေးမှာ စောင့်ကြည့်ရေးကောင်စီ၏ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သော သူ့ကို လုံးဝ အလေးမထားကြောင်း တွေးကာ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ စစ်ဆေးမှု မတိုင်မီက ပေါ်တင် သတိပေးထားပါသော်လည်း ယခုမူ  အခြားကျောင်းသားများကို ပေါ်တင် တိုက်ခိုက်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>' ဒီကောင် ဥပဒေ မဲ့လွန်းနေပြီ..ဒီ စစ်ဆေးမှုကနေ ထုတ်ပယ်ရမယ်.. ပြီးမှ နစ်နာကြေး တစ်ခုခုပေးပြီ ဖြေရှင်းတော့မယ်.. '</p> <p> </p> <p>    ဆုန့်ကျန်းက ဂူချန်ကို ထုတ်ပယ်ရန် အမိန့်ပေးတော့မည့်အချိန်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ယောက် အခန်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​   ထိုသူက ဆုန့်ကျန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ကာ အိုမင်းသော်လည်း ခွန်အားပါသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဒီကလေး နာမည်က ဂူချန် တဲ့လား.."</p> <p> </p> <p>​   ဆုန့်ကျန်းမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှား၍ မရကြောင်း သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>​'ဒါ ဘာကောင်လဲ... ဘယ်လို ခွန်အားမျိုးလဲ..'</p> <p> </p> <p>​   သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပုခုံးကို ကိုင်ထားသောသူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများနှင့် ရှုပ်ပွနေသော မုတ်ဆိတ်မွေးများ ရှိသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မည်သည့်စွမ်းအင်မျှ ထွက်ပေါ်မနေသော်လည်း အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းမှာ ဖော်ပြ၍မရသော ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>​   ဆုန့်ကျန်းက သေချာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများ ပြူးသွားကာ အထိတ်တလန့် အော်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲလင်း... အဘိုး ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ.."</p> <p> </p> <p>   ​အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းမှာလည်း အဘိုးအိုကို လှည့်ကြည့်ကာ ဥက္ကဋ္ဌဆုန့် ဘာကြောင့် ဤမျှ အံ့သြနေရသလဲဟု တွေးနေကြသည်။ ဤအဘိုးအိုမှာ အရှိန်အဝါကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်နေမည်လော။</p> <p> </p> <p>​   သို့သော် အကြီးအကဲလင်းက ပြန်မဖြေ။ သူ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများက မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဒီကလေး နာမည်က ဂူချန် လား.."</p> <p> </p> <p>​"ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်.. သူ့နာမည်က ဂူချန်ပါ.. တကယ့် ပါရမီရှင်ပါ..ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ တတိယအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ.."</p> <p> </p> <p>    ဆုန့်ကျန်းက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်ယောက်ယောက်ကို ထိုင်ခုံယူလာရန် ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး ရိုသေစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အကြီးအကဲလင်းက ဒီကလေးအတွက်နဲ့ ဒီအထိ ကြွလာတာလား..ဒီကလေးက တော်တယ်ဆိုပေမဲ့ အဘိုးကိုယ်တိုင် လာရလောက်အောင်အထိ အရေးကြီးလို့လား.."</p> <p> </p> <p>​   အသက် ၁၈ နှစ်နှင့် တတိယအဆင့် သိုင်းပညာရှင်၊ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်း...ဤသည်က လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် ပါရမီမျိုး ဖြစ်သော်လည်း အကြီးအကဲလင်း ဟူသည်က သာမန်လူမဟုတ်ချေ ။</p> <p> </p> <p>​   တောင်ပိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်၊ စောင့်ကြည့်ရေးကောင်စီတွင်လည်း ရာထူးကြီးသူ ဖြစ်သလို တောင်ပိုင်းမဟာမိတ်၏ အမြင့်ဆုံးတက္ကသိုလ်ဖြစ်သော တောင်ဘက်ကောင်းကင်တံခါးတက္ကသိုလ် ၏ ပါမောက္ခလည်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားလှသည်။ သူမြင်ဖူးခဲ့သည့် ပါရမီရှင်များမှာ ရေတွက်၍ပင် ရမည်မဟုတ်ချေ။ အသက် ၁၈ နှစ်နှင့် တတိယအဆင့် ရောက်ခြင်းမှာ ဤနေရာတွင် ရှားပါးသော်လည်း သူ၏မျက်စိထဲတွင်တော့ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​   ဆုန့်ကျန်းကိုယ်တိုင်ပင် အကြီးအကဲလင်းကို လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က ကျင်းပခဲ့သည့် အစည်းအဝေးကြီးတစ်ခုတွင် အဝေးမှ တစ်ခါသာ မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"သူက တကယ်ပဲ ထိုက်တန်ပါတယ်.."</p> <p> </p> <p>​   အကြီးအကဲလင်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်နေပြီး သူ၏ လေသံမှာ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့်ပင် ။</p> <p> </p> <p> "သူ့ရဲ့ ပါရမီက လင်းပေ့ နဲ့ ယှဉ်ရင်တောင် နိမ့်ကျမနေဘူး..."