Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၇) နှုတ်ကျွံသွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယနေ့တွင် လုချန် ထွက်ခွာတော့မည်ဆိုသော သတင်းကို ကြားသိလိုက်ရသောအခါ ချင်းလွမ်တောင်မှ တပည့်များအားလုံး အလွန် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စတုတ္ထဆရာဦးလေး... အရံတောင်ထွတ်ပေါ်မှာ ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက် ရှိနေတာကို သြော်... အခုမှ အသားကျခါစရှိသေးတယ်၊ အခု ထွက်သွားပြန်ပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဦးလေး လုပ်ရပ်က ဘယ်လောက်တောင် လွန်ကျူးနေလဲဆိုတာ သိရဲ့လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဦးလေး ထွက်သွားပြီးရင် ဘယ်တော့များမှ ပြန်တွေ့ရပါ့မလဲ မသိတော့ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိန်းကလေးများမှာ လုချန်ကို လုံးဝ ထွက်မသွားစေချင်ကြပေ။ သူက ဂျူနီယာညီမလေးများ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ရုံသာမက လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်ကလည်း စီနီယာအစ်မကြီးမှတစ်ဆင့် လူတိုင်းကို ဆေးလုံးတစ်လုံးစီ လက်ဆောင်ပေးခဲ့သေးသည်လေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဆေးလုံးတစ်လုံးဆိုသည်မှာ အသက်ကယ်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက လုချန်ကို ရင်ထဲမှလှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စတုတ္ထဆရာဦးလေးသာ ထွက်သွားရင် ကျွန်မတို့တွေ ပျော်စရာတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးသွားတော့မလို ခံစားရတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လေသံတွေ၊ မိုးကြိုးသံတွေကိုလည်း ကြားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် ခံစားချက်များက လူအုပ်ကြားတွင် ပြန့်နှံ့နေပြီး လူတိုင်းက အတော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လာကြ... ဖက်ကြရအောင်။ ငါက ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်တွေနောက်ကို လိုက်ဖို့ ထွက်သွားတော့မှာဆိုတော့ ငါ့ရင်ထဲမှာ မင်းတို့ကို အမှတ်ရနေအောင် တစ်ခုခုတော့ ပေးလိုက်ကြပါဦး”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မိန်းကလေးများအနားသို့ လျှောက်သွားကာ အရှက်အကြောက်မရှိ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ့ကို ပထမဆုံး ဖက်လိုက်သူမှာ ဟွာစစ်ဝေ့ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ဟွာစစ်ဝေ့၏ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ထွက်မသွားစေချင်ဆုံးသူမှာလည်း သူမပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မွှေးကြိုင်သော ရနံ့လေးတစ်ခု သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာချိန်တွင် လုချန် သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ စိုစွတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဦးလေး... ဆရာဦးလေးမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှ မရှိတော့တာ။ အပြင်ဘက်မှာ သွားလာတဲ့အခါ ဂရုစိုက်ရမယ်နော်”</p> <p style="text-align:justify">ဟွာစစ်ဝေ့က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တိတ်ပါ တိတ်ပါ... ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ လျှောက်လှမ်းနေကြတဲ့ ငါတို့တွေက အသက်ကို ဖက်နဲ့ထုပ်ပြီး သွားနေကြတာချည်းပဲ မဟုတ်လား”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူမ၏ ကျောပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးရင်း နှစ်သိမ့်စကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက အနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ လုချန်တစ်ယောက် အသက်ကို ဖက်နဲ့ထုပ်ရမည့် အကြောင်းကို ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ဂရုမစိုက်ဟန် ပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ထိုစကားလုံးများရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်စရာတွေ ပုန်းကွယ်နေမလဲဟု သူမ တွေးမိသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိန်းကလေးများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဖက်နေစဉ်အတွင်း လုချန်က