Book List

<h2 style="text-align: center;">ရှန်းရှလောကမှာ တည်းခိုခန်းလေး ဖွင့်ထားတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘာသာပြန် - March</h2> <h2 style="text-align: center;">စာစဉ် (၃၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၁) စတုတ္ထဆရာဦးလေးငယ်က လုပ်နိုင်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မာကျောက်စားပွဲပေါ်တွင်တော့ နေ့ရောညပါဆိုသည့် ခွဲခြားမှု မရှိပေ။ အထူးသဖြင့် အချိန်နှင့်ပတ်သက်၍ အသိအမှတ်ပြုမှု အလွန်နည်းပါးသော ဤကျင့်ကြံသူများ၏ အမြင်တွင် ပို၍ပင် ဖြစ်သည်။ အဖွဲ့လိုက် ကစားရင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာကြပြီး ညဉ့်နက်မှသာ မဝံ့မရဲ လူစုခွဲခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဦးလေးငယ်... ဒီနေ့တော့ ရှင် ကံကောင်းသွားတယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ သေချာပေါက် အရင်းပြန်ရအောင် ယူပြမယ်...”</p> <p style="text-align:justify">ဟွာစစ်ဝေ့က လုချန်၏ တံခါးရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူမ၏ လက်သီးဆုပ်လေးများကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင် အထူးတလည် ချစ်စရာကောင်းနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မတို့လည်း အတူတူပဲ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ကလဲ့စားချေပြမယ်...”</p> <p style="text-align:justify">ကျန်အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကလည်း ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မေးနေစရာပင် မလိုပေ။ သဘာဝကျကျပင် လုချန်က စားပွဲတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားပြီး သူတို့သုံးယောက်လုံးကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိန်းကလေးများက ကစားတတ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်က လိုအပ်နေဆဲပင်။ မာကျောက်က ကျွမ်းကျင်မှု သုံးပုံနှင့် ကံတရား ခုနစ်ပုံအပေါ် မူတည်သည်ဆိုသော်လည်း အကွက်များကို တွက်ချက်နိုင်သော ဝါရင့်ကစားသမား လုချန်ကိုတော့ မယှဉ်နိုင်ကြပေ။ အထူးသဖြင့် လုချန်က မိန်းကလေးများ ဘာအကွက်ချမလဲဆိုတာကို ချက်ချင်း ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်ပြီး အကွက်ကောင်းရချိန်တွင် သူတို့မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများကိုပါ ဖတ်တတ်နေသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် သူတို့ကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟား ဟား ဟား... ကြိုဆိုပါတယ်... ကြိုဆိုပါတယ်...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ ညတစ်ညတည်းနှင့် သူက အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ဆယ်ကျော် ရရှိခဲ့သည်။ တကယ်ကို ကျေနပ်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မနက်ဖြန် ထပ်မံတိုက်ပွဲဝင်ရန် အချိန်သတ်မှတ်ပြီးနောက် အမျိုးသမီးသုံးဦး ထွက်ခွာသွားကြပြီး လုချန်လည်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်စက်ရန် ကုတင်ပေါ်သို့ တက်သွားလေသည်။ သစ်ပင်မိစ္ဆာက ညပိုင်းအဖြစ်အပျက်များနှင့် ပတ်သက်၍ ၎င်း၏ ထင်မြင်ချက်ကို ပြောဆိုရန် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ခုန်တက်လာသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရသေးမီမှာပင် ရိုက်ချခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်နေ့တွင် ယမန်နေ့ကကဲ့သို့ပင် လုချန်သည် အမျိုးသမီးငယ်လေးများ၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံများကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လက်ပါးစေကြီးက မျက်နှာသစ်ရန် ပစ္စည်းများကို ပြင်ဆင်ထားပြီး လေးစားစွာ ဆက်သလာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ယမန်နေ့ကကဲ့သို့ပင် မိန်းကလေးများက “မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ စတုတ္ထဆရာဦးလေးငယ်” ဟု တညီတညွတ်တည်း နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဤသာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံလေးများက သူ့ကို အထူးတလည် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရှိုက်ရင်း ချင်းလွမ်တောင်၏ ထူးခြားလှသော သင်းပျံ့သည့် လေပြေလေညင်းကို ခံစားလိုက်ရာ ထူထပ်သော စိတ်ဝိညာဉ်ချီများက မနေ့ညက ခန္ဓာကိုယ်တွင် စွဲကပ်နေသော ညောင်းညာကိုက်ခဲမှုများကို ရှင်းလင်းဖယ်ရှားပေးသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လာစမ်း... ဒီနေ့တော့ ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်မယ်ဟေ့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အပျင်းကြောဆန့်ကာ ဆေးဖော်စပ်ရေး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ကြယ်နှစ်ပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးများက ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်ထက် သိသိသာသာ မြင့်မားသော်လည်း အဆင့်မြင့် မှော်ဆေးပညာရှင် လုချန်ရှေ့တွင်တော့ ဘာအခက်အခဲမှ မရှိလှပေ။ မနေ့က အတွေ့အကြုံအရ ဒီနေ့ ဆေးဖော်စပ်သည့် အမြန်နှုန်းနှင့် အရေအတွက် နှစ်ခုလုံးက သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ဆေးလုံးတစ်ထောင်ကို ဆယ်နာရီပင် မပြည့်မီ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ အခြားမှော်ဆေးပညာရှင် တစ်ယောက်ယောက်သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက သူတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ထွက်လာလောက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆယ်နာရီအတွင်း ဆေးလုံးတစ်ထောင် ဟုတ်လား။ သူတို့က ဆယ်နာရီကျော် အချိန်ယူရင်တောင် အဲဒီလောက် မဖော်စပ်နိုင်ပါဘူးလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟူး... အမြန်နှုန်းက နည်းနည်း နှေးနေသေးတယ်။ မနေ့ကထက် နည်းနည်းလေး လျော့သွားတယ်။ ငါ ထပ်ပြီး တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့ လိုသေးတယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် ဆေးဖော်စပ်ရေး အခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းတန်းများ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဟွာစစ်ဝေ့နှင့် အခြားအမျိုးသမီး သုံးဦးက ဆေးဖော်စပ်ရေး အခန်းရှေ့တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီး အားလုံးက တိုက်ပွဲဝင်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ မနေ့ညက သင်ယူခဲ့သော မာကျောက်ကစားနည်းက သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် တစ်နေ့လုံး ကြောင်လေးတစ်ကောင် ကုတ်ခြစ်နေသလို ဖြစ်နေစေသည်။ တွေးလိုက်မိသည်နှင့် သူတို့မှာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာကြသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်း ပြီးဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒီကို ပြေးလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟား ဟား... စိတ်မရှည်ဖြစ်နေကြပြီပေါ့လေ။ ဒီည ဆက်ကစားကြတာပေါ့။ ဒီညတော့ မင်းတို့သုံးယောက်လုံး အကုန်လုံးပြောင်သွားအောင်ကို ခွာပစ်ရမယ်...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ၏ အိမ်ရှေ့တွင် ကြွားလုံးထုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သစ်ပင်မိစ္ဆာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ခွာမယ်... လန်းတယ်... တကယ်ကို လန်းလွန်းတယ်’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့လေးယောက် စားပွဲတွင် နေရာယူလိုက်ကြပြီး စားပွဲပေါ်မှ တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ ချင်းလွမ်တောင်၏ ပင်မတောင်ထွတ်ပေါ်တွင် ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ယွီလီချင်းတို့မှာ အခန်းတစ်ခုရှေ့တွင် စိုးရိမ်တကြီး ရပ်နေကြသည်။ အထဲမှနေ၍ နွေးထွေးမှုများ ဖြာထွက်နေပြီး အပူချိန်က သာမန် အစစ်အမှန်မီးတောက်၏ အပူချိန်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာက သခင်လေးကျန်း ဆေးဖော်စပ်နေသည့် နေရာဖြစ်သည်။ သူ ဆေးစတင်ဖော်စပ်ခဲ့သည်မှာ ဆယ့်လေးနာရီကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဆေးလုံး အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်မည်၊ မနိုင်မည်ဆိုသည်မှာ ဤအခိုက်အတန့်အပေါ်တွင် မူတည်နေလေပြီ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေပုံရသည်မှာ သိသာလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သွေးမျိုးဆက်ဆေးလုံးက သူမအတွက် ယခုအချိန်တွင် အလွန်အရေးကြီးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းကလည်း စိတ်ထဲမှနေ၍ ဆက်တိုက် ဆုတောင်းနေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အောင်မြင်ပါစေ... သေချာပေါက် အောင်မြင်ရမယ်။ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး...”