Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၃) ဆေးလုံး တစ်ထောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နာရီဝက် ဟုတ်လား... အဲဒီလောက် ကြာတယ်လား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ စကားကြောင့် ကျန်သုံးယောက်မှာ မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော် ဆေးဖော်ရင် အလွန်ဆုံးမှ မိနစ်နှစ်ဆယ်ပဲ။ အို... ခင်ဗျားတို့က မိနစ်နှစ်ဆယ်ဆိုတာ ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ သဘောမပေါက်လောက်ဘူး။ အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာလောက် အချိန်ပေါ့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကြောင့် သူတို့အားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သခင်လေးကျန်းက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟား ဟား... ရယ်ရလွန်းလို့ သေတော့မယ်... မင်းက မျက်နှာလေး တစ်ချက်မပူဘဲနဲ့ ကြွားလုံးထုတ်နေတာပဲ။ အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်အတွင်း ဆေးလုံးဖော်စပ်တယ် ဟုတ်လား။ ကြယ်ကိုးပွင့်အဆင့် မဟာဆရာသခင်ကြီးတောင် အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ပါဘူးကွာ။ မင်းလုပ်နိုင်တယ်ဆိုတော့... လေတိုက်လို့ မင်းရဲ့ခါး ကျိုးမသွားအောင် သတိထားဦး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်က သခင်လေးကျန်း၏ လေသံကို သဘောမကျသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း လုချန်၏ စကားကို မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေမိသည်။ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် ကျင့်ကြံလာခဲ့သည့်တိုင်အောင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုမျှမြန်ဆန်စွာ ဆေးဖော်စပ်နိုင်သည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာလဲ... မင်းက ငါ့ကို မယုံဘူးလား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းကို ယုံရမယ် ဟုတ်လား... ကဲ ပြောစမ်းပါဦး... မင်းက အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်စာ အချိန်အတွင်း ဆေးဖော်စပ်နိုင်တယ်ဆိုရင် တစ်ရက်ကို ဘယ်လောက်တောင် ဖော်စပ်နိုင်လို့လဲ...”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်းက လိမ်ညာမှုကို ဖော်ထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ပိုပိုသာသာ ဟန်ပန်ဖြင့် ဗိုက်ကိုနှိပ်ကာ ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ အရမ်းကြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းဖိအားပေးပြီး မလုပ်ပါဘူး... တစ်ထောင်လောက်ပဲ...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အမြန်တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးအချို့ကိုလည်း ဖော်စပ်ထားသေးသော်လည်း ထည့်ပြောဖို့ပင် အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တစ်ထောင်... တစ်ထောင်တဲ့... မင်းတော့ ငါ့ကို ရယ်သေအောင် လုပ်နေပြီ...”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်းက ပို၍ပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင်ပင် လုချန်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဇယ်ထျန်းဆေးလုံးကို သူ ဖော်စပ်ခဲ့သည်ဟု ပြောစဉ်ကတည်းက လုံလောက်အောင် ကြွားလုံးထုတ်နေပြီဟု သူမ ထင်ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ ဒါက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဒီလူ့မှာ စိတ်ထားကောင်းကောင်း ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ သူ၏ စိတ်ကတော့ ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သေချာလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားစဉ် အားရပါးရ ရယ်မောပြီးနောက် သခင်လေးကျန်းက နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဆေးလုံး တစ်ထောင်... အဲဒီအရေအတွက်က ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုတာကိုရော မင်း သဘောပေါက်ရဲ့လား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေါ့...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါ ခုနလေးတင် မင်းကို ပြောလိုက်တယ်လေ... တစ်ရက်ကို တစ်ထောင်လို့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ပေါက်ကရတွေ... မင်းက အခုလေးတင် ဖော်စပ်ထားတာလို့ ပြောတယ်မလား။ ဒါဆိုလည်း ထုတ်ပြလေ။ ဆေးလုံး တစ်ထောင်တဲ့လား။ မင်း တစ်သက်လုံး ဖော်စပ်ရင်တောင် အဲဒီလောက် အရေအတွက်ကို ရမှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက နောက်ဆုံးစကားကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆေးလုံး တစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ နက္ခတ္တဗေဒဆိုင်ရာ ကိန်းဂဏန်းကြီး တစ်ခုဖြစ်သည်။ မှော်ဆေးပညာရှင် အသင်းကြီးကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအရေအတွက်ကို စုဆောင်းရန်အတွက် တစ်ရက်နီးပါး အချိန်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော မှော်ဆေးပညာရှင်များစွာက သူတို့၏ သိုလှောင်မှုများကို အကုန်ထုတ်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မည်သည့်ကြယ်အဆင့်ရှိ ဆေးလုံးမဆို ဖော်စပ်ရာတွင် ဆယ်နာရီကျော် အချိန်ယူရသည်လေ။ မှော်ဆေးပညာရှင် တစ်ယောက်က မရပ်မနား ဖော်စပ်ပြီး အောင်မြင်နိုင်စွမ်း ရာခိုင်နှုန်းပြည့်နှင့် တစ်ဖိုလျှင် ဆေးလုံး သုံးလေးလုံး ထွက်မည်ဆိုလျှင်တောင်မှ တစ်နှစ်တိတိ အချိန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ဘယ်သူကများ တစ်နှစ်လုံးလုံး အစားမစား၊ အိပ်မအိပ်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အဲဒီမတိုင်ခင်ကတည်းက ပြိုလဲသွားမှာပဲလေ။ ပြီးတော့ ရာခိုင်နှုန်းပြည့် အောင်မြင်နိုင်စွမ်း ဟုတ်လား။ ကြယ်ကိုးပွင့်အဆင့် မဟာဆရာသခင်ကြီးတောင် အဲဒီလို မပြောရဲပါဘူးလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ အခုချက်ချင်းတော့ ထုတ်မပြနိုင်ဘူး...” လုချန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ငါ ယူမလာခဲ့လို့လေ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟွန့်...”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်းက သူ အနိုင်ရသွားသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ထုတ်မပြနိုင်တာလား... ဒါမှမဟုတ် မရှိတာလား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ထုတ်မပြနိုင်တာပါဆို... ဆေးလုံး တစ်ထောင်လောက်ကို ငါ့ဆီမှာ ဘယ်လိုလုပ် မရှိဘဲ နေမှာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီ... ဆက်ပြီး လိမ်နေလိုက်ဦး။ ငါ ကျန်းထျန်းယိ ကတိပေးတယ်။ မင်းသာ ဆေးလုံး တစ်ထောင်ကို ထုတ်ပြနိုင်ရင် ဒီဆေးမီးဖိုက မင်းဟာပဲ။ တကယ်လို့ မထုတ်ပြနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ မင်း ငါတို့အားလုံးကို ရှင်းပြရမယ်။ အဲဒီဆေးလုံးတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ပြော... သွားယူဖို့ မင်းကို အချိန်ပေးမယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက လက်တစ်ချက် ယမ်းလိုက်ရာ မီတာဝက်ခန့် မြင့်သော ကြေးဝါဆေးမီးဖိုကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ‘ဒုတ်’ ခနဲ ကျသွားလေသည်။ ခြေတံသုံးချောင်းပါရှိပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးလှသော အကွက်အဆင်များ ထွင်းထုထားရာ သေးငယ်သော အစီအရင်များအဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူ၏ အဆင့်သုံး ဆေးမီးဖိုက ကြယ်ခုနစ်ပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်ရာတွင် ရုန်းကန်ရမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်ပိုကြာစေမည်ဟု သူ စိတ်ပူနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုတော့ ဒီနေရာတွင် အဆင့်ငါး ဆေးမီးဖိုတစ်ခု ရှိနေလေပြီ။ ဒါက သူ အလိုအပ်ဆုံးအချိန်မှာ ရောက်လာတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုပဲလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တကယ်ပြောတာလား... ငါသာ ဆေးလုံး တစ်ထောင်ကို ထုတ်ပြနိုင်ရင် ဒီဆေးမီးဖိုက ငါ့ဟာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လုံးဝ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း မထုတ်ပြနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ မင်းက ဘယ်လို လူလိမ်လူညာလဲဆိုတာကို ငါတို့ ဖော်ထုတ်ပြမယ်။ ပြီးတော့ စီနီယာကြီးနဲ့ လီချင်းလည်း မင်းရဲ့ မျက်နှာစစ်ကို မြင်သွားကြလိမ့်မယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သဘောတူတယ်...” လုချန်က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း သွားရမယ့်နေရာကို သွားယူ... ငါ စောင့်နေမယ်...”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်းက လက်ပိုက်လိုက်ပြီး ပြက်လုံးတစ်ခုကို စောင့်ကြည့်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သွားစရာ မလိုပါဘူး... ဆေးလုံးတွေက ဆေးဖော်စပ်ရေး အခန်းထဲမှာပဲ ရှိတယ်။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းတွေ ပျောက်ဆုံးသွားလို့ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို သုံးလို့ မရတော့ဘူးလေ...”