Book List

<h2 style="text-align: center;">ခေတ်သစ်သမားတော်<br /> အခန်း (၈၄၁) မင်းရဲ့ ဆေးခန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စကားပြောရင်းနှင့်ပင် ကျင်းကျောက်သည် သီးသန့်အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာရာ သူ၏ နောက်တွင် တံဆိပ် အကောင်းစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်နှစ်ဦးနှင့် အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်ကာ ခွန်အားအပြည့်ရှိပုံရသော အနက်ရောင်ဝတ် ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သခင်လေးကျင်း... အဲဒီ မိန်းမတွေပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကို အရင်စပြီး တိုက်ခိုက်တာဗျ"</p> <p style="text-align:justify">နှုတ်ခမ်းမွှေးစစနှင့် လူသည် ကျင်းကျောက်၏ ဘေးတွင် ဖားယားသော အမူအရာဖြင့် ကပ်လိုက်လာပြီး စီတုတျန့်မော့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အသုံးမကျတဲ့ကောင်... မိန်းမတစ်ယောက်ကိုတောင် မင်းက မနိုင်ဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">ကျင်းကျောက်က သူညွှန်ပြရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ စီတုတျန့်မော့ကို မြင်သည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အံ့ဩတုံ့လှုပ်မှုနှင့်အတူ ရမ္မက်ဇောများ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျင်းမိသားစု၏ သခင်လေးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ အကြီးမားဆုံး ဝါသနာမှာ မိန်းမလိုက်စားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွင်း သူသည် မိန်းမများစွာနှင့် ပျော်ပါးခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှ လှပပြီး မြင့်မြတ်သော အငွေ့အသက်ရှိသည့် အမျိုးသမီးမျိုးကိုမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း ကျင်းကျောက်သည် လေလွင့်နေသော သခင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်လင့်ကစား ဦးနှောက် မရှိသူတော့ မဟုတ်ပေ။ ဤမျှများပြားသော အမျိုးသမီးများကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး သူနာပြု ဝတ်စုံများဖြင့် ပျော်ပါးနေနိုင်သည်ဆိုလျှင် တစ်ဖက်လူတွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အင်အားနှင့် နောက်ခံရှိရမည်ဟု သူ တွေးမိလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီမှာ ဘယ်သူက တာဝန်ခံလဲ"</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ မေးခွန်းကြောင့် ကျူးချွဲအသင်းဝင်များမှာ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြရာ ဆိုဖာပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်နေသော ယဲ့ပုဖန်ကို သူ မြင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျင်းကျောက်သည် ဆိုဖာပေါ်မှ လူငယ်ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်အမြင် သေးသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ ကျင်းမိသားစုသည် မြို့တော်တွင် တတိယတန်းစား မိသားစုမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် အပြင်သွားလာရာတွင် သူ မဆင်မခြင် မလုပ်ရဲဘဲ မထိပါးအပ်သော သူများကို အမြဲ သတိထားရလေ့ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ့ရှေ့မှ လူငယ်မှာ မြို့တော်သား မဟုတ်သည့်အပြင် ထိပ်သီးမိသားစုကြီးများမှ သခင်လေး တစ်ဦးလည်း မဟုတ်မှန်း သူ သိလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ယုံကြည်ချက်များ ပြန်ဝင်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်လေး... မင်းက တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ။ ငါ့လူတွေကို လက်ဖျားနဲ့ ထိရဲတယ်ပေါ့... သခင်လေးကျင်း ဆိုတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် မင်းက စုံစမ်းဖို့ မကြိုးစားဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ဝိုင်နီခွက်ကို မြှောက်၍ တစ်ငုံခန့် သောက်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ချထားလိုက်သည်။ သူက ကျင်းကျောက်ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ဘဲ စီတုတျန့်မော့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ... "သူက မင်းကို မသိဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယုတ္တိကျကျ စဉ်းစားလျှင် ဓားသူတော်စင် စီတုချန်ခုန်း၏ မြေးမလေးအနေဖြင့် သူမသည် မြို့တော်ရှိ သခင်လေးများကြားတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ရပေမည်။ သို့သော် သူ့ရှေ့မှ ကောင်က စီတုတျန့်မော့ကို မသိဘဲ ဖြစ်နေခြင်းက သူ့ကို အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားရစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">စီတုတျန့်မော့က "ကျွန်မ အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ်ကတည်းက မြို့တော်ကို ရောက်လာတာပါ။ အဲဒီကတည်းက အဘိုးက ကျွန်မကို အိမ်မှာပဲ ထားပြီး သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံခိုင်းထားတာဆိုတော့ ဒီလိုလူမျိုးတွေနဲ့ တစ်ခါမှ မထိတွေ့ဖူးဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦးမှာ သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ ကိုယ့်ဘာသာ စကားပြောနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျင်းကျောက်၏ ဒေါသမှာ ချက်ချင်းပင် ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငါ့ရှေ့မှာ ဆရာကြီး လာလုပ်နေတာပေါ့လေ။ ငါ ပြောလိုက်မယ်... ဒီနေ့ သခင်လေးကျင်း ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့တော့ နတ်မင်းကြီးတောင် မင်းတို့ကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ထိုအကောင်ကို လူအ တစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်ရင်း "ခင်ဗျား ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ကို တောင်းပန်စမ်း။ ပြီးတော့ ဒီမိန်းမတွေ အားလုံးကို ငါ့ဆီ အပ်ခဲ့... သူတို့အားလုံး ငါနဲ့အတူ တစ်ည ပျော်ပါးရမယ်။ ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ကိစ္စကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းတို့အားလုံး မြို့တော်မှာ ရှင်သန်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့"</p> <p style="text-align:justify">ကျင်းကျောက်သည် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အင်အားနှင့် နောက်ခံက တစ်ဖက်လူကို လုံးဝ နှိပ်ကွပ်နိုင်သည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ ဤအကောင်က ကျူးချွဲအသင်းကိုပင် စော်ကားရန် ရည်ရွယ်ရဲသည်ဆိုတော့ သိသိသာသာကို သေတွင်းတူးနေခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စီတုတျန့်မော့သည် သူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဖြစ်ကာ ကျယ်လောင်သော လက်ဝါးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဖြောင်း..."</p> <p style="text-align:justify">ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံနှင့်အတူ ကျင်းကျောက်မှာ ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့် လွင့်ထွက်သွားကာ သီးသန့်အခန်း၏ နံရံကို ဘုန်းခနဲ သွားဆောင့်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">စီတုတျန့်မော့၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ကြသလို ဤမျှ နုနုရွရွ မိန်းကလေးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် လက်ပါလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">ကျင်းကျောက်သည် မြေပြင်မှ ပြန်လည် ထလာကာ သွားများနှင့် ရောထွေးနေသော သွေးများကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဖောင်းကြွနေသော ပါးကို ကိုင်ရင်း ချက်ချင်းပင် ဒေါသ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခွေးမ... နင် ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့။ ဒီနေ့ညတော့ နင်တို့ကို အသေကစားပြမယ်"</p> <p style="text-align:justify">သူက နောက်မှ ကိုယ်ရံတော်များကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရင်း "မင်းတို့အားလုံး သေနေကြတာလား။ မြန်မြန် ဖမ်းစမ်း... အဲဒီ ယောက်ျားရော မိန်းမတွေပါ အကုန်ခေါ်သွား။ ငါ သူတို့ကို သတ်ပစ်မယ်" ဟု အော်ဟစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သခင်၏ အမိန့်ကို ရသည်နှင့် ကိုယ်ရံတော်များမှာ ရှေ့သို့ အလုံးအရင်းဖြင့် တိုးဝင်လာကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ကျူးချွဲအသင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ဤလူများမှာ ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် ဘာမျှမခြားပေ။ ဆယ်စက္ကန့်ပင် မပြည့်မီမှာပင် ကိုယ်ရံတော် အားလုံး မြေပြင်ပေါ်၌ လူးလိမ့်ကာ အော်ဟစ်ငိုယိုနေကြရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ဝိုင်နီခွက်ကို ကိုင်ကာ လျှောက်လာပြီး ကျင်းကျောက်၏ ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်လိုက်ရင်း နောက်ပြောင်လိုသော အမူအရာဖြင့်... "ခင်ဗျားက သခင်လေးကျင်း မဟုတ်လား။ ဘယ်လိုလဲ... ဒီခံစားချက်က လန်းဆန်းရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူနာပြုဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော မိန်းကလေးများတွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ရှိလိမ့်မည်ဟု ကျင်းကျောက် မထင်ထားခဲ့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ အထိတ်တလန့် အရိပ်အယောင်မှာ ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည် ရရှိသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်လေး... မင်းက ဘယ်သူလဲ။ သတ္တိရှိရင် နာမည်ပြောစမ်း"</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော့် နာမည်က ယဲ့ပုဖန်ပါ... တိုင်းရင်းဆေး သမားတော် တစ်ယောက်ပါ။ မြို့တော်မှာ ကူယီမန် ဆေးခန်းကို မကြာသေးခင်ကမှ ဖွင့်ထားတာပါ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ဘာမျှ ဖုံးကွယ်မထားပေ။ ဤသို့သော သခင်လေးများကို တစ်ခါတည်း အမြစ်ပြတ် ကိုင်တွယ်လိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ မဟုတ်ပါက သူတို့က သူ့ထံသို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လာနေလျှင် အလုပ်ရှုပ်စရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">"တိုင်းရင်းဆေးဆရာ ဟုတ်လား။ သမားတော် သေးသေးလေးကများ ငါတို့ ကျင်းမိသားစုရဲ့ သခင်လေးရှေ့မှာ မောက်မာရဲတယ်ပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">စီတုတျန့်မော့နှင့် အခြားသူများ၏ စွမ်းရည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ကျင်းကျောက်သည် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် တင်းမာသွားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မြို့တော်တွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ အဆက်အသွယ်နှင့် နောက်ခံသာ ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်တစ်ခုတည်းကို အားကိုးခြင်းက ဘာမှအသုံးမဝင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်လေး... အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ကို တောင်းပန်စမ်း။ လျော်ကြေးပေးပြီး မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို မင်းဘာသာမင်း ချိုးလိုက်ရင်တော့ အချိန်မီသေးတယ်... မဟုတ်လို့ ငါ တကယ် ဒေါသထွက်လာရင်တော့ နောင်တရဖို့တောင် အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး နောက်ပြောင်လိုသော အမူအရာဖြင့် "အဲဒီလိုလား... ဒါဆိုရင် သခင်လေးကျင်း ဒေါသထွက်လာရင် ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မြင်ချင်မိတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်လေး... မင်းက ငါနဲ့ ကစားချင်တာပေါ့လေ။ အရင်ဆုံး မင်းရဲ့ ဆေးခန်းကို ဖျက်ဆီးမယ်... ပြီးရင် မင်းကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်မယ်။ မင်းရဲ့ ဘဝကို သေတာထက် ဆိုးအောင် လုပ်ပြမယ်"</p> <p style="text-align:justify">သူက သူ၏ ဘယ်ဘက်မှ လူငယ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ "သခင်လေးကျန့်... သမားတော် သေးသေးလေး တစ်ယောက်က မြို့တော်ကို လာပြီး မောက်မာနေတာဗျာ။ အရင်ဆုံး ဦးလေးကျန့်ကို သူ့ဆေးခန်းကို ချိပ်ပိတ်ခိုင်းလိုက်ပါဦး။ ပြီးမှ ငါတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကစားကြတာပေါ့" ဟု ပြောလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပြဿနာ မရှိပါဘူး... ဒီကိစ္စကို ငါ့ကိုသာ လွှတ်ထားလိုက်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူငယ်သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း တိုးလာပြီး ယဲ့ပုဖန်ကို ကြည့်ကာ "ကောင်လေး... ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား။ ငါ့အဖေက မြို့တော် ဆေးပညာ စီမံခန့်ခွဲရေး ဗျူရိုရဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန့်ယုံကျွင်းပဲ။ အခု ငါ မင်းကို နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်။ ကျင်းကျောက် တောင်းဆိုတာတွေကို ချက်ချင်း လုပ်ပေး... ဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ငါ ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်လိုက်ရုံနဲ့ မင်းရဲ့ ဆေးခန်းကို မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ပိတ်ပစ်လို့ ရတယ်" ဟု မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် "အဲဒီလိုလား... ဒါဆိုရင်လည်း စမ်းကြည့်လေ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့် ဆေးခန်းကို တကယ် ချိပ်ပိတ်နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်လေး... မင်းက တကယ့်ကို သေတွင်းတူးနေတာပဲ။ စောင့်နေလိုက်စမ်း"</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူငယ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ဆေးပညာ စီမံခန့်ခွဲရေး ဗျူရို ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန့်ယုံကျွင်း၏ သား ဖြစ်လေသည်။ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မကြာမီ ဖုန်းချိတ်ဆက်သွားရာ သူက "အဖေ... ကျွန်တော့်ကို ဆေးခန်းတစ်ခု ချိပ်ပိတ်ဖို့ ကူညီပေးပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန့်ယုံကျွင်းသည် အိမ်ရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများ အတွက် စိတ်ညစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ အသိဉာဏ်မရှိသော လက်အောက်ငယ်သား အချို့သည် ဆေးပညာ ဦးစီးဌာန ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ယန်ကျန့်သောက်၏ ဇနီး လျီဟုန်ရှို့ကို သွားရောက် ထိပါးမိခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">ဤကိစ္စက သူ့ကို ခေါင်းအလွန် ကိုက်စေသည်။ လျီဟုန်ရှို့နှင့် ဆက်ဆံရေး ပြန်လည် ကောင်းမွန်အောင် မည်သို့လုပ်ရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သားဖြစ်သူ၏ ဖုန်းကို လက်ခံရရှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း အပြင်မှာ ဘာပြဿနာတွေ ထပ်ရှာလာပြန်ပြီလဲ။ ငါ မင်းကို အေးအေးဆေးဆေး နေဖို့နဲ့ နေရာတကာ ပြဿနာ မရှာဖို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် ပြဿနာရှာတာ မဟုတ်ဘူးအဖေ... မောက်မာလွန်းတဲ့ သမားတော်လေး တစ်ယောက် ဆေးခန်း ဖွင့်ထားတာ။ သူက ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းရဲ့ ရည်းစားတွေကို လုယူရုံတင် မကဘူး... ကျွန်တော်တို့ လူတွေကိုပါ ရိုက်သေးတာဗျ"</p> <p style="text-align:justify">"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ... သမားတော် တစ်ယောက်က မင်းတို့လို လူတွေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ရန်ဖြစ်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"အဖေ... တကယ် ပြောတာပါ။ အဲဒီကောင်ရဲ့ နာမည်က ယဲ့ပုဖန်တဲ့... မြို့တော်မှာ ကူယီမန် ဆေးခန်းကို အခုမှ ဖွင့်ထားတာလို့ ပြောတယ်"</p> <p style="text-align:justify">သခင်လေးကျန့်က "အဖေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါ။ အဲဒီကောင်က တော်တော်လေးကို မောက်မာလွန်းလို့ပါ" ဟု ထပ်လောင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျန့်ယုံကျွင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး "မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ သူ့နာမည်က ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူ့နာမည်က ယဲ့ပုဖန်ပါ"</p> <p style="text-align:justify">ဖခင်ဖြစ်သူက တစ်ဖက်လူ၏ နာမည်ကို အတည်ပြုမေးမြန်းနေသည်ကို ကြားသောအခါ အဖေဖြစ်သူက သူ့ကို ကူညီတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သခင်လေးကျန့်၏ မျက်နှာတွင် အောင်ပွဲခံသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး...</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်လေး... မင်းတော့ ဒီတစ်ခါ တကယ် သွားပြီ" ဟု ယဲ့ပုဖန်အား လှမ်းအော်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save