Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 858</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှေ့တန်း ၅</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>“သိတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ယေဘူယျာအားဖြင့် လုံးဝစိမ်းသက်နေတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုနှစ်ခုဟာ ဘာသာပြန်စရာမလိုဘဲ ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းနှစ်ခုရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက အရုပ်စာသင်္ကေတတွေကို သုံးတာ၊ ဒါက ငါတို့နဲ့ အမှောင်ထုကြားမှာ အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ ဒုတိယတစ်ခုကတော့ အပြုအမူဆိုင်ရာ ယုတ္တိဗေဒကွင်းဆက်ပဲ။ ဒီနည်းလမ်းကတစ်ဆင့် နင်သိထားတဲ့ အမှောင်အမှတ်အသားကို ငါတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချူယန်က ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် အချက်ပြလှိုင်းတစ်ခုတည်းပဲရှိမယ်ဆိုရင် အဲဒီအချက်ပြလှိုင်းဟာ လူသားစမ်းသပ်ချက်ကနေလာတာလား၊၊ ဒါမှမဟုတ် အမှောင်ထုကလာတာလားဆိုတာ ယုတ္တိဗေဒစနစ်တစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဓိကအချက်က ဒုတိယအချက်ပြလှိုင်းပဲ”</p> <p> </p> <p>“သံသယ” လင်းရှန်က ရေရွတ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မှန်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါကို အနီရောင်ကမ္ဘာက သတိပြုမိသွားတယ်၊၊ ဒါကြောင့် အချက်ပြလှိုင်းရဲ့ မူလအစဟာ အမှောင်သက်ရှိ ဒါမှမဟုတ် တွင်းနက်ဆီက လာတယ်လို့ သူတို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြတယ်။ ဒီအချက်ပြလှိုင်းကို မြူမီးခိုးမွန်းစတားနဲ့ အခု နံပါတ် ၅၊ နံပါတ် ၇၊ နံပါတ် ၈ တွင်းနက်တွေရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ကြည့်လိုက်ရင် ဒီအပြုအမူဟာ တွင်းနက်က အသိစိတ်ချိတ်ဆက်မှုကတစ်ဆင့် အာရုဏ်ဦးမြို့တော်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားတာဖြစ်ဖို့ အရမ်းများတယ်။ ဒီလို ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုက အမှောင်ကိုသြဒိနိတ်တွေလောက် မရိုးရှင်းဘူး”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မနေ့ညက အမှောင်ဒီရေတိုက်ခိုက်မှုတွေက အမှတ်အသားပါတဲ့သူတွေကြောင့်တင် မဟုတ်နိုင်ဘူးပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အတိအကျပဲ။ အကယ်၍ အမှတ်အသားတွေကြောင့်ပဲဆိုရင် အာရုဏ်ဦးမြို့တော်ရဲ့ ပစ်အားနဲ့ အဲဒါတွေကို ကြိုတင်ရှင်းလင်းနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တွင်းနက်သုံးခုကလာတဲ့ အမှောင်လှုပ်ခတ်မှုတွေက တစ်ညလုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပဲ”</p> <p>ချူယန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါက တွင်းနက်ဟာ သံသယဝင်နေပြီး စမ်းသပ်နေတယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန် ကြက်သီးထသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို တွင်းနက်ရဲ့ ပြန့်ကားနှုန်းက တကယ်တော့...”</p> <p> </p> <p>“အကန့်အသတ် မရှိနိုင်ဘူး”</p> <p>ချူယန်က တင်းမာသောအမူယာဖြင့်  ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်နှစ်လည်း မဟုတ်ဘူး၊၊ လေးလလည်း မဟုတ်ဘူး၊၊ သူတို့သာ ကိုသြဒိနိတ်အမှတ်ကို စမ်းသပ်တွေ့ရှိသွားရင် အပြာရောင်ဂြိုဟ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းဖို့ တစ်ညပဲ ကြာလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန် ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“နံပါတ် ၅ တွင်းနက်က ဘာလို့ ရွေ့လျားနေတာလဲ၊၊ ကမ္ဘာအနှံ့က တွင်းနက်တွေ ဘာလို့ မြန်ဆန်လာတာလဲ ဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူး၊၊ ဒါက အချိတ်အဆက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>“နင် မီးပျက်တာကို ကြုံဖူးလား” ချူယန်က ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“အခန်းထဲမှာ မှောင်မည်းနေတဲ့အခါ နင်က ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ မရင်းနှီးရင် နင့်ရဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေနဲ့ စမ်းတဝါးဝါးပဲ လျှောက်နိုင်မယ်။ ဒါက နှေးကွေးနိုင်ပေမဲ့ မီးလင်းလာတာနဲ့ ဒါမှမဟုတ် တည်နေရာကို နင်ရင်းနှီးသွားတာနဲ့ နင်က အရမ်းမြန်မြန်သွားနိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်မို့လို့ သတ္တဝါတွေက လူသားတွေကို ရှာဖို့ အမှောင်အမှတ်အသားကို သုံးတာပေါ့။ မနေ့ညက အမှောင်ဒီရေ တိုက်ခိုက်မှုအပြီးမှာ တွင်းနက်သုံးခုဘက်မှာ S-Class အဆင့်တွေနဲ့ ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်းတွေ အများကြီးတွေ့ရတာ မဆန်းတော့ဘူး”</p> <p>လင်းရှန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခုတော့ အားလုံးပြီးသွားပြီ၊၊ မြို့ထဲက လူတွေကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ အချိန်အများကြီး ရဦးမယ်လို့ ငါတို့ ထင်ခဲ့တာ။ ပြောရရင် ဒီညဟာ ဖုတ်ကောင်သိုးထိန်းတွေနဲ့ S-Class အဆင့်တွေကြောင့် ကပ်ဘေးကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဂျူးလိယပ်စ်က ဒါကို သိထားတယ်၊၊ ဒါကြောင့် သူက အာရုဏ်ဦးမြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ကမ္ဘာပျက်ကပ်နေ့ စမ်းသပ်ကွင်းအဖြစ် သုံးချင်ခဲ့တာ။ သူတို့က စစ်မှန်တဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုယန္တရားကို အမြန်ဆုံး သုတေသနလုပ်ဖို့ လိုနေတာ၊ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတွေနဲ့ အမည်မသိ လူသားတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲတာက တကယ်တော့ ဒုတိယရွေးချယ်မှုပဲ။ နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ သတင်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်၊၊ အနီရောင်ကမ္ဘာရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်က ဒါမဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ချူယန်က လင်းရှန်ကို ပြောပြသည်။</p> <p> </p> <p>“အနီရောင်ကမ္ဘာကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ရည်မှန်းချက်က ဒစ်ဂျစ်တယ်ရှင်သန်ခြင်းဘဝနဲ့ ယန္တရားဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု လမ်းစဉ်အတွက်ပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာမှ အနီရောင်ကမ္ဘာက ထိန်းချုပ်မှုကနေ လွတ်ထွက်သွားပြီး စွမ်းအားရှင်၊ သွေးသားပေါင်းစပ်နည်းပညာ၊ ဘုရားသခင်ရွေးချယ်ခံရသူ၊ အိန်ဂျယ် စတာတွေဘက်ကို ဦးတည်သွားပြီး ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်ကုန်တာပဲ။ အနီရောင်ကမ္ဘာကို မူလဖွဲ့စည်းခဲ့တဲ့ အုပ်စုက SIID ဖောင်ဒေးရှင်းလို့ ခေါ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းပဲ။ ဒါက ဖက်ဒရေးရှင်းရဲ့ စီးပွားရေး အသက်သွေးကြော အတော်များများကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အရင်က ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး လော့ဖေးကုမ္ပဏီစုရဲ့ အခွဲတစ်ခုပဲ။ နင်လည်း ကြားဖူးရင် ကြားဖူးလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန် တောင့်တင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ကြားဖူးရုံတင် မဟုတ်ဘူး... ငါ သူတို့နဲ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံဖူးတယ်”</p> <p> </p> <p>“လင်းရှန်၊၊ နင်က ပရော်ဖက်ဆာယဲ့လန်နဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ရှုကို အမြန်အကြောင်းကြားရမယ်၊၊ မဟုတ်ရင် အရမ်းနောက်ကျသွားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်ပြီး ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊၊ ငါ့မှာ စွမ်းအင် လုံးဝကုန်ခမ်းသွားမှပဲ မင်းနဲ့ တွေ့လို့ရတာလေ။ နိုးလာဖို့ကို ငါ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ”</p> <p> </p> <p>“ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ...”