Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၄၃) မတရားမှုကို သူရဲကောင်းပီသစွာ နှိမ်နင်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">"ဒုတိယဦးလေး... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဒုတိယစခန်းမှူး ဒူဟုန်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဒူယွီသည် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ တိုးသွားလေသည်။ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ကိုယ်ရံတော်များကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ဒုတိယဦးလေး... ဒါတွေက အရိုက်ခံလိုက်ရတဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေဗျ။ ဒီနေ့တော့ အဲဒီကောင်ကို သေချာပေါက် ပညာပေးရမယ်" ဟု တိုင်တန်းလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့တုန်းချန်ခရိုင်ထဲမှာတော့ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဒုတိယစခန်းမှူး ဒူဟုန်ဖုန်းက အခန်းထဲကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး မောက်မာစွာဖြင့် "ဘယ်သူလုပ်တာလဲ... ရှေ့ထွက်ခဲ့စမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် လုပ်တာလေ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူ့ကို နောက်ပြောင်လိုသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ "ကျွန်တော် သူတို့ကို ရိုက်လိုက်တာ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းချင်လို့လား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်လေး... မင်းက လူကိုလည်း ရိုက်သေးတယ်။ မောက်လည်း မောက်မာသေးတယ်ပေါ့။ ထောင်ထဲရောက်ရင်ရော ဒီလို မောက်မာနိုင်ဦးမလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ဒူယွီက ဒူဟုန်ဖုန်းအား "ဒုတိယဦးလေး... ဒီကောင်ပဲဗျ။ နယ်ကလာတဲ့ သမားတော် သေးသေးလေးကများ ကျွန်တော်တို့ မြို့တော်မှာ ဒီလောက်တောင် ရောင့်တက်နေတာ။ သူ့ကို သေချာပေါက် သင်ခန်းစာ ပေးရမယ်" ဟု ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျင်းကျောက်ကလည်း ဘေးမှနေ၍ လှောင်ပြုံးပြုံးနေလေသည်။ သူ့အမြင်တွင် ယဲ့ပုဖန်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သေတွင်းဝသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဆေးပညာ ဗျူရိုမှာ အဆက်အသွယ်ရှိတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... မင်း ထောင်ထဲပဲ သွားရမှာပဲ။ မင်း ထောင်ထဲရောက်တာနဲ့ တစ်သက်လုံး ပြန်ထွက်မလာနိုင်အောင် ငါ ကြိုးကိုင်ပြမယ် ဟု သူက စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ ကြုံးဝါးနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ယဲ့ပုဖန်အား အနိုင်ရတော့မည့်အလား ကြည့်နေကြသော်လည်း ဒုတိယစခန်းမှူး ဒူဟုန်ဖုန်း၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်ကိုမူ သတိမထားမိကြချေ။</p> <p style="text-align:justify">စောစောက သူသည် အပြင်သို့ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ထွက်နေသဖြင့် တုန်းချန်ခရိုင် ရဲစခန်းတွင် ယဲ့ပုဖန်၊ စီတုတျန့်မော့တို့နှင့် မဆုံခဲ့ရပေ။ သို့သော် လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကမှ စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းသည် စခန်းတစ်ခုလုံးကို အရေးပေါ် အစည်းအဝေး ခေါ်ယူခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ </p> <p style="text-align:justify">ဧရာမ ပရိုဂျက်တာ စကရင်ကြီးပေါ်တွင် ယဲ့ပုဖန်၏ ဓာတ်ပုံကို ပြသခဲ့ပြီး ဤလူကို နောင်တစ်ချိန်တွင် မည်သူမျှ မထိပါးမိစေရန်နှင့် ထိပါးမိပါက အကျိုးဆက်ကို ကိုယ်တိုင်ခံရမည်ဟု ပြင်းပြင်းထန်ထန် အမိန့်ထုတ်ထားခဲ့သည်။ သူသည် အစည်းအဝေး ပြီးရုံရှိသေးပြီး ဒူယွီ၏ ဖုန်းကြောင့် အပြေးအလွှား လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ မထိပါးအပ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့် ဤနေရာတွင် လာဆုံလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဒုတိယစခန်းမှူး ဒူဟုန်ဖုန်းသည် ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အနေခက်စွာဖြင့် "တောင်းပန်ပါတယ်... ခင်ဗျားက သမားတော်ယဲ့လား ခင်ဗျာ" ဟု တုန်ရီစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်ပါပဲ... ကျွန်တော်တို့ တုန်းချန်ခရိုင် ရဲစခန်းကနေ ထွက်လာတာ သိပ်မကြာသေးဘူးလေ။ အခု ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်ခေါ်သွားချင်လို့လား"</p> <p style="text-align:justify">"ဟင့်အင်း... မဟုတ်တာဗျာ။ ဒါ တစ်ခုခု နားလည်မှု လွဲတာ ဖြစ်မှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">ဒူဟုန်ဖုန်းမှာ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားသည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤလူကြီးမင်းကို ဖမ်းရဲပါက စခန်းမှူး ဖူကျင်းရှန်းက သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">"သမားတော်ယဲ့... တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ ခင်ဗျာ။ နားလည်မှု လွဲတာများ ရှိလို့လား"</p> <p style="text-align:justify">ဘေးမှ ကြည့်နေသော ဒူယွီနှင့် ကျင်းကျောက်တို့မှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားကြသည်။ ဒူဟုန်ဖုန်း ဘာလုပ်နေသည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြချေ။ </p> <p style="text-align:justify">ဘာလို့ ချက်ချင်း မဖမ်းတာလဲ... ဘာလို့ နားလည်မှု လွဲတာလားလို့ မေးနေရတာလဲ။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီလူတွေက မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်နေကြတာ။ ကျွန်တော်တို့က မကြည့်ရက်လို့ ဒီကောင်တွေကို နည်းနည်း ပညာပေးလိုက်တာပါ..."