Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၈၄</h2> <h2 style="text-align: center;">( ဇနီးသည်၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရေချိုးခန်းထဲတွင်...</p> <p>ရေက အလွန်ပူနေပြီး လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ကျိုထားကြောင်း သိသာလှကာ ရေနွေးငွေ့များ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p>“ဒီည မင်း ဒီကို လာမယ်ဆိုတာ မမ သိသားပဲ...”</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်းသည် ရေချိုးကန်ထဲသို့ ရေနွေးများ ဖြည့်လိုက်ပြီး လင်းရန်၏ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ရန် ညင်သာစွာ ကူညီပေးလိုက်သည်။ သူမ ကျေနပ်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောလာသည်။</p> <p>“အို... မင်းက အဲဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု ရှိနေတာလား...”<br /> ဤအချိန်တွင် လင်းရန် ငြင်းဆိုခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျောင်းမိန်ဖုန်း၏ ပြုစုယုယမှုကို ခံယူလိုက်လေသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက မိစ္ဆာနှိမ်နင်း အစည်းအဝေး စတင်ချိန်မှစ၍ ယခုအချိန်အထိ လင်းရန်သည် တိုက်ပွဲများ ဆက်တိုက် ဆင်နွှဲခဲ့ရပြီး အဆင့်တက်ခြင်းများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရုံသာမက အရှေ့ပင်လယ်တွင်လည်း မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသည်။ သူ တစ်လျှောက် အနားမရဘဲ အလုပ်လုပ်နေခဲ့ရသည်။ လက်ရှိတွင် ခွန်အား အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ရေနွေးနွေးလေးချိုးကာ အနားယူရန် အမှန်တကယ် လိုအပ်နေပေသည်။</p> <p>“သေချာတာပေါ့...”</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်း၏ လက်များသည် ဆက်တိုက် လှုပ်ရှားနေပြီး သူမ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။<br /> “ဒါကြောင့်မို့ ၂၁ ရက်နေ့ နေ့လယ်က ချင်းရွှေမြို့ကို ရောက်ပြီးတာနဲ့ မမ အိမ်တောင် မပြန်ဘူး... ဒီကို အရင်လာပြီး မင်း လာတာကို စောင့်ဖို့ ဒီနေရာကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားတာလေ...”</p> <p>“မိန်ဖုန်း... မင်းက သိပ်ကို ဂရုစိုက်တတ်တာပဲ...”</p> <p>“ဒါ တမင်လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီနေရာက အမြဲတမ်း မမတို့ရဲ့ အိမ်ပဲလေ... အဲဒီတုန်းက ဒေါသထွက်စရာ ကိစ္စတွေသာ မဖြစ်ခဲ့ရင် အခုဆို မမတို့မှာ ကလေးတောင် ရှိနေလောက်ပြီ...”</p> <p>ယခုအခါ ကျောင်းမိန်ဖုန်းသည် လင်းရန်အား ဇနီးတစ်ဦးအနေဖြင့် မည်သည့် ချုပ်တည်းမှု၊ ရှက်ရွံ့မှုမျှ မရှိဘဲ ရှောင်မေးမေး ကြားသွားမည်ကိုလည်း မကြောက်ဘဲ စကားပြောနေပုံပင်။ သူမ တွေးမိသမျှကို တိုက်ရိုက် ပြောဆိုနေလေသည်။</p> <p>“အဟွတ်... အဟွတ်...”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းရန် ချွေးအေးများ ပျံလာပြီး မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“မမတောင် မကြောက်ရင် မင်းက ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ...”</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်း တစ်ယောက် လင်းရန်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်လည်းရယ်ချင် ဒေါသလည်း ထွက်လာမိသည်။ သူမ သူ့အား အရင် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။<br /> “စိတ်မပူပါနဲ့... မမ မင်းနဲ့ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုပါဘူး... မင်း မမကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး မမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်ရအောင် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့တယ်... အခု မင်း ချင်းရွှေကို ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတော့ မင်းအလုပ်တွေ ပြီးတာနဲ့ ဒီကို ချက်ချင်း လာလို့ရပြီလေ... မမကတော့ အရမ်းကို ကျေနပ်နေပါပြီ...”</p> <p>စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကျောင်းမိန်ဖုန်းသည် လင်းရန်၏ အဝတ်အစားများကို လုံးဝ ချွတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ညအိပ်ဝတ်စုံကိုလည်း ချွတ်လိုက်ရာ ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>“မြန်မြန် ရေချိုးလိုက်... စိတ်အေးအေးထားပြီး သွားနားတော့... ဒီနေ့ မင်း ထပ်ကျင့်ကြံလို့ မရဘူးနော်...”