</p> <p>လင်းရှန် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ စဉ်းစားနေတာက မြို့တစ်ခုလုံးက ဒီသတင်းကို သိသွားပြီး ငါတို့ ထွက်ပြေးရင်တောင် ဒီစကားအရဆိုရင် တွင်းနက်က ကိုသြဒိနိတ်ကို အောင်မြင်စွာ စမ်းသပ်မိသွားပြီဆိုတာနဲ့ ငါတို့ဝင်ရိုးစွန်းအထိ ပြေးရင်တောင် အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး၊၊ တွင်းနက်ရဲ့ ပြန့်ကားနှုန်းကို ငါတို့ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မှာတောင် မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ချူယန် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“လင်းရှန်”</p> <p> </p> <p>“ဟင်”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ဒီညက ကမ္ဘာကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးညဆိုရင် နင်ကြောက်လား”</p> <p> </p> <p>“အရင်ကတော့ နည်းနည်းကြောက်တယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန် ထိုအချိန်တွင် စကြဝဠာ၏ ကြယ်တာရာကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခုတော့ အဲဒီလောက် မကြောက်တော့ပါဘူး။ ဒီတစ်သက်မှာ ငါ အာကာသယာဉ်မှူး တစ်ခါဖြစ်ဖူးသွားတာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>ချူယန်သည် သူ၏ အကောင်းမြင်စိတ်ကို ချီးကျူးမိပြီး  သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်သည် ချူယန်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြန်လို့မှ မရတော့တဲ့အတူတူ မင်းနဲ့ စကားပြောကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ဘာအကြောင်းပြောကြမလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဥပမာ... မင်း တကယ်ပဲ သေသွားပြီလား ဆိုတာမျိုးပေါ့”</p> <p> </p> <p>ချူယန်၏ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ဂျူးလိယပ်စ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအားကို ငှားရမ်းပြီး ငါရှင်သန်နေတာပဲ။ သူက သူ့ကိုယ်သူ အဆင့်မြင့်သက်စောင့်ခန်းထဲမှာ ထည့်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားတာဆိုတော့ ဒီအခြေအနေနဲ့ ငါ ခဏလောက်တော့ အသက်ဆက်ရှင်နေဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား မှေးမှိန်သွားတာနဲ့ ငါ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန် အံ့သြသွားပြီးမှ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင်က ဘာရယ်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်းကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် တခြားနည်းလမ်း ရှိမလားလို့ ငါစဉ်းစားနေတာ… ဒါပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒီညမှာပဲ ကမ္ဘာပျက်တော့မှာဆိုတော့ ငါတို့က မင်းလောက်တောင် အသက်ရှည်ချင်မှ ရှည်မှာပါလားလို့ တွေးမိလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>ဒါကို ကြားတော့ ချူယန်က ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူမက လင်းရှန်ကို တောက်ပသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး ခေတ္တအကြာတွင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လင်းရှန်”</p> <p> </p> <p>“ဘာအတွက် ကျေးဇူးတင်တာလဲ။ မင်းက ဂလက်ဆီနှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်နိုင်အောင် ငါ့ကို ကူညီခဲ့တယ်၊၊ မြို့တစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်၊၊ ပြီးတော့ မင်းကိုယ်မင်း စတေးခဲ့တာပဲ။ ငါက ဘာအတွက် ကျေးဇူးတင်ခံရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာပေးလို့၊၊ ဒီတာဝန်ကို ငါနဲ့အတူ အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးလို့၊ ပြီးတော့ အခုလို ငါ့အနားမှာ ရှိနေပေးပြီး စကားပြောပေးနေလို့ ကျေးဇူးတင်တာပါ...” </p> <p>ချူယန်က ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရှန် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အသိစိတ်ချင်းငြိတွယ်နေရုံပဲ ဖြစ်နေတာ နှမြောဖို့ကောင်းတယ်။ မဟုတ်ရင် အခုလို အချိန်မျိုးမှာ အရက်လေး ဘာလေး အတူသောက်ရရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချူယန်သည် ရှေ့စီမံကိန်းမှ ရေတွက်မရနိုင်သော ကြယ်သင်္ဘောအပျက်အစီးများနှင့် ကျဆုံးသွားသော စစ်သည်များကို ကြည့်ကာ လင်းရှန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ သတင်းတစ်ခုရှိသေးတယ်။ ရှေ့ပြေးကြယ်သင်္ဘော အစီအစဉ်က ကောင်းကင်အကာကွယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် ယဉ်ကျေးမှုရှေ့ဆောင်သင်္ဘောရဲ့ ကပ္ပတိန် ချူကျင်းဆီကနေ အာရုဏ်ဦးမြို့တော်ကို ပို့တဲ့ သတင်းစကားတစ်ခုကို ဘုံကြယ်စင်လှိုင်းကတစ်ဆင့် ငါလက်ခံရရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ အမှောင်စွမ်းအင်မုန်တိုင်းက ဒီနေရာကို ဝါးမျိုသွားပြီး ဆက်သွယ်ရေးအားလုံး ပြတ်တောက်သွားခဲ့တယ်”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save