Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၁၅၈၃</h2> <h2 style="text-align: center;">( ချင်းရွှေမြို့ ကောင်းကင်ယံမှ ကင်းလှည့်ခြင်း - ၂ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လင်းရန်သည် ပစ်မှတ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရှာဖွေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။ သူက ချင်းရွှေမြို့ တစ်ဝိုက်တွင် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လှည့်လည်သွားလာရင်း သူသဘောကျသလို လုပ်နေခဲ့၏။ ချင်းရွှေ အမှတ် (၁) အထက်တန်းကျောင်း အပေါ်မှပင် တစ်ကြိမ် ပျံသန်းသွားခဲ့သေးသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လင်းရန်သည် သူ တစ်ချိန်က အိမ်ငှားနေခဲ့ဖူးသော ခြံဝင်းငယ်လေး၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လုံးဝ ရပ်တန့်သွားတော့၏။</p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျောင်းမိန်ဖုန်းနှင့် ရှောင်မေးမေး တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဤအချိန်တွင် ဤနေရာ၌ ရှိနေကြလေသည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် မီးများ လင်းထိန်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အိပ်မနေကြသလို ကျင့်ကြံမနေကြပါချေ။ ယင်းအစား သူတို့က ညအိပ်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ကာ ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ခေါင်းအုံးတစ်လုံးစီကို ပိုက်ကာ စကားပြောနေကြ၏။</p> <p>ဤစကားပြောဆိုမှုမှာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စတင်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားပြီး သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှု ခေါင်းစဉ်မှာ သေချာပေါက် လင်းရန် အကြောင်းသာ အမြဲ ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်းက မေးလိုက်လေသည်။ "အစ်မ... လင်းရန်က အဲဒီ နဂါးနှစ်ကောင်ကို နေရာချထားပေးပြီးသွားရင် ဒီည သူ ဘယ်ကို အရင်သွားမယ်လို့ ထင်လဲ..."</p> <p>ရှောင်မေးမေးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျောင်းမိန်ဖုန်းကို ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ မျက်စောင်းထိုးကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်၏။ "နင်က နားငြီးစရာ မကောင်းဘူးလား... ဒီည နင် အဲဒီအကြောင်း မေးနေတာ အကြိမ်တစ်ရာလောက် ရှိနေပြီနော်..."</p> <p>သူမက ကျောင်းမိန်ဖုန်းကို သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။<br /> "ဘာလဲ... သူနဲ့ မင်္ဂလာဦးည ကျင်းပဖို့ အရမ်း လောနေတာလား... ငါ ဒီမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ နင် သိသင့်တယ်နော်... သူ တကယ် ရောက်လာရင်တောင် နင် ရဲပါ့မလား..."</p> <p>"ချီး..."</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်းက ရင်ကို ကော့လိုက်ပြီး ရှောင်မေးမေး၏ ရန်စမှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ တိုက်ရိုက် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါက ဘာလို့ မရဲရမှာလဲ... အရင်က နင် ဒီမှာ နေတုန်းကလည်း ငါတို့နှစ်ယောက် နေ့တိုင်း ပြဿနာ ရှာနေကြတာပဲလေ... နင် ငါတို့ကို ခိုးနားထောင်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး..."</p> <p>"ပွတ်..."</p> <p>ရှောင်မေးမေးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အလေးအနက်ထားကာ ပြောလိုက်၏။<br /> "လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက အချိန်တွေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်စမ်း... အဲဒီတုန်းက နင်က သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်... ငါ့ကျင့်ကြံဆင့်ကလည်း နိမ့်သေးတယ်... သူကလည်း အခုမှ စပြီး တက်လမ်းရှာနေတုန်းပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တွေက အခုနဲ့ ယှဉ်ရင် တကယ့်ကို နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိခဲ့တာနော်..."</p> <p>ရှောင်မေးမေး သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ ပြီးခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း ကြီးမားလှသော အပြောင်းအလဲများက သူမအတွက် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ဤအရာကို သူမ အနက်ရှိုင်းဆုံး ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ရှောင်မေးမေးက ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "အဲဒီ နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိတဲ့ အချိန်တွေက သိပ်တိုတောင်းလွန်းတာ နှမြောစရာပဲ... တစ်ပတ်လောက်ပဲ ကြာလိုက်တယ်..."</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်းလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ "အင်း... အဲဒီအချိန်တွေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ဘဝတစ်ခုလုံး ခြားသွားသလိုတောင် ခံစားရတယ်... အဲဒီဖြစ်ရပ်တွေ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ..."</p> <p>"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... အဲဒီဖြစ်ရပ်တွေသာ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့ ဒီနေ့ ဒီအခြေအနေကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာနိုင်မှာလဲ..."</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်းနှင့် ရှောင်မေးမေး တို့ စိတ်ဓာတ်ကျကာ လွမ်းဆွေးနေကြစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးပြီး အာဏာရှင်ဆန်သော အသံတစ်ခုက ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p>"လင်းရန်..."</p> <p>ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကျောင်းမိန်ဖုန်းနှင့် ရှောင်မေးမေးတို့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြပြီး သူတို့၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာမှုများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တောက်ပသွားတော့သည်။</p> <p>ရွှစ်...