Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 857</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှေ့တန်း ၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့တွင် ယခုရှိနေသည်မှာ အလျင်စလိုဖြစ်နေသည့် စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ထိုအမျိုးသမီး အသက်ရှင်နေသေးလားဆိုသည်ကို သူ မဖြစ်မနေ သိအောင်လုပ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောကျင်းဧရိယာရှိ ဟိုက်ဒရောလစ်တိုင်များမှာ တုန်ခါနေပြီး ဧရာမကြယ်သင်္ဘောကြီးကို လင်းရှန်က ကြယ်နက်ပန်းပဲဖိုအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။ ယန္တရားတံခါးပိတ်သွားပြီးနောက် လင်းရှန်သည် ချွေးအေးများထွက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လဲကျမေ့မြောသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူး ဝူး ဝူး၊၊</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်၏ ဆူညံသံများမှာ သူ၏ဦးနှောက်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော ဟာလာဟင်းလင်း စကြဝဠာတွင်းနက်ကြီးထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်သည် မျက်လုံးဖွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘာမှလုပ်၍မရဘဲ အတွင်းစိတ်အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် တုန်ခါမှုတစ်ခုနှင့်အတူ ကြီးမားသော ခွဲထုတ်ခြင်းဝေဒနာကိုသာ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>အတန်ကြာ ကျင့်သားရသွားပြီးနောက် သူ၏တည်ရှိမှုကို ပြန်လည်ခံစားမိလာသဖြင့် လင်းရှန် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ သူ၏မျက်လုံးသူငယ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မြူမီးခိုးမွန်းစတား၏ ထိန်းချုပ်ယန္တရားဝတ်စုံပေါ်တွင် ရပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ မီတာရာနှင့်ချီသောအမြင့်ရှိသည့် ဤ ယန္တရားပေါင်းစပ် S-Classအဆင့်ကြီးမှာ ပါးလျသော အကာကွယ်အလွှာနှင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မှောင်မည်းနေသော အာကာသထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်။</p> <p> </p> <p>နေရောင်ခြည်က ရွှေရောင်စက်ဝန်းကဲ့သို့ လင်းရှန်၏မျက်လုံးများကို စူးရှစေသဖြင့် သူက လက်ဖြင့် ကာလိုက်ရာ အပျက်အစီးများစွာနှင့်အတူ လူရိပ်တစ်ခု သူ့ဘေးမှ မျောပါသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ရာ ကြယ်သင်္ဘောဝန်ထမ်းဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သေဆုံးနေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏အမြင်အာရုံထဲတွင် သေဆုံးနေသော ဝန်ထမ်းများစွာကို ထပ်မံတွေ့ရှိရပြီး မြူမီးခိုးမွန်းစတား၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း ရေတွက်မရနိုင်သော ကြယ်သင်္ဘော အပိုင်းအစများ လွင့်မျောနေသည်။ ရှေ့သို့ကြည့်လိုက်လျှင် တန်ချိန် ၃၀၀,၀၀၀ ရှိ ကြယ်သင်္ဘောလေးစင်း၏ ပျက်စီးနေသော အကြွင်းအကျန်များမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ချေမွခြင်းခံထားရသည့် ကစားစရာများကဲ့သို့ ကမ္ဘာအနီး ပတ်လမ်းတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။</p> <p> </p> <p>Shepherd Star သင်္ဘော၏  ပဲ့ပိုင်းမှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်နေပြီး ပေါ်ထွက်နေသော ကိုယ်ထည်မှာ ငါးရိုးများကဲ့သို့ အေးစက်သော သတ္တုရောင်များ လက်နေသည်။ Ark သင်္ဘော၏ နျူကလီးယားဓာတ်ပေါင်းဖိုမှာ လုံးဝအပေါက်ဖောက်ခံထားရပြီး အရည်ပျော်သွားသော ဝတ်စုံများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အမည်းတုံးကြီးများအဖြစ် ခဲနေကာ လောင်ကျွမ်းထားသော နှလုံးသားတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ ကြယ်တာရာအင်ဂျင်အပိုင်းမှာ လုံးဝပျက်စီးသွားပြီး သောင်းနှင့်ချီသော တွန်းကန်စက်များက တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရေတွက်မရနိုင်သော အခန်းများ၊ ရုပ်အလောင်းများ၊ ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများ လွင့်မျောနေသည်မှာ ကြယ်တာရာစစ်ပွဲတစ်ခု၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် အကျိုးဆက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ လေထု၏ အစွန်းပိုင်းတွင် သွေးရောင်လွှမ်းနေသည်မှာ ပတ်လမ်းထဲမှ အပျက်အစီးများ လောင်ကျွမ်းပြီး ပြုတ်ကျနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရှန် ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လူတွေ။</p> <p> </p> <p>သောင်းနှင့်ချီသော ရုပ်အလောင်းများသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော နှင်းတောကြီးကဲ့သို့ လွင့်မျောနေသည်။ အများစုမှာ အိပ်စက်အနားယူခန်းအတွင်း၌ပင် သေဆုံးသွားကြခြင်းဖြစ်သည်။ အငယ်ဆုံးမှာ အသက် ၁၈ နှစ်ထက် မပိုသော ဆံပင်အနီရောင်နှင့် မိန်းကလေးငယ်လေးဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီးများ ပြေလျော့ကာ ဂျယ်လီဖစ်လက်တံများကဲ့သို့ လွင့်နေသည်။ ဤသူများသည် ရှေ့တန်းတပ်ဖွဲ့ စီမံကိန်းအတွက် ရွေးချယ်ခံထားရသည့် အထူးချွန်ဆုံးသူများ၊ လူသားယဉ်ကျေးမှု၏ မျိုးစေ့များ၊ ငယ်ရွယ်ဖျတ်လတ်သော ရှေ့ဆောင်လမ်းပြများနှင့် စူးစမ်းရှာဖွေရေး အာဇာနည်များဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က ဤနေရာတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ အဝေးတွင် လုံးဝပျက်စီးသွားသော စူပါကြယ်သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းကို လင်းရှန် မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ယဉ်ကျေးမှုရှေ့ဆောင်သင်္ဘောပင်။ ယခုအချိန်တွင် နောက်ဘက်ရှိ ကြယ်တာရာတွန်းကန်စက်ခန်းမှာ လုံးဝကျိုးပဲ့နေပြီး ရိက္ခာတွန်းကန်ခန်းမှာလည်း မရှိတော့ပေ။ မြင့်မားသော သင်္ဘောဦးပိုင်းမှာ ဂြိုလ်ပတ်လမ်းဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရှန် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အောက်ဘက်တွင် အပြာရောင်ကမ္ဘာကြီး ဆိုင်းငံ့နေသည်။ ဤဧရာမဂြိုဟ်ကြီးမှာ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပသော အပြာရောင်အဖြစ် ရှိနေပြီး ပစိဖိတ်သမုဒ္ဒရာပေါ်တွင် မုန်တိုင်းတိမ်တိုက်များ ဝေ့ဝဲနေကာ တိုက်ကြီးများ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ရှင်းလင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ ယခင်က မြို့ပြအစုအဝေးများကိုပင် သူခွဲခြားနိုင်သေးသည်။ သို့သော် ယခုအခါ အာရှ-ပစိဖိတ်တိုက်၏ ကုန်းမြေပေါ်တွင် တွင်းနက်ကြီးများကဲ့သို့ အမာရွတ်အချို့က ဤဂြိုဟ်ကို ကျူးကျော်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အနီးဆုံးမှာ နံပါတ် ၅ တွင်းနက်ဖြစ်ပြီး ဂြိုဟ်ပေါ်တွင် ပေါက်နေသော အမည်းရောင် အကျိတ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ အမည်းရောင်ထီးရွက်ကဲ့သို့ လှိုင်းများဖြန့်ကျက်ရင်း လေထုထဲမှ တိမ်တိုက်များကိုပင် ဝါးမျိုနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ လင်းရှန်အတွက် တွင်းနက်၏ မြင်ကွင်းအပြည့်အစုံကို ပထမဆုံးမြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မှောင်မည်းနေသော ကောင်းကင်ယံဘက်မှ အမှောင်ထုထဲမှ ငိုရှိုက်သံကဲ့သို့ တစ်ခုခုကို ခံစားရပြီး ၎င်းက အပြာရောင်ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားကာ အေးစက်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသည့် အနက်ဆုံးတွင်းကြီးကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“လင်းရှန်”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လင်းရှန် အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ သူ လုံးဝမမှားနိုင်ပေ။ ဤသည်မှာ ချူယန်၏ အသံဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြူမီးခိုးမွန်းစတား၏ ထိန်းချုပ်စက်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အလင်းနှင့် အရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို လက်မလွှတ်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ချူယန်က လင်းရှန်ကို ကြည့်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ သို့သော် ချူယန်၏ အသိစိတ်မှာ အလွန်မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး ဖြူဖျော့ကာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်ကိုလည်း လင်းရှန် မြင်နေရသည်။ အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည့် ပုံစံမျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ ပရော်ဖက်ဆာယဲ့လန်က...”