Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 199</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရှန်းရှောင်ဖန်း သူ့ကိုမယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်များ ရှန်းထျန်ယိအပေါ် စူးစိုက်ကျရောက်နေပြီး ဤလူ့ခေါင်းထဲ၌ တစ်ခုခုများမှားယွင်းနေသလားဟု သူမတွေးဘဲမနေနိုင်ဖြစ်သွားရ၏။ ဘေးတွင်ရပ်နေသော ရှန်းရှောင်ခိုင် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာသခင်ရှန်း အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ခူယားကောင်တွေက အထိခံရရင် အသေအလဲနာကျင်ရတာကို ဘယ်လိုလုပ်အသံမထွက်ဘဲနေနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်းရှောင်ဖန်း အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ခူယားကောင်တွေရဲ့ အဆိပ်ဆူးတွေမစူးမိအောင် လူတိုင်းလက်မှာ အကာအကွယ်တွေဝတ်ထားသင့်တယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရှန်းရှောင်ခိုင် ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အလွယ်တကူသဘောတူလိုက်သောကြောင့် ရှန်းထျန်ယိ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ မည်သည့်အရာပင် ဖြစ်လာစေကာမူ စစ်သည်များအားလုံး ညဉ့်နက်သည်ထိ အသံတိတ်နေကြရမည်ဟု သူညွှန်ကြားလိုက်၏။ ရှန်းရှောင်ဖန်း ပေါ့ပေါ့ဆဆဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့ လူတိုင်းလက်မှာ အကာအကွယ်တွေဝတ်ထားမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိုးကျားရွာအတွင်းတွင် ကျိုးထောင်ဟွား ကောင်းကင်ကြီးတဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာသည်ကို ကြည့်နေပြီး သူမစိတ်အခြေအနေမှာလည်း ကောင်းကင်ကြီးကဲ့သို့ပင် မည်းမှောင်နေလေသည်။ အမှောင်ထုသည် ထိုလူများကိုလှုပ်ရှားရန် ပိုမိုလွယ်ကူစေလိမ့်မည်။ ခူယား‌ကောင်နတ်ဆိုးများ မြို့ရိုးများကိုကာကွယ်ပေးရန် ကပ်တွယ်နေကြသော်လည်း သူမ စိတ်မချနိုင်သေးပေ။ ရှန်းမင် ဧည့်ခန်း၏ လိုက်ကာကို ပိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညဘက်ဆို လေတိုက်ပြီးအေးတယ်၊ ထောင်ဟွား တစ်ကယ်လို့ မင်းစိတ်ပူနေတယ်ဆိုရင် အထဲမှာပဲစောင့်နေပါ၊ ခူယားကောင်နတ်ဆိုးတွေက အပြင်ဘက်မှာ စောင့်ကြည့်ပေးနေတယ်လေ၊ အဲဒီစစ်သည်တွေ မြို့ရိုးပေါ်ကိုကျော်တက်ဖို့ကြိုးစားရင် သူတို့ကတားဆီးပေးပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်းမင်စကားကိုကြားပြီးနောက် ကျိုးထောင်ဟွား အနည်းငယ်တည်ငြိမ်သွားသကဲ့သို့ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုလူများ ပြဿနာတစ်ခုခုမရှာရမချင်း လက်လျှော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမသိထား၏။ အချိန်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားပြီး သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ရုတ်တရက်စူးရှသောအော်သံတစ်သံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသောည၌ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျိုးကျားရွာ၏ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>မြို့ရိုးပေါ်တွင်ရပ်နေသော ကင်းစောင့်များအားလုံးမှာလန့်ဖြန့်သွားကြပြီး ရှန်းရှောင်ဖန်းနှင့်သူ့လူများ ညဘက် တိုက်ခိုက်လာသည်ဟု ထင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့မီးတုတ်များဖြင့် မြို့ရိုးပေါ်မှ အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အောက်ဘက်တည့်တည့်တွင် စစ်သည်အမြောက်အမြား မြို့ကိုအပြည့်အဝ ဝိုင်းရံထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ကျိုးကျားရွာမှ ရွာသားများမှာ အရေအတွက် နည်းပါးလှသည်။ ယနေ့ညအတွက် ကင်းစောင့်အင်အားကိုနှစ်ဆတိုးထားသည့်တိုင် လူတစ်ရာထက်မပိုသေးပေ။ ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ ကင်းစောင့်အဖွဲ့ရှိရွာသားများမှာ မသိစိတ်မှ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကိုခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မီးတုတ်အလင်းရောင်များက အေးစက်သောညလေညင်းတွင် တောက်ပနေပြီး အောက်ဘက်ရှိလူများကို မြင်ရသောအခါ သူတို့အထဲမှတစ်ယောက်မျှ အပေါ်သို့ မတက်နိုင်ကြကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ အချို့မှာ တုန်ယင်ကာ ငိုနေကြပြီး အချို့မှာ မြေကြီးပေါ်တွင်လှဲကာ လူးလှိမ့်၍ အော်ဟစ်နေကြ၏။ တစ်ယောက်မှအပေါ်သို့ မတက်နိုင်ကြချေ။ သူတို့အားလုံး လဲကျနေပြီး ထိန်းမထားနိုင်အောင်ငိုနေကြသည်။ ရှန်းထျန်ယိ ဤအရာအားလုံးကို အဝေးမှကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တိုးတိုးကျိတ်ကျိန်ဆဲနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဒီလူတွေက စစ်သည်တွေဖြစ်ပြီးတော့ ဒီလောက်နာကျင်မှုကိုတောင် အောင့်အီးမခံနိုင်ကြဘူး’</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှန်းရှောင်ဖန်းနှင့် ရှန်းရှောင်ခိုင်တို့မှာ လုံးဝ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အော်ဟစ်သံများမှာ အလွန်ပင်ကရုဏာသက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသောကြောင့်ပင်။ ညဘက်တွင် ထိုအသံများက ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေ၏။ ရှန်းရှောင်ဖန်း လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း ခူယားကောင်အဆိပ်ဆူးနည်းနည်း စူးခံရတာကို ဒီလောက်တောင် အသံကျယ်ကျယ် အော်ဖို့လိုလို့လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ထိုလူမှာ နေရာမှာတင် ကျိန်ဆဲချင်စိတ်များ ပေါက်သွားလေသည်။ အကယ်၍ သူသာ အသိစိတ် အနည်းငယ်ကျန်ရှိနေပြီး ရှန်းရှောင်ဖန်းကိုသာ မမှတ်မိပါက ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ်ဆဲဆိုပစ်လိုက်မည်ပင်။ ထိုလူမှယ ဒေါသကိုမြိုသိပ်၍ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"စစ်သူကြီး ကျိုးကျားရွာမြို့ရိုးပေါ်က ခူယားကောင်တွေက ကျွန်တော်အရင်ကကြုံဖူးတဲ့အကောင်တွေနဲ့ မတူဘူး၊ သူတို့က အရမ်းစပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်စေရုံတင်မကဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ဝတ်ထားတဲ့ အကာအကွယ်တွေကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ပြီး သူတို့ဘာသာတက်တက်ကြွကြွနဲ့ကို လာတုပ်တာ၊ ကျွန်တော့်လည်ပင်းဆို အရမ်းနာနေပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုလူများ၏ညည်းညူသံကြောင့် သူတို့ လူမိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရှန်းရှောင်ဖန်း သိလိုက်သဖြင့် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ မီးတိုင်ကို မီးညှိလိုက်သည်။ ​မီးရောင်အောက်တွင် ထိုလူ့လည်ပင်းမှာ အရေပြားအောက်၌ ငန်းဥတစ်လုံးအရွယ်ခန့် ချက်ချင်း ရောင်ရမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"!!!"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းရှောင်ဖန်း၏မျက်လုံးများ အံ့သြထိတ်လန့်မှုကြောင့် ကျယ်လာသည်။ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ခူယားကောင်အဆိပ်ဆူးကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ​ထို့နောက် သူမီးတိုင်ကိုအသုံးပြု၍ အခြားစစ်သည်များကိုပါ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် အခြေအနေတူများဖြစ်ကြပြီး ခူယားကောင်များ၏အဆိပ်ဆူးစူးခံရသည့် နေရာတိုင်းတွင် ခန္ဓာကိုယ်များမှာ နီရဲရောင်ရမ်းနေကာ အသေအလဲ နာကျင်မှုကြောင့် လူးလှိမ့်နေကြ၏။ သူတို့မှာ နာနာကျင်ကျင်အော်ဟစ်ရုံမှလွဲ၍ အခြားမည်သည်ကိုမှ မလုပ်နိုင်ကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းရှောင်ဖန်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ တက်သွားလိုက်သည်။ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ခူကောင်များကိုမီးရှို့ရန် ကြိုးစားသောအခါ ၎င်းတို့က သူ၏ရောက်ရှိနေမှုကိုအာရုံခံမိသကဲ့သို့ အပေါ်သို့ အပြေးအလွှားတက်သွားကြ၏။ ​ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် စစ်သည်တစ်ဝက်ကိုသာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်တိုက်ခိုက်ရန် စေလွှတ်ခဲ့သဖြင့် တစ်ဝက်ခန့်သာ ဤသို့ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားနေရခြင်းဖြစ်သည်။ ရှန်းထျန်ယိထံ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး ရှင်းပြချက်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာသခင်ရှန်း ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကိုရှင်းပြစမ်းပါ၊ ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ၊ ကျိုးကျားရွာက ဒီခူယားကောင်တွေက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းနေရတာလဲ၊ အဲဒါတွေက ဘယ်လို ခူယားကောင်အမျိုးအစားတွေလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းရှောင်ခိုင်လည်း ရှန်းထျန်ယိအပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ​သူတို့သည် အခြားအရှင်သခင်များနှင့် အခြားခရိုင်များမှ တပ်များရောက်ရှိလာခြင်းကို ဟန့်တားရန်နှင့် ကျိုးကျားရွာတွင် တပ်စွဲရန် စစ်သည်ငါးထောင်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ​ယခု ဤအခြေအနေမှာ တပ်သားတစ်ဝက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ရှန်းရှောင်ခိုင် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကိုသတိရသွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာသခင်ရှန်း မနေ့ကမြို့ရိုးပေါ်က ခူကောင်တွေဆူးရင် အော်သံမထွက်ဘဲ သည်းခံကြဖို့ လူတိုင်းကို ဆရာသခင်ပဲအမိန့်ပေးခိုင်းခဲ့တယ်နော်၊ အဲဒီအချိန်ကတည်းက ဆရာသခင်တစ်ခုခုကို သိနေခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းရှောင်ခိုင်၏သတိပေးမှုကြောင့် ရှန်းရှောင်ဖန်းလည်း မည်သည့်အရာများဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားသည်။ ​ရှန်းထျန်ယိသည် အရှင်သခင် အလေးစားဆုံးသော ချင်းဟယ်တာအိုကျောင်း၏ကျောင်းထိုင်ဆိုသည့် အချက်ကို လျစ်လျူရှုကာ ရှန်းရှောင်ဖန်း ထိုသူ၏ကော်လံကိုဆွဲကိုင်၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း တမင်သက်သက်လုပ်တာမလား၊ မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကိုဒုက္ခပေးဖို့ကြိုးစားခဲ့တာလား၊ ကျိုးကျားရွာ မြို့ရိုးပေါ်က ခူကောင်တွေ အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုတာ သိသိရက်နဲ့ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ကြိုးစားခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ သူနှင့်ရှန်းရှောင်ခိုင်တို့သာ အရှင်သခင်ပေးအပ်သော တာဝန်ကိုမပြီးမြောက်နိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့အပြစ်ပေးခံရမည်ဖြစ်ပြီး အသက်ပင်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်။ ​ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် ရှန်းထျန်ယိ၏ဂုဏ်ပုဒ်ကို သူတို့လုံးဝဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ ​ပတ်ဝန်းကျင်အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ အော်ဟစ်သံများကို ကြားသောအခါ ရှန်းမင် ကျိုးထောင်ဟွားအား ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ညီမထောင်ဟွား အခုရောစိတ်အေးသွားပြီလား၊ သူတို့ ညဘက်တိုက်ခိုက်ဖို့ တစ်ကယ်ပဲ ကြိုးစားခဲ့ကြတာပဲ၊ မြို့ရိုးပေါ်ကို ကျော်တက်ဖို့ ကြိုးစားကြပေမယ့် မြို့ရိုးပေါ်မှာ နတ်ဆိုးတွေအများကြီးရှိနေတော့ သူတို့လုံးဝမဝင်နိုင်ပါဘူး၊ လာ ကိုယ် အိပ်ရာဝင်ဖို့ကူညီပေးမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​အချိန်လည်း တော်တော်နှောင်းနေပြီ ဖြစ်၏။ ​ထင်မှတ်မထားစွာပင် ကျိုးထောင်ဟွား ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ ​အပြင်ဘက်တွင် အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် လူနှစ်ထောင်၊ သုံးထောင်ခန့် အော်ဟစ်နေကြသည်ကို သူမကြားနေရသောကြောင့် ရှန်းမင်ကို မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒီလူတွေထဲမှာ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဒီထဲကနေ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတဲ့လူကို အစ်ကိုမြင်ခဲ့တယ်လို့ပြောတယ်မလား၊ ကျွမ်ချွန်းချန်က အဲဒါသူ့ဆရာသခင် ရှန်းထျန်ယိတဲ့၊ တစ္ဆေတစ်ရာအနက်ရောင်အလံကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့သူလေ၊ ဒီညမြို့ရိုးအပြင်ဘက်မှာ သာမန်လူတွေပဲ ရှိနေမယ်ဆိုရင် သိပ်မဆိုးပေမယ့် သူပါရှိနေတယ်ဆိုတော့ ညီမစိတ်မပူဘဲမနေနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား ချက်ချင်းပင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကိုဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး မြို့ရိုးအပြင်ဘက်သို့သွားကာ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးများအားလုံးကို ရွာထဲသို့ပြန်လာရန်နှင့် ရှန်းထျန်ယိမှ ထိုလူနှစ်ထောင် သုံးထောင်ခန့်ကိုကုသပေးရန်အတွက် ၎င်းတို့ကို ဖမ်းဆီးလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သွားရောက်သတိပေးခိုင်းလိုက်သည်။ ​မြို့ပြင်ဘက်တွင် ​ရှန်းထျန်ယိမှာ ရှန်းရှောင်ဖန်းနှင့် ရှန်းရှောင်ခိုင်တို့အား ကြင်နာယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"စစ်သူကြီးတို့ တစ်ကယ်ကိုနားလည်မှုလွဲနေတာပါ၊ ကျွန်တော်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆိုပေမယ့် စစ်သူကြီးတို့လိုပဲ သာမန်မျက်စိနဲ့ပဲမြင်နိုင်တာပါ၊ အဲဒီခူယားကောင်တွေက သာမန်ခူယားကောင်တွေနဲ့ ဘာမှကွာခြားပုံမပေါ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်စေတဲ့ ခူယားကောင်ဆူးစူးခံရရင် ရောင်ရမ်းတာနဲ့ နာကျင်တာကို သက်သာစေဖို့ သူ့ကိုယ်တွင်းကအရည်ကို လိမ်းရမယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော်သိပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရှန်းရှောင်ဖန်းမျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး မြို့ရိုးထံသို့ ကပျာကယာပြေးသွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save