Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၆) ကိုယ်ပိုင်အိပ်မက်နောက်ကို ငါ လိုက်တော့မယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘေးနားတွင် အသင့်အနေအထားဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသော ယွီလီချင်းက ကျန်းထျန်းယိကို ထပ်မံရမ်းကားခွင့် ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ သူမက လုချန်၏ရှေ့သို့ လျှပ်တစ်ပြက် ပြေးဝင်သွားကာ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျန်းထျန်းယိ... လူကို အနိုင်မကျင့်လွန်းနဲ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးကျန်း... ချင်းလွမ်တောင်က ရှင် ထင်တိုင်းကျဲလို့ရတဲ့ နေရာများ မှတ်နေသလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ခင်ဗျားတို့ ချင်းလွမ်တောင်က ကျုပ်ကို အကွက်ဆင်တာလေ... ကျုပ်ကို ရှင်းပြချက်ပေးရမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စကားတွေ များနေတာပဲ... လျော်စရာရှိတာသာ လျော်လိုက်စမ်းပါ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူတို့နှစ်ယောက်၏ အနောက်မှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော လောကကြီးထဲမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ရပ်က ကျန်းထျန်းယိအပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံကျဆင်းလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူ စကားပြန်ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လည်ချောင်းထဲမှ အသံတစ်စက်မျှ ထွက်မလာတော့သဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုက သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို ရစ်ပတ်သွားရာ ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားလေ၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်က အလိုအလျောက်ပွင့်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အထဲတွင်ရှိသော ဆေးမီးဖိုက လေထဲတွင် ဝဲပျံလာပြီး လုချန်၏ရှေ့၌ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် သူ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲဟု မေးမြန်းရန် သူ အသည်းအသန် ကြိုးစားပါသော်လည်း မည်သည့်အသံမှ ထွက်ပေါ်မလာချေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ဆီမှ ဆွဲဆုတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းထျန်းယိထံမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဧရာမလူကြီးတစ်ဦးက အတင်းအဓမ္မ ဆွဲခွာပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ သွေးများ နေရာအနှံ့ ပန်းထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဒန်တျန်နေရာမှ အပြာရောင်ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအရာက သူ၏ ဆန်းကြယ်မီးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရေခဲပြာ သန့်စင်မီးတောက်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းထျန်းယိ၏ မျက်လုံးများက သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး နာကျင်မှုကြောင့် တဆတ်ဆတ်တုန်ရီနေကာ လုချန်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မီးတောက်လေးက သူ့ထံမှ ဝဲလွင့်ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မီးတောက်နှင့် သူ့အကြားရှိ ချိတ်ဆက်မှု လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ ပြန်လည်စကားပြောနိုင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း... မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">ဆန်းကြယ်မီးကို လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းက သူ့ကို ရူးသွပ်သွားစေမတတ်ပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လောင်းကြေးကို အကောင်အထည်ဖော်လိုက်တာလေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ချီးပဲ... မင်း ငါ့ကို အကွက်ဆင်တာ”</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းထျန်းယိက ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးကာ တစ်ခုခုထပ်ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ခေါင်းထဲမိုက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းထျန်းယိဖြစ်စေ၊ ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်စေ၊ ယွီလီချင်းဖြစ်စေ... သူတို့ထဲမှ မည်သူကမျှ ဤမြင်ကွင်းမျိုးကို ကြိုတင်မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆန်းကြယ်မီးတောက် လုယူခံလိုက်ရပြီး လက်နှစ်ဖက်စလုံး ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည်လေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စတုတ္ထဂျူနီယာမောင်လေး... အဲဒါ စာချုပ်ရဲ့ စွမ်းအားလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မဟာယာနအဆင့်ကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သော ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးအနေဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများကို အထူးတလည် ထိရှလွယ်သူဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">လုချန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မယုံနိုင်စရာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ဂိုဏ်းချုပ်က ထပ်ပြောစရာစကားရှာမရဘဲ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတစ်ယောက်က ပိုသိလေလေ၊ အချို့သော စွမ်းအားများကို ပိုကြောက်ရွံ့လေလေပင် ဖြစ်သည်။ အာကာသနှင့် အချိန်ကိုပင် ကျော်လွန်ကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းလှပြီး ဝိညာဉ်နှင့် တိုက်ရိုက်ချိတ်ဆက်ထားသော စာချုပ်စွမ်းအားဆိုသည်မှာ သာမန်လူများ ဘယ်သောအခါမျှ အသုံးမပြုနိုင်သည့် အရာမျိုးဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်၌ လုချန်၏ ထူးခြားမှုအပေါ် သူမ ပို၍ပင် သေချာသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက်တောင် အောင်မြင်နေရုံမကဘူး၊ တစ်ခါမှမကြားဖူးတဲ့ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရပ်တွေကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသေးတယ်။ အခုလည်း စာချုပ်စွမ်းအားကို ထုတ်ပြလာပြန်ပြီ။ ဘယ်လိုမိသားစုမျိုးကများ ဒီလိုလူကို မွေးထုတ်နိုင်ခဲ့တာပါလိမ့်’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သွေးမျိုးဆက်ဆေးလုံး ခုနစ်လုံးက သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စတုတ္ထဂျူနီယာမောင်လေး... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ရတော့မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မလိုပါဘူး စီနီယာအစ်မကြီးရာ။ အစ်မကြီး အလုပ်များနေတယ်မလား... သွားစရာရှိတာ သွားပါ”</p> <p style="text-align:justify">အချိန်လုနေရ၍သာ သန်းခေါင်ယံအချိန်ကြီး သူ့ကို လာရှာခြင်းဖြစ်ကြောင်း လုချန် သိထားသဖြင့် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လီချင်း... သခင်လေးကျန်းကို တောင်အောက် လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ”</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဂိုဏ်းချုပ်မှာ နောက်ဘက်တောင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယနေ့ည၏ ပြဇာတ်လေးကတော့ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဘက်တောင်မှ ထွက်လာပြီး သွေးမျိုးဆက်ဆေးလုံး အနည်းငယ် ထပ်မံဖော်စပ်ပေးရန် လုချန်ကို တောင်းဆိုရန်အတွက် အရံတောင်ထွတ်သို့ ဂိုဏ်းချုပ် ခြေချလိုက်ချိန်တွင် ယွီလီချင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာ... ဒါက စတုတ္ထဆရာဦးလေးက ဆရာ့ကို ပေးခိုင်းလိုက်တဲ့ဟာပါ”</p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက သိုလှောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါ ဘာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သွေးမျိုးဆက်ဆေးလုံး အလုံးတစ်ထောင်ပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">...လုချန်အတွက်တော့ သွေးမျိုးဆက်ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရသည်မှာ ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့် ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရသည်ထက်ပင် လွယ်ကူနေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်ညက ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် ဆေးမီးဖိုကို ရရှိပြီးနောက် သူ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။ အဆုံးတွင်တော့ ထိုအရာက တကယ်ကို သူ့ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် ဝမ်းသာအားရဖြင့် တစ်ညလုံး ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရင်း အလုပ်ကို ပြီးစီးစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သုံးရက်သာ ကြာမြင့်သေးသော်လည်း သူ့တာဝန်၏ ခုနစ်ပုံ သုံးပုံခန့်ကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မကြာခင် တည်းခိုခန်း ဖွင့်လို့ရပြီပေါ့... ဒီ စောက်ရမ်းဆိုးရွားလှတဲ့ အစားအသောက်တွေနဲ့တော့ လမ်းခွဲပြီကွ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ပိုင်းရက်များက သာယာဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ဆေးဖော်စပ်လိုက်၊ သို့မဟုတ် မိန်းမလှလေးများ ဝိုင်းအုံ၍ မာကျောက်ကစားလိုက်ဖြင့်... ဘဝကြီးက ဒီထက်ပိုပြီး ကောင်းစရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အထူးပြောရမည်ဆိုလျှင် ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် “မာကျောက်” ဆိုသော စကားလုံးက ချင်းလွမ်တောင်တစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကြီးသွားခဲ့သည်။ တပည့်များမှာ အနားယူချိန်ရောက်တိုင်း မာကျောက်အကြောင်းမှလွဲ၍ အခြားဘာကိုမျှ မပြောကြတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း မိန်းကလေးများ မာကျောက်အကြောင်း စကားစမြည်ပြောနေကြသည်ကို ကြားရတိုင်း သူ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မာကျောက်၏ ဆွဲဆောင်မှုက လူတိုင်း ခံစားမိနိုင်သော အရာမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိုးရွာရွာ နေပူပူ၊ ပိုက်ဆံချေးပြီးဖြစ်ဖြစ် နှစ်ပွဲလောက်တော့ ကစားလိုက်ရမှ... လုံးဝကို ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ပဲလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယနေ့သည် လုချန် ချင်းလွမ်တောင်ပေါ်တွင် နေထိုင်သည့် ဆယ့်သုံးရက်မြောက်နေ့ ဖြစ်သည်။ ညနေခင်းရောက်တိုင်း အရံတောင်ထွတ်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ နေဝင်ဆည်းဆာ၏ အလင်းတန်းများကို သူ ထိုင်ကြည့်လေ့ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတွေကတော့ သူ့ကို ရှုခင်းကို သဘောကျသည်ဟု ထင်ကြလိမ့်မည်။ တကယ်တမ်း၌ သူက နေဝင်ဆည်းဆာကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အရင်ကမ္ဘာမှ လူစည်ကားလှသော လမ်းမများကို