Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 195</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လက်ပစ်ဗုံးပေါက်ကွဲသံမှာ အလွန်တရာကျယ်လောင်လှသဖြင့် ကျိုးကျားရွာရှိ ရွာသားများပင် ကြားလိုက်ရသည်။ ​အိမ်ရှိလူတိုင်းက စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​မိုးချုန်းသံနှင့်တူသော်လည်း သူတို့အပြင်ထွက်၍ ကောင်းကင်သို့ မော်ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သည်ကိုမှမတွေ့ရပေ။ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ကြည်လင်နေ၏။ မည်းမှောင်နေသော မိုးတိမ်တစ်အုပ်ပင် မရှိချေ။ ​ထိုအသံကြောင့် ကျိုးထောင်ဟွား မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ အခြားလူများအားလုံး ဇဝေဇဝါဖြစ်နေကြချိန်တွင် သူမကတော့ ကောင်းကောင်းသိနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဒါ လက်ပစ်ဗုံးပေါက်ကွဲသံပဲ’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူမ ဤအရာကို ရှန်းမင်တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ပေးထားခဲ့ပြီး သူသာလျှင် မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို သိလေသည်။ ​ကျိုးထောင်ဟွား ပိုးဖလံနတ်ဆိုးလေးအား သူမကိုခေါ်ကာ အသံလာရာဆီသို့ ချက်ချင်းပျံသန်းသွားစေလိုက်၏။ အကယ်၍ ရှန်းမင်သာ အန္တရာယ်မကြုံရလျှင် လက်ပစ်ဗုံးကို မည်သည့်အချိန်တွင်မှ အသုံးပြုမည်မဟုတ်ပေ။ ​လေထဲတွင် ပျံသန်းနေစဉ် ရွာအပြင်ဘက်တစ်မိုင်ခန့်အကွာရှိ ဧရာမမြေကျင်းကြီးတစ်ခုကို ကျိုးထောင်ဟွား မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ ပိုးဖလံနတ်ဆိုးလေးအား ထိုနေရာသို့ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားစေလိုက်သည်။ ​ရှန်းထျန်ယိ ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ရောက်ကာစရှိသေးချိန်တွင် သူ့အနောက်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရ၏။ ချက်ချင်းပင် ရှန်းထျန်ယိနှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျွမ်ချွန်းချန် သေချာပေါက်သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း ဆက်မရပ်ရဲတော့ပေ။ ရထားလုံးကိုဖြုတ်ချပြီးနောက် မြင်းပေါ်တက်ကာ အပြင်းနှင်တော့သည်။ သူ့သံသယများမှာ မှန်ကန်နေခဲ့၏။ ထိုလူသည် ကျိုးကျားရွာကို ယခုကဲ့သို့ဖြစ်လာအောင် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သူ ဖြစ်ရမည်။ ​နတ်ဆိုးလေး ကျိုးထောင်ဟွားကို အောက်သို့ချပေးပြီးနောက် သူမသည် ရှန်းမင်ကိုအမြန် ရှာဖွေလိုက်သော်လည်း သူ့အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။ ကျန်ရစ်နေသော ဧရိယာအတွင်း ပျံ့လွင့်နေသည့် ယင်အငွေ့အသက်များနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်များကိုသာ သူမခံစားလိုက်ရ၏။ ​မည်သည့်အရာမှကျန်မနေခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှိနေသည့် အထောက်အထားများအရ တိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပြင်းထန်ခဲ့ကြောင်း ကျိုးထောင်ဟွား ပြောနိုင်သည်။ ​ထိုစဉ်မှာပင် အခြားနတ်ဆိုးတစ်ကောင် ပြန်ရောက်လာပြီး သတင်းပို့လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သခင်မ သခင်မရဲ့ခင်ပွန်းက လူတစ်ယောက်ကိုဆွဲပြီး ရှေ့မှာပြေးနေတယ်၊ တစ်ခုခုကိုလိုက်ရှာနေပုံပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုရှန်းမင် ဘယ်လိုနေသေးလဲ၊ သူ အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်မ၊ သူ အဆင်ပြေပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုစကားကိုကြားသောအခါမှ ကျိုးထောင်ဟွား သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး နတ်ဆိုးလေးအား သူမကို ထိုနေရာသို့အမြန်ခေါ်သွားစေကာ နောက်ထပ်နတ်ဆိုးလေးများကိုသွားခေါ်ရန် အခြားတစ်ကောင်ကိုပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ ​ရှန်းမင် တစ်ခုခုကို လိုက်ဖမ်းနေကြောင်း သူမသိ၏။ သူ တစ်ယောက်တည်းဖြင့် လူတစ်ယောက်ကိုပါဆွဲခေါ်သွားရသည်ဖြစ်ရာ ပျံသန်းနိုင်သော ခူယားကောင်နတ်ဆိုးများကို မည်ကဲ့သို့ ယှဉ်ပြေးနိုင်မည်နည်း။ ​ကျိုးထောင်ဟွား ရှန်းမင်ကိုတွေ့သောအခါ သူမအားမြင်မြင်ချင်း ကျွမ်ချွန်းချန်၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ ထိတ်လန့်ခြင်းပင်။ ​ရှန်းမင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သူသည်သိပ်သည်းလှသော ကုသိုလ်ကံ၏ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို သာမက လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အငွေ့အသက်များကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သို့သော် ဤမိန်းမမှာမူ ကုသိုလ်ကံ၏ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ ​ရွှေများနှင့် ကျယ်ပြောလှသော ဂျုံခင်းကြီးတစ်ခုပမာတောက်ပနေသည့် ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ အလွန်ပင်အားကျဖွယ်ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဤလူနှစ်ယောက် မည်သို့များ ဤအခြေအနေထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ကြသနည်း။ ​ပြီးတော့ ခူယားကောင်နတ်ဆိုးများကို ဤမျှနာခံမှုရှိအောင် မည်သို့လေ့ကျင့်ပေးထားနိုင်ခဲ့ကြသနည်း။ ဆရာသခင်ထံမှ တစ္ဆေများအားကျင့်ကြံနည်းကိုသာ သူသင်ယူခဲ့ဖူးသည်။ တစ္ဆေများမှာ နတ်ဆိုးများထက်ထိန်းချုပ်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူပြီး နတ်ဆိုးများကို ထိန်းချုပ်ရန်မှာအလွန်တရာခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် ဤမိန်းမမှာ ခူကောင်နတ်ဆိုးများစွာကို သူမအားနာခံစေရန် ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​’သူမက ဘယ်လိုတောင်ထူးကဲလှတဲ့ အမျိုးသမီးမျိုးလဲ’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"အစ်ကိုရှန်းမင် ဘယ်သူ့ကိုလိုက်နေတာလဲ ညီမကိုပြော၊ ခူယားကောင်နတ်ဆိုးတွေကို ကူရှာပေးခိုင်းလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိုးထောင်ဟွား ပြောလိုက်သည်။ ​ရှန်းမင်သည် ယင်းမှာအဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု တွေးမိသဖြင့် ရှန်းထျန်ယိ၏ ရထားလုံးနှင့်အဝတ်အစားများကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူဖမ်းဆွဲထားသော ကျွမ်ချွန်းချန်ကို ကျိုးထောင်ဟွားအားပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူက ထွက်ပြေးသွားတဲ့ကောင်ရဲ့ ကြံရာပါပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ကျွမ်ချွန်းချန် သူ့ဆရာသခင် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်ပါစေဟု စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေမိ၏။ အကယ်၍ ဤပျံသန်းနိုင်သည့်နတ်ဆိုးများသာ သူ့ကို ရှာတွေ့သွားလျှင် အရာအားလုံးပြီးဆုံးသွားပြီပင်။ သူတို့ကိုယှဉ်မပြေးနိုင်လျှင်ပင် ကောင်းကောင်းပုန်းနေနိုင်ရန်လိုအပ်သည်။ ​မကြာမီမှာပင် နတ်ဆိုးလေးတစ်ကောင်ပြန်လာပြီး သတင်းပို့လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သခင်မ ရှေ့မှာရထားလုံးတစ်စီးတွေ့တယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"!!!"