Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၅+၇၆</h2> <h2 style="text-align: center;">တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်ပြင်တွေကြား</h2> <h2 style="text-align: center;">တို့နှစ်ယောက်အတူတူ လျှောက်လည်ကြမလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>​ဗုန်း...</p> <p> </p> <p>​   ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် နံရံနှင့် အရှိန်ပြင်းပြင်း ရိုက်မိသွား၏။ ပြင်းထန်သော အားကြောင့် နံရံတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားရုံသာမက အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးပါ တုန်ခါသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဘုတ်..ဘုတ်..</p> <p> </p> <p>​   ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုသည် နံရံမှတစ်ဆင့် ဖုန်တောထဲသို့ ပြုတ်ကျလာပြီး သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"အဟွတ်... ဟွတ်... ကျုံး... ကျဲ့..."</p> <p> </p> <p>​   ထိုသူနှစ်ဦးထဲမှ မိန်းကလေးမှာ မျက်နှာကို မြေကြီးနှင့်အပ်လျက် နာကျင်စွာဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်မှ သွေးများ ဆက်တိုက် ထွက်နေပြီး လှုပ်ပင်မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​"ရော့ရှီး..."</p> <p> </p> <p>​   ကျုံးကျဲ့ဟု ခေါ်သော ကောင်လေးမှာမူ လှုပ်ရှားနိုင်သေးသည်။ မိန်းကလေး၏ နာကျင်နေသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူက ချက်ချင်းပင် လေးဘက်ထောက်ကာ သူမရှိရာသို့ အလောတကြီး သွားလိုက်သည်။ မိန်းကလေးကို ပွေ့ချီကာ ဆေးလုံးတစ်လုံး တိုက်ကျွေးလိုက်ပြီးနောက် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားရင်း ဝမ်းနည်းစွာ သူမ၏အမည်ကို တိုးတိုးလေး ခေါ်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>​"ရော့ရှီး..ရော့ရှီး... ငါ ဒီမှာရှိတယ်.. ငါ ရှိတယ်.."</p> <p> </p> <p>​   ကျုံးကျဲ့သည် ငိုကြွေးနေပြီး ဖုန်များပေနေသော သူ့မျက်နှာမှာ မျက်ရည်များဖြင့် စိုရွှဲနေသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး သနားစရာကောင်းလှသည်။ သူက ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ လှည့်လိုက်ပြီး ဘေးနားတွင် အေးအေးလူလူ လျှောက်လာနေသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​   သူက နှလုံးသားနာကျင်မှုကြောင့်ဒေါသတကြီး မျက်လုံးပြူးကျယ်စွာဖြင့် ...</p> <p> </p> <p> "ဂူချန် မင်း ဒီလိုမျိုး စည်းကမ်းတွေကို ပေါ်တင်ကြီး ချိုးဖောက်နေတာ... စောင့်ကြည့်ရေးကောင်စီက မင်းကို အရေးယူမှာကို မကြောက်ဘူးလား.."</p> <p> </p> <p>​   ထိုစကားကို ကြားလျှင် ဂူချန်က မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်ပြီး ..</p> <p> </p> <p> "မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ.. မင်းအတွက်နဲ့ စောင့်ကြည့်ရေးကောင်စီက ငါ့ကို ဘာလို့ အရေးယူရမှာလဲ.. ငါ အခု မင်းကို သတ်လိုက်ရင်တောင် အများဆုံး ဒဏ်ငွေပဲ ဆောင်ရမှာ.."</p> <p> </p> <p>​[အိမ်ရှင်သည် စံနမူနာပြအနေဖြင့် အတန်းဖော်များကို လူ့ပတ်ဝန်းကျင်၏ အန္တရာယ်များအကြောင်း နားလည်အောင် တက်ကြွစွာ ကူညီပေးနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ စေတနာတန်ဖိုး +၅၀]</p> <p> </p> <p>​"တောက်.."</p> <p> </p> <p>​   ကျုံးကျဲ့သည် တောက်ခေါက်လိုက်ပြီး သွေးစွန်းနေသော သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးချီများမှာ ထိန်းမရအောင် ဆူပွက်လာပြီး စိတ်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဂူချန်ကို ယှဉ်နိုင်ခဲ့လျှင် ထိုလူယုတ်မာကို အပိုင်းပိုင်း အစစဖြစ်အောင် ခုတ်ထစ်ပစ်မိမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>​   သူက နာကျင်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ.. ငါတို့ကို ဒီလို နှိပ်စက်ရတာ မင်းအတွက် ဘာအကျိုးရှိလို့လဲ.. မင်းလို မိသားစုကြီးက သခင်လေးတစ်ယောက်က ငါတို့လို သာမန်လူတွေကို ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ညှဉ်းပန်းနေရတာလဲ.."</p> <p> </p> <p>​   ဂူချန်သည် မထီမဲ့မြင် ကြည့်ကာလျှောက်လာသည်။ လေထဲတွင် လွင့်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်အတူ သူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p> "ပျော်လို့လေ..."</p> <p> </p> <p>​[အိမ်ရှင်သည် စံနမူနာပြဖြစ်အောင် ပြုမူပြီး အတန်းဖော်တစ်ဦးအား လူ့ပတ်ဝန်းကျင်၏ အန္တရာယ်နှင့် အာဏာစက်၏ အစွမ်းကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်စေရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ စေတနာတန်ဖိုး +၁၀၀]</p> <p> </p> <p>​"ပျော်... ပျော်လို့ ဟုတ်လား.."</p> <p> </p> <p>​   ကျုံးကျဲ့ ဆွံ့အသွားသည်။ အခြားသူများကို စိတ်တိုင်းကျ နှိမ်စက်ပြီး သူတို့၏ ဘဝနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို မြေစာပင်ဖြစ်အောင် နင်းခြေနေခြင်းမှာ ပျော်လို့ ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းကြောင့်ပင်လော။ ဤမျှလောက်အထိ ယုတ်မာရက်စက်ပြီး အရှက်မရှိသည့် လူယုတ်မာမျိုး ဤကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​'ငါ အခုထိ သေလို့မဖြစ်သေးဘူး..