</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်းက လင်းရန်ကို ရေချိုးကန်ထဲသို့ တွန်းချလိုက်လေသည်။</p> <p>နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် လင်းရန်သည် ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားနေရသည်။ သူ လုံးဝ သန့်ရှင်းသွားပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် လန်းဆန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>မနက် ၅ နာရီခွဲတွင် လင်းရန်နှင့် ကျောင်းမိန်ဖုန်းတို့ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာကြပြီး သူတို့၏ အိပ်ခန်းဟောင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်သွားကြသည်။ သူတို့ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားကြပြီး အတိတ်ကအကြောင်းများနှင့် အနာဂတ် အစီအစဉ်များအကြောင်း ဆွေးနွေးကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လင်းရန် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။</p> <p>လင်းရန်သည် သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း မဟုတ်ချေ။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်း အစည်းအဝေး စတင်ကတည်းက သူသည် နေ့ရောညပါ အနားမရဘဲ အလုပ်လုပ်နေခဲ့ရသည်။ သေချာပေါက် သူ ကောင်းကောင်း အနားယူရန် လိုအပ်ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအတွက် အကျိုးရှိစေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤတစ်ရေးအိပ်ချိန်အတွင်း လင်းရန်သည် သူ၏ အာရုံငါးပါးနှင့် အသိစိတ်ခြောက်ပါးကို တမင်တကာ ပိတ်ထားလိုက်သည်။ သူ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားပြီး အလွန် အိပ်မောကျသွားခဲ့သည်။ သူ နိုးလာသောအခါ နေ့လယ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ငါ့ဘေးမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူးပဲ...။</p> <p>“ဟူး...”</p> <p>လင်းရန် ထိုင်လိုက်ပြီး အကြောဆန့်ကာ သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။<br /> “အင်း... အလုပ်နဲ့ အနားယူတာကို မျှတအောင် လုပ်တာက ပါရမီရှင်တွေရဲ့ လမ်းစဉ်ပဲ... ရံဖန်ရံခါ ကောင်းကောင်း အနားယူတာက အတော်လေး အကျိုးရှိပုံရတယ်...”</p> <p>အသစ်စက်စက် အားကစားဝတ်စုံ တစ်စုံကို သပ်ရပ်စွာ ခေါက်ပြီး လင်းရန်၏ ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားပေသည်။</p> <p>“ဒီလို သက်သောင့်သက်သာနဲ့ အေးချမ်းတဲ့ နေ့ရက်တွေကို နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး ခံစားချင်သေးတာ...”</p> <p>လင်းရန် အလျင်အမြန် အဝတ်အစားလဲလိုက်သည်။ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် သူ လန်းဆန်းသွားပြီး ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရကာ မလွှဲမရှောင်သာ ပြုံးပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>လင်းရန်သည် ယခုအခါ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤကမ္ဘာကြီးတွင် လွတ်လပ်စွာ ကျက်စားနိုင်သည်ဟု မပြောရဲသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူ သေဆုံးနိုင်မည့် အန္တရာယ် မရှိတော့ချေ။ ထို့အပြင် လင်းရန်သည် ယခုအခါ ပြီးပြည့်စုံသော ယင်ယန် ဒြပ်စင်ငါးပါး မီးလျှံကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ၎င်းကို သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် အသိစိတ်ပင်လယ်ကို နေ့ရောညပါ သန့်စင်ရန် အသုံးပြုနေသည်။ အနာဂတ်တွင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အမြန်နှုန်းသည် လုံမိသားစုမှ အရူး လုံတျန်းဖန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သွားမည် ဖြစ်၏။</p> <p>“ဟုတ်တယ်... ငါ့မျက်ခုံးကြားက အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှာ နတ်ဘုရားအဆီအနှစ် အစက်နှစ်သိန်းကျော် စုဆောင်းထားပြီးပြီ... အဲဒါ လုံလောက်ပြီ...”</p> <p>ဤနတ်ဘုရားစွမ်းအင်သည် မျက်ခုံးကြားရှိ အသိစိတ်ပင်လယ် တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ပြည့်သွားစေရန် များစွာ လိုအပ်နေသေးသော်လည်း ၎င်းမှာ သေချာပေါက် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကြီးမားသော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရန် လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေသေးသည်။</p> <p>“နိုးပြီလား...”</p> <p>လင်းရန် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ကျောင်းမိန်ဖုန်းက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ရောက်လာခဲ့သည်။ လင်းရန်သည် သူမ ပြင်ဆင်ပေးထားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ မလွှဲမရှောင်သာ ပိုမို အသေအချာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူမ သူ့ကို ကြည့်လေလေ ပိုသဘောကျလေလေပင်။</p> <p>“အင်း... နိုးပြီ...”