</p> <p>မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် လင်းရန်လည်း အိမ်မကြီး၏ တံခါး ပွင့်နေသောကြောင့် အိမ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားလေသည်။</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်းနှင့် ရှောင်မေးမေးတို့သည် လင်းရန် ရောက်လာမည်ကို အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်နေကြ၍လား သို့မဟုတ် သူတို့၏ ကျင့်ကြံဆင့်များ မြင့်မားလွန်းသဖြင့် အပူအအေးဒဏ်ကို မခံစားရတော့၍ တံခါးပိတ်ရန် မေ့နေကြသည်လား မသေချာချေ။</p> <p>“မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ပါပဲ... အခုထိ မအိပ်ပဲ နောက်ကျတဲ့အထိ နေပြီး တံခါးကြီး ဖွင့်ထားပြီး စကားပြောနေကြတာ... လူယုတ်မာ တစ်ကောင်ကောင် ဝင်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”</p> <p>အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လင်းရန် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာကို တင်းမာလိုက်ပြီး သူတို့ကို စတင် ဆူပူလေတော့သည်။</p> <p>“ခြံတံခါးက ပိတ်ထားပါတယ်...” ရှောင်မေးမေးသည် လင်းရန် တကယ်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တခစ်ခစ်ရယ်မောကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများမှာ နွေဦးပေါက်ရာသီကဲ့သို့ ပွင့်လန်းနေပေသည်။ သူမက မထဘဲ ဆိုဖာပေါ်တွင် လှည့်ကာ နူးညံ့သော မေးစေ့လေးကို ဆိုဖာနောက်မှီပေါ် တင်ထားပြီး ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။<br /> “ငါတို့က တံခါးဖွင့်ပြီး စကားပြောနေတာ... လူယုတ်မာလေး တစ်ယောက် ဝင်လာမလားလို့ စောင့်နေတာလေ... တကယ် ဝင်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး...”</p> <p>“ဘာလို့များ...”</p> <p>လင်းရန်သည် သူ့နဖူးကို လက်ဖြင့်ဖိကာ လုံးဝ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ခါးသက်သက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။<br /> “မိန်ဖုန်း... ကိုယ်တို့ သေချာ စကားပြောလို့ မရဘူးလား...”</p> <p>“ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ... အရင် သွားရေချိုးချေ...”</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်း၏ လှပသော မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လင်းရန်ဆီသို့ ခုန်တက်လာခဲ့သည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူ့ကို ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။</p> <p>“ဟေး... ဟေး... ဟေး...”</p> <p>လင်းရန်သည် ကျောင်းမိန်ဖုန်း၏ တွန်းပို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။<br /> “ကိုယ်က လုံးဝ သန့်ရှင်းနေတာလေ... ဘာလို့ ရေချိုးဖို့ လိုမှာလဲ...”</p> <p>“အခု ဝင်စမ်း...”</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်း ရယ်မောပြီး လင်းရန်ကို ရေချိုးခန်းတံခါးဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် အားစိုက်ကာ သူ့ကို အထဲသို့ တွန်းသွင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>လင်းရန်ကို အထဲသို့ တွန်းသွင်းပြီးနောက် ကျောင်းမိန်ဖုန်း ချက်ချင်း နောက်မှ မလိုက်သွားချေ။ ယင်းအစား သူမ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှောင်မေးမေးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။<br /> “အစ်မ... ဒီကောင်လေးကို ရေသွားချိုးပေးမလို့... လိုက်ခဲ့ဦးမလား...”</p> <p>ရှောင်မေးမေး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။<br /> “မေ့လိုက်ပါတော့... ငါ မခံနိုင်ပါဘူး... မင်းတို့ လုပ်ချင်တာ လုပ်ကြပါ... ငါ ကျင့်ကြံတော့မယ်...”</p> <p>စကားပြောပြီးနောက် ရှောင်မေးမေးသည် သူမ၏ အိပ်ခန်းဆီသို့ လွင့်မျောသွားပြီး တံခါးကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>တံခါးတစ်ချပ်က အိပ်ခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းကို လုံးဝ ပိုင်းခြားထားပြီး ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတစ်ခု ဖန်တီးပေးထားသည်။ ရှောင်မေးမေး၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးလေး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p>ယင်းအစား သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အဆုံးမဲ့ အထီးကျန်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေပေသည်။</p> <p>လင်းရန်ကို ရေချိုးပေးရမလား... <br /> သူမ သေချာပေါက် သဘောတူမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် မဟုတ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအချိန်သည် လင်းရန်နှင့် ကျောင်းမိန်ဖုန်းတို့၏ အချိန်ဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>လင်းရန်နှင့် ကျောင်းမိန်ဖုန်းတို့သည် ခွဲခွာနေခဲ့ရသည်မှာ နှစ်ဝက်ခန့် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ယနေ့ နောက်ဆုံးတွင် ချင်းရွှေမြို့ ၌ ပြန်လည်ဆုံတွေ့နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ချက်ချင်း အတူမနေကြလျှင်တောင်မှ သူတို့ပြောစရာ စကားတွေ အများကြီး ရှိနေမည်မှာ သေချာပေသည်။ ဤအချိန်တွင် ရှောင်မေးမေး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေလျှင်တောင်မှ သူတို့ကို သွားရောက် အနှောင့်အယှက်ပေးမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ရှောင်မေးမေး ကုတင်ပေါ်သို့ လွင့်မျောသွားပြီး တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ရေချိုးခန်းထဲမှ ရေကျသံများက သူမ၏ နားထဲတွင် ဆက်တိုက် ကြားနေရပြီး သူမကို ဂနာမငြိမ်ဖြစ်စေကာ တည်ငြိမ်အောင် မလုပ်နိုင်စေတော့ချေ။</p> <p>အခန်း ၁၅၈၃ ပြီး</p> <p> </p>


Save