Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၄၈) အဓိပ္ပာယ်မရှိ နာခံမှုမရှိခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ ဤအမျိုးသမီးမှာ မိမိကိုယ်မိမိ အထင်ကြီးလွန်းလှသည်။ ရှီးမန်မိသားစုကလွဲလျှင် ကျန်သည့်သူများအားလုံးမှာ ဆင်းရဲသားများဟု သူမ တကယ်ပင် ထင်မှတ်နေသည်လား…။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ဤသို့သော အမျိုးသမီးမျိုးနှင့် စကားအရှည်ကြီး ပြောမနေချင်တော့သဖြင့် သူ၏ ဘဏ်ကတ်ကို ထုတ်ယူကာ အရောင်းဝန်ထမ်းလေးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ကတ်ထဲကပဲ ဖြတ်လိုက်ပါ။ လျှို့ဝှက်နံပါတ်က တစ် ခြောက်လုံးပါ"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ မိသားစုကြီးတစ်ခုမှ သခင်မလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် ယဲ့ပုဖန်၏ လက်ထဲရှိ ကတ်ကို သူမ သဘာဝကျစွာပင် မှတ်မိပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းမှာ တရုတ်ဘဏ်မှ ထုတ်ပေးထားသော စူပါဂိုးလ်ကတ် ဖြစ်ပြီး အပ်ငွေ အနည်းဆုံး သန်းနှင့်ချီ ရှိသော ဖောက်သည်များသာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိသည့် ကတ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ဤအချက်က သူမကို အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ ဤကောင်က ဤမျှ ဈေးကြီးသော ဝတ်စုံကို တကယ် ဝယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့ပါ လူကြီးမင်း... ခဏလေး စောင့်ပေးပါဦးရှင့်"</p> <p style="text-align:justify">အရောင်းဝန်ထမ်းလေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဘဏ်ကတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ ဤအရောင်းအဝယ်သာ အောင်မြင်သွားပါက သူမ ရရှိမည့် ကော်မရှင်ခမှာလည်း မနည်းလှပေ။</p> <p style="text-align:justify">"မရဘူး။ ငါ ပြောပြီးပြီလေ... အဲဒီဝတ်စုံကို ငါ လိုချင်တယ်လို့"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်က မောက်မာစွာဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်သည်။ "သူက ရှစ်သိန်း ပေးတယ် ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင် ငါက ၁.၆သန်း ပေးမယ်။ သူက ဒီသခင်မလေးထက် ပိုချမ်းသာနိုင်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်မိသားစု၏ တတိယမျိုးဆက် အနွယ်ဝင် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမ၏ မိသားစုနောက်ခံမှာ ကြွယ်ဝ ချမ်းသာလှသဖြင့် ယဲ့ပုဖန်ကို ငွေကြေးဖြင့် လုံးဝ နှိပ်ကွပ်နိုင်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ငြိမ်အေးစက်သော အမူအရာက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ သည်းခံလိုစိတ်တို့က တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">"ငွေကြေး အင်အားချင်း ပြိုင်ချင်တာလား... ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင် ကျုပ်က ၂သန်း ပေးမယ်"</p> <p style="text-align:justify">"၄သန်း…”</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်က သူမ၏ မေးစေ့ကို မြှောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တကယ်တမ်းတွင် သူမသည် ဤဝတ်စုံကို မဖြစ်မနေ ဝတ်ချင်နေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူမနှင့် မလိုက်ဖက်မှန်းလည်း သူမ သိသလို သူမ၏ ကိုယ်လုံးနှင့် တော်ပါ့မလားဆိုသည်မှာပင် ပြဿနာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ ဤမျှ အတင်းအကျပ် ဝယ်ယူချင်နေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ စီတုတျန့်မော့ ဝတ်ထားသည်မှာ လှလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမထက် သာလွန်လှပနေခြင်းကို သူမ၏ မနာလိုစိတ်က လုံးဝ လက်မခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤမျှ ဈေးကြီးပေး၍ ဝယ်ယူခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ စီတုတျန့်မော့၏ ကံကောင်းမှုကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန်နှင့် သူမထက် မည်သူမျှ ပို၍ မလှပစေရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသို့သော စိတ်ဓာတ်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော်လည်း ရှီးမန်မိသားစု၏ သခင်မလေး အနေဖြင့်မူ သူမသည် အမြဲတမ်း မောက်မာဝင့်ကြွားကာ သူတစ်ပါးကို နှိမ်ချ ဆက်ဆံတတ်သည့် အလေ့အထ ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"၈သန်း…”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည်လည်း လုံးဝ နောက်ဆုတ်မည့် အမူအရာ မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဘေးရှိ အရောင်းဝန်ထမ်းလေးမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "လူကြီးမင်းတို့ရယ်... ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပဲ ညှိနှိုင်းကြပါလားရှင့်။ ဒီလိုကြီးတော့ မလုပ်ကြပါနဲ့။ သခင်မလေးရှီးမန်... ကျွန်မတို့ဆိုင်မှာ တခြား အဝတ်အစားတွေလည်း အများကြီး ရှိပါတယ်... အဲဒါလေးတွေလည်း တကယ် လှပါတယ်ရှင့်" ဟု ဖျောင်းဖျရှာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"နင်က စကားတွေ အရမ်းများတာပဲ။ ဒီသခင်မလေးက ဒီဝတ်စုံကိုပဲ ယူမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလေ... နင် မကြားဘူးလား။ ငါ့ကို ထပ်ပြီး စကားများနေမယ်ဆိုရင် နင့်ကို အလုပ်ပြုတ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်ဆိုတာ ယုံလား"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်မှာ ပို၍ပင် ရောင့်တက်လာတော့သည်။ ဤနေရာသို့ လာရောက်သော ဖောက်သည်များမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ သို့မဟုတ် အာဏာရှိသူများသာ ဖြစ်ကြောင်း အရောင်းဝန်ထမ်းလေး သိထားရာ သူမကို လုံးဝ မထိပါးရဲတော့ဘဲ ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်က ဟစ်အော်လိုက်သည်။ "ကောင်လေး... ဒီနေ့ နင် ဘယ်လောက်ပဲ ဈေးပေးပေး... နင် ပေးတဲ့ ဈေးထက် ငါက နှစ်ဆ ပိုပေးမယ်။ ဒီဝတ်စုံကို ငါ ယူမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ နင့်လို ဆင်းရဲသား တစ်ယောက် ငါ့ဆီကနေ လုယူသွားလို့ မရစေရဘူး"</p> <p style="text-align:justify">အခြေအနေက ဤသို့ ဖြစ်လာပြီဖြစ်ရာ ဝတ်စုံထက် သိက္ခာပိုင်းက ပို၍ အရေးကြီးသွားချေပြီ။ သူမသာ အခု အရှုံးပေးလိုက်လျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ရှီးမန်မိသားစု၏ သခင်မလေးအဖြစ် မည်သို့ မျက်နှာပြရတော့မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီလိုလား... ကောင်းပြီလေ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျုပ်က သန်း ၁၀၀ ပေးမယ်။ ခင်ဗျားက သန်း ၂၀၀ ပေးနိုင်တယ် ဆိုရင်တော့ ယူသွားလိုက်တော့"</p> <p style="text-align:justify">ဤအမျိုးသမီးက ငွေကြေးအင်အား ပြချင်နေမှတော့ သူလည်း သူမနှင့်အတူ ကစားပေးလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ မဟုတ်ပါက ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ချမ်းသာသည်ဟု သူမ ထင်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ယဲ့ပုဖန်ကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ ကတ်ထဲတွင် ငွေမည်မျှ ရှိသည်ကို အတိအကျ မသိပေ။ လုံထန်းဆေးဝါးလုပ်ငန်းရော၊ ရှန်းရှီး မေယန် လုပ်ငန်းစုရော နှစ်ခုလုံးမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ငွေများစွာ ရှာဖွေပေးနေသည် မဟုတ်ပါလား။ </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဖုန်းထဲသို့ နေ့စဉ် ငွေဝင်သည့် အကြောင်းကြားစာများ ရောက်ရှိနေသော်လည်း သူက ဂရုတစိုက် မကြည့်မိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကြွားလုံးတွေပဲ... နင်က နယ်ကလာတဲ့ တောသားတစ်ယောက်ပါ။ သန်း ၁၀၀ ဆိုတာကို မြင်တောင် မြင်ဖူးရဲ့လား မသိဘဲနဲ့ ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဆရာကြီး လုပ်မနေနဲ့"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ လေသံကို နားထောင်ရုံဖြင့် သူသည် မြို့တော်သား မဟုတ်မှန်း ရှီးမန်ယွီကျောက် သိလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်အမြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျား မယုံဘူး မဟုတ်လား... ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆိုရင် ကတ်ကို ဆွဲကြည့်လိုက်ပါ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြောရင်း သူ၏ ဘဏ်ကတ်ကို အရောင်းဝန်ထမ်းလေးထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် ကတ်ထဲမှာ သန်း ၁၀၀ ရှိမရှိ သူ့ကို မေးကြည့်လိုက်လေ"</p> <p style="text-align:justify">အရောင်းဝန်ထမ်းလေးသည် ကတ်ကို ယူ၍ POS စက်တွင် ဆွဲလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်နံပါတ်ကို ရိုက်နှိပ်ကာ မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ဂဏန်းတန်းရှည်ကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ အပြင်သို့ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ဤနေရာတွင် လုပ်ကိုင်လာသည်မှာ နှစ်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများစွာနှင့် ထိတွေ့ဖူးသော်လည်း ကတ်တစ်ခုတည်းတွင် ဤမျှများပြားသော လက်ကျန်ငွေမျိုးကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ခုနစ်ဂဏန်း၊ ရှစ်ဂဏန်း၊ ကိုးဂဏန်း... သူမအနေဖြင့် ထိုငွေပမာဏမှာ မည်မျှ ရှိသည်ကိုပင် မရေတွက်နိုင်တော့ချေ။ ဂဏန်းတန်းကြီးမှာ အလွန်ပင် ရှည်လျားလွန်းလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ... ဒါက..."</p> <p style="text-align:justify">အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် အရောင်းဝန်ထမ်းလေးမှာ ကတ်ထဲတွင် ငွေမည်မျှ ရှိကြောင်းကိုပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်လိုလဲ... ကတ်ထဲမှာ ဂဏန်း တစ်လုံးတည်းပဲ ရှိလို့လား"</p> <p style="text-align:justify">အရောင်းဝန်ထမ်းလေး စကားမပြောနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှီးမန်ယွီကျောက်၏ မျက်နှာတွင် အထင်အမြင်သေးသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမအမြင်တွင် ဤသည်မှာ ကတ်ထဲ၌ ငွေမရှိခြင်း၏ လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် ယဲ့ပုဖန်အား အရှက်ခွဲရန် ရည်ရွယ်ကာ POS စက်ကို လုယူ၍ ကတ်လက်ကျန်ငွေကို ဖတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် စက်ပေါ်ရှိ ဂဏန်းတန်းရှည်ကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်မိသားစု၏ သခင်မလေးအနေဖြင့် သူမသည် မြို့တော်၏ အထက်တန်းလွှာများနှင့် ထိတွေ့ဖူးပြီး သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘီလျံနာများစွာ ရှိလေသည်။ သို့သော် ငွေသား အဖြစ် ဤမျှများပြားသော ပမာဏကို တစ်ကြိမ်တည်း ထုတ်ပြနိုင်သူမျိုးကို မြင်ဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူမ အထင်သေးခဲ့သော တောသားလေး၏ ကတ်တွင် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပြသထားသော ပမာဏအရ ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ သန်း ၁၀၀ မကရုံသာမက သန်းထောင်ဂဏန်းကိုပင် ကျော်လွန်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မဟုတ်ဘူး... နင်တို့ရဲ့ POS စက် ပျက်နေတာ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်က ပြောရင်း သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အခြား ဘဏ်ကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ POS စက်တွင် ထပ်မံ ဆွဲကြည့်လိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်နံပါတ်ကို ရိုက်နှိပ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ကတ်ထဲရှိ ငွေပမာဏမှာ အမှန်အတိုင်း ပေါ်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက..."