</p> <p>လင်းရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။<br /> “ရှောင်မေးမေးရော ဘယ်မှာလဲ...”</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်းက ပြန်ဖြေလာသည်။<br /> “အို... ဒီမနက် ရှင်းချန်ဆီက မက်ဆေ့ချ် တစ်စောင် ရလို့လေ... အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ ဟူတုန်းကို အမြန်ဆုံး လာခဲ့ဖို့ ပြောတာနဲ့ သူ ထွက်သွားပြီ...”</p> <p>“မသွားခင် သူ တစ်ခုခု ပြောသွားသေးလား...”</p> <p>လင်းရန် ဧည့်ခန်း ဆိုဖာဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟူတုန်းက အခြေအနေတွေ ငြိမ်သက်သွားပြီလို့ မင်းကို ပြောခိုင်းခဲ့တယ်... သူက ရှင်းချန်ကို အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေ ကူညီပေးဖို့ အဲဒီကို သွားတာဆိုတော့ မင်း စိတ်ချလက်ချ နေလို့ရတယ်တဲ့...”</p> <p>“ဟဲဟဲ... ရှင်းချန် တကယ်ပဲ အလုပ်တွေကို အရမ်းမြန်မြန် လုပ်တာပဲ...”</p> <p>လင်းရန် ချက်ချင်း စိတ်အေးသွားသည်။ ရီရှင်းချန် ဟူတုန်းသို့ ရောက်ပြီးနောက် သူမသည် ထိုနေရာရှိ ခေါင်းဆောင်များကို မြန်ဆန်ပြတ်သားသော အစီအစဥ်များဖြင့် သေချာပေါက် နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ဟူတုန်းရှိ ကောင်းကင်အဖွဲ့ခွဲ တစ်ခုလုံးကို သူမ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ယူဆောင်လာနိုင်ခဲ့ကြောင်း သူ သိထားပေသည်။</p> <p>“လင်းရန်... ရှင်းချန်က မင်းမိခင်အရင်းရဲ့ တပည့်ရင်းလို့ မမ ကြားတယ်...”</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်း ရုတ်တရက် စကားပြောလာသော်လည်း သူမ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများက တဖျတ်ဖျတ် လက်နေပေသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျောင်းမိန်ဖုန်းသည် ရှောင်မေးမေးနှင့် အချိန်ပြည့်နီးပါး အတူရှိနေခဲ့ပြီး ရီရှင်းချန် အကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိထားပြီး ဖြစ်၏။ </p> <p>“ဟုတ်တယ်...”</p> <p>လင်းရန် ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။<br /> “ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်းချန်က မမကို အရမ်း အထင်ကြီးတယ်... ပြီးတော့ မမတို့နှစ်ယောက်က သေချာပေါက် အရမ်းကောင်းတဲ့ ညီအစ်မတွေ ဖြစ်လာမှာပါ...”</p> <p>“မမတို့ မိန်းမတွေကြားက ကိစ္စတွေကို မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး...”</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်းက လင်းရန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ချွဲနွဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။<br /> “မမက မင်းထင်သလို မနာလိုဖြစ်တတ်တဲ့ မိန်းမမျိုး မဟုတ်ပါဘူး... မမ ပြောချင်တာက မမရဲ့ ယောက္ခမ...”</p> <p>“အို... ဒါဆို စိတ်ပူနေတာ အဲဒါကိုး...”</p> <p>လင်းရန် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်မောလိုက်သည်။<br /> “စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းက အရမ်းလှတယ်... သဘောထားကြီးတယ်... နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ယဉ်ကျေးတယ်... ဘယ်ယောက္ခမပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကို သေချာပေါက် သဘောကျမှာပါ...”</p> <p>ဤအချိန်တွင် သူ့တွင် မိန်းမဘယ်နှစ်ယောက်ရှိရှိ အနာဂတ်တွင် သူတို့အားလုံး ယောက္ခမ သုံးယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း လင်းရန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။</p> <p>ယင်ချင်းရွှမ် ၊ ချင်ချူရွယ် ၊ တုန်ရိုလန် ...။</p> <p>“အရူးလေး...”</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်း ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ သူမ လင်းရန်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။<br /> “မမ ဆိုလိုတာက မင်း အန်တီ့ကို သွားကယ်ဖို့ ဘယ်တော့ စီစဉ်ထားတာလဲ... မင်း မမကို သေချာပေါက် ခေါ်သွားရမယ်နော်...”</p> <p>“သိပ်မကြာတော့ပါဘူး...”</p> <p>ထိုအကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ လင်းရန်၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားပြီး သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် လူသတ်ချင်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။<br /> “အများဆုံး သုံးလအတွင်း... ကိုယ် မိစ္ဆာဂိုဏ်း ဌာနချုပ်ကို ဝင်စီးပြီး ကိုယ့်အမေကို ကယ်ထုတ်မယ်...”</p> <p>အခန်း ၁၅၈၄ ပြီး</p> <p> </p>


Save