Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၉၀</h2> <h2 style="text-align: center;">( အပြန်အလှန် မတုံ့ပြန်ရင် ရိုင်းရာကျလိမ့်မယ် )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းရန် အတွက်တော့... ဟုတ်ပေသည်... လင်းရှောင်မှာ လင်းမိသားစု၏ ဤအလုပ်မလုပ်သော ခေါင်းဆောင်အပေါ် မျှော်လင့်ချက် စွန့်လွှတ်ထားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စတွင် သူ ပါဝင်လာမည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ ထို့အပြင် လင်းရန်၏ ဆဲလ်ဖုန်းနှင့် ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာမှာ အမြဲလိုလို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင်သာ ရှိနေတတ်သဖြင့် ဆက်သွယ်လိုလျှင်ပင် ဆက်သွယ်၍ ရနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>"ဟင်..."</p> <p>မကြာမီ လင်းရန်၏ မိသားစုနှင့် တွေ့ဆုံရတော့မည်ဟူသော အတွေးကြောင့် ကျောင်းမိန်ဖုန်း ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။ "ဒါဆို မမ ဘာလုပ်ရမလဲ..."</p> <p>"စိတ်အေးအေးထား... စိတ်အေးအေးထားပါ..."</p> <p>လင်းရန် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ကိုယ့်ဦးလေးက အရာအားလုံးကို သေချာပေါက် စီစဥ်ပေးလိမ့်မယ်... ဘယ်သူနဲ့ပဲ တွေ့တွေ့ နွေဦးလေညင်းလေး ထိတွေ့သွားသလို ခံစားရမှာပါ... စိတ်ချလက်ချ နေလို့ရပါတယ်..."</p> <p>"ကိုယ့်ဦးလေးက အခုဆို မင်းအကြောင်း အပြည့်အဝ နားလည်ပြီး မင်းရဲ့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်နဲ့ အရည်အချင်းတွေကို တိကျစွာ အကဲဖြတ်ပြီးမှ ဒီလို စီစဥ်တာ ဖြစ်ရမယ်... ကိုယ့်ကို ယုံပါ... သူ မင်းကို သေချာပေါက် အထင်ကြီးလိမ့်မယ်..."</p> <p>မမ ဆိုလိုတာ အဲဒါ မဟုတ်ဘူးလေ...</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်း စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မျက်နှာရဲသွားကာ ရှက်ရွံ့စွာ ပြောလိုက်၏။ "မမ ဆိုလိုတာက... မင်းဦးလေးနဲ့ တွေ့ပြီးရင် မင်းအဖေနဲ့ မင်းအဘိုးကရော..."</p> <p>"အိုး..."</p> <p>လင်းရန်က တမင်သက်သက် စကားကို ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ကို ဆိုလိုတာလား... သူတို့က မင်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာတွေ့ဖို့ အချိန်မရှိလောက်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ဦးလေးက မင်းကိုတွေ့ပြီး အရမ်း ဝမ်းသာသွားရင်တော့ ကိုယ့်အဘိုးနဲ့ အဖေကို တွေ့ဖို့ မင်းကို လင်းမိသားစုဆီ ပြန်ခေါ်သွားနိုင်တယ်... အဲဒါက လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတယ်..."</p> <p>"ဘာ..."</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်း လုံးဝ ဆွံ့အသွားတော့သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤတစ်ကြိမ်သည် ချင်ချူရွယ်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့စဥ်ကနှင့် မတူသောကြောင့်ပင်။ သူမက လင်းမိသားစုဆီသို့ သွားရမည်ဖြစ်ပြီး ချွေးမစစ်စစ်က ယောက္ခမများကို သွားတွေ့ရမည် ဖြစ်ရာ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။</p> <p>"ဘာ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ..."</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်း ဤမျှ စိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရန် မနေနိုင်ဘဲ မျက်နှာကို တည်ထားလိုက်၏။ "မိန်းမ... ကိုယ်ရဲ့ လက်ရှိ အနေအထားကို မမေ့နဲ့... ကိုယ်က လင်းမိသားစုရဲ့ ခေါင်းဆောင်လေ... မင်းက လင်းမိသားစု ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဇနီးပဲ... အချိန်ကျလာရင် မင်းက မိသားစု ခေါင်းဆောင် ဇနီးရဲ့ အမူအရာကို ပြသရမယ်... ကိုယ်ကို ဒီလို မျက်နှာမပျက်စေနဲ့..."</p> <p>"ပေါက်ကရတွေ..."</p> <p>လင်းရန်၏ စကားများကြောင့် ကျောင်းမိန်ဖုန်း ရူးလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။ "အဲဒါက မင်းအဘိုး၊ မင်းအဖေနဲ့ မင်းဦးလေးလေ... မမက မိသားစု ခေါင်းဆောင် ဇနီးရဲ့ ဟန်ပန်ကိုတောင် ဖမ်းရဦးမယ်ဆိုတော့... မမ ကြောက်လန့်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ်..."