Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter  869</h2> <h2 style="text-align: center;">အမှောင်ညဆင်းသက်ခြင်း ၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မြို့၏ မြောက်ဘက်ရှိ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော လမ်းဟောင်းတစ်ခု၌ မြေပြင်သည် ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး ဖက်ဒရေးရှင်း၏ [ညဥ့်သံမဏိဒိုင်း] စီးရီး ရှစ်ဘီးတပ် မြေပြင်သွား သံချပ်ကာယာဉ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ထိုလမ်းကြောင်းမှ အမြန်ဆုံး မောင်းထွက်လာကာ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိပဲ မြောက်ဘက် အဝေးဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အဓိကယာဉ်တစ်စီး၏ အတွင်းပိုင်းတွင် မီးများ လင်းထိန်နေပြီး ခမ်းနားသော ပစ္စည်းကိရိယာများ တပ်ဆင်ထားသည်။ လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသည့် ဝမ်တုံနှင့် လီကျန်းတို့မှာ မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြုတ်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုန်း…</p> <p> </p> <p>လီကျန်းက စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အားလုံးက ဟိုလင်းရှန်ဆိုတဲ့ကောင်ကြောင့်ပဲ။ ငါတို့ရဲ့ လူသစ်စုဆောင်းပွဲကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ အခုတော့ ငါ့အမေက ဖီးနစ်လက်ထဲ ရောက်နေပြီ။ လေလွင့်သူ နံပါတ် ၁ စီမံကိန်းလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>“တော်စမ်း” ဝမ်တုံ၏ မျက်နှာမည်းမှောင်နေသည်၊၊</p> <p> </p> <p>“အခုမှ ဒါတွေပြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်တာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်စမ်းပါ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့...”</p> <p> </p> <p>“မင်းမှာ ဒါတွေအားလုံးကို ပြန်ယူနိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှိလို့လား”</p> <p> </p> <p>လီကျန်းသည် ထိုအချိန်တွင် အံကြိတ်ထားကာ စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ ချက်ချင်းပင် ဝမ်တုံသည် အတွေးလွန်နေဟန်ရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးထံသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဥက္ကဋ္ဌကျိုး... ညကင်းလှည့်အဖွဲ့နဲ့ မြို့စောင့်တပ်ကနေ ကျွန်တော်တို့ စုစည်းနိုင်သမျှ အမာခံအင်အားစုတွေ အားလုံး ဒီမှာရောက်နေပါပြီ။ အရေအတွက်မများပေမဲ့ ခွန်အားနဲ့ လက်နက်တပ်ဆင်မှုကတော့ ထိပ်တန်းအဆင့်တွေချည်းပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်သည် ချောမောသော မျက်နှာရှိပြီး ဦးခေါင်းနောက်ဘက်တွင် အာရုံကြောနာဗ်ချိတ်ဆက်မှုစနစ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ရှင်သန်ခြင်းအငွေ့အသက်မှာမူ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။ ဤသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ မှိုမျှင်ချိတ်ဆက်မှုကို အသုံးပြုကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အသွင်ပြောင်းထားသည့် ကျိုးမင်ယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးနောက် ဝမ်တုံသည် တွဲ၏နောက်ဘက်ရှိ အေးခဲခန်းတစ်ခုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုးမင်ယွမ်သည် သတိကြီးစွာဖြင့် သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အေးခဲခန်းထဲရှိ လူလတ်ပိုင်း နိုင်ငံရေးသမားကို မြင်သောအခါ ဝမ်တုံက အတွင်းစိတ်ထဲ၌ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်မိသည်။ ကျိုးမင်ယွမ် အသွင်ပြောင်းထားသည့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အိန်ဂျယ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်စွမ်းအားရှိနေသော်လည်း အခြေခံအားဖြင့် တစ်လထက်ပိုပြီး အသက်မရှင်နိုင်ဘူးဆိုသည်ကို သူရော လီကျန်းပါ သိထားကြသည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ဤယာဉ်တန်းတွင် စုစည်းထားသည့် လူအင်အားနှင့် အရင်းအမြစ်အားလုံးသည် ဝမ်မိသားစုလက်ထဲသို့ အလိုလျောက်ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အတွက် ပြန်ထူထောင်ဖို့ အခြေခံကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်တုံသည် အနာဂတ်အတွက် အများကြီး တွေးမနေနိုင်သေးပေ။ လက်ရှိ အရေးကြီးဆုံးအလုပ်မှာ ပျက်စီးတော့မည့် အာရုဏ်ဦးမြို့တော်မှ လွတ်မြောက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးမင်ယွမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေက ပြင်ပပစ္စည်းတွေပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်မောင်း။ ညမရောက်ခင် ချင်းပိုကို ရောက်အောင်သွားရမယ်။ အဲဒီမှာ ယာဉ်တန်းတွေ အများကြီးရှိတယ်၊၊ အချို့ကို ငါတို့ ပေါင်းစည်းပစ်လို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“ပေါင်းစည်းမယ်”</p> <p>လီကျန်းက နားမလည်နိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့က သဘောမတူရင်ရော”</p> <p> </p> <p>ကျိုးမင်ယွမ်က ခပ်ဖွဖွရယ်လိုက်ပြီး “ကောင်လေး... ရှေးလူကြီးတွေ ပြောဖူးသလိုပဲ၊၊ လောကကြီးက ဘယ်လိုပဲ ပြောင်းလဲပါစေ နည်းလမ်းအားလုံးက မူလသဘောတရားတစ်ခုတည်းကပဲ ဆင်းသက်လာတာပဲ။ အင်အားဆိုတာ အာဏာရဲ့ အခြေခံပဲ၊ အဲဒီအာဏာကပဲ အရာအားလုံးအတွက် လမ်းခင်းပေးတာလေ။ မင်းမှာ အကြွင်းမဲ့အင်အားရှိနေရင် ရာဇပလ္လင်တစ်ခုကို မတည်ဆောက်နိုင်မှာ ကြောက်နေစရာလိုသေးလို့လား”</p> <p> </p> <p>သူပြောပြီးနောက် လက်သီးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆုပ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်က တင်းမာမှုများအနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် ပုံစံမျိုး ပြောင်းလဲသွားသည်။ လီကျန်းလည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်၊၊ ဒါပေမဲ့ ဖီးနစ်ရဲ့ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာထုတ်လွှင့်မှုကိစ္စက အခြေအနေအတော်ဆိုးနေသလိုပဲ၊၊ အဲဒါ တကယ်ဖြစ်နိုင်မလားလို့”</p> <p>လီကျန်းက အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်သွားရင် တကယ်ပဲ အာရုဏ်ဦးဆိုတာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ဟမ့်”</p> <p>ကျိုးမင်ယွမ်က ဂရုမစိုက်သလို နှာမှုတ်လိုက်သည်၊၊</p> <p> </p> <p>“နိုင်ငံရေးသမားတွေရဲ့ စကားဆိုတာ နားနဲ့ နားထောင်ရုံပဲ ရှိတာပါ”</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်၊၊</p> <p> </p> <p>“ချူကျောက်နန်သာ မလှုပ်ရှားခဲ့ရင် အာရုဏ်ဦးမြို့တော်မှာ အနည်းဆုံး လူဦးရေသန်းချီပြီး ထိန်းထားနိုင်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“လူဦးရေများတော့ကော ဘာထူးမှာလဲ”</p> <p>လီကျန်းက နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တွင်းနက်က ဝါးမျိုလိုက်ရင် အားလုံးက ပြီးသွားမှာပဲကို”</p> <p> </p> <p>“မင်း နားမလည်ပါဘူး။ အတိုင်းအတာပိုကြီးလေ အရင်းအမြစ် ပိုရလေပဲ။ အမှောင်ကျုးကျော်မှုနဲ့ လူသားစွမ်းအားရှင်တွေအကြောင်း သုတေသနက အချိန်တိုအတွင်းမှာ အရှိန်အဟုန်နဲ့ တိုးတက်လာတယ်လေ။ လှေက တံတားနားရောက်ရင် လိုရာရောက်မှာပါပဲ...”</p> <p>ဝမ်တုံက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်၊၊</p> <p> </p> <p>“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ဆုံးမှာတော့ လူအချို့က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မှာပဲ။ အဲဒီလူအချို့က ဘာလို့ ငါတို့မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်းဦးလေး ပြောတာ မှန်တယ်”</p> <p> </p> <p>ကျိုးမင်ယွမ်က မာန်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊၊</p> <p> </p> <p>“ဖီးနစ်ဆိုတာ လူပြိန်းကြိုက်ဝါဒနဲ့ တက်လာတဲ့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုပါပဲ။ သူတို့ရဲ့ ကြွေးကြော်သံတွေက လူသားယဉ်ကျေးမှုအတွက်၊ ကမ္ဘာကြီးအတွက်လို့ ပြောနေပေမဲ့ အဲဒါတွေက ဖက်ဒရေးရှင်းရဲ့ အာဏာကို ဖြုတ်ချဖို့ လုပ်ကြံထားတာတွေပဲ၊၊ ဟားဟားဟား။ သူတို့က ထွက်ပြေးသွားတဲ့ လူတွေကိုတောင် ပြန်လာပြီး အသေခံဖို့ စည်းရုံးနေသေးတယ်၊၊ဟာသပဲ”</p> <p> </p> <p>ဝမ်တုံက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံပြီးနောက် ယာဉ်တန်းသို့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်၊၊</p> <p> </p> <p>“အရှိန်အပြည့်မြှင့်။ ၃ နာရီအတွင်း ချင်းပိုမြို့ကို ရောက်အောင်သွားရမယ်”</p> <p>…</p> <p> </p> <p>အာရုဏ်ဦးမြို့တော်၊ ကြယ်မြို့တော်ပတ်လမ်းဘူတာ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှု့ဝေနှင့် မိုနီကာတို့သည် ကြယ်မြို့တောာ်ပတ်လမ်းဘူတာ၏ ခံစစ်ကို