သူ၏နှလုံးသားသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းအောင် ဖြူစင်ပါသည်ဟု ကျိန်တွယ်ဝံ့သည်။ သို့သော်လည်း အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားလေးများက သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တိုးဝင်လာသောအခါ သူတော်စင်တစ်ပါးပင်လျှင် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လန်းလိုက်တာကွာ... လန်းလိုက်တာ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော သစ်ပင်မိစ္ဆာက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သူရဲကောင်းကြီးရဲ့ နောက်ထပ် ပန်းတိုင်က ဘယ်နေရာများ ဖြစ်မလဲ မသိဘူး။ တော်တော်လေးကို မျှော်လင့်ချင်စရာ ကောင်းနေပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတွင်တော့ ယွီလီချင်းက လုချန်အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဦးလေး... နောက်ထပ် ဘယ်ကိုသွားမှာလဲ။ ကျွန်မတို့ လိုက်ပို့ပေးဖို့ လိုသေးလား။ ဆရာဦးလေးရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ဒဏ္ဍာရီထဲက တားမြစ်နယ်မြေတွေထဲက တစ်ခုခုများလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုမြင့်မားတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့လား”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်ကို ကြည့်ရင်း ယွီလီချင်း၏ နှာခေါင်းဝလေးလည်း အနည်းငယ် ကျိန်းစပ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မရှိတော့သော လုချန်တစ်ယောက် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ရုန်းကန်နေရမည့် ပုံရိပ်က သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာမျိုးတွင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မရှိသော သာမန်လူတစ်ယောက် မည်သို့သော ကံကြမ္မာမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ကို သူမ ကောင်းကောင်း နားလည်ထားသည်လေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်တယ် ဆရာဦးလေး... ကျွန်မတို့ကို လိုက်ပို့ခွင့်ပြုပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီမှာပဲ ဆက်နေလို့ မရဘူးလားဟင်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိန်းကလေးများက ဝိုင်းပြောကြပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မရဘူးလေ။ လူတစ်ယောက်ဆိုတာ ဘဝမှာ ရည်မှန်းချက်လေးတွေတော့ ရှိရမယ်လေ။ ငါ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က တခြားလူတွေအတွက် အသေးအဖွဲလို့ ထင်ရပေမဲ့ ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်ပဲ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး အဝေးသို့ ထပ်မံငေးကြည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဦးလေး... ကျွန်မတို့ လိုက်ပို့ပေးပါရစေ”</p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက လုချန်ကို အရင်ဆုံး စတင်ဖက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုကျော့ရှင်းလှပသော ကိုယ်နေဟန်ထားနှင့် သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကြောင့် ယခုလေးတင်မှ ငြိမ်သက်သွားသော လုချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်နေရာမှ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းလည်း လုချန်ထံမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို ခံစားမိလိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးက ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားပြီး ရှက်သွေးဖြာကာ အပြစ်တင်ချင်စရာ အကြည့်လေးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ လူတွေအများကြီး ရှေ့မှာမို့ ဘာမှပြောလို့ကလည်း မဖြစ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်လည်း ခေါင်းကိုကုတ်ကာ တဟဲဟဲနှင့် အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကဲပါ... မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထဆရာဦးလေးကို သွားမနှောင့်ယှက်ကြပါနဲ့တော့”</p> <p style="text-align:justify">ချင်းလွမ်တောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်က ဘေးမှနေ၍ ပြုံးကာ ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“စတုတ္ထဂျူနီယာမောင်လေး... မင်း ဘယ်ကိုပဲသွားသွား ငါ တစ်ထောက်လောက် လိုက်ပို့ပေးပါရစေ။ မဟာတောရိုင်းနယ်မြေဆိုတာ ခရီးရှည်ကြီးမို့လို့ မင်းအတွက် သွားလာဖို့ မလွယ်ကူလှဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး။ တကယ် မလိုပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ကမန်းကတန်း ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော်က ဒီတောင်အောက်က မြို့လေးမှာ တည်းခိုခန်း ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ။ အခု တောင်အောက်ဆင်းရင် ညနေလောက်ဆို ရောက်ပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်စက္ကန့်လေးတင်ကမှ ဝမ်းနည်းနေကြသော မိန်းကလေးများမှာ ယခုအခါ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တည်းခိုခန်း ဖွင့်မယ်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တောင်အောက်ခြေက မြို့လေးမှာပေါ့။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခုက သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ယွီလီချင်းက လုချန်၏ အရူးလို အပြုံးကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခုနက မိန်းကလေးများ သူ့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဖက်ခဲ့ကြသည်ကို သတိရသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စတုတ္ထဆရာဦးလေး... ရှင်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကဲကဲ... ငါ သွားတော့မယ်။ လိုက်မပို့နဲ့တော့”</p> <p style="text-align:justify">အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုချန် ခြေသလုံးအိမ်တိုင် ထွက်ပြေးတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စတုတ္ထဆရာဦးလေး... အဲဒီမှာ ရပ်စမ်း”</p> <p style="text-align:justify">လုချန် မီတာတစ်ရာကျော်လောက် ပြေးသွားပြီးမှသာ မိန်းကလေးများ သတိဝင်လာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ နီရဲနေပြီး ခြေဆောင့်ကာ သူ့နောက်သို့ ပြေးလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အနည်းငယ် ခါးကိုင်းညွတ်နေသော ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေသော အပြုံးတစ်ခု သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီကလေးတွေ ဒီလိုမပျော်ရတာ အတော်ကြာနေပြီပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ နောက်ပြောင်ဆော့ကစားသံများက တောင်အောက်ဆင်းလမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ လုချန်က ခြေလှမ်းပေါ့ပါးစွာဖြင့် ရွေ့လျားနေပြီး သူ၏ အမြန်နှုန်းကလည်း မနှေးလှပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာအစ်မကြီး... လာကြည့်ပါဦး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် တတိယအကြီးအကဲက သူမကို တားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တတိယအကြီးအကဲက ဆေးဖော်စပ်ရေးအခန်းဘက်သို့ လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် အရောင်အသွေးစုံလင်လှသော အလင်းတန်းများ ပြန့်ကျဲစီးဆင်းနေပြီး တောင်ငယ်လေးတစ်လုံးပမာ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ဆေးလုံးပေါင်း လေးထောင်တိတိကို လုချန်က ဆေးဖော်စပ်ရေးအခန်းထဲတွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါက စောစောက အခန်းတံခါးကိုပိတ်ရန် သူ အသည်းအသန် ရုန်းကန်ခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခုလေးတင် တံခါးက ပြည့်ကျပ်နေသော ဆေးလုံးများ၏ ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ဟဟလေး ပွင့်သွားခဲ့သည်။ ပုံပုံကျနေသော ဆေးလုံးများက ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှာတွေ့သွားသည့်အလား အပြင်သို့ လျှံကျလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အရောင်အသွေးစုံလင်စွာဖြင့် တောက်ပနေသော ဤတောင်ငယ်လေးက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပြည့်အဝ စွဲထင်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာအစ်မကြီး... ဒီအထဲမှာ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်အဆင့် ဆေးလုံး အနည်းဆုံး တစ်ထောင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကြယ်ခြောက်ပွင့်အဆင့်ကလည်း တစ်ထောင်ပါတယ်။ စတုတ္ထမောင်လေးက ဒါတွေအကုန်လုံး ချန်ထားရစ်ခဲ့တာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုဆေးလုံးများကို ကြည့်ရင်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ အချိန်အတော်ကြာ မှင်သက်နေပြီးမှ စကားပြောထွက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စတုတ္ထဂျူနီယာမောင်လေးက... တကယ်ကို ငါတို့ ချင်းလွမ်တောင်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းကြယ်ပွင့်လေးပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်းလျန်မြို့သည် ချင်းလွမ်တောင်တန်း၏ အောက်ခြေတွင် တည်ရှိသည်။ ချင်းလွမ်တောင်နှင့် အလွန်နီးကပ်သောကြောင့် ၎င်းကို စည်ကားတိုးတက်သော နေရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲများက ပြဿနာလာရှာဝံ့ခြင်း မရှိသလို လမ်းပိတ်ဓားပြတိုက်သူများကလည်း အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ရမ်းကားရဲခြင်း မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်းလျန်မြို့လေး တည်ထောင်နိုင်ခဲ့ပြီး စည်ကားတိုးတက်လာရခြင်းမှာ ချင်းလွမ်တောင်၏ ကျေးဇူးကြောင့်ဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်စု ချင်းလျန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးများနှင့် နတ်သမီးလေးများကဲ့သို့ ကိုယ်နေဟန်ထားများ ရှိကြပြီး ဆင်တူ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့၏ အသွင်အပြင်က လူအများ၏ အာရုံကို ချက်ချင်းပင် ဖမ်းစားသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာအစ်မကြီး... စတုတ္ထဆရာဦးလေးက ဘယ်နေရာမှာ ပုန်းနေမယ်လို့ ထင်လဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းသိုင်းလောကအတွေ့အကြုံက အရမ်းနက်ရှိုင်းလွန်းတော့ သူသာ ပုန်းနေမယ်ဆိုရင် ရှာဖို့ လွယ်မှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤမိန်းမလှလေးများအဖွဲ့မှာ လုချန်နောက်သို့ တောင်အောက်အထိ လိုက်လာကြသော ချင်းလွမ်တောင်မှ တပည့်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ လမ်းမများပေါ်မှ ဖြတ်လျှောက်သွားသောအခါ အနီးနားရှိ စားသောက်ဆိုင်များမှ အမျိုးသားများမှာ သူတို့ထံသို့ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လှလိုက်တာကွာ။ တစ်ယောက်ယောက်များ ချင်းလွမ်တောင်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းလိုက်မလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တွေးတောင်မတွေးနဲ့။ ငါတို့ ဟူတိုင်းပြည်မှာ ဘယ်သူကများ အဲဒီလောက် ဂုဏ်ကျက်သရေ ရှိနေလို့လဲ။ ငါထင်တာတော့ အဲဒီလို ကံကောင်းမှုမျိုးက ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီးတွေက တပည့်တွေပဲ ရနိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စားသောက်ဆိုင်မှ လူများက ချင်းလွမ်တောင်မှ တပည့်များကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ဤအမျိုးသမီးများအားလုံးက အမျိုးသားတစ်ဦးတည်းကို ရှာဖွေရန်အတွက် တစ်ပြိုင်တည်း ပေါ်လာကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့သာ သိလိုက်ရပါက မည်သို့များ တွေးကြမည်မသိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်းလျန်မြို့၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် လုချန်က လမ်းပေါ်မှ ဖြတ်လျှောက်သွားသော မိန်းကလေးများကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သီသီလေး... သီသီလေးဟေ့။ ချီးပဲ... ငါ ခုနက တကယ်ကို အရှိန်လွန်သွားတာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလိုစကားမျိုး လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားရတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထောင့်ချိုးလေးထဲမှ လစ်ထွက်လာပြီးနောက် လုချန်တစ်ယောက် မြို့ထဲတွင် စတင်လျှောက်လည်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီတစ်ကြိမ် တည်းခိုခန်းက သူ့ကို စုစုပေါင်း သုံးရက် အချိန်ပေးထားသည်။ သူ နောက်ဆုံးတော့ အားလပ်ချိန်လေး ခံစားခွင့်ရပြီလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သာမန်ပြည်သူတွေရဲ့ လေထုကို ခံစားကြည့်လိုက်ရာ ချင်းလျန်မြို့မှ လူများက အလွန် သဟဇာတဖြစ်ကြပြီး လမ်းလျှောက်နေသူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီလိုလေထုမျိုးကို ငါ သဘောကျတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save