Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၅၉) အိပ်မွေ့ချခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီလျန်သည် ရှီးမန်မိသားစု၏ အဓိက တတိယမျိုးဆက် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အလွန် ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များ ရှိသူလည်း ဖြစ်လေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ သူသာ သခင်မလေးဆူးနှင့် ဆူးလုပ်ငန်းစုကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပါက မိသားစုက သူ့အပေါ် အမြင်သစ်ဖြင့် ကြည့်လာမည်မှာ သေချာလှပြီး နောက်ထပ် မိသားစု အရှင်သခင် ဖြစ်လာနိုင်ခြေ အလွန် များပေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် သူသည် ဧည့်ခန်း အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ "အန်တီပိုင်... အခုက ဘယ်ခေတ် ရောက်နေပြီလဲ။ ကျွန်တော်တို့ သိပ္ပံပညာကို ယုံကြည်ဖို့ လိုတယ်။ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိပ္ပံနည်းကျ အခြေခံ ရှိနိုင်မှာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါကုသတဲ့ နေရာမှာတော့ ဆရာကြီး အဲရစ်ဆန်ကို ယုံကြည်ရပါမယ်။ သူက နာမည်ကြီး အနောက်တိုင်း စိတ်ရောဂါကု ပညာရှင် တစ်ယောက်ပါ။ စိတ်ရောဂါ ကုထုံးပိုင်းမှာဆိုရင် သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါးလိုကို တင်စားလို့ ရပါတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူ့ကို ဖိတ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်က ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန်ကို တရုတ်နိုင်ငံကို လာဖို့ မိတ်ဆွေ အများကြီးရဲ့ အဆက်အသွယ်ကနေတစ်ဆင့် ရိုးရိုးသားသား ဖိတ်ခေါ်လာခဲ့တာပါ"</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန်မှာ အရပ်ရှည်ရှည် ဆံပင်ရွှေရောင်၊ မျက်လုံးပြာနှင့် လူဖြူအမျိုးသား တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အလွန် မောက်မာသော အမူအရာ တစ်ခု ရှိနေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက လေသံဝဲဝဲဖြင့် တရုတ်လို ပြောလိုက်၏။ "သခင်မလေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းအစကို ယုံကြည်ပေးပါ။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါ ကုသတဲ့ နေရာမှာ ကျွန်တော့်ကို ကျော်လွန်နိုင်မယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်က ဒီနယ်ပယ်မှာ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူပါ..."</p> <p style="text-align:justify">"တိုင်းရင်းဆေးပညာ ဆိုတာကတော့ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဆေးပညာနယ်ပယ်က မိတ်ဆွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ သူတို့က စိတ်ရောဂါကို မကုနိုင်ရုံတင် မကဘူး။ တခြား ရောဂါတွေကိုလည်း မကုနိုင်ကြပါဘူး။ သူတို့က လုံးဝကို စုန်းကဝေတွေ၊ နတ်ဆရာတွေ၊ ပြီးတော့ လူလိမ်တွေပဲ"</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရောက်ရှိနေသော တိုင်းရင်းဆေး ဆရာကြီးများ အားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းသွားကြပြီး ဒေါသတရားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ချောင်ရှင်းဟွာက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ "မင်းက ရောဂါ လာကုတာလား... ဒါမှမဟုတ် အပိုစကားတွေ လာပြောနေတာလား။ တရုတ် တိုင်းရင်းဆေးပညာရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို မင်းတို့ နိုင်ငံခြားသားတွေ နားလည်နိုင်မယ့် အရာ မဟုတ်ဘူးကွ"</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားတို့က မကျေနပ်ဘူးလား။ မကျေနပ်ရင်လည်း ရပါတယ်... စွမ်းရည်ရှိရင် သခင်မလေးဆူးရဲ့ ရောဂါကို ပျောက်အောင် ကုကြည့်လိုက်လေ"</p> <p style="text-align:justify">ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန်က ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးကို အထင်သေးသော အကြည့်များဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားတို့ တိုင်းရင်းဆေးဆရာတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း တော်လှပါပြီဆိုပြီး ကြွားလုံး