Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 861</h2> <h2 style="text-align: center;">မဟာတံတိုင်း ၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အားလုံး မင်္ဂလာပါ၊၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အလံနီမဟာမိတ်အဖွဲ့ ဖြစ်ပါသည်၊၊ မြောက်ဘက် မြို့ပြင်ရပ်ကွက်ရှိ စက်မှုဇုန်ဟောင်းတွင် စုရုံးနေကြပါသည်၊၊ ယာဉ်တန်းသည် ချင်းပိုမြို့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ထွက်ခွာပါတော့မည်၊၊ လမ်းလျှောက်လာသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ အားလုံး ပါဝင်နိုင်သည်၊၊ အားလုံး စုပေါင်းပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကာကွယ်ကြပါ”</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ၏ ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းမှာ သတင်းအချက်အလက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်၊၊ လူသစ်စုဆောင်းသံများ၊ အကူအညီတောင်းသံများ၊ အော်ဟစ်သံများနှင့် ဒေသအလိုက် အခြေအနေသတင်းပို့ချက်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်နေသည်၊၊</p> <p> </p> <p>“လင်းရှန်၊ ပေါင်းစည်းရထားက အများဆုံး လူလေးထောင်ကျော်ပဲ ဆံ့တယ်၊၊ ဝမ်ဟုန်ယွမ်နဲ့ ဟယ်လင်ချူးတို့ရဲ့ အဖွဲ့တွေကလည်း အများဆုံး လူငါးထောင်ကျော်ပဲ ထပ်ခေါ်နိုင်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်သည် ထိုအချိန်တွင် အမြွှာကြယ်မျှော်စင်၏ အပေါ်ဆုံးတွင် ရှိနေသည်၊၊ အဆောက်အအုံ၏ အစွန်းတွင် ရပ်ရင်း လေတိုက်ခတ်မှုကို ခံစားနေစဉ် ချန်ဆီရွှမ်၏ အသံကို နားကြပ်မှတစ်ဆင့် ကြားလိုက်ရသည်၊၊</p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ ကောင်းကင်အမိုးခုံးရထားကိုသာ အကုန်ဖွင့်ပေးလိုက်ရင် နောက်ထပ် လူတစ်သောင်းလောက်တော့ အနည်းဆုံး တင်သွားလို့ ရတယ်၊၊ အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ၊ ဖီးနစ်က ဒီလူတွေကို ဘယ်နေရာကို ရွှေ့ခိုင်းချင်တာလဲ”</p> <p>ကျန်းရှု့ဝေ၏ အသံလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်၊၊</p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ ညမရောက်ခင် ချင်းပို ဒါမှမဟုတ် ပင်းမြို့ကို ရောက်ချင်ရင် အမှောင်အမှတ်အသားရဲ့ ညစ်ညမ်းမှုကို ရှောင်ဖို့အတွက် ညနေ ၄ နာရီမှာ အရောက်ထွက်ခွာရမယ်”</p> <p> </p> <p>ရှီတိယွမ်ကလည်း ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းမှ ပြောသည်၊၊</p> <p> </p> <p>“မော်တော်ကားယာဉ်တန်းတွေ အရင်ထွက်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အချိန်မမှီတော့ဘူး”</p> <p>ကျန်းယွမ်က ဝင်ပြောသည်၊၊</p> <p> </p> <p>နားကြပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော အသံများကို နားထောင်ရင်း လင်းရှန်သည် သူ၏ အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေသည်ဟု ခံစားရသည်၊၊ သူက အသံခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရာ ကမ္ဘာကြီးမှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်၊၊ သူ မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ငြိမ်ငြိမ်လေးနေချင်ပြီး ဤကမ္ဘာကြီးကို ကောင်းကောင်းကြည့်ချင်မိသည်၊၊ သို့သော် သူ စိတ်မအေးနိုင်ပေ၊၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချူယန်ပြောခဲ့သည့် စကားများကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ တွေးနေမိသည်၊၊</p> <p> </p> <p>လေတစ်ချက် အဝှေ့တွင် လင်းရှန်သည် သူ၏ လက်ဖမိုးပေါ်သို့ ပုရွက်ဆိတ်နက်လေးတစ်ကောင် လွင့်ပါလာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်၊၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်စတင်ပြီးနောက် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သက်ရှိသတ္တဝါအများအပြားမှာ မျိုးသုဉ်းကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်၊၊ ကျန်ရှိနေသော သတ္တဝါများမှာ မြေအောက်နှင့် အမှောင်ထဲတွင် နေထိုင်တတ်သည့် ဇွဲကောင်းသော သတ္တဝါများသာဖြစ်သည်၊၊ ပုရွက်ဆိတ်ဆိုသည်မှာ ယခင်က အတွေ့ရအများဆုံး အင်းဆက်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း လင်းရှန်အနေဖြင့် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို နောက်ဆုံး ဘယ်တုန်းက မြင်ခဲ့ဖူးသည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ၊၊</p> <p> </p> <p>ပုရွက်ဆိတ်လေးသည် သူဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိရှာပေ၊၊ သူ့အဖို့တော့ လေပြည်ညင်းဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သည့် ရေစီးကြောင်းကြီးသဖွယ်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို တစ်စိမ်းပြင်ပကမ္ဘာတစ်ခုမှ နောက်ထပ်ကမ္ဘာတစ်ခုဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားခြင်းပင်၊၊</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူ့ရှေ့မှ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဆူးသဖွယ်မာကျောလှသော အမွေးအမျှင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးဖြစ်နေသည်၊၊ သူသည် ဂရုတစိုက်နှင့် အမြန်တက်လှမ်းနေရသည်၊၊ များမကြာမီ လွင်ပြင်ပေါ်တွင် တောင်ကုန်းလေးလုံးပေါ်လာသည်၊၊ ထိုအရာများမှာ လင်းရှန်၏ လက်ဆစ်များဖြစ်ကြောင်း သူ မသိပါ၊၊ သူသည် တောင်ထိပ်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ တောင်ကြားများဆီသို့ ဆက်သွားသည်၊၊ ရုတ်တရက် တောင်ကုန်းများမှာ တုန်ခါသွားသဖြင့် သူ လန့်ဖျပ်သွားပြီး ပို၍မြန်မြန် သွားလိုက်သည်၊၊</p> <p> </p> <p>ထိုတောင်ကုန်းလေးလုံးမှာ မတူညီကြပေ၊၊ တောင်ကုန်းနှစ်ခုကို ဆက်တိုက်ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် နောက်ထပ်နှစ်ခုမှာ သိသိသာသာ ပိုနိမ့်နေသည်ကို ပုရွက်ဆိတ်လေး တွေ့လိုက်ရသည်၊၊ ယင်းမှာ တုန်ခါနေသော တောင်ကုန်းဒေသမှ ဘေးကင်းစွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်တော့မည့် သတင်းကောင်းပင်၊၊</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်သည် သူ့လက်ဖမိုးပေါ်တွင် တွားသွားနေသော ပုရွက်ဆိတ်နက်လေးကို ကြည့်ရင်း အတွေးနယ်လွှင့်နေမိသည်၊၊ သူသည် အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဘေးတွင်ကပ်ထားပေးကာ ပုရွက်ဆိတ်လေးကို ထိုလက်ပေါ်သို့ ကူးလာစေရန် ကြိုးစားသည်၊၊</p> <p> </p> <p>ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ပုရွက်ဆိတ်လေးမှာ အကြီးအကျယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ စိုးရိမ်သွားရသည်၊၊ အကြောင်းမှာ ထိုတောင်ကုန်းလေးလုံးမှာ လုံးဝ အစီအစဉ်မရှိပဲပေါ်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး သူ၏ မူလမျှော်လင့်ချက်များ ပျက်သုဉ်းသွားရသည်၊၊ သို့သော် ပုရွက်ဆိတ်နက်လေးမှာ စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို ဟိုရမ်းသည်ရမ်းလုပ်ပြီးနောက် တောင်ကုန်းသစ်လေးလုံးပေါ်သို့ ဆက်တက်ကာ ကျော်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်သည်၊၊ သူ မသိသည်မှာ လင်းရှန်က သူ၏လက်များကို တစ်လှည့်စီ ပြောင်းပေးနေခြင်းပင်၊၊ ပုရွက်ဆိတ်လေး၏ အမြင်တွင် မြင့်ရာမှ နိမ့်သွားသော တောင်ကုန်းများမှာ ရုတ်တရက် နိမ့်ရာမှ မြင့်လာပြီး အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်၊၊</p> <p> </p> <p>သူ့အောက်ရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ အဆက်မပြတ် ဆုတ်ခွာသွားလိုက်၊ အစားထိုးလိုက်နှင့် တောင်ကုန်းတောင်တန်းသစ်များ အမြဲတမ်း ပေါ်လာနေသည်ကို သူ သတိမပြုမိပါ၊၊ သူသည် လမ်းကြောင်းပြောင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ မြေအောက်ကမ္ဘာကြီးက သူ၏အကြံကို သိနေသကဲ့သို့ပင်၊ သူ အစွန်းနားရောက်ခါနီးတိုင်း တောင်ကုန်းသစ်များကို အမြဲချပေးနေသည်၊၊</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်သည် သူ့လက်ပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်လေးကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် သူ့ဘေးနားသို့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်၊၊ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မီးခိုးရောင်ဆံပင်များကို မြင်လိုက်ရသည်၊၊</p> <p> </p> <p>ယဲ့လန်သည် သူ့ကို အမြဲထိုးထွင်းမြင်နေရသည်ဟု လင်းရှန် ခံစားရသည်၊၊ ဤခံစားချက်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာသက်သက် မဟုတ်ပေ၊၊ ချူယန်၏ စိတ်ချင်းဆက်နွှယ်မှုမှတစ်ဆင့် ယဲ့လန်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင်၊၊ ယဲ့လန်သည် သူ့ကို လူကိုယ်တိုင်မမြင်ရသော်လည်း စကားပြောနေစဉ်တွင်မူ ယခုကဲ့သို့ပင် သူမ၏ အကြည့်များက သူ့ကို အလုံးစုံဖောက်မြင်နိုင်သကဲ့သို့ရှိသည်၊၊</p> <p> </p> <p>“ပရော်ဖက်ဆာယဲ့… အစည်းအဝေးခန်းထဲမှာ အရမ်းပူနေလို့ အပြင်ထွက်ပြီး လေညင်းခံနေတာပါ”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လန်က တည်ငြိမ်နေသည်၊၊</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်၊၊ မင်း ဖိအားတွေ အများကြီး ခံစားနေရမှန်း ငါ သိပါတယ်၊၊ မင်းလို လူငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါတို့ ဖီးနစ်ခေါင်းဆောင်ပိုင်းတွေကြားထဲမှာ ဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို တန်းတူထမ်းပိုးနေရတာ မတရားသလိုပါပဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းရှန် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလိုလို ပြုံးမိသွားပြီး “ဘယ်အရာက တရားတယ်၊ မတရားဘူး ရှိမှာလဲ၊ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဆိုတာ အသက်အရွယ်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး၊၊ အမှောင်ထုက အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကလေးတွေကို ငဲ့ညှာမှာမဟုတ်ဘူး၊၊ ပြောရရင် ဒီလူတွေကပဲ အသေအပျောက် အများဆုံးဖြစ်နေတာ ကံကြမ္မာရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုလား”</p> <p> </p> <p>“အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကလေးတွေကို လေးစားကာကွယ်တာဟာ လူသားတွေက မျိုးဆက်သစ်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ထိန်းသိမ်းရင်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတဲ့ တာဝန်နဲ့ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ မစ်ရှင်တစ်ခုပဲ၊၊ မင်း သိတဲ့အတိုင်း လူသားဆိုတဲ့ မျိုးစိတ်ဟာ မွေးဖွားချိန်မှာ အကျယ်ဆုံး အော်ငိုတတ်ကြတယ်၊၊ ဒါက သဘာဝတရားထဲမှာ ရှားပါးတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက ရှင်သန်မှုအတွက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်လို့ပဲ၊၊ အမှောင်ထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေဖို့ လိုသလိုမျိုးပေါ့၊၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကလေးတွေ ငိုကြတာဟာ မျိုးရိုးဗီဇအရ လူသားတွေဟာ အုပ်စုလိုက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်မှုစနစ်ဖွံ့ဖြိုးလာလို့ပဲ၊၊ ကမ္ဘာဂြိုလ်ရဲ့ သဘာဝတရားထဲမှာ လူသားတွေကို ရန်ပြုမယ့် သဘာဝရန်သူ မရှိဘူး၊၊ ဒါကြောင့် သဘာဝဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်အောက်မှာ ငါတို့ရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇတွေက ဒီလိုမျိုး ပြောင်းလဲလာတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီပုရွက်ဆိတ်လေးလိုပေါ့”</p> <p>လင်းရှန်သည် သူ့လက်ထဲမှ ပုရွက်ဆိတ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်၊၊ သူက ၎င်းကို ကစားလို၍မဟုတ်ဘဲ သက်ရှိတစ်ခုနှင့် ဤသို့ ဆက်ဆံရခြင်းက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပြီး ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ဖယ်ထုတ်နိုင်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်၊၊</p> <p> </p> <p>ယဲ့လန်က သူ့ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောပေ၊၊</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်သည် လေထုမှာ အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်၊၊ ကောင်းကင်ငြိမ်သက်ခြင်းသင်္ဘောပေါ်တွင် အရေးကြီးသော အစည်းအဝေးကျင်းပနေချိန်၌ သူ ပြန်ဝင်သွားသင့်၊ မဝင်သွားသင့် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်၊၊ ယဲ့လန်သည် သူ့ကို အတန်းထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားမည့် ဆရာမကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် လင်းရှန်မှာ အလိုလိုပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်၊၊</p> <p> </p> <p>“ပရော်ဖက်ဆာယဲ့၊၊ ကျုပ်ခုနက ခင်ဗျားကိုတောင် မမြင်လိုက်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ငါ အခုပဲ ယုံကျန်းဆိပ်ကမ်းက အင်ပါယာစစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့နဲ့ ဆက်သွယ်ခဲ့တယ်၊၊ အင်ပါယာအဆင့် မီကာတွေကို အာရုဏ်ဦးမြို့တော်ထဲ ပို့ဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်၊၊</p> <p> </p> <p>လင်းရှန်က သူမကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး “အစည်းအဝေးရလဒ်က ထွက်လာပြီလား”</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ ငြင်းခုံနေဖို့ မလိုပါဘူး၊၊ လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သိနေကြပြီးသားပဲ”</p> <p> </p> <p>ယဲ့လန်သည် ကျယ်ပြောလှသော အာရုဏ်ဦးမြို့တော်ကို ငေးကြည့်ရင်း “လူသုံးသန်းကို စွန့်ပစ်တာနဲ့ လူသန်းသုံးဆယ်ကို စွန့်ပစ်တာဟာ အခြေခံအားဖြင့် ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား ထင်တာက ကျုပ်တို့ရွေးချယ်စရာမရှိပဲ အသေအလဲတိုက်ပွဲဝင်ရတော့မယ်… အာ့လိုလား”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save