</p> <p style="text-align:justify">ဂိုဏ်းချုပ်က လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ရီနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့်ဆိုလျှင် တောင်များကို ရွှေ့ပြောင်းကာ ပင်လယ်များကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်ခြင်းက အားစိုက်စရာမလိုသော ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်တကြီး တုန်ရီနေခြင်းက ၎င်းသည် သူမအတွက် မည်မျှအရေးကြီးကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် အခန်းထဲရှိ မီးတောက်များ၏ အပူချိန်က ရုတ်ခြည်း မြင့်တက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ပြီးတော့မယ်... ဒါက နောက်ဆုံးအဆင့်ပဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မီးတောက်အရှိန် မြင့်တက်လာခြင်းက နောက်ဆုံး သန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကို လုပ်ဆောင်နေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ သူမတွင် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ပေ။ အကယ်၍ ဤအကြိမ် ကြိုးစားမှုသာ ကျရှုံးသွားပါက ပြန်လည်ဖော်စပ်ရန် အနည်းဆုံး နောက်ထပ် ဆယ်နာရီကျော် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်မီမည်မဟုတ်ဟု သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပြင်းထန်သော အပူရှိန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အပူချိန်က တည်ငြိမ်သွားသည်။ ချက်ချင်းပင် အခန်းထဲမှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သခင်လေးကျန်း ဆေးမီးဖိုကို ပုတ်လိုက်သည့် အသံပင်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆေးဖော်စပ်ရေး အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်က ရလဒ်ကို သိချင်ဇောဖြင့် အထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူမ အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တူးဟင်းနေသော အနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤဆေးဖော်စပ်မှု ကျရှုံးသွားပြီဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာ... လီချင်း...”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်းကလည်း ထိုင်ဖုံပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီသွေးမျိုးဆက်ဆေးလုံးရဲ့ ဖော်စပ်ရတဲ့ နည်းလမ်းက အရမ်းရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်။ ကျွန်တော် အစကနေ ပြန်လုပ်မှ ရမယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤလောကတွင် မှော်ဆေးပညာရှင်တစ်ယောက် ဆေးဖော်စပ်ရာ၌ ကျရှုံးခြင်းဆိုသည်မှာ အလွန် အဖြစ်များသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟူး...”</p> <p style="text-align:justify">ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်က လေးလေးနက်နက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးကျန်း... နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖော်စပ်မယ်ဆိုရင် အချိန်ဘယ်လောက် ကြာမလဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အနည်းဆုံး ဆယ့်ခြောက်နာရီကနေ အများဆုံး နှစ်ဆယ့်လေးနာရီ ကြာပါလိမ့်မယ်...”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက အောင်မြင်ချင်ဇော လောသွားခဲ့သဖြင့် အရေးအကြီးဆုံး အဆင့်၌ အမှားတစ်ခု လုပ်မိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆယ့်ခြောက်နာရီ...”</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်ကာလကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ သူတို့မှာ အချိန်လုံလောက်စွာ ရှိမရှိဆိုသည်ကို သူမ တကယ်ပင် မသေချာတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာ... စတုတ္ထဆရာဦးလေးငယ်ကို စမ်းကြည့်ခိုင်းရင်ရော...”</p> <p style="text-align:justify">ဂိုဏ်းချုပ်၏ စိတ်ပူပန်နေသော မျက်နှာကိုမြင်သဖြင့် ယွီလီချင်းက မဝံ့မရဲ အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူ...”