</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လျိုယွင်ကို ခေါ်ကာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် "ဒါက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အခြေအနေပဲ။ ခင်ဗျား အမြင်အရဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က ဥပဒေ ချိုးဖောက်သလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မချိုးဖောက်ပါဘူး... ဒါက လုံးဝကို ဥပဒေ ချိုးဖောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဒူဟုန်ဖုန်းသည် ဤလူကြီးမင်းကိုလည်း မစော်ကားမိစေရန်နှင့် မိမိ၏ မျက်နှာလည်း မပျက်စေရန် အတွက် လမ်းစတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒါက ဥပဒေ ချိုးဖောက်တာ မဟုတ်ရုံတင် မကဘူး... မတရားမှုကို သူရဲကောင်းပီသစွာ နှိမ်နင်းတာပဲ။ ဒါဟာ တို့အားလုံး အတုယူရမယ့် စံပြလုပ်ရပ်ပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ တူကတော့ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးကို ထောင်ထဲ ပို့ချင်နေပုံပဲဗျ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ အခုက ဥပဒေစိုးမိုးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းလေ။ သူ လျှောက်ပြောနေတာတွေကို ခင်ဗျား နားမယောင်ပါနဲ့"</p> <p style="text-align:justify">ဒူဟုန်ဖုန်းက ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ တရားမျှတသည့်ဟန်ဖြင့် "စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို ဘက်လိုက်မှု မရှိဘဲ ကိုင်တွယ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ကျင်းကျောက်၏ နောက်ကွယ်မှ ကိုယ်ရံတော်များဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဘယ်သူက အရင်စပြီး ရန်စတာလဲ။ ရှေ့ထွက်ခဲ့စမ်း" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒူယွီမှာ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားတော့သည်။ သူက သူ၏ ဦးလေးကို ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်သော်လည်း ဦးလေးဖြစ်သူက တစ်ဖက်လူကို မဖမ်းသည့်အပြင် မိမိတို့လူတွေကိုပါ ပြန်ပြီး ရန်လုပ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">"ဒုတိယဦးလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အဲဒီကောင်က သူတို့ကို ရိုက်တာလေ..."</p> <p style="text-align:justify">"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း ငါ့ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေကို လာပြီး ဝင်မရှုပ်နဲ့"</p> <p style="text-align:justify">ဒူဟုန်ဖုန်းမှာ သူ၏ ခြေအိတ်ကို ချွတ်ပြီး တူဖြစ်သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားတော့သည်။ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် စကားများနေရတာလဲ။ ငါ သူတို့ကို မထိရဲဘူးဆိုတာကို မင်း မမြင်ဘူးလား ဟု သူက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက လျိုယွင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "မိန်းကလေး... ခုနက ဘယ်သူတွေက မင်းကို ထိပါးခဲ့တာလဲ။ ငါ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြစမ်း... သူတို့ကို ငါ အခုချက်ချင်း ဖမ်းခေါ်သွားမယ်" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤလူသည် လူမှုလောကထဲတွင် ကျင်လည်လာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ အတွေ့အကြုံ အလွန် များလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ယဲ့ပုဖန်ကို မမေးခဲ့ချေ။ အကယ်၍ ယဲ့ပုဖန်က ကျင်းကျောက်က လူလွှတ်တာဖြစ်ကြောင်း လက်ညှိုးထိုးပြပါက သူ ကိုင်တွယ်ရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။ သူသည် ကျင်းကျောက်ကို မကြောက်သော်လည်း အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ကျင်းမိသားစုနှင့် ရန်မဖြစ်လိုပေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် အနိုင်ကျင့်ခံရသော မိန်းကလေးမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်နိုင်ချေ။ သူမက လက်အောက် ငယ်သားများကိုသာ တိုက်ရိုက် လက်ညှိုးထိုးပြမည်ဖြစ်ပြီး သခင်လေးကျင်းကိုတော့ ထိပါးရဲမည် မဟုတ်ဟု သူက တွက်ချက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လျိုယွင်က လက်လှမ်း၍ နှုတ်ခမ်းမွှေးစစနှင့် လူအပါအဝင် ကိုယ်ရံတော် လေးဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "သူတို့ပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"လူတွေ... သူတို့ကို လက်ထိတ်ခတ်ပြီး ဖမ်းခေါ်သွားကြစမ်း"</p> <p style="text-align:justify">ဒူဟုန်ဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်နှင့် လက်အောက်ငယ်သား အချို့က ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကာ နှုတ်ခမ်းမွှေးစစ လူနှင့် အခြားလေးဦးကို လက်ထိတ်ခတ်၍ သီးသန့်အခန်းထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကဲ... တော်ပြီ။ အားလုံး ဒီမှာ စုမနေကြနဲ့တော့... လူစုခွဲလိုက်ကြတော့"</p> <p