အားဖြည့်ရန် ကြီးမားသော တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားစုအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာကြသည်။ မိုနီကာသည် ကောင်းကင်အမိုးခုံးရထား၏ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်ရင်း ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်နေသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး တိမ်ထူထပ်နေသည်။ မွန်းလွဲ ၃ နာရီသာ ရှိသေးသော်လည်း ညဥ့်ဦးယံ ရောက်နေသကဲ့သို့ ထူးဆန်းစွာ မှောင်မိုက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ညက ဘယ်အချိန် ရောက်လာမလဲဆိုတာ မှန်းလို့မရဘူး။ ကြည့်ရတာ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေ အချိန်မရွေး ပေါ်လာနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှု့ဝေသည် နားကြပ်ထဲက အသံကို နားထောင်ရင်း လေးနက်သောအမူယာဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊၊</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ လုပ်နိုင်သမျှ အားလုံး လုပ်ထားပြီးပြီ၊၊ အခုတော့ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်”</p> <p> </p> <p>အထက်အမြင့်ပိုင်းတွင် ကျန်းယွမ်သည် အောက်ဘက် ခရိုင်ဟောင်း၌ တည်ဆောက်နေသည့် ခံစစ်ကြောင်းများကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ မိုးရေထဲတွင် လူအုပ်ကြီးမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ S-Class မွန်းစတားတစ်ကောင်၏ အမြင်တွင် လူသားများသည် ပုရွက်ဆိတ်ငယ်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပေမည်။ ယန်ယွီယန်သည် သူ၏ဘေးတွင် ပျံသန်းနေရင်း သူ၏ လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်၊၊</p> <p> </p> <p>“နင် ဒီလောက် တင်းမာနေတာမျိုး မြင်ရခဲတယ်”</p> <p> </p> <p>“လူပေါင်း သုံးသန်းကျော်... တစ်ညတည်းနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွမ်က အဝေးမှ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များနှင့် မိုးရေလိုက်ကာကြီးမှာ ပြောင်းပြန်ဆွဲထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး မီးအလင်းရောင် သို့မဟုတ် ယာဉ်တန်းတစ်ခုမှ မမြင်ရပေ။ မည်သူမှ ကူညီရန် ရောက်မလာကြသလို၊ မည်သူမှလည်း အာရုဏ်ဦးမြို့တော်သို့ ပြန်မလာကြပေ။ ဤအချိန်တွင် အာရုဏ်ဦးမြို့တော်သည် ညအမှောင်ကမ္ဘာကြီးအောက်က တစ်စင်းတည်းသော လှေငယ်လေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အနောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မှောင်မိုက်နေပြီး မိုးရေလိုက်ကာနောက်ကွယ်မှ တွင်းနက်ကဲ့သို့ အမှောင်ကမ္ဘာကြီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ချီလျန်တောင်ခြေ၊ တောအုပ်ထဲတွင် မြက်ခြောက်များနှင့် မြေရိုင်းများပေါ်သို့ မိုးစက်များ ထိမှန်သည့် အသံမှအပ တောအုပ်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကောင်းကင်ကြီး ပိုမိုမှောင်လာသည်နှင့်အမျှ ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်အချို့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာလိုက်၊ ပျောက်သွားလိုက်ဖြစ်နေပြီး ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ခြေရာများကို ချန်ရစ်ကာ အမြန်ဆုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>တောအုပ်ထဲ၊ လွင်ပြင်ထဲ၊ မြို့ငယ်လေး၏ လမ်းမများ၊ ကားလမ်းများ၊ လယ်ကွင်းများနှင့် တောင်ကုန်းများတွင် ထိုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းမှုများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>နံပါတ် ၁ မြို့ရိုးအထက်တွင် ရှေ့တန်းတပ်မှူးသည် မြို့ပြင်ရပ်ကွက်များ ပိုမိုမှောင်မိုက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ချက်ချင်းကောက်ကိုင်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သတိထားကြ၊ သတိထားကြ။ အခြေအနေက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး၊၊ ဝင်ရိုးစွန်းညရောက်လာတော့မယ်။ ပစ်ခတ်မှု ထိန်းချုပ်ရေးအဖွဲ့တွေအားလုံး အသင့်ပြင်”</p> <p> </p> <p>“ပစ်မှတ် အကွာအဝေးကို စစ်ဆေး”</p> <p> </p> <p>“ရေဒါမှာ အချက်ပြမှုတွေ တွေ့နေရပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါတွေက ဘာတွေလဲ”</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save