Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 203</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>‘အခုတော့ သူတို့ကပြန်လာကြတာလား’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးရှန်းဟူနှင့် သူ့သားဖြစ်သူတို့ ရန်ချွန်းမေကိုတောင်းပန်တိုးလျှိုးပြီး အော်ဟစ်နေသံများကို ကျိုးကျားရွာတစ်ခုလုံး ကြားနေရသည်။ ​ရန်ချွန်းမေမှာ သူမအိမ်ဟောင်းတွင် မနေတော့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ ထိုအိမ်ကို ကျိုးရှန်းဟူရွာမှထွက်သွားစဉ်ကတည်းက အဘွားချူထံ ရောင်းချခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ​ယခုအခါ ရန်ချွန်းမေသည် ရွာအဆုံးရှိ ပန်းထိုးအလုပ်ရုံဘေးတွင်နေထိုင်၏။ အိမ်ဆောက်ရန် ငွေများကိုတော့ သူမကိုယ်တိုင်တေးတစ်ပြားချင်း စုဆောင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​မြေရိုင်းရှင်းလင်းခမှာ အခမဲ့ဖြစ်၍ သူမကိုယ်တိုင် ရှင်းလင်းခဲ့ပြီး မျိုးစေ့များဝယ်ကာ ဆေးပင်များစိုက်ပျိုးခဲ့ရာမှ ဤမျှအထိငွေစုမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ​တစ်နေ့တွင် ကျိုးရှန်းဟူနှင့် သားဖြစ်သူကိုပြန်တွေ့ရမည်ဟု ရန်ချွန်းမေ တစ်ခါမှမတွေးဖူးခဲ့သကဲ့သို့ ပြန်တွေ့ရန်လည်းစိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။ ​ဘေးအိမ်မှ ချမ်ရှီသည် မြို့ရိုးသို့ ထွက်လာသည်။ ​နှစ်ဝက်ခန့်ကြာပြီးနောက် ကျိုးရှန်းဟူနှင့် ကျိုးယွဲ့ဖေးတို့၏ အသံကိုပြန်ကြားရခြင်းမှာ ချမ်ရှီကို အော့နှလုံးနာစေသည်။ ​ကျိုးရှန်းဟူသည် ငွေများအားလုံး ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီး ရန်ချွန်းမေကို တစ်ပြားမှ မပေးခဲ့သည့်အပြင် သူမကိုအဝေးတွင်သာ တစ်ဦးတည်း စွန့်ပစ်‌၍ကွာရှင်းခဲ့သူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘​အခုမှ ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ ရန်ချွန်းမေကို လာရှာရဲတာလဲ’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ် ရန်ချွန်းမေလည်း အိမ်ထဲမှထွက်လာသောကြောင့် ချမ်ရှီ သူမကိုပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချွန်းမေ ငါပြောပြမယ်၊ သူ့ရဲ့အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမယောင်နဲ့၊ သူတို့ကိုလည်း သနားမနေနဲ့၊ ကျိုးရှန်းဟူနဲ့ သူ့သား နင့်ကိုထားခဲ့တုန်းက နင့်ရဲ့ အခြေအနေကို နည်းနည်းလေးမှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး၊ နင်အသက်ဆက်ဖို့ တေးတစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ချန်ခဲ့တာလည်းမဟုတ်ဘူး၊ လူအဖြစ်နဲ့သူတို့ကိုပြန်လက်မခံမိစေနဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရှီလည်းရောက်လာပြီး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ် ယွဲ့ဖေးကလည်း မကောင်းဘူး၊ ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးဆိုတာ အခုချိန်မှာ အသိတရားရှိနေသင့်ပြီ၊ ငယ်ငယ်ကတည်းက ပြုစုပျိုးထောင်လာတာကို နောက်ဆုံးတော့ သူ့အဖေအတိုင်းပဲ၊ နည်းနည်းမှ လူသားဆန်မှုမရှိဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရွာတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကျိုးရှန်းဟူနှင့် သားဖြစ်သူ အော်ဟစ်နေသံကို ရွာလူကြီးလည်းကြားသဖြင့် ရောက်လာပြီး ရန်ချွန်းမေကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ချွန်းမေ မင်း ဘယ်လိုသဘောရလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွာလူကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ရွာလူကြီး သူတို့နဲ့ ကျွန်မကဘာမှမပတ်သက်တော့ပါဘူး၊ ကျွန်မမျိုးရိုးက ရန် သူတို့မျိုးရိုးကကျိုးပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရန်ချွန်းမေ ပြတ်ပြတ်သားသားပြောလိုက်သည်။ ​ချမ်ရှီနှင့် ကျန်းရှီတို့လည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြ၏။ ရန်ချွန်းမေကဲ့သို့ ကောင်းမွန်ပြီးအလုပ်ကြိုးစားသော အမျိုးသမီးနှင့်ကျိုးရှန်းဟူမှာ လုံးဝမထိုက်တန်သလို ထိုကျေးဇူးကန်းသော သားဖြစ်သူသည်လည်း ဤကဲ့သို့သောမိခင်မျိုးရှိရန်မထိုက်တန်ပေ။ ရန်ချွန်းမေ၏စကားကို ကြားရသောအခါ ရွာလူကြီးမှာ အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဒီသားအဖက ကျိုးကျားရွာသားတွေ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ငါလည်း သူတို့ကိုပြန်မလာစေချင်ဘူး၊ ဒီရွာကငါတို့ အိမ်ထောင်စု ၁၅၉ စုရဲ့ကျိုးကျားရွာပဲ၊ သူတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွာလူကြီးသည် ရွာတံတိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ ​ရွာဝင်ပေါက်တွင်မူ ရှန်ကွမ်းဟောက်၊ ရှန်းရှောင်ဖန်းနှင့် အခြားသူများ ရွာတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကျိုးရှန်းဟူနှင့် သားဖြစ်သူ ငိုယိုအော်ဟစ်နေသည်ကိုကြားလိုက်ရသည်။ ​ရှန်းရှောင်ဖန်း သူ့လူများကိုခေါ်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့တိုးပြီးစုံစမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က ကျိုးကျားရွာကလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးရှန်းဟူနှင့် သားဖြစ်သူကို အထက်အောက် စုံဆန်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး ဒုက္ခသည်များနှင့်တူနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးရှန်းဟူသည် ကျိုးကျားရွာတွင်ရှိစဉ်က အလွန် မောက်မာခဲ့သော်လည်း ယခု စစ်သည်များကိုမြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့သွားပြီး အသံပင်တိုးသွားသည်။ ​ထိုသို့ပြောသော်လည်း ရှန်းရှောင်ဖန်း မယုံကြည်ဘဲဆက်မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆို မင်းတို့က ဘာလို့ရွာအပြင်ဘက် ရောက်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးရှန်းဟူ ပြန်ဖြေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်.... ကျွန်တော်နဲ့ သားက အရင်နှစ်ဝက်က အိမ်နဲ့မြေတွေကို ရောင်းပြီး ထွက်သွားခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မိန်းမက ကျိုးကျားရွာထဲမှာ ရှိနေပါသေးတယ်၊ သူမနာမည်က ရန်ချွန်းမေပါ၊ ခင်ဗျားတို့မယုံရင် ကျွန်တော့်မိန်းမ နာမည်က ရန်ချွန်းမေဟုတ်မဟုတ် သွားမေးကြည့်လို့ ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် အပေါ်ဘက်မှရွာလူကြီး၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ကိုထွက်ခွာသွားရန် နှင်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျိုးရှန်းဟူ၊ မင်းနဲ့ယွဲ့ဖေး ရွာကထွက်သွားချိန်ကစပြီး မင်းတို့သားအဖကို ကျိုးကျားရွာကနေ ငါပယ်ဖျက်လိုက်ပြီးပြီ၊ မင်းတို့ရဲ့အိမ်ထောင်စုစာရင်းက ကျိုးကျားရွာမှာ မရှိတော့ဘူး၊ အခုထွက်သွားလို့ရပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဤစကားကိုကြားသောအခါ ရှန်းရှောင်ဖန်း ကျိုးရှန်းဟူကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ သူသည် ကျိုးကျားရွာသားပင်မဟုတ်တော့ချေ။ ​ထို့ကြောင့် ကျိုးကျားရွာ၏ တံခါးများမှာ သူ့အတွက်ပွင့်လာမည်မဟုတ်ပေ။ ကျိုးရှန်းဟူမှာ ဤစကားကို ကြားရသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အပေါ်သို့မော့ကြည့်လိုက်၏။ ရွာလူကြီး၏မျက်နှာကို ပြန်မြင်ရသောအခါ ကျိုးရှန်းဟူမှာ အလွန်အမင်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ​သူ တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရွာလူကြီး