Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၂) တကယ့်ကို အထင်လွဲမှုကြီးပါလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အိမ်အပြင်ဘက်မှ လူသုံးယောက်က အထဲမှထွက်ပေါ်လာသော စကားသံများကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ စားတယ်... ငါ စားတယ်ဟေ့... ငါ စားရမယ့် အလှည့်ပဲ။ တစ်ညလုံးစောင့်ပြီးမှ ဆရာဦးလေးငယ်ဆီကနေ နောက်ဆုံးတော့ စားရပြီ...”</p> <p style="text-align:justify">ဟွာစစ်ဝေ့၏ အသံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအသံက ယွီလီချင်း၏ ရင်ကို ချက်ချင်း ဆစ်ခနဲ ဖြစ်သွားစေသည်။ သူမကိုယ်တိုင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို မကြုံဖူးသေးသော်လည်း သူမ၏ အသက်အရွယ်နှင့်ဆိုလျှင် နားမလည်ဘဲတော့ မနေနိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက ဂိုဏ်းချုပ်ကို မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဂိုဏ်းချုပ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသတရားများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ချင်းလွမ်တောင်မှာ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး။ တကယ်ကို ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေတာပဲ...”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်းက အံ့ဩတကြီးဖြင့် တမင်သက်သက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးကျန်း... ရှင် ဘာသဘောနဲ့ ပြောတာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify">အထဲမှ အသံများက နားထောင်ရတာ အနေရခက်ပြီး ရှက်စရာကောင်းနေသော်လည်း ယွီလီချင်းက သခင်လေးကျန်းကို ပြန်လည်အပြစ်တင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါက တခြားရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး လီချင်းရယ်... အထင်မလွဲပါနဲ့။ ငါက လူတစ်စုအကြောင်း ပြောနေတာပါ...”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်း၏ အကြည့်များက ယွီလီချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရိုင်းစိုင်းစွာ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက စိတ်ထဲမှနေ၍ အဆက်မပြတ် လှောင်ပြောင်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ဒါက ချင်းလွမ်တောင်တဲ့လား။ အပြင်လောကမှာတော့ အရမ်းကို သန့်စင်မွန်မြတ်ပြီး အမျိုးသားတွေ တောင်ပေါ်တက်ခွင့်မရှိဘူးလို့တောင် သတင်းကြီးနေတာ။ အခုတော့ ဒီအသံတွေကို နားထောင်ကြည့်ရုံနဲ့တင် သူတို့ အထဲမှာ တော်တော်လေး အလုပ်ဖြစ်နေကြတယ်ဆိုတာ သိသာတယ်။ ကြည့်ရတာ ယွီလီချင်းကလည်း အပြင်ပန်းက ကြည့်ရသလောက် သန့်စင်မွန်မြတ်ပုံ မရပါဘူးလေ...’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်က အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါ သူ့ကို သွားသတ်ပစ်မယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာ... ခဏနေပါဦး။ ဒါက အထင်လွဲတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ...”</p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက ကမန်းကတန်း ရှေ့တိုးကာ တားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဖယ်စမ်း...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခန်းထဲတွင်တော့ လူလေးယောက်လုံးက မာကျောက်စားပွဲပေါ်တွင်သာ အာရုံအပြည့်အဝ ရောက်နေကြပြီး တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လူသုံးယောက် ရပ်နေသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိကြပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော သစ်ပင်မိစ္ဆာက ချဉ်းကပ်လာသော ပြင်းထန်သည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ရုတ်တရက် အာရုံခံမိလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ဒုက္ခပဲ...’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အလောတကြီးဖြင့် ၎င်းက မိုးမခကိုင်းတစ်ကိုင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ သတိပေးသည့်အနေဖြင့် လုချန်၏ ခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးဆွလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အား... နာလိုက်တာ...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသော ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်အတွက်မူ ယမ်းအိုးကို လုံးဝ မီးရှို့လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လီချင်း... ဖယ်စမ်း...