ထုတ်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အပ်တွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဖန်ခွက်စုပ်တဲ့ ကိရိယာတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သစ်မြစ်၊ သစ်ခေါက်တွေကော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ အခုကျတော့ ဘာလို့ အလုပ်မဖြစ်တော့တာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်ကျရောဂါ သေးသေးလေး တစ်ခုကို ကုတာတောင် ဒီလောက် အချိန်အကြာကြီး ယူနေရတာ... ခင်ဗျားတို့က ဘာကို အခွင့်အရေး ယူပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဘာကို အခွင့်အရေး ယူပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်ခွင့် ရှိနေတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">လူပိုင်မင်း နှင့် အခြားသူများမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ မျက်လုံးများမှ မီးများပင် ထွက်လာမတတ် ဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူတို့၏ လက်ရှိ ကုသမှု အစီအစဉ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် သူတို့ပေးနိုင်သော အကောင်းဆုံး အစီအစဉ် ဖြစ်ပြီး အချိန်ကို ထပ်မံ လျှော့ချရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">သခင်မကြီးဆူးက "ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန်... ရှင်သာ ကျွန်မသမီးရဲ့ ရောဂါကို ကုမယ်ဆိုရင် အချိန်ဘယ်လောက် ယူရမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မနေ့က သခင်မလေးဆူးရဲ့ အခြေအနေကို ကျွန်တော် စစ်ဆေးပြီးပါပြီ။ သူ့ကို လုံးဝ အမြစ်ပြတ် ပျောက်ကင်းသွားအောင် ကုဖို့အတွက် နာရီဝက်ပဲ လိုပါတယ်။ ပြီးတာနဲ့ သူက ဘာဝေဒနာမှ မရှိတော့ဘဲ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ဆက်ပြီး ရှင်သန်သွားနိုင်မှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန်၏ မျက်နှာထက်တွင် ဂုဏ်ယူမှုနှင့် ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ရှိနေလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"နာရီဝက်တဲ့... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရောက်ရှိနေသော တိုင်းရင်းဆေး ဆရာကြီးများ အားလုံး၏ မျက်နှာများထက်တွင် အံ့အားသင့်သော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာကြ၏။ သူတို့ထဲတွင် အမြန်ဆုံး ကုသနိုင်သူမှာ ဝမ်ရွှမ်တယ် ဖြစ်ပြီး သူပင်လျှင် အပြည့်အဝ ပျောက်ကင်းရန် ရက် ၂၀ အချိန်ယူရသေးသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤနိုင်ငံခြားသားက နာရီဝက်သာ လိုအပ်မည်ဟု အမှန်တကယ် ဆိုနေသည်။ ၎င်းမှာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီလျန် က ဆက်၍ "အန်တီပိုင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဆရာကြီး အဲရစ်ဆန်ကို ယုံကြည်ပေးပါ။ သူက အဲဒီ အစွမ်းအစ သေချာပေါက် ရှိပါတယ်။ သူ့ကို အခွင့်အရေး ပေးလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူက အန်တီ့ကို အံ့ဩသွားအောင် လုပ်ပြပါလိမ့်မယ်" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သခင်မကြီးဆူး သည် ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် "ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုလည်း ကျေးဇူးပြုပါ ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန်။ ကျွန်မသမီးကို ဘယ်အချိန် ကုမှာလဲ။ ကျွန်မတို့ ဆူးမိသားစုဘက်က ဘာတွေ ပြင်ဆင်ပေးရမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေါ့... အခု ချက်ချင်း ကုမှာပါ။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပညာရှင် တစ်ယောက်ဆိုတာ ဘာလဲ။ တခြား ဘယ်သူမဆို စိတ်ရောဂါကို အလွယ်တကူ ကုနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ဒီအဘိုးကြီးတွေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သွားအောင် ပြပေးချင်လို့ပါ..."