ကျွန်တော်ကအဘိုးမျက်စိရှေ့မှာတင် ကြီးပြင်းလာတဲ့ကလေးပါ၊ ကျွန်တော့်မိဘတွေက အစောကြီးဆုံးသွားကြပြီး မိသားစုထဲမှာ ယွဲ့ဖေးနဲ့ကျွန်တော်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်၊ ကျွန်တော့်မိဘတွေရဲ့ အုတ်ဂူတွေကလည်း ကျိုးကျားရွာမှာရှိနေတုန်းပဲ၊ ကျွန်တော်က ကျိုးကျားရွာသားမဟုတ်ဘူးလို့ အဘိုးဘယ်လိုပြောနိုင်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရွာလူကြီးလည်း ငြိမ်ခံမနေဘဲပြန်ပက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း ကျိုးကျားရွာက အိမ်နဲ့မြေတွေကို ရောင်းသွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အဲဒီတော့ မင်းကဘယ်လိုလုပ် ကျိုးကျားရွာသားဖြစ်ဦးမှာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရွာလူကြီး၏ပြန်ပြောမှုကိုကြားရသောအခါ ကျိုးရှန်းဟူဆွံ့အသွားသော်လည်း အရှုံးမပေးဘဲဆက်လက်အော်ဟစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ချွန်းမေ ဘယ်မှာလဲ၊ ချွန်းမေကိုထွက်လာခိုင်းလိုက်ပါ၊ သူ့သားပြန်လာပြီလို့ ပြောပေးကြပါဦး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကျိုးရှန်းဟူ ကျိုးယွဲ့ဖေးကို စကားပြောရန် ပုခုံးနှင့်တွန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"အမေ အမေ၊ ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ၊ ကျွန်တော်က အမေရဲ့တစ်ဦးတည်းသော သားလေ၊ တံခါးဖွင့်ပေးပါဦး၊ အမေ အသက်ကြီးလာရင် ကျွန်တော်ပြုစုပါ့မယ်၊ အမေ့အပေါ် တကယ်သားကောင်းပီသပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးယွဲ့ဖေး ကျိုးရှန်းဟူ၏အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းနားလည်သွားပြီး အလောတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူလည်းငြင်းပယ်ခံလိုက်ရ၏။ ​ရန်ချွန်းမေမှ အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး၊ မင်းက ငါ့ရဲ့တစ်ဦးတည်းသော သားမဟုတ်ဘူး၊ နောက်ကျရင် ငါ နောက်ထပ် သားတစ်ယောက်ထပ်မွေးမှာ၊ အဲဒီကလေးကပဲ ငါ့ကိုအသက်ကြီးရင် ပြုစုလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူမ အခြားသူနှင့်သားထပ်ယူမည်ဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ကျိုးရှန်းဟူမှာ ဒေါသတကြီးပြန်အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းက အသက် ၃၀ နီးပါးရှိနေပြီး အဘွားကြီး ဖြစ်နေပြီ၊ ဘယ်သူက မင်းကို လိုချင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရန်ချွန်းမေ ထိုစော်ကားမှုကိုကြားရသောအခါ ရင်ထဲတွင်တင်းကျပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဘယ်သူက ကျွန်မကို လိုချင်လိုချင် မလိုချင်လိုချင် ဒါ ရှင့်အလုပ်မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မတို့က ကွာရှင်းပြီးသားသူတွေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးရှန်းဟူလည်း သူမစကားကိုဒေါသထွက်နေသည်။ ​ရန်ချွန်းမေမှာ သူ့မိန်းမ ဖြစ်သည်။ သူစွန့်ပစ်ခဲ့လျှင်ပင် သူမသည် သူ့အပိုင်သာဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ဘေးတွင်သာရှိနေရမည်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘​ဒီကောင်မကတော့’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဤအခြေအနေကိုမြင်သောအခါ ကျိုးရှန်းဟူ ထပ်မံဆဲရေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းအသက်အရွယ်နဲ့ နောက်ထပ် ကလေး ဘယ်လိုရဦးမှာလဲ၊ ရန်ချွန်းမေ ငါပြောမယ်၊ မင်းမှာ ယွဲ့ဖေးကလွဲလို့ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှသားရမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရန်ချွန်းမေလည်း