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မွန်းကျပ်ဖွယ်ကောင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ ချက်ချင်း စုစည်းသွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် သူမရှေ့ရှိ တံခါးချပ်ကြီးမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်သူလဲ...”</p> <p style="text-align:justify">ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မာကျောက်ကစားနေသော လူလေးယောက်လုံး လန့်ဖြန့်သွားကြသည်။ ဟွာစစ်ဝေ့က စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တံခါးပေါက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဂိုဏ်း... ဂိုဏ်းချုပ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မူလက ဒေါသထွက်နေသော ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ လုချန်ကို သတ်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း တံခါးချပ်ကြီး ကွဲအက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူမ မှင်တက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ စိတ်ကူးယဉ်ထားသော ရှက်ဖွယ်ကောင်းသည့် မြင်ကွင်းက ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ ထိုအစား စားပွဲတစ်လုံးတွင် လူလေးယောက် ထိုင်ကာ တစ်ခုခုကို အဆက်မပြတ် ကိုင်တွယ်လှုပ်ရှားနေကြသည်ကိုသာ သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါက...”</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ အရေးအကြောင်းများရှိသော မျက်နှာကြီးမှာ နီရဲသွားပြီး ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းမှာလည်း စောစောက စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှ လွတ်ကင်းသွားကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်းကတော့ လုချန်ကို ဇဝေဇဝါ မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ဒီလူငယ်က ချင်းလွမ်တောင်ရဲ့ စတုတ္ထအကြီးအကဲ ဟုတ်လို့လား။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ငယ်ရွယ်နေရတာလဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာအစ်မကြီး... ဒါက ဘာသဘောလဲ...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီး တံခါးကို ဖြိုချတာက တစ်ပိုင်း၊ သူက အခုလေးတင် အကွက်ကောင်း တစ်ခု ရထားတာလေ။ အခုတော့ တံခါးချပ်ကြီး လွင့်စင်လာမှုကြောင့် သူ၏ အကွက်များပါ မတော်တဆ ပြန့်ကျဲကုန်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify">ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်က လုချန်ကို ဘယ်လို ပြန်ဖြေရမှန်းမသိသဖြင့် သူမ၏ ရှက်ရွံ့မှုကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် မေးခွန်းတစ်ခုဖြင့်သာ တန်ပြန်တိုက်စစ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မာကျောက် ကစားနေတာလေ ဂိုဏ်းချုပ်... ဒါက စတုတ္ထဆရာဦးလေးငယ် ခုနလေးတင် သင်ပေးထားတဲ့ ကစားနည်းပါ။ တကယ်ပျော်စရာကောင်းတယ်။ ‘စား’ လို့လည်း ရတယ်၊ ‘ဖုန်’ လို့လည်း ရတယ်၊ ‘ကိုယ်တိုင်နှိုက်’ ပြီး နိုင်လို့လည်း ရတယ်။ ကိုယ်တိုင်နှိုက်ပြီး နိုင်ရတာက အခက်ဆုံးပဲ...”</p> <p style="text-align:justify">ဟွာစစ်ဝေ့က အကွက်တစ်ကွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ဂိုဏ်းချုပ်အား ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွာစစ်ဝေ့၏ စကားကြောင့် တံခါးပေါက်ရှိ လူသုံးယောက်မှာ စောစောက သူတို့ကြားခဲ့ရသော အသံများက ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကံကောင်းစွာဖြင့် ယွီလီချင်းက အကင်းပါးလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဦးလေးငယ်လု... စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ဆရာက စိတ်လောသွားလို့ပါ။ ဆရာဦးလေးငယ်ကို ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖော်စပ်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းချင်လို့ပါ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက ဝင်ရောက်ရှင်းပြပေးလိုက်သဖြင့် ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်မှာလည်း မျက်နှာပန်းလှသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆေးဖော်စပ်မယ်... အခုချက်ချင်းလား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ပါတယ်... မဟုတ်ရင် ကျွန်မက စောစောက ဘာလို့ ဒီလောက် အလောတကြီး လုပ်ခဲ့ပါ့မလဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီလေ...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဟွာစစ်ဝေ့နှင့် အခြားမိန်းကလေးများကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကြည့်ရတာ ဒီနေ့တော့ မင်းတို့သုံးယောက် အရှုံးပေါ်တာကို ပြန်ဆယ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရတော့ဘူးထင်တယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟွန့်... မနက်ဖြန် ဆက်ကစားမယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွာစစ်ဝေ့နှင့် အခြားမိန်းကလေးနှစ်ဦးက နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားကြသည်။ လုချန်လည်း လူသုံးယောက်နှင့်အတူ ဆေးဖော်စပ်ရေး အခန်းဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟေ့ကောင်... မင်းက ချင်းလွမ်တောင်ရဲ့ စတုတ္ထအကြီးအကဲလား...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သခင်လေးကျန်းကို ဖြတ်ကျော်သွားချိန်တွင် သခင်လေးကျန်းက လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် သခင်လေးကျန်းက ချင်းလွမ်တောင်၏ စတုတ္ထအကြီးအကဲမှာ လူငယ်တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရန်စချင်စိတ်များ ချက်ချင်း ပေါက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းကရော ဘယ်သူလဲ...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ့ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူက သခင်လေးကျန်းပါ။ ဆရာက ဆေးဖော်စပ်ဖို့ သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်ထားတာ။ သူက ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် မှော်ဆေးပညာရှင်လေ...”</p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် မှော်ဆေးပညာရှင်’ ဆိုသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သခင်လေးကျန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မာနတရားများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဪ... ကောင်းပြီလေ...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာအစ်မကြီး... ဆေးဖော်စပ်ဖို့ တခြားသူကို ဘာလို့ ဖိတ်ရတာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို ပြောလိုက်ရင် ရနေတာပဲဟာကို...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း...”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်းက မယုံကြည်နိုင်သည့် လေသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါ ဖော်စပ်ရမှာက သွေးမျိုးဆက်ဆေးလုံးကွ... အဲဒါကို မင်း ဖော်စပ်နိုင်လို့လား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက ဘာကြီးလဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက သွေးမျိုးဆက်ဆေးလုံး အကြောင်းတောင် မကြားဖူးဘဲနဲ့ ဆေးဖော်စပ်တတ်တယ်လို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ချီး... ငါ မကြားဖူးတာနဲ့ပဲ မဖော်စပ်နိုင်ဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။ မင်းကျတော့ရော... မင်း ကြားဖူးတယ်ဆိုတော့ မင်း ဖော်စပ်နိုင်လို့လား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ မေးခွန်းကြောင့် သခင်လေးကျန်း ချက်ချင်း မှင်တက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေါ့... ငါ ဖော်စပ်နိုင်တာပေါ့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါဆို ဆေးလုံးက ဘယ်မှာလဲ။ မင်း ဖော်စပ်နိုင်တယ်ဆိုရင် ပြီးသွားတဲ့ ဆေးလုံးကို ထုတ်ပြလေ။ ငါ ကြည့်ရအောင်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားက သခင်လေးကျန်း၏ အနာကို ကွက်တိသွားထိလေသည်။ သူက ခုနလေးတင် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် ကျရှုံးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်း နှုတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုချန်က ရွံရှာဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းလို ကြွားလုံးထုတ်တဲ့ ကောင်တွေကို ငါ အမုန်းဆုံးပဲ။ တကယ် အရည်အချင်းမရှိရင် ဒီမှာ လာပြီး ပါးစပ်ဖွာမနေနဲ့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်း အောင်မြင်မှုမရခဲ့မှန်း သူ သဘာဝကျကျ သိနေသည်။ မဟုတ်လျှင် ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီလောက် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီး သူ့ဆီ လာရှာမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စတုတ္ထဆရာဦးလေးငယ်... သွေးမျိုးဆက်ဆေးလုံးက ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးလေ။ ရှင် ဖော်စပ်နိုင်ပါ့မလား...”