Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 868</h2> <h2 style="text-align: center;">အမှောင်ညဆင်းသက်ခြင်း ၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရထားက မြို့ကို တစ်ပတ်ပြီးတစ်ပတ် ပတ်နေမှာလား” မိုနီကာက မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“အတိအကျပဲ လှည့်ပတ်ပြောက်ကျားစစ်ဆင်ရေးပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါက တကယ့်ကို ထက်မြက်တဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ရှင်းဂျီနှင့် အခြားသူများကလည်း ထိုအစီအစဉ်ကို ထောက်ခံလိုက်ကြသည်၊၊</p> <p> </p> <p>“ဒါက မင်းတို့ ရထားရဲ့ အားသာချက်ကို အကောင်းဆုံး အသုံးချနိုင်လိမ့်မယ်…. အားနည်းချက်တစ်ခုကတော့ ရထားလမ်းသာ ပျက်စီးသွားရင်…”</p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ ရထားလမ်း ပျက်စီးသွားရင် ကျွန်မတို့တွေက ရထားကိုပဲ ခံစစ်ဘန်ကာအဖြစ် သုံးပြီး ခုခံတိုက်ခိုက်သွားမယ်”</p> <p>ချန်ဆီရွှမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှီတိယွမ်ကလည်း လက်ပိုက်၍ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်၊၊</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် ဒီလောက်ရှည်တဲ့ ရထားနဲ့ လက်နက်တွေကို ပတ်လမ်းစခန်းမှာပဲ ဒီတိုင်းထားတာထက် လှည့်ပတ်အသုံးပြုတာက ပိုထိရောက်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို အခုပဲလှုပ်ရှားကြတာပေါ့”</p> <p>ကီကီ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြတ်သားနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွမ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်၊၊</p> <p> </p> <p>“အားလုံးပဲ ဒီညရဲ့ အန္တရာယ်တွေကြားမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ဂရုစိုက်ကြပါ၊၊ အာရုဏ်တက်ချိန်မှာ လူတိုင်း ဒီနေရာမှာ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ဆုံနိုင်ကြပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ရှပ် ရှပ်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း တပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ရှားကြတော့သည်။ လီယီနှင့် လူအိုကြီးမိုတို့က အမျိုးသမီးများ၊ ကလေးငယ်များနှင့် ဝန်ထမ်းအားလုံးကို ဦးဆောင်ကာ မြေအောက်ခိုလှုံနေရာသို့ စတင်ပြောင်းရွှေ့ကြသည်။ ချန်ဆီရွှမ်က ဒါရိုက်တာတင်းကိုလည်း လိုက်သွားစေချင်သော်လည်း တင်းကျန်းရီက ငြင်းဆန်ခဲ့သည်၊၊ သူမသည် အနန္တရထား၏ သုတေသနတွဲနှင့် စိုက်ပျိုးရေးတွဲတွင်နေ၍ သွေးကပ်ဘေးပန်း၊ ငွေနဂါးဆယ်ဆနှင့် သွေးနွယ်ရှင်ကပ်ဘေးအပင်တို့ကို သုတေသနပြုရင်း ကာကွယ်ပေးရန် လိုအပ်သည်ဟု ပြောကာ နေခဲ့သည်၊၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်ယွမ်ကိုလည်း ရင့်မှည့်နေသော အစိမ်းရောင်အသီးအားလုံးကို ခူးဆွတ်ပြီး မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များကို ဝေငှခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူးးးး</p> <p> </p> <p>အနန္တရထား၏ ဝေးလ် 03E သဘာဝဓာတ်ငွေ့သုံး တာဘိုင်အင်ဂျင်ကြီးသည် ချန်ဆီရွှမ်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် စတင်လည်ပတ်လာသည်။ ရှီတိယွမ်နှင့် သူမသည် တိုက်ခိုက်ရေးသမား သုံးထောင်ကျော်နှင့်အတူ မြို့ပတ်မီးရထားလမ်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်၊၊ ရထား၏အပေါ်ဘက်တွင် G-3 လျှပ်စစ်သံလိုက်အမြောက်၊ 1130CIWS ၊ YJ လေကြောင်းရန်ကာကွယ်ရေးအမြောက်နှင့် အလိုအလျောက် အမြောက်များအားလုံး ပေါ်ထွက်လာပြီး ရထား၏ လက်နက်များသည် စွမ်းအားအပြည့်ဖြင့် အသင့်ဖြစ်နေလေပြီ၊၊</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည့် ရထားကြီးသည် မြို့ပတ်ရထားလမ်းအတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ရွေ့လျားလာတော့သည်။ ရှားရှားသည် ကြယ်တာရာစီးနင်းသူ စက်ရုပ်၏ ထိန်းချုပ်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေပြီး အာရုံကြောနာဗ်စနစ်ကို ချိတ်ဆက်ထားသည်။ တန်ချိန်ထောင်ချီလေးလံသော ထိုဧရာမစက်ရုပ်ကြီးသည် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ နိုးထလာသည်။ သူမသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထိန်းချုပ်မှုအပိုင်းကို အမြန်ဆုံး အသားကျအောင် ပြုလုပ်နေပြီး ပေါင်းစည်းယာဉ်တန်း၏ နောက်ဘက်ရှိ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် ရပ်ကာ လမ်းတစ်လျှောက် ပစ်ခတ်မှုအင်အားကို ချိန်ညှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဆီရွှမ်သည် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် Meteor-3 ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အအုံများ၏ အခြေအနေကို မျက်ခြေပြတ်မခံပဲ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အဝေးက ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လှပသော မျက်နှာထက်၌ စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“လင်းရှန်... ရှင်ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာရမယ်နော်”</p> <p> </p> <p>ရှုချင်းနှင့် နန်ကျင်းတို့သည် လှုပ်ရှားရေးအဖွဲ့နှင့်အတူ တွဲတစ်ခုချင်းစီတွင် ပစ်အားများကို နေရာချထားကြသည်။ ရထားပေါ်ရှိ လူတိုင်းသည် ဆက်သွယ်ရေး ချောမွေ့နေစေရန် ဆောင်ရွက်ထားသည်။ ရထားတစ်စင်းလုံးတွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး စွမ်းအားဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဖွဲ့ဝင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် ရထား၏ သံချပ်ကာနှင့်လျင်မြန်သော ရွေ့လျားမှုကို အသုံးချ၍ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ခုခံတိုက်ခိုက်ကြမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှင်းဂျီသည် သူ၏အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ တိတ်ဆိတ်မြို့တော်သို့ ပြန်သွားသည်။ ဤအာရုဏ်ဦးမြို့တော် ခုခံတိုက်ပွဲတွင် တိတ်ဆိတ်မြို့တော်သည် ကောင်းကင်ငြိမ်သက်ခြင်းသင်္ဘော၊ မြောက်အမေရိက ပေါင်းစည်းတပ်ဦး လေတပ်၊ သံမဏိအစောင့်တပ်ရင်း လေတပ်တို့နှင့်အတူ ဝေဟင်ခံစစ်အင်အားစုကို ဖွဲ့စည်းထားသည်။ အဓိက ခုခံရမည့် ပစ်မှတ်မှာ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးပျံသတ္တဝါများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း အလုပ်ရှုပ်ကာ တင်းမာနေကြသည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရသည့် လီယီသည် သူမ၏ခင်ပွန်း လျန်လေး၏ သံချပ်ကာကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးပေးနေပြီး စကားအများကြီး မပြောသော်လည်း သူမအတွက် စိတ်မပူရန်သာ မှာကြားနေသည်။</p> <p> </p> <p>မာရှောင်ထန်းနှင့် မာရှောင်လီလေးတို့သည် ၎င်းတို့၏မိခင် စွန်းယုကျန်းကို နှုတ်ဆက်ကာ လူအိုကြီးမိုနှင့်အတူ မြေအောက်ခိုလှုံနေရာသို့ လိုက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင် မြေအောက်ခိုလှုံနေရာသို့ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေသူမှာ ဟူလုရှို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဤလူသည် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အနည်းငယ်သာရှိသော်လည်း ကျည်ကာအင်္ကျီ နှစ်ထပ်ဝတ်ထားသဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားဝတ်စုံမှာ အနည်းငယ် ဖောင်းကားနေသည်။</p> <p> </p> <p>“မိန်းမရယ်... ငါ မဝင်တော့ရင် ကောင်းမလားလို့”</p> <p> </p> <p>မြေအောက်ခိုလှုံနေရာ လမ်းအဝင်တွင် ဟူလုရှို့က ဆန်းချန်ကို ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီဟူက တစ်ချိန်က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသင်္ဘောရဲ့ ဒုလက်ထောက်ကပ္ပတိန်ဖြစ်ခဲ့တာလေ။ တိုက်ခိုက်ရေး စံပြစစ်သည်လည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အခု မိန်းမတွေ၊ ကလေးတွေနဲ့အတူ ဗုံးခိုကျင်းထဲမှာ ပုန်းနေရတာက နည်းနည်းတော့ မဟန်ဘူး မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“နင် သေချာလို့လား”</p> <p> </p> <p>ဆန်းချန်က သူ့ကို ပေါ့ပါးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏စွမ်းအားဝတ်စုံကို ပုတ်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော ခွန်အားကြောင့် ဟူလုရှို့မှာ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် နောက်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆုတ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီညက ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်မှာနော်။ S-Class လေးကောင်တောင် လာမှာပဲ။ အဲဒီထဲက ဘယ်ကောင်မဆို နင့်ကို အလွယ်တကူ ချေမွပစ်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟူလုရှို့သည် ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် တံတွေးကို အနိုင်နိုင်မျိုချလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဆန်းချန်၏ မျက်လုံးထဲက အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ယုံကြည်မှုများ ရရှိလာပြီး ရင်ဘတ်ကို ကော့ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မသွားဘူး၊ မသွားဘူး၊ မသွားဘူးလို့ ငါပြောပြီးပြီပဲ။ ယောကျ်ားတစ်ယောက်က ပြောပြီးရင် ကတိပျက်စရာမလိုဘူး။ ဒါ့အပြင် လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ အကျပ်အတည်းမှာ ယောကျ်ားတစ်ယောက်က ကလေးတွေနောက်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ပုန်းနေနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် လျှစ်စစ်သေနတ်တစ်လက်ကို ဆွဲယူကာ အနန္တမဟာမိတ်ယာဉ်တန်း၏ ခုခံရေးအဖွဲ့ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်လျှောက်ဝင်သွားသည်။ ဆန်းချန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း ပြန်ငြိမ်သက်သွားကာ နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးသင်္ဘောတစ်စင်းပေါ်တွင် ကီကီ၊ လုရှင်းချန်၊ တာလို့၊ စွန်းယုကျန်း၊ လော့ယန်၊ လျန်လေး၊ လီကွမ်းဝမ်၊ ချီလီ၊ အားဖေးနှင့် အခြားအစွမ်းထက်သည့် စွမ်းအားရှင်များသည် စွမ်းအားရှင် တိုက်ခိုက်ရေးစစ်ကြောင်းထံ ဦးတည်နေကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လုရှင်းချန်သည် ဝါရင့်ကျွမ်းကျင်သူပုံစံဖြင့် မျက်စိမှိတ်နေသည်။ တာလို့သည် သူ၏ သံမဏိဓားကြီးကို ဘေးချထားပြီး ဂတ်တလင်သေနတ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေရင်း