</p> <p style="text-align:justify">ဂိုဏ်းချုပ်က ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မရဘူး... ဒါက ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးလေ။ ဒါ့အပြင် သူ ဖော်စပ်နိုင်တယ်ဆိုရင်တောင် အချိန်မီမှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မဟုတ်ဘူး ဆရာ... စတုတ္ထဆရာဦးလေးငယ် ဆေးဖော်စပ်တာကို ကျွန်မ မြင်ဖူးတယ်။ သူက အကြိမ်တိုင်းကို နာရီဝက်တောင် မပြည့်တဲ့အချိန်အတွင်းမှာ ဆေးလုံး အများကြီးကို ဖော်စပ်နိုင်တယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မဖြစ်နိုင်တာ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်း စကားပြောပြီးနောက် ဂိုဏ်းချုပ်က ဘာမှမပြောရသေးမီ ထိုင်ဖုံပေါ်မှ ယခုလေးတင် ထလာသော သခင်လေးကျန်းက အရင်ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ နာရီဝက်အတွင်း ဆေးဖော်စပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လီချင်း... နင် တကယ်ပြောနေတာလား...”</p> <p style="text-align:justify">ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာသော်လည်း ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုက ပို၍ သိသာထင်ရှားနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအကြောင်းကို နားမလည်သော်လည်း ဤဘာသာရပ်နှင့် ထိတွေ့ဖူးပြီး နာမည်ကြီး မှော်ဆေးပညာရှင် အချို့ကိုလည်း သိကျွမ်းထားရာ ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အချိန်ကန့်သတ်ချက်များ၏ အရေးကြီးပုံကို နားလည်ထားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နာရီဝက်အတွင်း ဆေးဖော်စပ်တယ် ဟုတ်လား။ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်... မဟုတ်ဘူး... ကြယ်ရှစ်ပွင့်အဆင့် မှော်ဆေးပညာရှင်တောင် အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ပါဘူးလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထဆရာဦးလေးငယ်က ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးတွေကို ဖော်စပ်နေတာပါ။ ဒီသွေးမျိုးဆက်ဆေးလုံးအကြောင်းကိုတော့ ကျွန်မ မသိဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးဆိုရင်တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး...”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်းက လှမ်းလာရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“လီချင်း... မင်း အမြင်မှားတာ နေမှာပါ။ မှော်ဆေးပညာရှင်တွေ အားလုံးကို ခြုံကြည့်လိုက်ဦး... နာရီဝက်အတွင်း ဆေးလုံးဖော်စပ်နိုင်တဲ့သူဆိုတာ လုံးဝကို မရှိတာ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မြင်ခဲ့တာပါ။ လုံးဝ မမှားနိုင်ဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သွားကြမယ်... နင့်ရဲ့ စတုတ္ထဆရာဦးလေးငယ်ကို သွားရှာကြမယ်...”</p> <p style="text-align:justify">ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်က တုံ့ဆိုင်းမနေပေ။ အမှန်တကယ် ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ မေးကြည့်လိုက်လျှင် သိရမည်မဟုတ်ပါလား။ သူမက ယွီလီချင်းကို ဦးဆောင်ကာ အရံတောင်ထွတ်ဆီသို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော်လည်း လိုက်ကြည့်မယ်...”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်းလည်း နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့သုံးယောက် အရံတောင်ထွတ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်ရာ လူတိုင်း အိပ်မောကျနေကြပြီဖြစ်သည်။ တောင်စောင့်တပည့်တစ်ဦးက သူတို့သုံးယောက်ကို မြင်သော်လည်း ယွီလီချင်း၏ အချက်ပြမှုကြောင့် တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟင်... ဒီလောက် နောက်ကျနေပြီကို စတုတ္ထဆရာဦးလေးငယ် မအိပ်သေးဘူးလား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက လုချန်၏ အခန်းထဲတွင် မီးလင်းနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့သုံးယောက် အခန်းရှေ့သို့ ရောက်သွားကြသည်။ တံခါးခေါက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် အထဲမှ အမျိုးသမီး အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူတို့သုံးယောက်လုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စတုတ္ထဆရာဦးလေးငယ်... ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုလုပ်ရက်ရတာလဲ။ ရှင်က ကျွန်မတို့ကို အကုန်လုံးပြောင်အောင် ခွာဖို့ချည်းပဲ သိတာကိုး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ပါ့... ကျွန်မတို့မှာ အကုန်လုံး ပြောင်ကုန်ပြီ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save