Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 206</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ဆရာသခင်ကျိုး ကျွန်တော့်ကို အရင်က ဆေးကုပေးခဲ့ဖူးတဲ့ သံယောဇဉ်လေးကို ထောက်ထားပြီး နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ကူညီပါ၊ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီအစ်ကိုတစ်ထောင်ကို ကယ်ပါဦး၊ ဆရာသခင်ကျိုး ဘယ်လောက်ပေးရမလဲ၊ စျေးသာ ပြောလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်ကွမ်းဟောက် ဓမ္မတာ၏ကိုက်ခဲမှုဝေဒနာကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သော်လည်း နာကျင်မှုကို သည်းခံကာ တံတိုင်းအောက်မှ အော်ဟစ်နေသည်။ ​နှစ်ကြိမ်ခန့် အော်ပြီးနောက် သူ့လက်ထောက်ကိုဆက်အော်ခိုင်းလိုက်သည်။ ​သူ ကျိုးထောင်ဟွားထံမှ ကရုဏာသက်ရန်သာ တောင်းပန်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရွာလူကြီးမှာလည်း တံတိုင်းပေါ်၌ရပ်နေပြီး ဒေါသတကြီး ဆဲရေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့က ဘာနေ့လဲဟ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အရှက်မရှိတဲ့လူတွေ များနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူ ကျိုးထောင်ဟွားကို ဦးစွာပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ထောင်ဟွား သူ့ရဲ့အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမယောင်နဲ့၊ သူ့ကိုလုံးဝမကယ်ရဘူးနော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် ရွာလူကြီး တံတိုင်းပေါ်မှ အောက်သို့ လှမ်းဆဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> "မင်းကိုကယ်ပြီးရင်ရော ငါတို့ရွာကိုမြားတွေနဲ့ချိန်ပြီး ရွာလုံးကျွတ်သတ်ပစ်ဦးမှာလား၊ ငါပြောမယ် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရွာလူကြီး စကားအဆုံးတွင် ရှန်ကွမ်းဟောက်မျက်နှာမှာပို၍ပြာနှမ်းသွားသည်။ ​ယခုအချိန်တွင် သူအလွန် နောင်တရနေမိသည်။ မြားများသုံးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်မှာ တကယ့်အမှားမှန်း သူ ကြိုသိခဲ့သင့်သည်။ ရှန်းရှောင်ဖန်းနှင့် အခြားသူများမှာ ရှန်ကွမ်းဟောက်ထံမှ မည်သည့်အကျိုးအမြတ်မှ မရလိုက်သဖြင့် တိတ်တဆိတ် ရယ်မောနေကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဒဏ်ရာရသူများနှင့် ဖျားနာသူများရှိကြောင်း သတင်းမှာ အလျင်အမြန် ပြန့်နှံ့သွားပြီး အခြားသော မြို့စားခုနစ်ဦးကိုပါ ကျိုးကျားရွာအပေါ် အလွန်သိချင်စိတ်ပြင်းပြသွားစေသည်။ ​လူတိုင်းက ကျိုးကျားရွာကို စတင်အာရုံစိုက်လာကြ၏။ ကျင်းဖန်မြို့မှ ရှန်ကွမ်းမိသားစုက တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်သောင်းစေလွှတ်လိုက်ကြောင်းကြားရသောအခါ လုံအန်းမြို့စားရှန်းလည်း နောက်ထပ်တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်သောင်းကို ချက်ချင်းထပ်မံစေလွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘​ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှန်ကွမ်းမိသားစုထက်တော့ တပ်အင်အားမနည်းစေရဘူး’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​တပ်များကို ဦးဆောင်လာသူမှာ စစ်သူကြီးရှန်းဖန်းဖြစ်သည်။ ရှန်းဖန်းသည် မြို့စားရှန်း၏အလွန် အားထားရသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မြို့စားရှန်းနှင့် မိသားစုခွဲတစ်ခုတည်းမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။ ထိုမိသားစုခွဲတွင် ထူးချွန်သောမျိုးဆက်သစ်များ သိပ်မရှိသော်လည်း