လုရှင်းချန်ကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် တံတောင်နှင့် အသာတို့ကြည့်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှု မရရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် တစ်ဖက်ရှိ ချီလီနှင့် ကီကီတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကီကီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်က ဘယ်လို ပုံစံမျိုး၊ ဘယ်လို စွမ်းရည်နာမည်မျိုးနဲ့ ပေါ်လာရမလဲဆိုတာကို ပြန်စဉ်းစားနေတာ နေမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ချီလီက ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်၊၊</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက အရေးကြီးလို့လား”</p> <p> </p> <p>“သူ့အတွက်တော့ အတော်အရေးကြီးတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>မထင်မှတ်ထားစွာပင် လုရှင်းချန်သည် မျက်စိမှိတ်ထားလျက်ပင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ အမြဲတမ်း ဟိတ်ဟန်ထုတ်တတ်သည့် ပုံစံနှင့်မတူဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စီလန်မြို့ တိုက်ပွဲတုန်းက လူ လေးသောင်းကျော် သေကျေဒဏ်ရာရခဲ့ကြတယ်။ ငါတို့မှာ မီးနတ်ဘုရားစွမ်းအားရှိပေမဲ့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီတိုက်ပွဲက လူသားမျိုးနွယ် ရှင်သန်ရေးအတွက် အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲပဲ။ အသေးအဖွဲကိစ္စတွေအတွက် နေရာမရှိတော့ဘူး။ စွမ်းရည်နာမည်တွေက အရေးမကြီးတော့ဘူး။ ဒီညမှာ လူတွေ ပိုပြီး အသက်ရှင်နိုင်ပါစေလို့ပဲ ငါ ဆုတောင်းပါတယ်။ တကယ်လို့ ညအမှောင်ထုက ဖယ်ရှားဖို့ ခက်ခဲနေမယ်ဆိုရင် ငါက တောက်လောင်နေတဲ့ ကြယ်တစ်လုံးရဲ့ မီးလျှံနဲ့ ဒီအဆုံးမဲ့ညကို ဖောက်ထွင်းပစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကီကီ၊ ချီလီနှင့် အခြားသူများအားလုံး သူ့ကို လေးနက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တာလို့က လုရှင်းချန်၏ ပုခုံးကို လှမ်းပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်၊၊</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကို... မင်းကို ငါ ယုံတယ်”</p> <p> </p> <p>“မီးတောက်... အားတင်းထားစမ်းပါ၊၊ ငါတို့ စွမ်းအားရှင်တွေရဲ့ ခွန်အားက အမြဲတမ်း တိုးတက်နေတာပဲ”</p> <p>လော့ယန်က တုန်လှုပ်နေသော်လည်း လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသရွေ့ ငါတို့ ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လို မွန်းစတားတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်းပစ်ရုံပဲ”</p> <p> </p> <p>လျန်လေးက ကိုယ်မတ်လိုက်ရင်း “ငါတို့အတွက် ဆုတ်လမ်းမှ မရှိတာ။ C-Class ဖြစ်ဖြစ်၊ B-Class ဖြစ်ဖြစ်… A-Class ပဲဖြစ်ဖြစ်… တစ်ကောင်သတ်ရင် တန်တယ်၊ နှစ်ကောင်သတ်ရင် အမြတ်ပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“ပြောတာကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>လီကွမ်းဝမ်သည် တံတွေးကို အနိုင်နိုင်မျိုချကာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ အားဖေးသည် သူ၏ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး လီကွမ်းဝမ်က သူ့ကိုလည်း လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ ကောင်လေး... မင်းရဲ့ လေဆာက တော်တော်မိုက်တယ်။ ခဏနေရင် အကောင်ကြီးကြီးတွေကိုပဲ ချိန်ပစ်လိုက်”</p> <p> </p> <p>အားဖေးက ခေါင်းညိတ်ကာ “ကောင်းပါပြီ...”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save