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျွမ်ချွန်းချန်၏နှလုံးသားမှာ ခုန်ပေါက်သွားရ၏။ ​ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နတ်ဆိုးလေး နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရသည်မှာ ရထားလုံး သက်သက်သာဖြစ်ပြီး မြင်းများမှာထွက်ပြေးသွားကြပြီဖြစ်ကာ သူ့ဆရာသခင်မှာလည်း အတွင်း၌မရှိတော့ပေ။ သူ့ဆရာသခင်ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပါစေဟု သူ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေမိသည်။ ​နတ်ဆိုးများစွာ ရှာဖွေနေသည်ကိုမြင်သောအခါ ရှန်းမင် ကျွမ်ချွန်းချန်အား ရွာသို့ အရင်ခေါ်သွားလိုက်သည်။ ကျိုးထောင်ဟွားမှာ ယခုအခါ ကိုယ်ဝန်လေးလကျော်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရှန်းထျန်ယိ ထွက်ပြေးသွားပြီလား သို့မဟုတ် တစ်နေရာရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသလားဆိုတာ သူမ,မသိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသာ သူမကိုဒုက္ခပေးမည်ဆိုလျှင် ဆိုးရွားသွားလိမ့်မည်။ ကျွမ်ချွန်းချန် ရှန်းမင်နှင့် ခူယားကောင်နတ်ဆိုးများ၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းခံရပြီး လေထဲတွင် ပျံသန်းရသည့်ခံစားချက်ကိုလည်း တွေ့ကြုံခံစားလိုက်ရ၏။ ​သူတို့သုံးယောက် ရှန်းအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ရွာ၏အခြေအနေကို စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ရွာလူကြီးမှာ အပြေးအလွှားရောက်ချလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ထောင်ဟွား ရှန်းမင် သူက ဘယ်သူလဲ၊ ခုနက အကျယ်ကြီးမြည်တဲ့အသံကဘာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွာလူကြီးမေးခွန်းများ ဆက်တိုက်မေးလိုက်သည်။ အချင်းဝက်ဆယ့်တစ်မီတာခန့်ရှိသော သူမခုနကမြင်ခဲ့ရသည့် မြေကျင်းနက်ကြီးကို ကျိုးထောင်ဟွားပြန်တွေးမိလိုက်သည်။ ထိုကျယ်ပြန့်သောဧရိယာအတွင်း မည်သည့်အရာမှပေါက်ရောက်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။ သူမ အနောက်ဘက်အခန်းရှိ ဝါးခြင်းတောင်းထဲမှ လက်ပစ်ဗုံးတစ်လုံးကိုထုတ်ယူလိုက်သည်။ ​ကျွမ်ချွန်းချန် ထိုအရာကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလိုလိုတုန်ယင်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​စောစောက ရှန်းမင်သည် ထိုအရာကိုအသုံးပြု၍ ပေါက်ကွဲမှုဖြစ်စေခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းသက်တမ်း နှစ်နှစ်ထောင်ရှိသည့် အငြိုးကြီးတစ္ဆေတစ်ရာကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်ပင်။ အကယ်၍ ရှန်းမင်သာ သူ့ကို လုံခြုံသောနေရာသို့ အချိန်မီမဆွဲခေါ်သွားခဲ့လျှင် သူသည်လည်း ယခုအခါထိုအငြိုးကြီးတစ္ဆေများကဲ့သို့ အရိပ်အယောင်ပင် ကျန်ရစ်ခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါရင်းနှီးနေသော ထိုအလုံးလေးကိုမြင်လိုက်ရတိုင်း သူ ကြောက်လန့်နေမိ၏။ ​ကျွမ်ချွန်းချန် မသိစိတ်အရ နောက်သို့ဆုတ်သွားမိသော်လည်း သူ့ဘေးရှိခူယားကောင်နတ်ဆိုး၏ဖမ်းချုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ကျွမ်ချွန်းချန် ထိုနေရာတွင်သာရပ်လျက် ကျိုးထောင်ဟွားနှင့် ရွာလူကြီးကိုတိတ်တဆိတ်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ ​ရွာလူကြီးသည် စနက်တံပါရှိပြီး ဘဲဥပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော ရင်းနှီးမှုမရှိသည့် ထိုအရာကိုကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ထောင်ဟွား ဒါကဘာကြီးလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား လက်ပစ်ဗုံးကို သူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရွာလူကြီး ဒါက အသစ်လုပ်ထားတဲ့ လက်ပစ်ဗုံးလေ၊ သူ့ရဲ့အစွမ်းက မီးလှံကို တစ်ချက်ချင်းပစ်ရတာထက် အများကြီးသာတယ်၊ လက်ပစ်ဗုံးတစ်လုံးက စတုရန်းမီတာတစ်ရာနီးပါးလောက်ရှိတဲ့ ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ပြန့်ပြူးသွားစေနိုင်တယ်၊ အဲဒီဧရိယာထဲမှာ သက်ရှိဆိုလို့ တစ်ကောင်မှကျန်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါ့အပြင် အဲဒီဧရိယာအတွင်းမှာရှိသမျှကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တဲ့စွမ်းအားလည်းရှိတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရွာလူကြီးမှာ အလွန်တရာအံ့သြသွားရသည်။ ​သူစိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ပစ်ဗုံးကို ကိုင်တွယ်ကြည့်သော်လည်း စနက်တံကိုကိုင်မိသည့်အချိန်တွင် ကျိုးထောင်ဟွား ကပျာကယာ တားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ရွာလူကြီး လက်ပစ်ဗုံးရဲ့စွမ်းအားက ဒီစနက်တံကနေလာတာ၊ ဒါကိုဆွဲဖြုတ်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီလိုစွမ်းအားမျိုးထွက်လာလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ငါတို့ရွာမှာ မီးလှံတွေလည်းရှိနေပြီကို အခုလက်ပစ်ဗုံးတွေပါထပ်ရလာပြန်ပြီ၊ ဒီအရာတွေသာရှိရင် စစ်တပ်ရောက်လာရင်တောင် ငါတို့ကြောက်နေစရာမလိုတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွာလူကြီး ဝမ်းသာအားရအော်ပြောလိုက်သည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ ရွာ၏ အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်ခွင့်ပေးခဲ့သော ကျိုးထောင်ဟွားကြောင့်ပင်။ ထို့နောက် သူ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ထောင်ဟွား အဲဒီလူတွေ ဘယ်တော့လောက်ရောက်လာမယ်ထင်လဲ၊ ဒီဇင်ဘာလလို့ မင်းပြောခဲ့တာကိုငါမှတ်မိနေတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​အချိန်သိပ်မဝေးတော့ပေ။ လဝက်ပင် မလိုတော့ချေ။ ​ကျိုးထောင်ဟွား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် သမီးတို့ဆီမှာ မြို့ရိုးတွေ၊ မီးလှံတွေ၊ လက်ပစ်ဗုံးတွေရှိနေပြီ၊ ပြီးတော့ ခူယားကောင်နတ်ဆိုးတွေကလည်း မြို့ရိုးတွေကိုကာကွယ်ပေးထားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျွမ်ချွန်းချန် သူတို့၏စကားပြောဆိုမှုများကို နားထောင်ရင်း ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ​အရာအားလုံး သူတို့၏ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် လုံးလုံးလျားလျား ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ ​သူ့ဆရာသခင် လွတ်မြောက်သွားပြီလားဟု သူတွေးနေမိ၏။ အကယ်၍ ဆရာသခင်သာ ကျိုးကျားရွာမှအောင်မြင်စွာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားမည်ဆိုလျှင် ရွာတစ်ရွာလုံးကိုဝိုင်းရံပြီး မြေလှန်ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ရှန်းကျူးဟောက်နှင့် သူ့လူများအား သေချာပေါက်စေလွှတ်လိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ဤအချက်ကိုလည်း ထိုမိန်းမနှင့် သူ့အဖွဲ့မှကြိုတင်ခန့်မှန်းပြီးနေပြီပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save