Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၄၉) အနက်ရောင် ရွှေကတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါက..."</p> <p style="text-align:justify">အရောင်းဝန်ထမ်းလေးသည် စိတ်မပါလှသော်လည်း အဆုံးတွင်မူ "ဟုတ်ကဲ့... အဲဒီလို စည်းမျဉ်းမျိုး ရှိပါတယ်ရှင့်" ဟု ဝန်ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမက စီတုတျန့်မော့ဘက်သို့ လှည့်ကာ "သခင်မလေး... တောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်။ ဒီဝတ်စုံကို သခင်မလေးဆီ ရောင်းပေးလို့ မရတော့ပါဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟားဟားဟား..." </p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်က မောက်မာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ယဲ့ပုဖန်ကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ "တောသားက တောသားပါပဲ။ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိနေရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ... ငါ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ဩဇာအာဏာကိုတော့ မင်း ဘယ်လိုမှ မမီနိုင်ပါဘူး။ ငါ ဒီနေရာရဲ့ ပလက်တီနမ် အဖွဲ့ဝင်ပဲ။ ဒီနေ့ ဒီဝတ်စုံကို ဘယ်သူမှ လုယူလို့ မရဘူး... ငါ့အပိုင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်သည် အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်သွားတော့သည်။ စောစောက အနှိမ်ခံခဲ့ရသမျှ ယခုအခါ အားလုံးကို ပြန်လည် ပုံအောထုတ်ဖော်လိုက်ချေပြီ။ </p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ဤဝတ်စုံကို ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ဆွဲဖြဲပစ်ကာ တစ်ဖက်လူ၏ ခိုကိုးရာမဲ့ပြီး ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်၍ အားရပါးရ ပျော်ရွှင်ရန်ပင် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ "အဲဒီလိုလား... ပလက်တီနမ် အဖွဲ့ဝင်လေး တစ်ယောက်က ဘယ်တုန်းကစပြီး ဒီလောက်တောင် မောက်မာရဲသွားတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြင့်မြတ်ပြီး ကျက်သရေရှိလှသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် ဖားယားနေသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အရောင်းဝန်ထမ်းလေး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အမြန်ပင် ဦးညွှတ်ကာ "ဥက္ကဋ္ဌကြီးနဲ့ အထွေထွေမန်နေဂျာကြီး... မင်္ဂလာပါရှင့်" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူလတ်ပိုင်းမှာ ဤကုန်တိုက်၏ အထွေထွေမန်နေဂျာ ဖြစ်ပြီး ရှေ့မှ လျှောက်လာသော အမျိုးသမီးမှာမူ ဟုန်မန်လုပ်ငန်းစု၏ ဥက္ကဋ္ဌ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးပင် ဖြစ်လေသည်။ စောစောက စကားကိုလည်း သူမကပင် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ယဲ့ပုဖန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး အနက်ရောင်ကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ... "မင်းကတော့လေ... မြို့တော်ကို ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲ။ အန်တီချန်ဆွန်းကိုတောင် တစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး။ ဒါက အန်တီ မင်းအတွက် လုပ်ပေးထားတဲ့ အနက်ရောင်ကတ်ပဲ။ ပေးဖို့ အခွင့်အရေး မကြုံသေးတာနဲ့ အခုတော့ အချိန်ကိုက် ဖြစ်သွားတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">“ဒါနဲ့ တစ်ခါတည်း ပြောပြလိုက်ဦးမယ်... ဟုန်မန်လုပ်ငန်းစု တစ်ခုလုံးမှာ ဒီအနက်ရောင် ရွှေကတ်ဆိုတာ တစ်ကတ်တည်းပဲ ရှိတာ။ ဒီကတ်ရှိတဲ့သူက တို့လုပ်ငန်းစုအောက်က ဘာပဲဝယ်ဝယ် အခမဲ့ ရမယ့်အပြင် အရာအားလုံးမှာ အမြင့်ဆုံး ဦးစားပေး ဝယ်ယူခွင့် ရှိတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကြောင့် စီတုတျန့်မော့ အပါအဝင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ အကြီးအကျယ် ပျက်ယွင်းသွားကြတော့သည်။ ယဲ့ပုဖန်နှင့် ဟုန်မန်လုပ်ငန်းစု၏ ဥက္ကဋ္ဌ၊ ချန်ဆွန်းမိသားစု၏ သခင်မကြီး ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးတို့ကြားတွင် ဤမျှ နက်ရှိုင်းသော ပတ်သက်မှု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ကုန်တိုက် မန်နေဂျာသည်လည်း ယဲ့ပုဖန်ကို အလေးအနက် စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဥက္ကဋ္ဌကြီးက ဤမျှ တန်ဖိုးထားနေသော လူငယ်ဖြစ်ရာ နောင်တစ်ချိန်တွင် ဤလူငယ်နှင့် ရင်းနှီးအောင် သေချာပေါက် ကြိုးစားရမည်ဟု သူ တေးထားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အရောင်းဝန်ထမ်းလေး၏ မျက်နှာတွင်လည်း ဝမ်းသာရိပ်များ ယှက်သန်းသွား၏။ ဥက္ကဋ္ဌကြီးကိုယ်တိုင် ရောက်လာမှတော့ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဆက်လက်၍ မောက်မာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">သူမက စီတုတျန့်မော့အား "သခင်မလေး... အခုကစပြီး ဒီဝတ်စုံက သခင်မလေး အပိုင်ပါပဲရှင့်" ဟု ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ကြည့်ရဆိုးသွားတော့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဩဇာအာဏာနှင့် ရွှေကတ်ကို သုံး၍ ဤဝတ်စုံကို လုယူရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး... ဒါက ဘာသဘောလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီတောသားကိုမှ ဒီအနက်ရောင်ကတ်ကို ပေးရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းမိသားစုနှင့် ရှီးမန်မိသားစုမှာ မြို့တော်၏ ထိပ်သီး အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများ ဖြစ်ကြရာ မြို့တော် တစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကြီးလှသော ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးကို သူမ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမက မျိုးဆက်တစ်ခု ငယ်သော်လည်း လက်ရှိတွင်မူ မကျေနပ်မှုနှင့် ဒေါသများကြောင့် ဝတ်ကျေတမ်းကျေ ပြုမူနေရန် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တစ်ဖက်လူ၏ အမည်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တို့ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကို နင်က လာသင်ပြနေတာလား။ ရှီးမန်မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်တွေက အခုဆိုရင် ဒီလောက်တောင် အခြေခံ ယဉ်ကျေးမှု မရှိကြတော့ဘူးလား" ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက ရှီးမန်ယွီကျောက်ကို လုံးဝ အဖက်မလုပ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"နင်..." </p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေချေပြီ။ "နင်က ချန်ဆွန်းမိသားစုကနေ အနှင်ထုတ်ခံထားရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲလေ... ဘာလို့ ဒီလောက် မောက်မာနေရတာလဲ။ ငါတို့ ရှီးမန်မိသားစုရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် နင်က မထောက်တော့ဘူးပေါ့လေ"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားပြီး သူမနောက်မှ မန်နေဂျာအား "သူ့ရဲ့ ပလက်တီနမ်ကတ်ကို အခုချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်။ အခုကစပြီး ဟုန်မန်လုပ်ငန်းစုရဲ့ ဘယ်လုပ်ငန်းကမှ သူ့ကို ဝန်ဆောင်မှု မပေးစေနဲ့တော့" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့ပါ" မန်နေဂျာက သဘောတူလိုက်ပြီး စီမံခန့်ခွဲမှုဌာနသို့ ဖုန်းဆက်၍ ရှီးမန်ယွီကျောက်၏ ကတ်ကို ချက်ချင်း ပယ်ဖျက်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နင်တို့ တော်တော် ရက်စက်တာပဲ။ စောင့်နေလိုက်စမ်း" </p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်သည် ယနေ့တွင် အကြီးအကျယ် အရှက်ကွဲသွားခဲ့ချေပြီ။ သူမက ယဲ့ပုဖန်နှင့် ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဦးနှင့်အတူ ကုန်တိုက်ထဲမှ ကမန်းကတန်း ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှီးမန်မိသားစုကတော့ တကယ်ကို စည်းကမ်းမဲ့လာတာပဲ" </p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက ထွက်ခွာသွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်၍ "ရှောင်ဖန်... မြို့တော်ကို ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ။ အန်တီ့ကို ဘာလို့ လာမတွေ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် ရောက်တာ သိပ်မကြာသေးဘူးဗျ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အခြားသူများ၏ မျက်စိထဲတွင်မူ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးမှာ တက်ကြွ လန်းဆန်းနေပြီး အရှိန်အဝါ တောက်ပနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ယဲ့ပုဖန်၏ မျက်စိထဲတွင်မူ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မီးခိုးရောင် သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်နေရသည်။ သူမ၏ နှလုံးသား တည့်တည့်နေရာတွင်သာ သက်စောင့်စွမ်းအင် အနည်းငယ် ကျန်ရှိတော့ပြီး အသက်ဆုံးရှုံးရန် ဆံခြည်တစ်မျှင်သာ လိုတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးကမူ ထိုအချက်ကို မသိရှာပေ။ သူမက စီတုတျန့်မော့နှင့် လျိုယွင်တို့ကို ကြည့်ကာ "ရှောင်ဖန်... ဒီကလေးမလေး နှစ်ယောက်က မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေပါ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်တွင် အပိုစကားများ ပြောနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် "အန်တီ... အခုတလော အန်တီတို့ အိမ်မှာ ထူးထူးခြားခြား တစ်ခုခုများ ဖြစ်ခဲ့သေးလား။ အန်တီအနေနဲ့ တာအိုဆရာတွေ၊ ဘုန်းကြီးတွေ ဒါမှမဟုတ် တခြား ဂမ္ဘီရအတတ် လိုက်စားတဲ့လူတွေနဲ့များ ထိတွေ့မိသေးလား" ဟု မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မရှိပါဘူး... အားလုံး ပုံမှန်ပါပဲ" ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ "ထူးခြားတာဆိုလို့ ရှမ်းအာ (ချန်ဆွန်းရှမ်း) ပြန်ရောက်လာတာပဲ ရှိတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဗျာ... သူ ပြန်ရောက်လာတယ် ဟုတ်လား။ အန်တီ ပြောတော့..." </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ချန်ဆွန်းမိသားစု၏ အတွင်းရေးကို သိထားသည်။ ချန်ဆွန်းရှမ်းမှာ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ သားအရင်း မဟုတ်ဘဲ အဘယ်ကြောင့် သူ ချန်ဆွန်းမိသားစုထံ ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်လာသည်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီကိစ္စက နည်းနည်းတော့ ရှုပ်ထွေးတယ်။ ဒီမှာထိုင်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောကြတာပေါ့" </p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက ပြောရင်း ယဲ့ပုဖန်ကို အနီးရှိ ခုံတန်းရှည်တစ်ခုဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။ အခြားသူများလည်း ထိုနှစ်ဦး စကားပြောစရာ ရှိမှန်း သိသဖြင့် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး နောက်ကနေ လိုက်မလာကြတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ထိုင်မိသည်နှင့် ယဲ့ပုဖန်က "အန်တီ... အန်တီရဲ့ သားအရင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတင်း ဘာမှ မရသေးဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာဖြင့်... "မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ကတည်းက အန်တီ အစွမ်းကုန် စုံစမ်းနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ ဘာသဲလွန်စမှ ရှာမတွေ့သေးဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အန်တီ... နှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားပြီဆိုတော့ အရမ်းကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။ အန်တီတို့ သားအမိ ပြန်ဆုံရမှာပါလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုနေရာအရောက်တွင် ယဲ့ပုဖန်က "ချန်ဆွန်းရှမ်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပြန်ရောက်လာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်သွားတော့ သူ မြို့တော်ကို ပြန်လာပြီး အန်တီဆီမှာ ငိုယိုပြီး လာတောင်းပန်တယ်။ ဘာတွေပဲ ဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့၊ သူ့ရဲ့ မိဘအရင်းတွေက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူကတော့ တစ်သက်လုံး အန်တီကိုပဲ မိခင်အဖြစ် သတ်မှတ်သွားမှာပါတဲ့။ နောက်ပိုင်းမှာလည်း အန်တီကို သေသေချာချာ လုပ်ကျွေးပြုစုသွားပါ့မယ်တဲ့လေ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ သူ ချန်ဆွန်းရှမ်းကို သိလာခဲ့သည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း ထိုလူမှာ မည်သို့သော စရိုက်ရှိကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားရာ ထိုစကားများကို တစ်ခွန်းမှ မယုံကြည်ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">အနှီကောင်သည် ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး ဆိုသော ဤသစ်ပင်ကြီးကို အမှီပြုကာ ဆက်လက်၍ လေလွင့်သခင်လေး ဘဝကို ဖြတ်သန်းချင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">"အန်တီက သူ့ကို ယုံလိုက်တာလား"</p> <p style="text-align:justify">"ယုံတာ မယုံတာထက်..." </p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက သက်ပြင်းချကာ "အဲဒီကလေးက တို့ရဲ့ သားအရင်း မဟုတ်ဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း ငယ်ကတည်းက တို့ကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့တာလေ။ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်လောက် သံယောဇဉ် ရှိခဲ့တာ။ လူဆိုတာ စိတ်နဲ့ စေတာ မဟုတ်လား။ ကြောင်လေး၊ ခွေးလေး တစ်ကောင်ကိုတောင် နှစ်ပေါင်းများစွာ မွေးထားရင် မခွဲနိုင် မခွာနိုင် ဖြစ်တတ်တာပဲ... လူဆိုရင် ပိုဆိုးတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">“ကျန်းပေ့မှာတုန်းကတော့ တို့က စိတ်ဒဏ်ရာ ရသွားလို့ သူ့ကို အဲဒီမှာ ထားခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း အဲဒီကလေးက ဘာမှမသိတဲ့ အပြစ်မဲ့ သူတစ်ယောက်ပါပဲ။  သူက တို့ကို မိခင်အဖြစ် ဆက်ပြီး အသိအမှတ်ပြုချင်တယ်ဆိုတော့ တို့က ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းပယ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ပြန်လာခွင့် ပေးလိုက်တာပါ”</p> <p style="text-align:justify">“သူ ပြန်ရောက်လာကတည်းက တကယ်ကို လူတခြား စိတ်တခြား ဖြစ်သွားသလိုပဲ။ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး လိမ်မာလာတယ်။ သူက အန်တီ့ရဲ့ ဆံပင်တွေကို ဖြီးပေးတယ်။ ခြေသည်း လက်သည်းတွေကို ညှပ်ပေးတယ်... ဒီကိစ္စက သူ့ကို အများကြီး ပြောင်းလဲသွားစေပုံရတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူက "ချန်ဆွန်းရှမ်း ပြန်ရောက်လာတာ လွန်ခဲ့တဲ့ လေးရက်ကလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး ခေတ္တမျှ ပြန်စဉ်းစားလိုက်ပြီး အံ့ဩတကြီးဖြင့် "ဟုတ်တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ လေးရက်ကပဲ။ မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ" ဟု မေးလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြန်မဖြေဘဲ လေးနက်တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့်... "အန်တီ့ဆီကနေ ညှပ်ထုတ်လိုက်တဲ့ လက်သည်းတွေနဲ့ ကျွတ်ကျသွားတဲ့ ဆံပင်တွေ အခု ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save