</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုသမှုက အစွမ်းအစ အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။ တခြား ဘာမှ မလိုအပ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက် တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းတစ်ခန်းပဲ ပြင်ဆင်ပေးပါ"</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ တရုတ်စကားမှာ အနည်းငယ် ဝဲနေသော်လည်း သူ၏ စကားများမှာမူ အလွန်ပင် မောက်မာလွန်းလှပေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">သမီးဖြစ်သူ ချက်ချင်း ပျောက်ကင်းနိုင်သည် ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သခင်မကြီးဆူး သည် အချိန်ဖြုန်းမနေတော့ဘဲ ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန်ကို ပင်မဧည့်ခန်းဘေးရှိ သီးသန့် အခန်းတစ်ခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမက "ကျွန်မ ကုသမှုကို ဝင်ကြည့်လို့ ရမလား" ဟု မေးလိုက်၏။ </p> <p style="text-align:justify">ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ "အဲဒါကတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် စိတ်ရောဂါ ကုသမှု ပြုလုပ်နေချိန်မှာ ဘယ်သူ့ရဲ့ အနှောင့်အယှက်မှ မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူမှ ဝင်ကြည့်ခွင့် မရှိပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီလျန် က "ဟုတ်ပါတယ် အန်တီပိုင်... စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကုသမှုကို အနှောင့်အယှက် ပေးလို့ မရပါဘူး။ မဟုတ်ရင် ကြိုးစားသမျှ အားလုံး သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ တံခါးဝမှာပဲ စောင့်နေကြတာပေါ့" ဟု ဝင်ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သခင်မကြီးဆူး သည် ဤတောင်းဆိုမှုအပေါ် ထူးဆန်းသည်ဟု မခံစားရပေ။ သူမက ခေါင်းလှည့်ကာ "ရုယွဲ... သမီး ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန် နဲ့ အတူတူ အထဲကို ဝင်သွားလိုက်။ အမေ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေမယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် အော်ခေါ်လိုက်နော်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"နားလည်ပါပြီ အမေ" </p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ အရင်ဝင်သွား၏။ ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန်က သူမနောက်မှ လိုက်ဝင်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီလျန်က "အန်တီ... စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန်က နာရီဝက်လို့ ပြောထားမှတော့ အန်တီ့ကို သေချာပေါက် အံ့ဩသွားအောင် လုပ်ပြပါလိမ့်မယ်" ဟု အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သခင်မကြီးဆူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မဆိုတော့ဘဲ ကိုယ်ရံတော် တစ်ဦးကို ထိုင်ခုံတစ်လုံး ယူလာခိုင်းကာ တံခါးဝတွင် ထိုင်စောင့်နေလိုက်လေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူမသည် သမီးဖြစ်သူအပေါ်တွင် အလွန် တင်းကြပ်သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရိုင်းစိုင်းသည် ဟုပင် ဆိုနိုင်ကာ ဆူးရုယွဲကို မည်သည့် အမျိုးသားနှင့်မျှ နှစ်ကိုယ်တည်း အတူရှိခွင့် မပေးခဲ့ဖူးချေ။ </p> <p style="text-align:justify">ယခုကိစ္စသည် ကုသမှုအတွက် ဖြစ်သော်ငြား သူမသည် အလွန် သတိထားနေဆဲဖြစ်ပြီး မျှော်လင့်မထားသော အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တံခါးဝတွင် တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တိုင်းရင်းဆေး ဆရာကြီးများ ဘက်တွင်လည်း မည်သူမျှ ထွက်မသွားကြသေးဘဲ အနီးအနားတွင် ရလဒ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန်၏ ရန်စမှုအပေါ် အားလုံးက ဒေါသထွက်နေကြသော်လည်း အနည်းငယ်လည်း ကြောက်ရွံ့နေကြ၏။ အကယ်၍ ထိုနိုင်ငံခြားသားသာ သခင်မလေးဆူး၏ ရောဂါကို နာရီဝက်အတွင်း အမှန်တကယ် ကုသပေးနိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက တိုင်းရင်းဆေးပညာသည် ထာဝရ မျက်နှာပျက်ရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ အကြည့်များသည် ထိုနေရာဆီသို့ စူးစိုက်နေကြသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် အခန်းထဲတွင် ဘာတွေ ဖြစ်နေသည်ကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ကြချေ။ </p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်၌ ယဲ့ပုဖန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်လေပြီ။ မကြာမီက သူ၏ စဉ်းစားသုံးသပ်မှုများ အပြီးတွင် ဆူးရုယွဲ၏ ဦးနှောက် ဗဟိုချက်ထဲရှိ မီးခိုးရောင် စွမ်းအင်နှင့် ပတ်သက်၍ အခြေခံ နားလည်မှု တစ်ခုကို သူ ရရှိသွားခဲ့၏။</p> <p style="text-align:justify">အထူးသဖြင့် ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန် ရောက်လာပြီးနောက် သူသည် ကနဦး သုံးသပ်ချက် တစ်ခုကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။ </p> <p style="text-align:justify">အခြားသူများသည် အခန်းထဲတွင် ဘာတွေ ဖြစ်နေသည်ကို မမြင်နိုင်ကြသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကမူ အခန်းတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန်သည် ဆူးရုယွဲကို ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုင်ခုံတစ်လုံး ဆွဲယူကာ သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">“သခင်မလေး ဆူး... ကျွန်တော့် မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ပေးပါ။ အခု ခင်ဗျားကို အိပ်မွေ့ချတော့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲက "ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန်... အိပ်မွေ့ချတာက ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေအတွက် အသုံးဝင်လို့လား။ မနေ့က ရှင် ကျွန်မကို တစ်ခါ ကုပေးခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှ ထူးခြားမှု မခံစားရပါဘူး" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"အိပ်မွေ့ချတာက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါတွေကို ကုသတဲ့ နေရာမှာ အရမ်း ထိရောက်ပါတယ်။ အဲဒါက ခင်ဗျားရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲက ပြဿနာတွေကို အပြည့်အဝ ဖယ်ရှားပေးနိုင်ပြီး တကယ့် ပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိစေနိုင်ပါတယ်။ စိတ်ဓာတ်ကျတဲ့ ခံစားချက်တွေ တစ်ခါမှ ထပ်မဖြစ်ပေါ်လာစေတော့ပါဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန်က ရှင်းပြလေသည်။ "မနေ့က လုပ်ခဲ့တာက ကနဦး ကုသမှုလေး တစ်ခုပါပဲ။ ဒီနေ့ ကုသမှုအတွက် အခြေခံချပေးရုံ သက်သက်မို့လို့ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မခံစားရတာပါ။ အခု နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကုပေးလိုက်တာနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ရောဂါက လုံးဝ အမြစ်ပြတ် ပျောက်ကင်းသွားပါပြီ"</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း အားနာပါတယ်ရှင်"</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲသည် အမေရိကန် နိုင်ငံတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့ဖူးပြီး အိပ်မွေ့ချခြင်း အတတ်ပညာနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် နားလည်ထားပြီး ဖြစ်၏။ သူမသည် စကား ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ သူ၏ လျှို့ဝှက် အကြံအစည် အောင်မြင်သွားသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူနေပုံရလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ရွှေရောင် မျက်လုံးများထဲမှ အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်ချည်း ပစ်ထွက်လာပြီး ဆူးရုယွဲ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် မူလက ရေလို ကြည်လင်ပြီး ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး ပြည့်ဝနေသော ဆူးရုယွဲ၏ မျက်လုံးကြီးများမှာ ချက်ချင်း အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့သွားပြီး တွေဝေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒေါက်တာ အဲရစ်ဆန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းပြီ... အခုကစပြီး ငါက မင်းရဲ့ သခင်ပဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ အမိန့်တွေကို နာခံရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သလို အခန်းကလည်း အသံလုံအောင် သေချာ ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲက သစ်သားရုပ်တု တစ်ခုအလား တောင့်တင်းနေသော အသံဖြင့် "နားလည်ပါပြီ... သခင်ရဲ့ အမိန့်တွေကို နာခံပါ့မယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save