ပြန်လည်မြင်ယောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အိမ်လွမ်းစိတ်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ တွက်ကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် တစ်နှစ်တောင် ပြည့်သွားပြီပဲ။ ငါ ကျပန်းရွေးဝယ်ခဲ့တဲ့ ထီလက်မှတ်လေးလည်း သက်တမ်းကုန်သွားလောက်ရောပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆည်းဆာအလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ဆေးဖော်စပ်ရေးအခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မစ်ရှင်ကို အပြီးသတ်ရန် သူ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်အဆင့် ဆေးလုံး အလုံးလေးရာ လိုအပ်နေသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သတိထားကြဟေ့... စတုတ္ထဆရာဦးလေး ဆေးဖော်ခန်းထဲ ဝင်သွားပြီ။ အကုန် ပုန်းကြတော့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် အခန်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုအော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်က သူ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်အဆင့် ဆေးလုံး ဖော်စပ်လိုက်စဉ် ကောင်းကင်ယံမှ လျှပ်စီးများ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ ရန်သူ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း လုချန် ကြယ်ခုနစ်ပွင့်အဆင့် ဆေးလုံး ဖော်စပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်လွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုညက ချင်းလွမ်တောင်တစ်ခွင် လျှပ်စီးများ တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့သည်။ သို့သော် နှစ်ရက်အကြာတွင်တော့ လူတိုင်း အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင်တော့ လုချန်တစ်ယောက် လန်းဆန်းတက်ကြွစွာဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျေနပ်စရာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[မစ်ရှင် ပြီးမြောက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ် - တည်းခိုခန်း ဖွင့်မည့်နေရာကို လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ခွင့်။]</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[ပင်မမစ်ရှင် (၁၄) ထွက်ပေါ်လာပါပြီ - သုံးရက်အတွင်း တည်းခိုခန်း ဖွင့်လှစ်ပါ။ လိုအပ်ချက်များ - ကြမ်းခင်းဧရိယာ စတုရန်းမီတာ နှစ်ရာထက် မနည်းစေရ၊ အလှဆင်ခြင်း တန်ဖိုး တစ်ထောင်အထက် ရှိရမည်၊ ဖွင့်ပွဲတက်ရောက်သူ တစ်ရာအထက် ရှိရမည်။ ဆုလာဘ် - သရေစာ တစ်မျိုး။ ကျရှုံးပါက ပြစ်ဒဏ် - နေရာကို ကျပန်းရွေးချယ်မည်၊ အလှဆင်ထားသော တန်ဖိုးများကို ပြန်အမ်းမည် မဟုတ်ပါ။]</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ဆေးဖော်ခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဟွာစစ်ဝေ့ကို ခေါ်ကာ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာအစ်မကြီး... အစ်မကြီးကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တာ နှုတ်ဆက်ချင်လို့ပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“နှုတ်ဆက်မယ်။ စတုတ္ထဂျူနီယာမောင်လေး... မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ တောင်ပေါ်မှာ မင်း စိတ်တိုင်းမကျစရာ တစ်ခုခုများ ရှိလို့လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တော့ ဒီရက်တွေက ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက် အပျော်ဆုံးရက်တွေပါ။ လူတိုင်းကလည်း အရမ်းကောင်းကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်ဆိုတာ ရှိတယ်လေ။ ကျွန်တော် ဆေးဖော်စပ်နိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က မှော်ဆေးပညာရှင် ဖြစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အိပ်မက်နောက်ကို လိုက်ဖို့ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာမှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဂိုဏ်းချုပ်က ထပ်မံတားဆီးခြင်း မပြုတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီလေ။ မင်းမှာ တခြား ရည်မှန်းချက် ရှိနေမှတော့ ငါ မတားတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ အားလုံးကို နှုတ်ဆက်သွားဦးပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အင်းပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မကြာမီမှာပင် လုချန် ထွက်ခွာတော့မည့် သတင်းက ပြန့်နှံ့သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စတုတ္ထဆရာဦးလေး... တကယ်ကြီး သွားတော့မှာလား”</p> <p style="text-align:justify">ဟွာစစ်ဝေ့၏ မျက်လုံးများတွင် လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အေး... ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်နောက်ကို လိုက်ဖို့ ငါ ထွက်သွားတော့မယ်”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဦးလေးရဲ့ အိပ်မက်က မှော်ဆေးပညာရှင် ဖြစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ ကြွားလုံးထုတ်စဉ်က သူမကို အတိအကျ ထိုအတိုင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်လေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အယ်...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်တစ်ယောက် အထာဖမ်းရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် ပြာယာခတ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါ... အဲဒါက သေးငယ်တဲ့ အိပ်မက်လေးပါ။ တကယ့်ကို သေးသေးလေးပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save