</p> <p>ဤနေရာတွင် ကျောင်းမိန်ဖုန်းက ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါရမ်းလိုက်၏။ "ဟင့်အင်း... မင်းအိမ်ကို မမ တစ်ယောက်တည်း မသွားဘူး... မင်းလည်း မမနဲ့ အတူ လိုက်ခဲ့ရမယ်... ပြီးတော့ ရှင်းချန်ကိုပါ ခေါ်သွားရမယ်... အတိုချုပ်ပြောရရင် လူများလေ ပိုကောင်းလေပဲ..."</p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... မင်း သဘောပါပဲ..."</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်း ဤမျှ စိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရန် သဘောကျသွားပြီး သူမကို ဆက်မစတော့ဘဲ အဓိက အကြောင်းအရာသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူက ကျောင်းမိန်ဖုန်းကို ဆိုဖာပေါ် ပြန်ချပေးလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ရာ ရုပ်ပျိုဆေးလုံးနှင့် အလှအပဆေးလုံးများ ပါဝင်သော ဆေးပုလင်း နှစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>ထို့နောက် လင်းရန်သည် သီးခြား မြစိမ်းရောင် ဆေးပုလင်း တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ရုပ်ပျိုဆေးလုံး နှစ်လုံးနှင့် အလှအပဆေးလုံး သုံးလုံးကို ထည့်လိုက်ပြီး အဖုံးပိတ်ကာ ကျောင်းမိန်ဖုန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်းသည် လင်းရန်၏ လုပ်ရပ်များကို ကြည့်ကာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရိပ်မိသော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိ၏။</p> <p>"ကိုယ် ချင်းရွှေမြို့ကို ပြန်လာတာ အရမ်း ကမန်းကတန်း ဖြစ်နေတော့ မင်းမိဘတွေကို သွားတွေ့ဖို့ အချိန်မရှိလောက်ဘူး... ဒီဆေးငါးလုံးကို ယူသွားလိုက်... ငါတို့ရဲ့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ အနေနဲ့ မင်းမိဘတွေကို ဆေးနှစ်စုံ ပေးလိုက်ပါ... ပြီးတော့ ကျန်တဲ့ အလှအပဆေးလုံးကို မင်းညီမကို ပေးလိုက်..."</p> <p>လင်းရန် ပြုံးကာ ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>အပြန်အလှန် မတုံ့ပြန်လျှင် ရိုင်းရာကျပေလိမ့်မည်။</p> <p>ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ကျောင်းတျန်းဒဲ အနေဖြင့် အတိတ်က မည်မျှပင် အမှားကြီးတစ်ခု လုပ်ခဲ့ပါစေ နောင်တရပြီး အမှားကို ပြင်ဆင်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှချေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျောင်းတျန်းဒဲ၏ အမြင်တွင် ခံစားချက်ကို ဘေးဖယ်ထားမည်ဆိုပါက သမီးဖြစ်သူကို မြို့တော်ရှိ ထင်ရှားသော မိသားစု တစ်ခုနှင့် လက်ထပ်ပေးခြင်းဖြင့် သမီးဖြစ်သူ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလာသကဲ့သို့ သူ၏ စီးပွားရေးကိုလည်း တိုးတက်လာစေနိုင်ပေသည်။ ၎င်းမှာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိသော အခြေအနေဖြစ်ပြီး ခွင့်လွှတ်၍မရသော အမှားတစ်ခုဟု လုံးဝ မဆိုနိုင်ချေ။</p> <p>လူတစ်ယောက်သည် သူ၏ စီးပွားရေးအတွက် အချစ်ရဆုံး သမီး၏ အိမ်ထောင်ရေး သုခကို စတေးရလောက်အောင် မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုကို မည်မျှအထိ တန်ဖိုးထားရမည်နည်း။</p> <p>သို့သော် သူ နောင်တရပြီးနောက်တွင်တော့ သူ၏ အဖိုးတန်ဆုံး မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုများကို လင်းရန်ထံ သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ပေးအပ်ရန် လိုလိုလားလား ရှိခဲ့ပေသည်။ စီးပွားရေး တွက်ချက်မှုများ ပါဝင်နေသော်လည်း ဤသည်မှာ သာမန်လူများ လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသော အရာ မဟုတ်ချေ။</p> <p>ဤအတွက် အမြော်အမြင်၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် နက်ရှိုင်းသော နားလည်မှုများ လိုအပ်ပေသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ကျောင်းမိန်ဖုန်းကို လင်းရန် ကယ်တင်ပြီး ချင်းရွှေမြို့ သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ကျောင်းတျန်းဒဲသည် သူ၏ ရှယ်ယာ တစ်ဝက်ကိုပင် ကျောင်းမိန်ဖုန်းအား လက်ဖွဲ့အဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့သည်။</p> <p>ဉာဏ်ရည်ပြည့်ဝသူများ အကြားတွင် အချို့အရာများကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရန် မလိုအပ်ချေ။ ကျောင်းတျန်းဒဲက ထိုမျှ ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရာ လင်းရန် အနေဖြင့် သေချာပေါက် ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်သင့်ပေသည်။</p> <p>ခင်ဗျားက ငွေကို စွန့်လွှတ်နိုင်မှတော့ ကျုပ်ကလည်း ခင်ဗျားကို နုပျိုမှုနဲ့ သက်တမ်းကို ပေးနိုင်တာပေါ့။</p> <p>"မိန်ဖုန်း... မင်းမိဘတွေ ရုပ်ပျိုဆေးလုံးကို သောက်ပြီးသွားရင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အနည်းဆုံး အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက် ပိုနုပျိုသွားလိမ့်မယ်..."</p> <p>လင်းရန် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။ "ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ သမီးတစ်ယောက်ကို ငါ့ဇနီးအဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် မင်းမိဘတွေကို ကိုယ် အရမ်း ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ... အဲဒါပြောဖို့ မမေ့နဲ့နော်..."</p> <p>"ပြီးတော့ ဦးလေး ဆေးသောက်ပြီးသွားရင် အခုချိန် အနားယူဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလေ... သူ ကျောင်းမိသားစု ဆေးဝါးလုပ်ငန်းစုကို ဆက်ပြီး စီမံခန့်ခွဲနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အသင့်တော်ဆုံး သူပဲလေ..."</p> <p>"အဲဒီလိုဆိုရင် မင်းက ကိုယ်တို့ရဲ့ လင်းရန်အုပ်စုကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ အချိန်နဲ့ ခွန်အား ပိုရလာမှာပေါ့... လင်းရန်အုပ်စု တည်ထောင်ထားတာ အချိန်တိုလေးပဲ ရှိသေးတယ်... မင်းက အခြေအနေ တစ်ရပ်လုံးကို တာဝန်ယူလိုက်တာနဲ့ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်မှာပါ... အဲဒါက လင်းမိသားစုရဲ့ စီးပွားရေးတွေနဲ့ အမြန်ဆုံး ချိတ်ဆက်နိုင်ဖို့ ကိုယ့်ဦးလေးဘက်ကို အကူအညီ ဖြစ်စေမှာပါ..."</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသလို စကားလည်း ဆွံ့အသွား၏။ သူမက လင်းရန်ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ <br /> "ဘာ... မမက ပါးနပ်တယ်လို့ ရှင်ပြောတာလား... တကယ် ပါးနပ်တာက မင်းလို့ မမ ထင်တယ်..."</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်း ဤသို့ ပြောသည်မှာ မဆန်းချေ။ လင်းရန်သည် ကျောင်းမိန်ဖုန်း၏ ရှယ်ယာ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ရရှိပြီးနောက် ကျောင်းမိသားစု ဆေးဝါးလုပ်ငန်းစု၏ ၇၆ ရာခိုင်နှုန်းကို ပိုင်ဆိုင်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ယင်းမှာ အလုံးစုံ ထိန်းချုပ်နိုင်မှုပင် ဖြစ်၏။</p> <p>အသက် ငါးဆယ်အရွယ်ရှိ ကျောင်းတျန်းဒဲသည် ရုပ်ပျိုဆေးလုံးကို သောက်သုံးပြီးနောက် အနှစ်နှစ်ဆယ် ပိုမို နုပျိုသွားမည် ဖြစ်ရာ အသက် သုံးဆယ်အရွယ် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခွန်အား ရှိသော်လည်း အသက် ငါးဆယ်အရွယ်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် စီးပွားရေး အမြော်အမြင်များ ရှိနေမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ကျောင်းမိသားစု ဆေးဝါးလုပ်ငန်းစုက သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီး လင်းရန်အုပ်စု၏ ထောက်ပံ့မှုလည်း ရှိနေမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ ကျားကို တောင်ပံတပ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး လျင်မြန်စွာ မတိုးတက်လာရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p>သို့သော် ဤနည်းဖြင့် ကျောင်းတျန်းဒဲနှင့် သမီးဖြစ်သူ ကျောင်းမိန်ဖုန်း အပါအဝင် ကျောင်းမိသားစုဝင် လေးဦးစလုံးမှာ လင်းရန်အတွက် အလုပ်သမားများ အမှန်တကယ် ဖြစ်သွားကြလေပြီ။</p> <p>ကျောင်းတျန်းဒဲသည် သူ၏ ရှယ်ယာများကို လင်းရန်ထံ ပေးအပ်ခဲ့ပြီး သူ၏ သမီးကိုပင် လင်းရန်ထံ ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူသည် လင်းရန် အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရဦးမည် ဖြစ်၏။</p> <p>လင်းရန်၏ အစီအစဥ်က မပါးနပ်ဘူး ဆိုပါက လောကရှိ လူအားလုံးမှာ အရူးများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ... ဒါက ငါ့ရဲ့ တင်တောင်းတဲ့ လက်ဖွဲ့လေ... တင်တောင်းတဲ့ လက်ဖွဲ့ ဆိုတာ ဘာလဲ မင်း နားလည်ရဲ့လား..."</p> <p>လင်းရန် အမြန် အကြောင်းပြချက် ရှာလိုက်၏။ <br /> "မင်းအဖေက ဒီလောက်ကြီးတဲ့ လက်ဖွဲ့ကို ပေးမှတော့ ငါကလည်း သင့်လျော်တဲ့ တင်တောင်းကြေးကို ပေးရမှာပေါ့... ဘီလီယံ ရာပေါင်းများစွာ တန်တဲ့ ဟာလေ..."</p> <p>လင်းရန်၏ ပြောစကားမှာ အနည်းငယ် ချဲ့ကားလွန်းနေ၏။ သူသည် မိစ္ဆာနိုမ်နင်း အစည်းအဝေးတွင် လေလံတင်ရောင်းချခဲ့သော မိုးပေါ်ပျံနေသည့် ဆေးလုံးများ၏ စျေးနှုန်းကို အခြေခံ၍ တွက်ချက်နေပုံပင်။ ထိုဆေးလုံးများသည် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းထံမှ အကျိုးဆောင်အမှတ် ခြောက်သန်း ရယူနိုင်ခဲ့ပြီး ၁၈၀ ဘီလီယံနှင့် ညီမျှပေသည်။ ဤတွက်ချက်မှုအရ လင်းရန်၏ ဆေးနှစ်စုံမှာ ၃၆၀ ဘီလီယံ တန်ဖိုးရှိမည် ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ကျောင်းတျန်းဒဲ၏ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှယ်ယာ တန်ဖိုးထက်ပင် ကျော်လွန်နေပေသည်။</p> <p>သေချာပေါက် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း ကိစ္စမှာ ရှားပါးသော ချွင်းချက် တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။ လင်းရန် အနေဖြင့် ဆေးတစ်စုံတိုင်းကို ထိုမျှ မြင့်မားသော စျေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းချနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း ရုပ်ပျိုဆေးလုံးနှင့် အလှအပဆေးလုံး တို့၏ တန်ဖိုးကို ထိုသို့ တွက်ချက်၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p>အနှစ်နှစ်ဆယ်စာ နုပျိုသော သက်တမ်းကို ငွေဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ငွေမရှားသော ကျောင်းတျန်းဒဲကဲ့သို့ လူမျိုးအတွက် ပို၍ပင် မှန်ကန်ပေသည်။</p> <p>"သေချာတာပေါ့... မင်းအဖေက အကူအညီပေးဖို့ ငြင်းဆန်ပြီး အေးအေးချမ်းချမ်းပဲ နေချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းက ပိုပြီး ပင်ပန်းရလိမ့်မယ်..."</p> <p>"လင်းရန်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."</p> <p>လင်းရန် ကမန်းကတန်း ရှင်းပြနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောင်းမိန်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများ လင်းလက်နေကာ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>သူမ၏ မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့မှာ လင်းရန်ထံ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အပိုဆောင်း ကောင်းမွန်မှု တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လင်းရန်၏ တင်တောင်းကြေးမှာ မည်သူမျှ ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်သော အရာဖြစ်ပေသည်။</p> <p>နုပျိုမှုနှင့် အလှတရား....</p> <p>ထို့နောက် ကျောင်းမိန်ဖုန်း ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ အပြုံးမှာ ပန်းတစ်ရာ ပွင့်လန်းနေသကဲ့သို့ လှပနေပေသည်။ "ဟွန့်... သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိပါဘူး..."</p> <p>"အဖေက မင်းရဲ့ တင်တောင်းကြေးတွေကို လက်ခံပြီးတော့ အပျော်အပါး လိုက်စားဖို့လောက်ပဲ တွေးနေမယ်ဆိုရင် သူ့ကို မမ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ စောင့်သာ ကြည့်နေလိုက်..."</p> <p>ကျောင်းမိန်ဖုန်း နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်လေပြီ။</p> <p>အခန်း ၁၅၉၀ ပြီး</p> <p> </p> <p> </p>


Save