style="text-align:justify">ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဤလူငယ်လေးက နောက်ထပ် ပြဿနာများ ထပ်ရှာလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ လူများကိုခေါ်ကာ အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ဒူဟုန်ဖုန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ ကျင်းမိသားစု၏ မြို့တော်ရှိ အင်အားအရ ဤလူများကို သူက ဖမ်းထားခိုင်းလျှင်ပင် နာရီအနည်းငယ်အတွင်း ပြန်ထွက်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ရသည်က ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒူယွီမှာမူ အရှက်ရနေချေပြီ။ သူ ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်သောလူက မကူညီသည့်အပြင် မိမိတို့လူတွေကိုပါ ဖမ်းခေါ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ သတိပြုမိသည်မှာ သူ၏ ဦးလေးသည် သူ့ရှေ့မှ လူကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေပုံရသဖြင့် သူလည်း ဘာမှ ထပ်မပြောရဲတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ကျင်းကျောက်၏ မျက်နှာမှာ မှိုင်းညို့နေတော့သည်။ အခြေအနေက သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် လုံးဝ လွဲချော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယစခန်းမှူး ဒူဟုန်ဖုန်းပင်လျှင် တစ်ဖက်လူကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ရင်း... "သခင်လေးတို့... ခင်ဗျားတို့ ပြောခဲ့တဲ့ နောက်ခံတွေနဲ့ အင်အားတွေက ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြစရာ ရှိသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်လေး... သိပ်ပြီးတော့ မရောင့်တက်နဲ့ဦး။ ငါ အခုပဲ ငါ့ဦးလေးဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်။ နယ်ကလာတဲ့ သမားတော် သေးသေးလေး တစ်ယောက်ကို ငါ မနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ဖုန်းဆက်လိုက်ပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယဲ့ပုဖန်ကို ရက်စက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "ကောင်လေး... စောင့်နေလိုက်စမ်း။ ခဏနေရင် မင်း ဆက်ပြီး ပြုံးနိုင်ဦးမလား ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ကြုံးဝါးလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒူယွီက "သခင်လေးကျင်း... ဒီလို အကောင်လေး တစ်ကောင်အတွက် ဦးလေးကို အလုပ်ရှုပ်ခံ ခေါ်လိုက်တာက နည်းနည်း များမသွားဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျင်းကျောက်က "ဒီကောင်က အရမ်း မောက်မာနေတာလေ။ ဒီနေ့ သူ့ကို သေချာပေါက် ပညာပေးရမယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒူယွီက ဆက်၍ "ဦးလေးက ဘာပြောလဲ" ဟု မေးရာ ကျင်းကျောက်က "ဦးလေးက ဒီနားမှာ ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ရောက်နေတာဆိုတော့ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်တဲ့" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သိပ်ကောင်းတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ဒူယွီမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျင်းကျောက်၏ ဦးလေးမှာ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ တကယ်တမ်းတွင် ကျင်းမိသားစု၏ တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာမှုမှာပင် သူ့ဦးလေး၏ ထောက်ပံ့မှုကြောင့် ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက ယဲ့ပုဖန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မောက်မာစွာဖြင့် ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။ "ကောင်လေး... မင်းတော့ ဒီတစ်ခါ တကယ် သွားပြီပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခပ်ဟဟ ရယ်လိုက်ပြီး "ဪ... အဲ့ဒီဦးလေးက တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျင်းကျောက်က ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားသော အမူအရာဖြင့် "သေချာပေါက်ပေါ့။ ငါ့ဦးလေးလို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမျိုးကို မင်းတစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် မြင်ဖူးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခု မြင်တွေ့ရတာက မင်းအတွက်တော့ ဂုဏ်ယူစရာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီလိုလား... ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် တကယ်ကို ဂုဏ်ယူမိပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လှည့်၍ သီးသန့်အခန်းထဲရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ဝိုင်နီတစ်ခွက်ကို ထပ်မံ ငဲ့လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ်မှာပင် သီးသန့်အခန်း၏ တံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီး အပြင်ဘက်မှ အဘိုးအိုတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းဝင်လာလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဦးလေး... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ"</p> <p style="text-align:justify">အဘိုးအိုကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ကျင်းကျောက်နှင့် ဒူယွီတို့သည် ဖားယားသော အပြုံးများဖြင့် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save