ရော့ရှီး ရှိနေသေးတယ်.. ငါ သူ့ကို ကယ်ရမယ်..'</p> <p> </p> <p>​   ကျုံးကျဲ့သည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ဂူချန်ကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ရင်ခွင်ထဲရှိ မိန်းကလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ဒေါသများမှာ တစ်ခဏအတွင်း နူးညံ့မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​   သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘမဲ့တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကျောင်းတွင်လည်း အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရ၏။ ထိုစဉ်က ကမ္ဘာကြီးမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး ဘဝမှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ရော့ရှီးနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင်တော့ သူမသည် သူ၏ မှောင်မိုက်သော ဘဝထဲသို့ ရောက်လာသည့် အလင်းရောင်လေးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>   ​ထိုအချိန်မှစ၍ ကျုံးကျဲ့သည် မည်သည့်အရာကိုမဆို ပေးဆပ်ပြီး သူမကို ကာကွယ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မိမိအသက်ကို ပေးရလျှင်ပင်။ သူ ချစ်ရသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း ကျုံးကျဲ့သည် ခက်ခဲစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အကယ်၍... ငါတို့ ဒီကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်ခဲ့ရင်... တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်ပြင်တွေကြား... ငါနဲ့အတူ လိုက်ကြည့်ပေးနိုင်မလား.."</p> <p> </p> <p>​   မိန်းကလေးမှာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး နာကျင်နေသော်လည်း ကျုံးကျဲ့ကိုသာ အားကိုးတကြီး ဖက်ထားသည်။ ကျုံးကျဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်မှ သူမ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရပုံပေါ်၏။ သူမ ထံမှ အဖြေထွက်မလာသော်လည်း ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကပင် အဖြေဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"အားးးးး.."</p> <p> </p> <p>​   ကျုံးကျဲ့ ရုတ်တရက် အားကုန် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်သော အပူရှိန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အရိုးများမှာ တဖျစ်ဖျစ်နှင့် မြည်လာပြီး ၁.၇ မီတာခန့်ရှိသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ၂ မီတာကျော်အထိ မြင့်မားသွားပြီး ကြွက်သားများမှာလည်း ဖောင်းကားလာကာ အရေပြားပေါ်တွင် သွေးကြောများမှာ ချော်ရည်များအလား နီရဲလာသည်။</p> <p> </p> <p>​"အိုး... ခွန်အားတွေ ချက်ချင်းတိုးတက်လာတာလား.."</p> <p> </p> <p>​   ဂူချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လာသည်။ အခက်အခဲနှင့် ကြုံချိန်တွင် အားအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သူ အနှစ်သက်ဆုံးပင်။ သို့သော် ဂူချန်က တစ်ဖက်လူ ပြန်တိုက်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ကျုံးကျဲ့မှာ မြေပြင်ကို နင်းကာ အပြင်ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်နှင့် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ပြေးမလို့လား.."</p> <p> </p> <p>​   ဂူချန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး နေမင်းစကြာယန်ကျင့်စဉ်ကို လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လေတော့သည်။ သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်လွန်းသဖြင့် လေထုမှာပင် ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​   ကျုံးကျဲ့သည် မိန်းကလေးကို ပွေ့ချီကာ အတင်းပြေးနေရင်း နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ သိထားသည်မှာ ဂူချန်သည် ယမန်နေ့က လူတစ်ရာကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းကို သုံးလျှင်ပင် ဂူချန်ကို နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ပြေးနိုင်မှသာ လွတ်မည်ဟု သူ တွေးထားသည်။ နောက်တွင် ဂူချန်ကို မမြင်ရတော့သောအခါမှ သူ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​' လွတ်လာပြီလား..'</p> <p> </p> <p>   ကျုံးကျဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုလေး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝူး..</p> <p> </p> <p>​   သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးလေး ပေါ်လာရုံရှိသေး ပြင်းထန်သော လေပွေတစ်ခုက သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ပျော်ရွှင်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိတ်လန့်မှုများက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​'သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်နေရ..'</p> <p> </p> <p>​ဖုန်း...