</p> <p style="text-align:justify">ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် လုချန်က ဆေးဖော်စပ်ရေး အခန်းဘက်သို့ ပြေးသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤပြဇာတ်က နည်းလမ်းတစ်မျိုးတည်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်သွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လီချင်း... နင်က သခင်လေးကျန်းနဲ့ ရင်းနှီးတယ်မလား။ ခဏနေရင် ဆရာဦးလေးငယ်ကို အရမ်းကြီး အရေးမယူဖို့ သူ့ကို ဖျောင်းဖျပေးလိုက်ဦး။ သူ့မှာ ဘယ်လိုအားနည်းချက်တွေပဲ ရှိနေပါစေ... နင့်ရဲ့ ဆရာဦးလေးငယ်က ငါတို့အပေါ်မှာ ကျေးဇူးရှိခဲ့ဖူးတယ်လေ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာ... အဲဒီလို လုပ်စရာ လိုမယ်မထင်ပါဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟင်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဂိုဏ်းချုပ်က ဘာမှဆက်မပြောရသေးမီမှာပင် ပြင်းထန်လှသော ဆေးရနံ့တစ်ခုက သူမကို လာမှန်လေသည်။ ထိုအနံ့နောက်သို့ လိုက်သွားပြီးနောက် သူမ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆေးဖော်စပ်ရေး အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ပြီးပြည့်စုံစွာ ဝိုင်းစက်နေသော ဆေးလုံးများက မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး အချို့မှာ စင်္ကြံလမ်းပေါ်သို့ပင် လိမ့်ကျလာကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထူထပ်သော ဆေးလုံးပုံကြီးတစ်ခု... ဆေးလုံးတောင်ပို့လေးတစ်ခုပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါတွေ... ဒါတွေအားလုံးက ဆေးလုံးတွေလား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် သူမ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ ၎င်းတို့က ဆေးလုံးများသာဆိုလျှင် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်တင် အလုံးရေ နှစ်ထောင်လောက်တော့ သေချာပေါက် ရှိရမည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆေးလုံး နှစ်ထောင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ အားနာဟန်ဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော် လက်စွပ်ထဲမှာ သိမ်းလို့မရတော့ ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်တာ။ ဒီနေ့ ဟွာစစ်ဝေ့ ရောက်လာတော့ အလောတကြီး ထွက်လာလိုက်ရလို့ မရှင်းလင်းရသေးဘူး။ ရှုပ်ပွနေတာအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဂိုဏ်းချုပ်သာမက ယွီလီချင်းကိုယ်တိုင်ပင် ဆေးလုံးတောင်ပို့လေးကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ အမြန်နှုန်းက မြန်ဆန်ကြောင်း သူမ သိထားသော်လည်း ဤမျှလောက် မြန်လိမ့်မည်ဟုတော့ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ စတင်ဆေးဖော်စပ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ရက်သာ ရှိသေးသည်။ နာရီသုံးဆယ်ပင် မပြည့်သေးပေ။ ထိုအချိန်များအတွင်း သူက မာကျောက်ကစားရန် အချိန်အတော်များများ ဖြုန်းတီးခဲ့သေးပြီး ဟွာစစ်ဝေ့၏ အပြောအရဆိုလျှင် သူတို့က ညသန်းခေါင်ကျော်သည်အထိ မအိပ်ဘဲ နေခဲ့ကြသေးသည်။ လက်တွေ့ ဆေးဖော်စပ်သည့် အချိန်မှာ ဆယ်နာရီခန့်သာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဲဒီအချိန်လေးအတွင်းမှာ သူက ဒါတွေအကုန်လုံးကို လုပ်ခဲ့တာလား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်းက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က တစ်သက်လုံး ဆေးဖော်စပ်ရင်တောင် ဆေးလုံး တစ်ထောင် မရနိုင်ဘူးဟု သူ ကျိန်တွယ်ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ နေရာတစ်နေရာတည်းတွင် ဤမျှများပြားလှသော ဆေးလုံးများကို သူကိုယ်တိုင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ... ဆေးလုံးတောင်ပို့ကြီး တစ်ခုပါလား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သခင်လေးကျန်းဆီသို့ ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် သွားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါတို့ရဲ့ လောင်းကြေးက အတည်ပဲမလား။ ဒီဆေးမီးဖိုက အခု ငါ့ဟာ ဖြစ်သွားပြီနော်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ကြေးဝါဆေးမီးဖိုကို မတင်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မထိနဲ့...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ လက်များက ကြေးဝါဆေးမီးဖိုအနီးသို့ ရောက်သွားချိန်လေးမှာပင် သခင်လေးကျန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများက သူ့ထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လုချန်ကို ဝင်တိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင့်ကြံခြင်း မရှိတော့သော လုချန်အနေဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မည်မျှပင် တိုးတက်လာခဲ့စေကာမူ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ချီကိုတော့ ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။ သူက မြေပြင်တစ်လျှောက် လိမ့်ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျန်းထျန်းယိ... ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ...”</p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save