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>ငါမင်းကို အလောင်းအိတ်ထဲတောင် ထည့်မိတော့မလို့…</p> <p> </p> <p>ချူယန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့စကားကို နားထောင်၊ ဂျူးလိယပ်စ်ရဲ့ မူလအသိစိတ်က မှိုမျှင်တွေကတစ်ဆင့် မြူမီးခိုးမွန်းစတားရဲ့ ဦးနှောက်ထဲကို ရောက်သွားပြီ။ သူ ချိတ်ဆက်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက် အနီရောင်ကမ္ဘာ အမှတ် ၃ ရဲ့ ပင်မကွန်ပျူတာကို သုံးရမယ်။ ဒီကွန်ပျူတာကို နင့်ရဲ့ ဂရေ့စ်လိုမျိုးပဲ ‘ဗွီအိုလာ’ လို့ ခေါ်တယ်။ အခု ငါက စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို တိုက်ရိုက်သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီး အမှောင်ထုနဲ့ ချိတ်ဆက်တဲ့ သူ့ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး သတင်းတွေနဲ့ အနီကမ္ဘာအဖွဲ့အစည်းအကြောင်း အချက်အလက်အားလုံးကို ခိုးယူလိုက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဘာတွေရင်းနှီးလိုက်ရလဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ အရေးမကြီးဘူး”</p> <p>ချူယန်က လင်းရှန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ အခုပြောမှာကို သေချာနားထောင်… အားလုံးကို မှတ်ထားပြီး ပရော်ဖက်ဆာယဲ့လန်နဲ့  ဗိုလ်ချုပ်ရှုတို့ကို ပြန်ပြောပြပေးပါ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊၊ ငါ နားထောင်နေတယ်”</p> <p>လင်းရှန်၏ အကြည့်များက စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p>“S-Class အဆင့် ဦးနှောက်နဲ့ မှိုမျှင်ကွန်ရက်တွေ ချိတ်ဆက်တာကတစ်ဆင့် အနီရောင်ကမ္ဘာရသွားတာက သတင်းအချက်အလက်မဟုတ်ဘူး၊၊ အချက်ပြလှိုင်းတစ်ခုပဲ။ ဒီအချက်ပြလှိုင်းက အရမ်းရှုပ်ထွေးတယ်၊၊ ‘ဗွီအိုလာ’ နဲ့ အနီရောင်ကမ္ဘာက လူသားစမ်းသပ်ချက် အချက်အလက်တွေကို သုံးပြီး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်တော့ ဒီအချက်ပြလှိုင်းဟာ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ တွေ့လိုက်ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“ခံစားချက် ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊၊ တွင်းနက်ထဲကလာတဲ့ ခံစားချက်၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ဆန္ဒလို့ ပြောလို့ရတယ်၊၊ စုစုပေါင်း နှစ်ခုရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက ကြောက်ရွံ့မှု၊ ဒုတိယတစ်ခုက သံသယပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘာကို ကြောက်တာလဲ” လင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကြောင်းအရင်း မရှိဘူး။ ဒီကြောက်ရွံ့မှုက လူသားစမ်းသပ်ချက်တွေကနေ လာတာပဲ။ အနီရောင်ကမ္ဘာထဲမှာတော့ အမှောင်ကျူးကျော်မှုတွေဟာ ကြောက်ရွံ့မှုစွမ်းအားပုံစံတစ်မျိုးလို့ ယုံကြည်ကြတယ်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြိုလဲပြီးနောက် လူသားတွေ သန္ဓေပြောင်းသွားတဲ့အပေါ်မှာတော့ ဒီမူက ယုတ္တိရှိပေမဲ့ ပြဿနာက ဒီကြောက်ရွံ့မှုဟာ လူသားတွေက အမှောင်ထုအပေါ် ကြောက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမှောင်ထုက လူသားတွေကို ကြောက်တာလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အမှောင်ထုက လူသားတွေကို ကြောက်တယ် ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“နင့်ကိုယ်ပိုင်အမြင်တစ်ခုထဲနဲ့ အဓိပ္ပာယ်မကောက်နဲ့ဦး”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချူယန်၏ အကြည့်က အပြာရောင်ဂြိုဟ်ပေါ်ရှိ ဧရာမတွင်းနက်ကြီးဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“တွင်းနက်အတွင်းပိုင်းကို လေ့လာကြည့်ရင် ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ရှင်းပြရရင် လူသားတွေဟာလည်း အမှောင်သတ္တဝါတွေအတွက် နားမလည်နိုင်တဲ့ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုပဲ။ သူတို့က ငါတို့ကို နားမလည်သလို ငါတို့ကလည်း သူတို့ ဘယ်လိုတည်ရှိနေလဲ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လိုမွေးဖွားလာလဲဆိုတာ မသိဘူး။ ဒါက အချင်းချင်း ဆက်သွယ်လို့မရသလို သက်သေပြလို့လည်းမရတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးပဲ”</p> <p> </p> <p>ချူယန်က လင်းရှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ရိုဆက်တာ ကျောက်တုံးအကြောင်းကော နင်သိလား”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save