မြို့စားရှန်း၏နောက်သို့လိုက်ရင်း ကောင်းမွန်သောဘဝကို ရရှိနေကြသည်။ ​အေးစက်စက်လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး ဆယ့်နှစ်လမြောက်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ နှစ်သစ်ကူးရန် များစွာမလိုတော့ပေ။ ရွာအပြင်ဘက်ရှိ တပ်ဖွဲ့ဝင်အရေအတွက်မှာမူ လျော့ကျမသွားဘဲ ပို၍ပင်များပြားလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင် ကျိုးထောင်ဟွားကို တံတိုင်းပေါ်သို့ တွဲတင်ပေးကာ အပြင်ဘက် အခြေအနေအား စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ​ရွာအပြင်ဘက်တွင် တဲများပိုမိုများပြားလာ၏။ သူတို့တဲအရောင်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လူသုံးအုပ်စုရှိနေကြောင်းသိနိုင်သည်။ လုံအန်းမှ ရှန်းမိသားစု၊ ကျင်းဖန်မှ ရှန်ကွမ်းမိသားစုနှင့် ချင်းလန်မှဟန်မိသားစုတို့ပင်။ ​ရှန်ကွမ်းဟောက် တံတိုင်းပေါ်ရှိအခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရာ ကျိုးထောင်ဟွား ပေါ်လာသည်ကိုမြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းလှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဆရာသခင်ကျိုး ကျေးဇူးပြုပြီး ကရုဏာထားပါဦး၊ ကျွန်တော်တကယ်ကို မခံနိုင်တော့လို့ပါ၊ ငွေဘယ်လောက်လိုချင်လဲ ဒါမှမဟုတ် ဘာလိုချင်လဲဆိုတာသာ ပြောလိုက်ပါ၊ ဆရာသခင်ကျိုး ပါးစပ်ဟလိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော်တတ်နိုင်သမျှအကုန်လုပ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်ကွမ်းဟောက်၏ ချိုသာသောစကားများကိုကြားရသောအခါ ရွာလူကြီးမှာ ကျိုးထောင်ဟွားကို အရင်ဆုံးသတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ထောင်ဟွား ဒီကောင်လေးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေကို နားမထောင်နဲ့၊ အခုအချိန်မှာ သူကဓမ္မတာလာတဲ့ဝေဒနာကို ခံစားနေရလို့သာရယ်၊ သူဗိုက်နာတာ ပျောက်သွားတာနဲ့ ငါတို့ရွာကို ဘယ်လို ပြန်ကလဲ့စားချေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ​အခု အပြင်ဘက်မှာ လူနှစ်သောင်းကျော် ရှိနေတယ်၊ သူတို့သာ ပြန်ကောင်းသွားရင် ငါတို့ရွာအတွက် အကြီးမားဆုံး အန္တရာယ်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် ရွာလူကြီးအောက်သို့လှမ်းဆဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း လူလိမ်ကောင် အချိန်ဖြုန်းမနေဖို့ ငါ အကြံပေးပါရစေ၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ထောင်ဟွား ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုးကို လွှတ်ပြီး အနံ့အသက်ဆိုးတွေနဲ့ သူတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်စမ်းပါ၊ ဒါမှသူတို့ ရွာတံခါးဝကိုလာပြီး ခဏခဏပြဿနာမရှာနိုင်မှာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုးမှာ ဘေးတွင်ရပ်နေသည်။ ​လူသားအဖြစ် အပြည့်အဝ ဖန်ဆင်းထားသော ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုးသည် ရွာလူကြီးဘက်သို့ ချက်ချင်းလှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘိုးဘိုး ကျွန်မမှာနာမည်ရှိနေပြီနော်၊ အစ်မကျိုးက ကျွန်မကိုကျန်းလျိုလို့ နာမည်ပေးထားတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကောင်မလေးနှုတ်ခမ်းဆူနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွာလူကြီး ချက်ချင်းချော့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အေးပါကွာ အေးပါ ကျန်းလျိုရယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရွာလူကြီး သူမကိုချစ်ခင်ရခြင်းမှာ သူမသည် ကျိုးထောင်ဟွား၏အစေခံဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် သူသည်သူမကိုလည်း အထူးသဘောကျ၏။ ကျိုးထောင်ဟွား ကျန်းလျိုကိုလက်ဟန်ပြလိုက်သည်နှင့် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျိုးကျားရွာတစ်ခုလုံး အနံ့အသက်ဆိုးများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ​ထိုအနံ့ဆိုးကြီးမှာ ခြောက်မိုင်ပတ်လည်ထိ ပြန့်နှံ့သွားရာ ရှန်း၊ ရှန်ကွမ်းနှင့် ဟန်မိသားစုတို့၏တပ်ဖွဲ့များမှာ မနေ့ညကစားထားသော ညစာများကိုပင်ပြန်အန်ချင်လာကြသည်။ ​ရှန်းနှင့် ရှန်ကွမ်းမိသားစုတို့မှာ ဤအနံ့ဆိုးကို အရင်ကခံဖူးသော်လည်း ဟန်မိသားစု၏တပ်ဖွဲ့များအတွက်မူ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ အချို့စစ်သားများဆိုလျှင် တကယ်ကိုအန်ကုန်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဘုရားရေ ကျိုးကျားရွာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် နံစော်နေရတာလဲ၊ အနံ့က တအားဆိုးတာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​အရင်က ကျိုးကျားရွာအကြောင်း ကောလာဟလများကို ကြားဖူးစဉ် သူတို့ ချဲ့ကားပြောနေသည်ဟုသာ ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ရသောအခါမှ မည်မျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။ ​ရှန်ကွမ်းဟောက်နှင့် သူ့လက်ထောက်နှစ်ဦးမှာ အနီးဆုံးတွင်ရှိနေရာ ရွာတံခါးဝမှ အနံ့ဆိုးများထဲသို့ ပြေးဝင်သလိုဖြစ်သွားရာ သူတို့ကို သေမတတ်ဖြစ်စေသည်။ ​သို့သော်လည်း ရှန်းဖန်းသည် အဝေးရှိ တံတိုင်းပေါ်မှ ရှန်းမင်၏မျက်နှာပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဒီလူကို ဘာလို့ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူ ရှန်းရှောင်ဖန်းနှင့် ရှန်းရှောင်ခိုင်တို့ကို ထိုဘက်သို့ကြည့်ရန် အမြန်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူ့ကို ကြည့်စမ်း၊ ငါတို့တစ်နေရာရာမှာ ဆုံဖူးတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းရှောင်ဖန်းနှင့် ရှန်းရှောင်ခိုင်တို့မှာ သူ မည်သည်ကိုပြောနေမှန်း လုံးဝနားမလည်ဘဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။ ​ရှန်းဖန်းမှာမူ သူ၏မှန်းဆချက်အပေါ် အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ ​သူ အဝေးမှရှန်းမင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ ထို့နောက် သူရှန်ထျန်းယိကို ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဆရာကြီးရှန် အဲဒီလူနဲ့ ကျွန်တော်ရဲ့ကြားမှာ တစ်ခုခုပတ်သက်မှုရှိနေတယ်လို့ ထင်လား၊ ဥပမာ သွေးသားတော်စပ်တာမျိုးလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းရှောင်ဖန်း မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း ဆိုလိုတာက သူကမင်းနဲ့ ဆွေမျိုးတော်တယ်ပေါ့၊ မင်းအမေဘက်ကလား၊ ဒါပေမဲ့ သူကမင်းအမေဘက်က ဆွေမျိုးဆိုရင်တောင် ကျိုးကျားရွာကိုဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ၊ ​ရှန်းဖန်းရဲ့အမေက လုံအန်းမြို့က ကုန်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ သမီးလေ၊ သူ့မှာဒီလို မောင်လေးတစ်ယောက်ရှိတယ်လို့ ငါတစ်ခါမှမကြားဖူးပါဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်ထျန်းယိမှာ အစပိုင်းတွင် သူ့စကားကြောင့်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သို့သော် ရှန်းဖန်း၏တွေးခေါ်မှုအတိုင်း