</p> <p style="text-align:justify">POS စက်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်လုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စက်တွင် ပြဿနာ မရှိမှန်း သေချာသွားချေပြီ။ ရလဒ်က တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်... တစ်ဖက်လူမှာ တကယ်ကို ငွေရှိနေခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">စောစောက မြင်လိုက်ရသော ဂဏန်းတန်းရှည်ကြီးကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်လျှင် သူမအနေဖြင့် ထိုငွေ၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကိုပင် ထုတ်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိချေ။ နှစ်ဆ ပေးရန်ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ဤအခိုက်အတန့်၌ ရှီးမန်ယွီကျောက်၏ မျက်နှာမှာ ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ နီမြန်းသွားတော့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ မှမှုန့်များက ထူလွန်းနေသဖြင့် အနေခက်ပုံကို အပြင်ကလူများ သိပ်မမြင်ရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး "သခင်မလေးရှီးမန်... အခုရော ကျုပ်ပေးတဲ့ ဈေးထက် နှစ်ဆ ထပ်ပေးဦးမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် သူ၏ ကတ်ထဲရှိ လက်ကျန်ငွေကို သေသေချာချာ မကြည့်ခဲ့သော်လည်း ဤအမျိုးသမီး ပေးနိုင်စွမ်းမရှိသော ပမာဏဖြစ်မှန်း သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အရောင်းဝန်ထမ်းလေးသည်လည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး "သခင်မလေး... ဒီဝတ်စုံကို ယူဦးမှာလား ရှင့်" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ မျက်နှာတွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဆိုင်ရာ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း ရင်ထဲ၌မူ ဝမ်းသာ ပျော်ရွှင်နေမိသည်။ မိမိကိုယ်မိမိ အထင်ကြီးကာ တစ်ပါးသူကို နှိမ်ချဆက်ဆံတတ်သော ဤအမျိုးသမီးကို သူမ အမြင်မကြည်သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူမမှာ အကြီးအကျယ် ပါးရိုက်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ အရောင်းဝန်ထမ်းလေးမှာ ကျေနပ်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဝယ်မယ်... သေချာပေါက် ဝယ်မှာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ရွှေရောင်ကတ် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တော့သည်။ "နင်တို့ဆိုင်က ဟုန်မန်လုပ်ငန်းစုရဲ့ လက်အောက်မှာ မဟုတ်လား။ ငါ့ဆီမှာ ဟုန်မန် ရွှေကတ် ရှိတယ်။ နင်တို့အနေနဲ့ ဒီဝတ်စုံကို ငါ့ကို အရင်ဆုံး ဦးစားပေး ရောင်းရမယ့်အပြင် ငါ့ကို ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းပါ ဈေးလျှော့ပေးရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">စီတုတျန့်မော့က ရယ်မောလိုက်ပြီး "အို... သခင်မလေးရှီးမန်… ဘာလို့ ငွေနဲ့ လာမဖိတော့တာလဲ။ အခုတော့ ရွှေကတ်နဲ့ လာကစားနေပြီပေါ့။ တချို့လူတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းပြီး စကားတွေကို အပိုင်ပြောတတ်ကြတယ်... နောက်ဆုံးတော့လည်း ကိုယ့်ပါးကိုယ် ပြန်ရိုက်ခံလိုက်ရတာပဲ မဟုတ်လား" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေချေပြီ။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး စီတုတျန့်မော့၏ လှပလွန်းသော မျက်နှာကို ဆွဲဖြဲပစ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူမ အဆုံးအထိ အောင့်အီးထားလိုက်သည်။ သူမသည် မောက်မာသော်လည်း အရူး တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ချေ။ သူမ၏ ကိုယ်ရံတော်များပင် ယဲ့ပုဖန်ကို မထိပါးရဲမှန်း သူမ သိထားရာ သူမကိုယ်တိုင် သွားရောက် ရန်စလျှင် အရှက်ရရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">အဆုံးတွင် သူမ၏ ဒေါသအားလုံးကို အရောင်းဝန်ထမ်းလေးထံသို့သာ ပုံချလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နင် ငါ ပြောတာ မကြားဘူးလား။ နင်တို့ ဟုန်မန်လုပ်ငန်းစုမှာ ဒီလို စည်းမျဉ်းရှိတယ် မဟုတ်လား။ မြန်မြန်လေး သူ့ဆီက ဝတ်စုံကို ချွတ်ခိုင်းလိုက်စမ်း"</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save