</p> <p> </p> <p>​   ကျုံးကျဲ့သည် ပြင်းထန်သော အားတစ်ခုနှင့် ရိုက်မိသွားပြီး လွင့်ထွက်သွားသည်။ နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ ကိုယ်လက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး မိန်းကလေးကို ပွေ့ထားသော လက်မှာလည်း အနည်းငယ် လျော့ရဲသွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဂူချန်က သူ့ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး မိန်းကလေးကို ကျုံးကျဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဆွဲယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မလုပ်နဲ့........."</p> <p> </p> <p>​   ကျုံးကျဲ့၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာသည်။ သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ ရှေ့သို့ ပြန်တိုးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးမည့် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​   ထိုအချိန်တွင် ဂူချန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ ညာဘက်လက်တွင် လိမ္မော်ရောင် စွမ်းအင်များ ဖုံးအုပ်သွားပြီး တစ်ဖက်လူကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖြောင်း...</p> <p> </p> <p>​   ကျုံးကျဲ့မှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး အနီးရှိ အိမ်တစ်လုံးထဲသို့ လွင့်စင်ဝင်သွားတော့သည်။ ဂူချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ခရမ်းရောင်အလင်းမှိန်မှိန်လေး တောက်ပလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စောင့်ကြည့်ကင်မရာများကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ သူသည် လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ကင်မရာများမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​   ထို့နောက် သူသည် လက်ထဲတွင် လည်ပင်းညှစ်ခံထားရသဖြင့် မျက်နှာနီရဲနေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ​တည်ငြိမ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>​   ဤကမ္ဘာသည် သူ၏အရင်ဘဝကထက် ပိုမိုရက်စက်သော သိုင်းကမ္ဘာဖြစ်သည်။ အေးချမ်းသာယာမှုဆိုသည်မှာ အပေါ်ယံ အရေခွံတစ်ခုသာ ဖြစ်ချေသည်။ သားရဲများ၊ မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများနှင့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ ရှိနေသရွေ့ ခွန်အားမရှိလျှင် မည်သည့်အချိန်မဆို သေနိုင်သည်။ ဒီရက်စက်သည့် ကမ္ဘာတွင် သေခြင်းတရားဆိုသည်က သာမန်ကိစ္စတစ်ခုသာပင်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းက ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိ နေလို့သာ မှတ်လိုက်ပါတော့.."</p> <p> </p> <p>​ဂျွတ်...</p> <p> </p> <p>​   မိန်းကလေး၏ လည်ပင်းမှာ ကျိုးသွားခဲ့လေပြီ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆောက်အအုံ အပျက်အစီးများထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် ဂူချန်သည် အေးအေးလူလူပင် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ..</p> <p> </p> <p>​"မင်း ငါ့ကို လာကလဲ့စားချေမှာကို ငါ စောင့်နေမယ်.."</p> <p> </p> <p>​[အိမ်ရှင်သည် စုန့်ရော့ရှီးအား နာကျင်မှုနှင့် ပင်ပန်းမှုများကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ စေတနာတန်ဖိုး +၂၀]</p> <p> </p> <p>​[လူတစ်ယောက်ကို ကြီးထွားလာအောင် ကူညီပေးခြင်းမှာ ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှု လိုအပ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အိမ်ရှင်သည် တစ်ခါသာ ဆုံဖူးသော အတန်းဖော် ကျုံးကျဲ့ကို အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသကဲ့သို့ ကြီးထွားလာစေရန် မိမိကိုယ်တိုင် ပါဝင်ကူညီပြီး အသက်တစ်ချောင်းကို ပေးဆပ်ကာ ကူညီပေးခဲ့သည်။ ဒါက တကယ်ကို လောကကြီးကို တုန်လှုပ်စေပါသည် စေတနာတန်ဖိုး +၁၀၀၀]</p> <p> </p> <p>​【လက်ရှိ စေတနာတန်ဖိုး - ၈၆၃၅၅】</p> <p> </p> <p>'​စေတနာတန်ဖိုး တစ်ထောင်တောင်လား..'</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုများနေ၏။</p> <p> </p> <p> ' ဒီ ကျုံးကျဲ့ ဆိုတဲ့ကောင်က ငါ့ကို ဘယ်လောက်တောင် နာကျည်းသွားလို့ စေတနာတန်ဖိုး တစ်ထောင်တောင် ရတာလဲ '</p> <p> </p> <p>​   ဂူချန်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။ ဤသည်က စေတနာတန်ဖိုး ရယူဖို့ရန် နည်းလမ်းသစ်တစ်ခုပင်။ တခြားသူတွေ သေသည်ဖြစ်စေ၊ နာကျင်သည်ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်။ သူ့အတွက် စေတနာတန်ဖိုး ရဖို့ကသာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​တီ တီ တီ....</p> <p> </p> <p>​   လက်ပတ်နာရီမှ အချက်ပေးသံ ထွက်လာသည်။ ဂူချန်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလယ်ဗဟိုဇုန်ဆီသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>' စတုတ္ထအဆင့် သားရဲ လား..ငါ့ရဲ့ လက်ရှိအစွမ်းကို စမ်းသပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ.. ငါ့ရဲ့ လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိမရှိ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..'</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save