ရှန်းမင်မျက်နှာကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အမှန်တကယ် သွေးသားတော်စပ်ကြောင်း အံ့သြဖွယ်တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ ​ရှန်ထျန်းယိ သူ့အံ့သြမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူလည်း ရှန်းမိသားစုဝင်ပဲ၊ မင်းရဲ့ရှန်းမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ယောက်ပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဟမ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"!!!!"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းရှောင်ဖန်းနှင့် ရှန်းရှောင်ခိုင်တို့မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်းပြူးကျယ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ရှန်းမိသားစုဝင် တစ်ယောက်’</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘​သူက ဘယ်လိုလုပ်ကျိုးကျားရွာမှာရှိနေရတာလဲ’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​မူလက ကျိုးကျားရွာသားဖြစ်ခဲ့သည့် သားအဖနှစ်ဦးအား ရွာမှမောင်းထုတ်လိုက်သည်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဤနေရာသည် ကျိုးကျားရွာသား မဟုတ်သူများကို လက်ခံမည့်နေရာ မဟုတ်ပေ။ ​ထို့ကြောင့် ရှန်းမင်သည် ကျိုးကျားရွာသား အမှန်တကယ်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရှန်ထျန်းယိနှင့် ရှန်းဖန်းတို့သာမှားယွင်းနေကြောင်း သူတို့ပိုသေချာသွားသည်။ ​ရှန်းရှောင်ဖန်း အကြံပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှန်းဖန်း အရမ်း မတွေးပါနဲ့၊ သူ့လို သာမန်ရွာသားတစ်ယောက်က မင်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်တူပါ့မလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သို့သော် ရှန်းရှောင်ခိုင်မှာမူ အခြားအတွေးတစ်ခု တွေးမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဲဒီလူကလည်း ရှန်းမျိုးရိုးပဲဆိုရင် ဆွေမျိုးတော်စပ်ကြောင်းပြောပြီး ငါတို့ ကျိုးကျားရွာထဲ ဝင်လို့ရနိုင်မလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ရှန်းဖန်းနှင့် ရှန်ထျန်းယိတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း စကားပြောလိုက်ကြသည်။ ​ရှန်ထျန်းယိ လေးနက်စွာပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ လုံးဝ မမှားနိုင်ဘူး၊ သူကစစ်သူကြီးရှန်းဖန်းနဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်တယ်၊ ရှန်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ သွေးသားပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းဖန်း မျက်လွှာချကာအချိန်အတော်ကြာမှ စကားဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာကြီးရှန်ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒီလူက တကယ်ကို ငါတို့မျိုးနွယ်စုကလူတစ်ယောက်နဲ့ အရမ်းတူတယ်၊ အရင်တုန်းက ရှန်းမိသားစုခွဲမှာ ဖခင်ရဲ့မောင်းထုတ်ခြင်း ခံရတဲ့ စွန့်ပစ်ခံသားတစ်ယောက်ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ ဆယ်စုနှစ်တွေကြာသွားပြီး သူ့မိသားစုဘယ်ရောက်သွားလဲ ဘယ်သူမှမသိကြဘူး၊ အခုကြည့်ရတာ သူတို့ဒီမှာ အခြေချနေထိုင်သွားတာဖြစ်ဖို့ အရမ်းများတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းဖန်းစကားပြောနေရင်း သူ့မျက်လုံးများ ရုတ်တရက်အရောင်လက်လာပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ငါ မြို့စားဆီကိုသတင်းပို့ချင်တယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save