Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">သခင်လေးက ဘယ်ကလာတာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်းက ဈေးခေါ်နေကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက သူတို့လိုချင်တာကို မရရအောင် ယူမည်ဆိုသော ခိုင်မာသည့် ရပ်တည်ချက်ကို ပြသနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့ကောင်တွေ အကုန်လုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း။ ဒီသခင်လေးက အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးဆယ် ပေးမယ်။ သေမှာမကြောက်တဲ့ကောင်ရှိရင် ငါနဲ့ ဆက်ပြိုင်ကြည့်လေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျိက စားပွဲကို ဘန်းခနဲ ထုလိုက်သည်။ သူ၏ဘေးရှိ ကိုယ်ရံတော်များကလည်း ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးထဲ၌ ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်လာကာ အခြားသူများကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကိုယ်ရံတော်များ၏ အကြည့်အောက်တွင် ဈေးခေါ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပါးစပ်ပိတ်သွားကြပြီး ထပ်မပြောရဲကြတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးကျိ... မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မဆက်ဆံသင့်ဘူးလေ။ အလှလေးတစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းတွေ့ရတယ်ဆိုတာကလည်း ရေစက်အပေါ်မှာ မူတည်ပါသေးတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ရပ်က စည်းကမ်းတွေနဲ့ မညီညွတ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">အခြားသူများက သခင်လေးကျိကို ကြောက်ကြသော်လည်း ပိုင်မုကတော့ မကြောက်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေး မြောင်ရွှမ်နဲ့ ကဗျာတွေ၊ ဂီတတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့အတွက် သက်သက်ကို ကျုပ်က ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံး ပေးမယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ပိုင်ဆိုတဲ့ကောင်... မင်းက ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် ဆင်ခြေရှာဖို့ တော်တော် ကျွမ်းကျင်တာပဲ။ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အတုံး နှစ်ဆယ်။ မင်းမှာ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ရှိရင် ငါနဲ့ လာပြိုင်ကြည့်လေ။ စစ်ရေးအမတ်ကြီး မိသားစုရဲ့ အိတ်ကပ်က ဘယ်လောက်တောင် နက်သလဲဆိုတာကို ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျုပ်အဖေက ရိုးသားတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်ပါ။ သူ့လစာကိုပဲ အားကိုးရမယ်ဆိုရင် ကျုပ်က အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးတောင် ထုတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ ကျုပ်အမေက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ဆိုတော့ အရင်းအနှီးတချို့ ရှိနေလို့ပေါ့။ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အတုံး သုံးဆယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အတုံး လေးဆယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ယောက် ဈေးတင်လိုက်တိုင်း ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးစီ တက်သွားသဖြင့် ပွဲကြည့်ပရိသတ်များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အတုံး ငါးဆယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်နှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ စားပွဲတစ်လုံးတွင် ဈေးခေါ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဤအချိန်တွင် လုချန်က အပိုလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ပိုင်ဆိုတဲ့ကောင်... မင်းက တော်တော် ချမ်းသာတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒီနေ့ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ့ငါးဆယ်ကွ။ မင်း ဒီထက်ပိုပြီး ထုတ်နိုင်သေးရင် မင်းကို ငါ အရှုံးပေးလိုက်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျိက စားပွဲကို ထပ်မံထုလိုက်ရာ ကြီးမားသော စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပုံကြီးတစ်ခုက အလင်းရောင်များ တောက်ပလျက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပိုင်မုက သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းကာ သူ၏ ခေါက်ယပ်တောင်ကို ညင်သာစွာ ခပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျုပ်အမေက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ဆိုပေမဲ့ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ့ငါးဆယ်ဆိုတာက ကျုပ်တို့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေဖို့ လုံလောက်နေပြီ။ ထားလိုက်ပါတော့လေ။ သခင်မလေး မြောင်ရွှမ်နဲ့ ကျုပ်ရဲ့ ရေစက်က မရောက်သေးဘူး ထင်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟွန့်... ဘယ်သူတွေ မကျေနပ်သေးတာ ရှိလဲ။ ဘယ်သူက ဒီသခင်လေးကို စိန်ခေါ်ချင်သေးလဲ”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျိက မတ်တပ်ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ့ငါးဆယ်ဆိုသော ကြီးမားလှသည့် ပမာဏက ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် ဒီည မြောင်ရွှမ်က ဒီသခင်လေးအပိုင်ပဲ”</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျိက ခေါင်းမော့ကာ လှေကားပေါ်သို့ တက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်ရစ်သူများမှာ ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ ဤသခင်လေးကျိက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာကို လူတိုင်း သိကြသည်လေ။ နှမြောစရာပါပဲ။ ခေတ်တစ်ခေတ်ရဲ့ အလှလေး မြောင်ရွှမ်က သူ့လိုလူမျိုးကို ဧည့်ခံခွင့်ပြုရတော့မယ်တဲ့။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယနေ့ညတွင် မြောင်ရွှမ်က သူမ၏ မျက်နှာကို တစ်ကြိမ်သာ ပြသခဲ့သော်လည်း ဒါက ကောင်းမွန်သော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်နေဆဲပင်။ လူအုပ်ကြီးက စကားတပြောပြောဖြင့် ပြန်ထွက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဆောက်အအုံထဲရှိ လူအရေအတွက်က တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာသော်လည်း လုချန်က ထိုရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်များကို မတွေ့ရသေးပေ။ သူက စတင်ရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးက ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ။ အပေါ်ထပ်ကို တက်ပြီး အတူတူမဆုံကြဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုချန် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။ သူ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြောင်ရွှမ်မှလွဲ၍ ဘယ်သူဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ကိုလား”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ့ကိုယ်သူ လက်ညိုးထိုးကာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">လောကီနှင့် ကင်းကွာနေသော အသံလေးက သူ၏ နားအနီးတွင် မြည်ဟည်းသွားသကဲ့သို့ပင်။ ဤလှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းကပင် တစ်ဖက်လူမှာ သိသာထင်ရှားသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤအမျိုးသမီးကို သူ မသိသလို စောစောကလည်း သူမအတွက် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူမက သူ့ကို ဘာကြောင့် လာရှာရသနည်းဆိုသည်မှာ စဉ်းစားရခက်လှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် လုချန်က အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားပြီး အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အထဲတွင် အဖြူရောင်ပုံရိပ်လေးက တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး မျက်နှာဖုံးပုဝါကို တပ်ဆင်ထားသည်။ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမတွင် လောကီအညစ်အကြေးများ ကင်းစင်နေပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသည့်အလား နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်အချို့ပင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မြောင်ရွှမ်က အဲဒီလောက်တောင် ရွံစရာကောင်းနေလို့လား။ သခင်လေးက အပေါ်တက်လာဖို့ အချိန်အတော်ကြာအောင် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့တာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">အဖြူရောင်ဝတ်စုံအပြည့်နှင့် မြောင်ရွှမ်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မဟုတ်ပါဘူး... မင်းက အရမ်းလှလွန်းတော့ ငါက ငါ့ကိုယ်ငါ သိမ်ငယ်သွားလို့ပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လိမ်တာ”</p> <p style="text-align:justify">မြောင်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ခံစားချက်များ လှိုင်းထသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ရှေ့တွင် ကျောက်စိမ်းဖြူစားပွဲတစ်လုံးရှိပြီး စားချင့်စဖွယ် ဟင်းလျာများနှင့် မွှေးကြိုင်လှသော ဝိုင်ကောင်းများ အပြည့်တင်ထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးက ဘာလို့မထိုင်တာလဲ။ မြောင်ရွှမ်က သခင်လေးကို စားပစ်မှာ ကြောက်လို့လား”</p> <p style="text-align:justify">မြောင်ရွှမ်က ဝိုင်ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် လေညင်းလေးတစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာဖုံးပုဝါကို ဖယ်ခွာသွားရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများနှင့် တောက်ပသော သွားလေးများကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့က သူမ၏ လက်ထဲရှိ လင်းလက်နေသော ဖန်ခွက်နှင့် လိုက်ဖက်ညီစွာ တောက်ပနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါက ငါ့ကိုယ်ငါ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ မင်းကို ပြန်စားပစ်မိမှာ ကြောက်လို့ပါ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းစားပွဲ၏ တစ်ဖက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးရဲ့ ထူးခြားတဲ့ သဘာဝအရသာ မြောင်ရွှမ်ကို စားချင်တယ်ဆိုရင် ခုနက ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို အများကြီး အသုံးပြုလို့ ရတာပဲဟာကို”</p> <p style="text-align:justify">မြောင်ရွှမ်က ဝိုင်ခွက်ကို လုချန်၏ ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်က မျက်နှာဖုံးပုဝါကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး အားဖြင့် ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်တွင် အနက်ရောင် ဆံကေသာများက လွင့်ဝဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လုချန်ကလည်း သူမ၏ အစစ်အမှန်မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ မျက်လုံးများက ရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး မျက်တောင်များက အလွန်ရှည်လျားကာ အသားအရေက နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ ဖြူစင်တောက်ပနေသည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် လင်းလက်နေသော ပုလဲလုံးလေးတစ်လုံးက အလင်းရောင်များကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ သူမက မြင့်မြတ်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါကာ သွက်လက်ဖျတ်လတ်ပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် လှပလွန်းသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မြောက်အရပ်မှာ အလှလေးတစ်ဦး ရှိတယ်... သူမက ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး တစ်ဦးတည်း ရပ်တည်နေတယ်။ သူမရဲ့ အပြုံးတစ်ချက်က မြို့တစ်မြို့ကို ပြိုကျစေနိုင်ပြီး... နောက်ထပ် အပြုံးတစ်ချက်က နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကိုတောင် ပြိုလဲစေနိုင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပူးကပ်ခံထားရသည့်အလား လုချန်က ထိုစကားလုံးများကို ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးမှာ ဒီလောက်တောင် စာပေအနုပညာ ပါရမီ ပါလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ မြောင်ရွှမ် ဒီစာသားတွေကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါက ကောက်နုတ်ထားတာပါ... ငါ့ကိုယ်ပိုင် လက်ရာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ တခြားသူဆိုရင်တော့ ဒါကို သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဖန်တီးမှုအဖြစ် တိတ်တဆိတ် လက်ခံလိုက်ကြမှာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လရောင်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းလာပြီး အိမ်မက်တစ်ခုပမာ အခန်းထဲသို့ ဖြာကျနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေး မြောင်ရွှမ်... ကျွန်တော့်ကို ဒီခေါ်လိုက်တော့ သခင်လေးကျိကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ခိုင်းလိုက်ရပြီ ထင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ၏ခွက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူ စောင့်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify">မြောင်ရွှမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဝိုင်ခွက်ကိုလည်း ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများက ဝိုင်နှင့် ထိတွေ့သွားပြီး တောက်ပသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“သူ့ကို အဖော်ပြုပေးနေတဲ့သူ ရှိနေပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီတော့ သခင်မလေး မြောင်ရွှမ်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပေါ့။ ဒီကလုကို ဘာလို့များ ခေါ်လိုက်ရတာလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်မ နားမလည်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ပြောပါဦး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေးက ဘယ်ကလာတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မြောင်ရွှမ်၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး မှော်ဆန်သော သံစဉ်တစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်ကလာတာလဲ” ဆိုသည်မှာ မူလက သာမန်စကားစုတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ လုံးဝ သာမန်မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤစကားကြောင့် လုချန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော လက်ကလည်း မသိစိတ်အရ တင်းကျပ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မလိုပါဘူး။ မြောင်ရွှမ်က သခင်လေးဆီကနေ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားမိရုံလေးတင်ပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလိုမေးရတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သခင်လေးက ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးနဲ့ သဟဇာတ မဖြစ်နေလို့ပဲ။ အဲဒါက... သခင်လေးဟာ ဒီကမ္ဘာက လူတစ်ယောက် မဟုတ်သလိုပဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">.........</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ သူငယ်အိမ်များက အလိုအလျောက် ကျယ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မြောင်ရွှမ်က တစ်ယောက်တည်း သောက်နေသည်။ နှစ်ခွက်မြောက် အပြီးတွင် သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲ၌ ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များ လှိုင်းထသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါမှသာ လုချန်က တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေး မြောင်ရွှမ်က နောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါက ဒီကမ္ဘာက မဟုတ်ရင် ဘယ်ကဖြစ်ရမှာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီကဗျာက ဘယ်ကလာတာလဲ... အဲဒီနေရာက သခင်လေး လာတဲ့နေရာပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လက်ကြမ်းကြီးတစ်ဖက်က မြောင်ရွှမ်ဆီသို့ လှမ်းသွားပြီး သူမ၏ လည်ပင်းကို အလွန်လျင်မြန်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လုချန်က သူ၏ ခါးမှ ပန်းပုဓားကိုပင် ဆွဲထုတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းက ဘယ်သူလဲ။ မင်း ဘာတွေသိထားလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကြောင့် မြောင်ရွှမ်မှာ အသက်ရှူမဝတော့ဘဲ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လွှတ်ပေးလိုက်ရာ သူမက အသက်ကို လုရှူလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေး... သခင်လေး ကျွန်မကို နာကျင်အောင် လုပ်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ပြောစမ်း... မင်း ဘာတွေသိထားလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အတွေးများကို မည်သို့ဖော်ပြရမည်ကို လုချန်ကိုယ်တိုင်ပင် မသိတော့ပေ။ ရှန်းရှလောကသို့ ရောက်လာပြီးကတည်းက သူ့ကို ဒီစကားလုံးတွေ ပြောလာတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲလေ။ ဒါက သူ့ကို အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားစေသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွားစေသည်။ သူမဆီကနေ သဲလွန်စတချို့များ ရှာတွေ့နိုင်မလား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေး... အရင်ဆုံး ထိုင်ပါဦးလား”</p> <p style="text-align:justify">မြောင်ရွှမ်က သူမ၏ ယခင်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရယူလိုက်သည်။ သူမက ဝိုင်ထပ်ငှဲ့ပြီး တစ်ခွက်သောက်လိုက်သည်။ လုချန်ကို သူမ ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ အရက်ကြောင့် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ နီရဲနေပြီး မျက်လုံးများက လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မြောင်ရွှမ်က သာမန်လူတွေနဲ့ မတူဘူးလေ။ သခင်လေးရဲ့ ထူးခြားမှုကို မြင်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ တခြား ဘာမှမသိပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါက မင်းကို ယုံမယ်ထင်နေလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တကယ်လို့ မြောင်ရွှမ်က သခင်လေးကို လှည့်စားချင်တယ်ဆိုရင် သခင်လေးကို ဘာလို့ တမင်သက်သက် တားနေရဦးမှာလဲ။ ကောင်းပါပြီလေ... သခင်လေးက မြောင်ရွှမ်ကို မယုံဘူးဆိုရင်လည်း မြောင်ရွှမ် ရိုင်းစိုင်းသွားတာပါပဲ။ တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ မြောင်ရွှမ်သိထားသလောက်ဆိုရင် သခင်လေး ရှာနေတဲ့သူက ဘေးခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save