</p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက လုချန်အနားသို့ လျှောက်လာပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရတယ်။ ဆေးဖော်မြူလာကို ပြကြည့်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီမှာပါ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဆေးဖော်မြူလာကို ယူကာ နှစ်ခေါက်ခန့် ဖတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သွေးမျိုးဆက်ဆေးလုံးက ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ ဖော်စပ်ရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်က အတော်လေး ရိုးရှင်းလှသည်။ ၎င်း၏ အဓိက အာနိသင်က စားသုံးသူ၏ သွေးမျိုးဆက်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးရန်ဖြစ်သည်။ အသုံးပြုထားသော ပါဝင်ပစ္စည်း အများစုမှာ သွေးမျိုးဆက်စွမ်းအားကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သည့် အရာများဖြစ်ပြီး လိုအပ်သည်မှာ သန့်စင်ပြီး ဆေးလုံးအဖြစ် စုစည်းပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။ အလွန် လွယ်ကူလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော် လုပ်နိုင်တယ်။ သွားကြစို့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာစဉ် သခင်လေးကျန်းက လုချန်၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှုန်ကုပ်နေသော်လည်း လောလောဆယ်တွင် လုချန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် နည်းလမ်းကောင်း မရှိသေးပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး လုချန်အား လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းက ဆေးတစ်လုံးကို နာရီဝက်အတွင်း ဖော်စပ်နိုင်တယ်လို့ လီချင်း ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူ လျှောက်ပြောတာတွေကို နားမထောင်ပါနဲ့ဗျာ...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လက်ယမ်းပြကာ ထိရောက်စွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟွန့်... ငါ သိသားပဲ...”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်းက ‘ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ’ ဆိုသော မျက်နှာထားမျိုး လုပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဦးလေးငယ်လု... ရှင် ဆေးလုံးကို နာရီဝက်အတွင်း ဖော်စပ်နိုင်တာကို အဲဒီနေ့က ကျွန်မ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့ရတာပဲလေ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လီချင်း... မင်း အလိမ်ခံလိုက်ရတာ နေမှာပါ။ နာရီဝက်အတွင်း ဆေးဖော်စပ်တယ်ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒီလောကမှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို သိနိုင်ပေမယ့် စိတ်နှလုံးကိုတော့ သိဖို့ခက်တယ်။ မင်းရဲ့ ဒီဆရာဦးလေးငယ်က တမင်တကာ ကြွားလုံးထုတ်ပြီး မကောင်းတဲ့ အကြံအစည် တစ်ခုခုများ ကြံစည်နေတာလား ဘယ်သူသိမှာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်းက သရော်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ် မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာသော်လည်း သူမက နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ လုချန် သွေးမျိုးဆက်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်မလား၊ မနိုင်ဘူးလား ဆိုသည်ကို သူမ အာမမခံနိုင်သေးပေ။ အကယ်၍ သူ မဖော်စပ်နိုင်ပါက သခင်လေးကျန်းအပေါ်တွင်သာ မျှော်လင့်ချက်ထားရဦးမည်ဖြစ်ရာ လောလောဆယ် သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မပေးရဲသေးပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးကျန်း... ရှင့်စကားတွေက နည်းနည်း လွန်ကဲနေပြီ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါက လွန်ကဲတယ် ဟုတ်လား... ဒါဆို လီချင်း... သူက ဆေးတစ်လုံးကို နာရီဝက်အတွင်း အောင်မြင်အောင် ဖော်စပ်နိုင်တာကို မင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့ရတယ်ဆိုပြီး အခုကျတော့ သူက ဘာလို့ ဝန်မခံရဲရတာလဲဆိုတာကို မင်း ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါက ‘ဝန်မခံရဲတာ’ မဟုတ်ဘူး။ ငါက ငြင်းနေတာပါကွာ... ဟုတ်ပြီလား”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်း ခေါင်းထဲမှာ တစ်ခုခုများ မှားနေလား။ နာရီဝက်အတွင်း ဆေးဖော်စပ်နိုင်တာကိုများ ငါက ကြွားလုံးထုတ်နေစရာ လိုလို့လား။ အဲဒီလောက် ကြာတဲ့ အချိန်ပမာဏကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် ဂုဏ်ယူနေနိုင်မှာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save