</p> <p> </p> <p>​"လင်းပေ့ ထက် မနိမ့်ဘူး ဟုတ်လား.."</p> <p> </p> <p>​   ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>  လင်းပေ့ ..SSS အဆင့် သိုင်းပါရမီရှိပြီး တောင်ပိုင်းမဟာမိတ်၏ အလင်းရောင်ဟု တင်စားခံရသူ။ သူ၏ ပါရမီ နိုးထလာသောနေ့တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ မိုးခြိမ်းသံများ ဆူညံသွားပြီး ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးများ မြေပြင်သို့ ကျရောက်ခဲ့ကာ သိုင်းအထက်တန်းကျောင်းရှိ လူအများအပြား သေကျေဒဏ်ရာရခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​   ဤကလေးက တကယ်ပဲ ထိုပါရမီရှင်နှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သည်လော။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည်လည်း SSS အဆင့် ပါရမီရှိသူ ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>​   မနေ့က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ငလျင်နှင့် ကောင်းကင်ယံတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဧရာမ မျက်လုံးကြီးကို အားလုံး ပြန်သတိရလိုက်ကြသည် ။ မနေ့က ဖြစ်ရပ်မှာ ဂူချန်၏ SSS အဆင့် ပါရမီ နိုးထလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နိမိတ်လက္ခဏာ ဖြစ်မှန်း သိလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>​' မထူးဆန်းတော့ဘူး... မထူးဆန်းတော့ဘူး...'</p> <p> </p> <p>​   အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ငလျင်တစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ စိတ်များကို အချိန်အတော်ကြာအောင် တည်ငြိမ်အောင် မလုပ်နိုင်ကြတော့ပေ။ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာမှ တစ်ယောက်သာ ပေါ်ပေါက်တတ်သော SSS အဆင့် ပါရမီရှင်မှာ ဤနှစ်တွင် နှစ်ယောက်တောင် ပေါ်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>​   အကြီးအကဲလင်းက ဆုန့်ကျန်း၏ ပုခုံးပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး အားလုံး၏ တုံ့ပြန်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "စတုတ္ထအဆင့် သားရဲ တစ်ကောင်ကို အလယ်ဗဟိုဇုန်  ထဲကို လွှတ်လိုက်..ပြီးတော့ လက်ပတ်တွေကနေတစ်ဆင့် ကြေညာချက် ထုတ်လိုက်.. ဂူချန် အဲဒီကို လာအောင် ဆွဲဆောင်လိုက်ပါ.."</p> <p> </p> <p>​"ငါ ဒီကလေးရဲ့ အစွမ်းဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်.."</p> <p> </p> <p>​"စတုတ္ထအဆင့် သားရဲ လား.."</p> <p> </p> <p>​   ဆုန့်ကျန်းမှာ အံ့သြသွားသလို စိုးရိမ်၍လည်း သွားသည်။ သူက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ...</p> <p> </p> <p> "အကြီးအကဲလင်း... စတုတ္ထအဆင့် သားရဲတွေက နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေ နိုးထနေပြီလေ.. တတိယအဆင့် သားရဲတွေနဲ့ယှဉ်ရင် ခွန်အားက အများကြီး သာနေတာ.. ဒါက နည်းနည်းတော့..."</p> <p> </p> <p>​"ငါပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်စမ်းပါ.."</p> <p> </p> <p>​   အကြီးအကဲလင်း၏ မျက်နှာမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ စကားလုံးတိုင်းမှာ ခွန်အားကြီးသူတစ်ဦး၏ ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> "ငါ ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ ဘာမတော်တဆမှုမှ မဖြစ်စေရဘူး.."</p> <p> </p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့ပါ.."</p> <p> </p> <p>​   အကြီးအကဲလင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောနေသဖြင့် ဆုန့်ကျန်းလည်း မငြင်းရဲတော့ဘဲ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဥက္ကဋ္ဌ... ဘာများ အမိန့်ရှိပါသလဲ.."</p> <p> </p> <p>​"ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စတုတ္ထအဆင့် ကျောက်ချပ်ဝတ်ဝက်ဝံ  ကို ဝူတန်မြို့ရဲ့ အလယ်ဗဟိုဇုန်ထဲကို လွှတ်လိုက်.. ပြီးတော့ လက်ပတ်တွေကနေ သတိပေးချက် ထုတ်လိုက်ပါ.."</p> <p> </p> <p>​"..."</p> <p> </p> <p>​   ဖုန်းချပြီးနောက် ဆုန့်ကျန်းက အကြီးအကဲလင်းကို အစီရင်ခံရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် မည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။ အကြီးအကဲလင်း၏ သွားလာမှုမှာ တကယ့်ကို တစ္ဆေတစ်ကောင်လိုပင်။</p> <p> </p> <p>​   မကြာမီမှာပင် ဝူတန်မြို့အတွင်းရှိ ကျောင်းသားအားလုံး၏ လက်ပတ်နာရီများမှ စူးရှသော အချက်ပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အနီရောင် စာသားကြီးများဖြင့် သတိပေးချက် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​[သတိပေးချက်..စတုတ္ထအဆင့် သားရဲတစ်ကောင်ကို အလယ်ဗဟိုဇုန်တွင်လွှတ်လိုက်ပြီ..]</p> <p> </p> <p>[သတိပေးချက်.. စတုတ္ထအဆင့် သားရဲတစ်ကောင်ကို အလယ်ဗဟိုဇုန်တွင် လွှတ်လိုက်ပြီ..]</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save