လုံးဝမကြောက်ဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ပက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဖြစ်တော့ဘာဖြစ်လဲ၊ ငါကိုယ်တိုင်မမွေးနိုင်ရင်တောင် မွေးစားသားယူမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးရှန်းဟူမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာသည်။ သူတို့၏အသံများမှာ ရွာသားများနှင့် ရွာအပြင်ဘက်ရှိ စစ်သည်တစ်သောင်းကျော်တို့ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်လှသည်။ ​ကျိုးရှန်းဟူသည် သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အရှက်ရဆုံးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​’ဒီယုတ်မာတဲ့မိန်းမ ရန်ချွန်းမေက သူ့ရဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုတဲ့ သိက္ခာကို မြေလှန်ပစ်လိုက်ပြီ’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​နောက်ဆုံးတွင် မည်သို့မှမတတ်နိုင်တော့ဘဲ သူ့နောက်ဆုံးသိက္ခာကိုဆွဲယူရန်အတွက် သူဆဲရေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းက အိုလည်းအို၊ ဝလည်းဝတာ၊ ဘယ်သူက မင်းကိုလိုချင်မှာလဲ၊ မျက်စိကန်းတဲ့သူ၊ ခြေမသန်တဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် ဒုက္ခိတတွေကလွဲလို့ ဘယ်သာမန်လူက မင်းကိုလက်ထပ်မှာလဲ၊ ငါကတင်တောင်းငွေ ပေးမယ်ဆိုရင်တောင် ဘယ်သူမှလာမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​တံတိုင်းပေါ်တွင်တော့ ရန်ချွန်းမေ၏မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။ ကျိုးရှန်းဟူ ပြောသည်မှာမှန်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘သူမက အိုလည်းအို၊ ဝလည်းဝနေပြီ၊ အသက် ၂၇ နှစ်မှာ ကလေးမရနိုင်တော့တဲ့ အခွင့်အလမ်းကလည်းများနေပြီ’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးထောင်ဟွား ရန်ချွန်းမေကိုကြည့်လိုက်ရာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် ရန်ချွန်းမေ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နမိတ်ဆိုးအရိပ်အယောင်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် သူမသည် သားနှစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက်ရရန် ကံပါလာသူဖြစ်သည်။ ​ရန်ချွန်းမေအနားသို့ သူမသွားကာ နှစ်သိမ့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်မမချွန်းမေ ကျိုးရှန်းဟူရဲ့အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမယောင်နဲ့၊ အစ်မလက်ထပ်လို့ရတယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ထပ် သားတစ်ယောက်နဲ့ သမီးတစ်ယောက်ရဦးမှာ၊ အဲဒါက အမွှာလေးတွေပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရန်ချွန်းမေ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးပြူးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> "တကယ်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျိုးရှန်းဟူသည် ရွာတံတိုင်းအောက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေသော်လည်း ရန်ချွန်းမေထံမှအဖြေပြန်မရခဲ့ပေ။ သူအနိုင်ရပြီဟု ထင်လိုက်စဉ်မှာပင် အပေါ်ဘက်မှ အမျိုးသားအသံတစ်ခု ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ကျွန်တော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ကျွန်တော် လက်ထပ်ဖို့ အဆင်သင့်ပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးရှန်းဟူ : "!!!"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူအပေါ်သို့ မော့ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> "ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်က အကောင်က လက်ထပ်ချင်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save