Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၄) နောက်ထပ် လောင်းကြေးတစ်ခု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဘေးဘက်သို့ လိမ့်ထွက်သွားပြီး ထိုခွေးကောင်ကို စိတ်ထဲမှနေ၍ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ဆေးမီးဖိုကို ဘယ်သူက ထိခိုင်းလို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်း၏ မျက်လုံးများက စူးရှနေပြီး လုချန်ကို ကြမ်းတမ်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးကျန်း... ဒါက ရှင်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆရာဦးလေးငယ်တို့ အခုလေးတင် လောင်းထားတဲ့ လောင်းကြေးလေ။ ရှင်က အခု စကားကို ပြန်ရုတ်သိမ်းချင်နေတာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း လုချန်၏ အနားသို့ လျှပ်တစ်ပြက် ရောက်လာကာ သူ့ကို တွဲထူပေးလိုက်ပြီး သခင်လေးကျန်းအား ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးကျန်း... မင်းလုပ်ရပ်က နည်းနည်း လွန်ကဲမနေဘူးလား။ မင်းက ငါတို့ ချင်းလွမ်တောင်ကို အရေးမလုပ်တာများလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားပြီးမှ စကားဆိုလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာ... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ ချင်းလွမ်တောင်ကို လေးစားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီအချက်ကို အသုံးချပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖိနှိပ်အနိုင်ကျင့်မယ် ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးမီးဖိုကို လိမ်ယူဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ မှော်ဆေးပညာရှင် အသင်းကြီးကလည်း အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်ခံမယ့်သူတွေ မဟုတ်ဘူးဗျ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးကျန်း... အနိုင်ကျင့်တယ်ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဆရာဦးလေးငယ်နဲ့ လောင်းကြေးကို စပြီး အဆိုပြုခဲ့တာက ရှင်လေ။ အခုကျတော့ ရှင်ကပဲ ကတိဖျက်နေတာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လီချင်း... မင်း အထင်လွဲနေပြီ ထင်တယ်။ ငါ ပြောနေတာက သူ နာရီဝက်အတွင်း ဆေးဖော်စပ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ကြွားလုံးထုတ်မှုကို ပြောနေတာ။ အခု သူက ဒီဆေးလုံးတွေကို ထုတ်ပြနိုင်ပေမယ့် ဒီဆေးတွေကို သူကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ခဲ့တာဆိုတာကို ဘယ်လို သက်သေပြနိုင်မှာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားလေသည်။ ဒီသခင်လေးကျန်းက ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မဲ့သလဲဆိုတာကို သူမ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ဆွဲလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ လုချန် ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူမကို ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး သခင်လေးကျန်းအား ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီလေ... မင်းက ငါ့ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ အမြန်နှုန်းကို သံသယဝင်နေမှတော့ ဒီတစ်ခေါက် သေသေချာချာ လောင်းကြေးထပ်ကြတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရယ်စရာပဲ... မင်းက ဘာထပ်လောင်းချင်သေးလို့လဲ။ အဆင့်မြင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထပ်ဖော်စပ်ပြမယ်လို့ လောင်းပြီးရင် မင်းဆီမှာ အသင့်ရှိနေတဲ့ ဟာကိုပဲ အရေအတွက် ပြည့်အောင် ပြန်ထုတ်ပြမလို့လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းရှေ့မှာတင် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ငါကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ပြမယ်လို့ လောင်းမယ်။ အကယ်၍ နာရီဝက်အတွင်း ဆေးလုံးမထွက်လာဘူးဆိုရင် မင်းအတွက် ငါ့လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ချိုးပေးမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမဲ့ ဆေးလုံးကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းက ကြိုဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးကို ဆေးမီးဖိုထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားမလား ဘယ်သူက သိမှာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းရှုံးသွားရင်ရော”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ့ကို မေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လုချန်က တည်းခိုခန်း၏ မျက်နှာပြင်ကို ခေါ်ထုတ်ကာ လောင်းကစား စာချုပ်တစ်ခုကို ဝယ်ယူပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါသာ ရှုံးရင် ဒီဆေးမီးဖိုက မင်းဟာပဲ။ ပြီးတော့ ငါ့လက်နှစ်ဖက်လုံးကိုပါ ချိုးပေးမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်း၏ စကားသံဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုချန်က သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အပိုဆောင်း ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ လောင်းကြေးက အသက်ဝင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုနည်းတူစွာပင် လုချန်၏ လက်မောင်းကို လက်တစ်ဖက်က ဆုပ်ကိုင်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စိတ်မပူပါနဲ့ စီနီယာအစ်မကြီး... သူ သေချာပေါက် ရှုံးမှာပါ။ ဒီဆေးလုံးတွေက ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်း ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားခဲ့တာပါ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ပြီး ယွီလီချင်းအား တောင်ပို့လို ဖြစ်နေသော ဆေးလုံးများကို ကူညီသိမ်းဆည်းပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ခဏအကြာတွင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက ဆေးလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ကိုင်ထားချိန်တွင် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများက အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။ ဤအရာက အလွန်တန်ဖိုးကြီးလွန်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဦးလေးငယ်... အားလုံး သိမ်းပြီးပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify">သူမက လက်စွပ်ကို လုချန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အစ်မတို့ပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ” လုချန်က ငြင်းဆန်သည့်အနေဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ကို ဆေးဖော်စပ်ဖို့ အကူအညီတောင်းထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဆေးမီးဖိုကို အစ်မတို့ကပဲ ပံ့ပိုးပေးထားတာဆိုတော့ ဒါတွေက သဘာဝကျကျပဲ အစ်မတို့ ပိုင်ဆိုင်တာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရှင်... ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်းအဖိုးတန်လွန်းတယ်လေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါက ဘာတွေများ အဖိုးတန်နေလို့လဲ။ ယူသာယူထားလိုက်ပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ သဘောထား တောင်းခံလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နင့်ရဲ့ စတုတ္ထဆရာဦးလေးငယ် စကားကို နားထောင်ပြီး ယူထားလိုက်ပါ။ အဲဒါတွေကို ဆေးခန်းမဆောင်ထဲမှာ သိမ်းထားလိုက်။ မနက်ဖြန်ကျရင် လူတိုင်းကို ဆေးလုံးတစ်လုံးစီ ဝေပေးလိုက်။ ဒါတွေက အပြင်ထွက်တဲ့အခါ အသက်ကယ်နိုင်တဲ့ အရာတွေပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ကဲ့ပါ”</p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး လုချန်အား ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“စတုတ္ထဆရာဦးလေးငယ်... ဂျူနီယာညီမလေးတွေ ကိုယ်စား ကြီးမားလှတဲ့ ဒီကျေးဇူးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရန် တောင်အောက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဆင်းခဲ့ဖူးသဖြင့် ဆေးလုံးများ၏ အရေးကြီးပုံကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းတို့က တကယ့်ကို အသက်တစ်ချောင်းနှင့် တန်လေသည်။ ဤဆေးလုံးများ ရှိနေခြင်းဖြင့် သူမ၏ ဂျူနီယာညီမလေးများ လေ့ကျင့်ရေးထွက်ချိန်တွင် သေဆုံးဒဏ်ရာရမှုနှုန်းက များစွာ လျော့ကျသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စကားမရှည်နဲ့တော့... ဆေးဖော်စပ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်းက အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာလဲ... မင်းလက်ကို ချိုးဖို့ အရမ်းလောနေပြီလား။ မင်းဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဆေးဖော်စပ်ရေး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး သခင်လေးကျန်းအား မည်သည့်ဆေးလုံးကို လိုချင်သနည်းဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သွေးမျိုးဆက်ဆေးလုံး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မရဘူး”</p> <p style="text-align:justify">လုချန် စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ယွီလီချင်းက ချက်ချင်း ဝင်ရောက်ငြင်းဆန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးကျန်း... ကျွန်မရဲ့ ဆရာဦးလေးငယ်က ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နေတာ မြင်ခဲ့တာပါ။ အခု ရှင်က ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်ကို တောင်းဆိုနေတယ်။ ရှင့်မှာ အရှက်မရှိဘူးလား။ ရှင်ကိုယ်တိုင်တောင် ဆယ်နာရီကျော် အချိန်ယူတာတောင် မဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုတာကို မမေ့နဲ့ဦး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ သူကိုယ်တိုင် သဘောတူထားတာပဲ... ငါက ကြိုက်တဲ့ဆေးလုံးကို သတ်မှတ်ခွင့်ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ။ အကယ်၍ သူ လက်မခံရဲဘူးဆိုရင်လည်း သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို သူကိုယ်တိုင် ချိုးလိုက်ရုံပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါက လက်မခံရဲဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ သွေးမျိုးဆက်ဆေးလုံးလေးများ... နာရီဝက်ဆိုတာတောင် အချိန်အများကြီး ပိုနေသေးတယ်”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က စိန်ခေါ်မှုအားလုံးကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော သူရဲကောင်းဆန်ဆန် လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာအစ်မယွီ... အဲဒီဆေးဖော်မြူလာကို ကျွန်တော့်ကို ပြန်ထုတ်ပေးပါဦး။ ခုနက ကျွန်တော် အလွတ်မကျက်လိုက်ရလို့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဆေးမီးဖိုရှေ့တွင် ထိုင်ကာ သူ၏ စိတ်ကို စူးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘေးဘက်တွင်တော့ ယွီလီချင်းနှင့် ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်တို့ အတူတကွ ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို... နာရီဝက်အတွင်း တကယ် ဖော်စပ်နိုင်ပါ့မလား...’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ သခင်လေးကျန်းက လက်ပိုက်ကာ သရော်ပြုံး ပြုံးနေလေသည်။ သူက ခုနလေးတင် သွေးမျိုးဆက်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ခဲ့သူဖြစ်ရာ ၎င်း၏ ခက်ခဲမှုကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ အရှောင်ကြဉ်ရဆုံး အရာမှာ စိတ်မရှည်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပါဝင်ပစ္စည်းများ ပေါင်းစပ်ခြင်းနှင့် ဆေးလုံးဖွဲ့စည်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤရိုးရှင်းသော လုပ်ငန်းစဉ်တွင် အလွယ်တကူ အမှားများ အဖြစ်များဆုံးဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်မျှ လစ်ဟင်းသွားသည်နှင့် ဆေးအာနိသင်များ ပဋိပက္ခ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပေါင်းစပ်ခြင်းဆိုသည်မှာ သဘာဝကျကျ ဖြစ်ပေါ်ရမည့် အရာဖြစ်ပြီး ဆင်ခြေပေး၍ရသော ယုတ္တိတန်မှုမျိုး မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘နာရီဝက် ဟုတ်လား... မင်း အိပ်မက်မက်နေတာလား’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ထိုနေရာတွင် ထိုင်ကာ ဆေးဖော်မြူလာကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်မှတ်ရှုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဆေးမီးဖိုကို ပုတ်ကာ ပါဝင်ပစ္စည်းများ အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟက်... အကြပ်ရိုက်သွားပြီလား”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်းက ရွံရှာဟန်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အားလုံးကို တစ်ခါတည်း ပစ်ထည့်လိုက်တာက သူ့အမြန်နှုန်းကို တိုးလာစေမယ်လို့ ထင်နေတာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အကြည့်များတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အရင်က တစ်စုံတစ်ယောက်သည်လည်း လုချန်နှင့် ပတ်သက်၍ ဤကဲ့သို့ပင် ပြောခဲ့ဖူးပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသေအလဲ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသလို အရှက်ကွဲသွားခဲ့ရသည်ကိုတော့ သူ မသိခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ လက်ဖဝါးတွင် မီးတောက်တစ်ခု လောင်ကျွမ်းလာပြီး သူက ဆေးမီးဖိုအောက်တွင် လောင်ကျွမ်းစေရန် ချက်ချင်း ပစ်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မီးတောက်၏ အပူချိန်က မယုံနိုင်လောက်အောင် မြင့်မားနေပြီး အထူးတလည် စုစည်းနေသည်။ မီးတောက် လောင်ကျွမ်းသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သခင်လေးကျန်း၏ လှောင်ပြောင်နေသော မျက်နှာအမူအရာက အေးခဲသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီအပူချိန်က... ဖြစ်နိုင်တာက...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက လုချန်၏ လက်ထဲရှိ မီးတောက်များကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မှတ်ဉာဏ်များကို အဆက်မပြတ် ရှာဖွေနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘မီးမှာ ဓာတ်သုံးပါးရှိတယ်။ သစ်သားထဲက မီး၊ သတ္တုထဲက မီးနဲ့ မြေကြီးထဲက မီး။ အဲဒါက အဆုံးမရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ထာဝရသံသရာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။ ဒီခံစားချက်က... ဒါက အစစ်အမှန် သမာဓိမီးပဲ။ ဒါက အစစ်အမှန် သမာဓိမီးပဲကွ။ မှော်ဆေးပညာရဲ့ ဒဏ္ဍာရီလာ အထွတ်အမြတ် မီးတောက်က ဒီလိုကလေးတစ်ယောက်ဆီမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းပြသော လောဘရမ္မက်များ ပေါ်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်မှာလည်း အစစ်အမှန် သမာဓိမီး၏ အပူချိန်ကြောင့် လန့်ဖြန့်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ဒီလောက်မြင့်မားတဲ့ အပူချိန်... ဒါပေမဲ့ သိထားသမျှ ဆန်းကြယ်မီးတောက် အမျိုးအစားတွေထဲက တစ်ခုမှ မဟုတ်ဘူး။ ဒဏ္ဍာရီလာ အစစ်အမှန် သမာဓိမီးများ ဖြစ်နေမလား...’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မီးတောက် လောင်ကျွမ်းနေစဉ် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အနီရောင် အရိပ်များ ကျရောက်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ အဝတ်အစားထဲမှ ဘူးတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် ဖွင့်ကာ အထဲရှိ အရာကို သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ပေါ်ရှိ မီးတောက်များက တစ်ဖန် ပြန်လည်တောက်လောင်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက ဘာကြီးလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အစစ်အမှန် သမာဓိမီးနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ရတနာတစ်ခုခုများလား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ ပါးစပ်တွင် ရုတ်တရက် တပ်ထားသော အရာက သူတို့သုံးယောက်လုံး၏ စူးစမ်းချင်စိတ်ကို အပြင်းအထန် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ မီးတောက်များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အခိုးအငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟုတ်ပါသည်။ သူက ဆေးလိပ်သောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခိုးအငွေ့များ လွင့်မျောလာစဉ် သူတို့သုံးယောက်လုံးက သူသည် တစ်မူထူးခြားသော နည်းစနစ်တစ်ခုခုကို အသုံးပြုတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေချိန်မှာပင် လုချန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်တွင်ပိုက်ကာ နံရံကို မှီချလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့ အကုန်လုံး ရပ်နေကြတာလဲ။ ထိုင်ကြလေ။ ဒီသွေးမျိုးဆက်ဆေးလုံးက ခဏနေရင် ကျက်တော့မှာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဦးလေးငယ်... ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆေးလိပ်သောက်နေတာလေ။ တစ်လိပ်လောက် လိုချင်လို့လား။ တကယ့် ပစ္စည်းကောင်းနော်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save