Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 207</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရှန်းရှောင်ဖန်းနှင့် ရှန်းရှောင်ခိုင်တို့မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ မေးလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူ့မျက်နှာထားကိုကြည့်ရသည်မှာ ကောင်းသည့်ကိစ္စတစ်ခုခုဖြစ်လာတော့မည့်ပုံပေါ်နေသည်။ ရှန်းဖန်းလျှို့ဝှက်စွာ ပြုမူနေပြီး ထိုနှစ်ယောက်အား မည်သည်ကိုမှမပြောပြဘဲ စာတစ်စောင်သွားရေးလေသည်။ ​သို့ရာတွင် ရှန်းရှောင်ဖန်း၊ ရှန်းရှောင်ခိုင်နှင့် ရှန်ထျန်းယိတို့သည် သူ့အနောက်မှလိုက်သွားကာ သူရေးထားသော စာ၏အကြောင်းအရာကို ဖတ်ကြည့်ကြ၏။ ​ရှန်းရှောင်ဖန်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူ့နဖူးကိုရိုက်ကာ ရှန်းဖန်းကို ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းက တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ၊ အကယ်၍ ဒါသာအလုပ်ဖြစ်ရင် ငါတို့ ကျိုးကျားရွာထဲကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဝင်နိုင်ပြီ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​နှစ်ရက်အကြာတွင် ရှန်းကျူးဟောက် ထိုစာကိုလက်ခံရရှိခဲ့သည်။ စာထဲ၌ပါရှိသည့် အကြောင်းအရာများကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ဤမျှလောက် များပြားသောအင်အားစုများသည် သေးငယ်သောကျိုးကျားရွာကို ဝန်းရံထားကြသည်ပင်။ သို့သော်လည်း ​သူဆက်ဖတ်ကြည့်သောအခါ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်းအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘​ဟက် သူတို့မှာ အခွင့်အရေးမရှိပါဘူးလေ’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းကျူးဟောက် သူ့လူများကိုချက်ချင်းလာရန်အမိန့်ပေးလိုက်၏။ ကျိုးကျားရွာအတွင်းတွင် ​ရွာလူကြီးသည် ယခုအခါ ရွာ၏အောင်သွယ်တော်အဖြစ် ဆောင်ရွက်နေသောကြောင့် ထိုနေ့တွင် ကျိုးရှန်းလင်ပြန်သွားပြီး ရွာလူကြီးကို စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းသည့် ကိစ္စအတွက် ကူညီပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ​ထို့နောက် ရွာလူကြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အခု ရွာကိုပိတ်ထားရတဲ့အတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မင်္ဂလာဆောင်လုပ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် တင်တောင်းငွေ ပိုပေးလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ မင်းဆီမှာ အနီရောင်စက္ကူရှိရင် နှစ်ထပ်ကွမ်းမင်္ဂလာစာလုံးလေးတွေ အများကြီးညှပ်ထားလိုက်၊ ​မင်္ဂလာဆောင်တာ စောလေကောင်းလေပဲ၊ ​မင်းလည်းသိတဲ့အတိုင်း မင်းရဲ့အစ်မချွန်းမေက အသက်ကြီးလာပြီလေ၊ တကယ်လို့ ငါတို့သာအချိန်ဆွဲနေမယ်ဆိုရင် သူမကလေးရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတွေ နည်းသွားလိမ့်မယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း ကလေးတစ်ယောက်ရဖို့ မျှော်လင့်နေကြတယ်မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရွာလူကြီး စကားပြောပြီးနောက် ကျိုးရှန်းလင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။ ​ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူသည်လည်း သူနှင့်အစ်မချွန်းမေတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကလေးတစ်ယောက်ကို ရရှိရန် သေချာပေါက် မျှော်လင့်မိသည်။ ​ရွာလူကြီး ဆက်ပြောလာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုလည်း ပြီးပြီပေါ့၊ နှစ်သစ်မကူးခင် မင်းတို့မင်္ဂလာဆောင်နိုင်အောင် နေ့ကောင်းရက်မြတ်တွက်ပေးဖို့ ထောင်ဟွားကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်၊ ​ရှန်းလင် မင်းလည်းပြန်ပြီး ပြင်ဆင်စရာရှိတာပြင်ဆင်တော့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရွာလူကြီး ကျိုးထောင်ဟွားကိုရှာရန် အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေသည်။ ထို့ပြင် ရွာလူကြီးပြောသည်မှာလည်း မှန်ပေ၏။ နှစ်သစ်မကူးခင် ရက်တစ်ရက် ရှိနေသည်။ ထိုနေ့မှာ ​ဆယ့်နှစ်လပိုင်း၏ နှစ်ဆယ်ရက်နေ့ပင်။ ​ကျိုးရှန်းလင်နှင့် ရန်ချွန်းမေတို့ မင်္ဂလာဆောင်သောအခါ တစ်ရွာလုံးဝိုင်းဝန်းကူညီကြ၏။ ရိုးရာပွဲတော်တစ်ခုကဲ့သို့ မလုပ်နိုင်သော်လည်း မင်္ဂလာပွဲသည် စည်ကားနေဆဲပင် ဖြစ်၏။  ဗြောက်အိုးများအစား ဗုံများနှင့် မောင်းများကို တီးခတ်ကာ ပွဲတော်လေထုကို ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။ ​ထိုသို့ဖြင့် ကျိုးရှန်းလင်နှင့် ရန်ချွန်းမေတို့ ဇနီးမောင်နှံ ဖြစ်လာကြ၏။ ​ကျိုးရှန်းလင် မင်္ဂလာဆောင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိန့်ရှီသည် မနာလိုမဖြစ်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ​သူမဘေးရှိ ကျိုးရှန့်အန်းကိုကြည့်ကာသတိထား၍ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှန့်အန်း မင်း သဘောကျတဲ့တခြားမိန်းကလေးတွေ မရှိဘူးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးရှန့်အန်း ယခင်ကထောင်ဟွားကို သဘောကျခဲ့ဖူးသည်ကို ကျိန့်ရှီသိထားသော်လည်း ယခုအခါ ထောင်ဟွားမှာချန်မင်နှင့် လက်ထပ်သွားပြီဖြစ်ရာ သူ တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးဖြစ်နေ၍မရပေ။ ​ကျိုးရှန့်အန်း ထောင်ဟွားကြောင့် တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးဖြစ်နေမည်ကို ကျိန့်ရှီစိုးရိမ်နေစဉ်မှာပင် ကျိုးရှန့်အန်းမှ ကျိန့်ရှီကို ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အမေ မနက်ဖြန် ရွာလူကြီးအိမ်ကိုသွားပြီး စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းတဲ့ကိစ္စကိုကူညီပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိန့်ရှီ၏စိတ်နှလုံးတစ်ခုလုံး ကျိုးရှန့်အန်းအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နေပြီး သူ အဝေးသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ​ထိုနေရာတွင် အဒေါ်ကြီးများစွာ ကျိုးရှင်းဟွာဘေးတွင်ရပ်နေကြပြီး သူတို့တစ်ဦးစီတွင် အရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်သော သားများရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ဟင်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးရှန့်အန်း၏ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သောစကားကြောင့် ကျိန့်ရှီလန့်ပြီးအော်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်းရသွားလေ၏။ ​ကျိန့်ရှီ လူအုပ်ထံရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ စိတ်လွင့်သွားပြီး ချော်လဲမလို့ဖြစ်သွားလို့ အော်လိုက်တာပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​လူတိုင်း သူမကိုမကြည့်ကြတော့သည့်အခါ သူမကျိုးရှန့်အန်းကို လူရှင်းသောနေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေ၏။ ထို့နောက် ​သူမ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းတဲ့ကိစ္စကိုကူညီပေးဖို့ အမေ့ကိုပြောလိုက်တာလား၊ ဘယ်မိသားစုက သမီးလဲ၊ အမေတို့ ကျိုးကျားရွာကပဲလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ အခြားရွာမှမိန်းကလေးဆိုလျှင် ရွာတံခါးများဖွင့်သည်ထိ စောင့်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"အမေ ကျိုးအိမ်ဟောင်းက ရှင်းဟွာပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ကျိုးရှင်းဟွာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိန့်ရှီ အလွန်ဝမ်းသာသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ ဒါသူတို့ရွာက မိန်းကလေးမဟုတ်ပါလား’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ်က သူမရှန့်အန်းသည် ကျိုးရှင်းဟွာ၏အသက်ကိုပင် ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသေးသည်။ သို့သော်လည်း ထိုအချိန်ကကျိုးရှင်းဟွာသည် မြို့နယ်မှလူငယ်တစ်ဦးနှင့် စေ့စပ်ထားပြီး ကျိုးစန်းရှီနှင့်သူ့ဇနီးတို့မှာ ကျိုးရှင်းဟွာ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို စိုးရိမ်သောကြောင့် မည်သူ့ကိုမှမပြောရန် ရှန့်အန်းကိုအထူးမှာကြားခဲ့ကြသည်။ ​နောက်ပိုင်းတွင် ကျိုးရှင်းဟွာအတော်လေး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ပြီး ထိုလူငယ်ကြောင့် အသက်ပင်ဆုံးရှုံးရမလိုဖြစ်ခဲ့၏။ မြို့မှလန်သခင်လေးသည် ကျိန်စာသင့်နေခြင်းပင်။ ဤရွာသူလေးနှင့်စေ့စပ်ခြင်းမှာ သူ့မိခင်၏အကြံအစည်မျှသာဖြစ်ပြီး သူမအသက်ကိုအသုံးပြု၍ သူ့ကိုကယ်တင်ရန် ကြံစည်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးအိမ်ဟောင်းမှလူများသည် လန်မိသားစု၏ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကို သိရှိသွားကြပြီး ရွာလူကြီး၊ ဆွေမျိုးစုခေါင်းဆောင်တို့နှင့်အတူ လန်မိသားစုကို စေ့စပ်ထားခြင်းအား ဖျက်သိမ်းဖို့တောင်းဆိုရန် မြို့သို့သွားခဲ့ကြပြီး ယခုဆိုလျှင်လန်မိသားစုကိုမြို့တွင်မတွေ့ရတော့ကြောင်းပြောကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကျိုးရှင်းဟွာ၏အိမ်ထောင်ရေးသည် ကြန့်ကြာနေခဲ့၏။ ခုနက လူအုပ်ထဲတွင်ကျိုးရှင်းဟွာကို သူမနှင့်ရင်းနှီးသော ရွာသူအချို့နှင့်အတူတွေ့ခဲ့ရသည်အား ကျိန့်ရှီမှတ်မိသွားသည်။ ​ကျိန့်ရှီ ကျိုးရှန့်အန်းကို ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း တကယ်ပဲရှင်းဟွာကို လက်ထပ်ချင်တာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးရှန့်အန်း ခေါင်းညိတ်သည်ကိုမြင်သောအခါ သူမသည် ရွာလူကြီးကိုရှာရန် အပြေးအလွှားသွားလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမသာနောက်ကျသွားပါက အခြားတစ်ယောက်ယောက်မှ သူမကို ကျော်တက်သွားမည်အား စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ​ဤသည်ကား ရှန့်အန်း၏မိန်းကလေး ရွေးချယ်မှုတွင် ဒုတိယမြောက်ဖြစ်သည်။ သူယခင်က ထောင်ဟွားကို အရမယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း ရှင်းဟွာကိုမူ အရယူနိုင်ရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချထား၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးရှင်းဟွာတစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ သူမခေါင်းကို ဤဘက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမမျက်လုံးများသည် ကျိုးရှန့်အန်း၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားသည်။ ​ကျိုးရှန်းလင်နှင့် ရန်ချွန်းမေတို့မှာ အလွန်တရာဝမ်းသာနေကြ၏။ ရွာသားအချို့သည် ကျိုးရှန်ဟူနှင့် သူ့သားတို့ ရွာနှင့်မဝေးသောနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက်ဟင်းချက်ပေးနေသည်အားတွေ့လိုက်ရ၍ သတင်းကောင်းကို ထိုသားအဖအား ကြင်နာစွာမျှဝေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးရှန်ဟူမျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီးနောက် နီရဲလာသည်။ ကျိုးကျားရွာထံသို့ သူလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြေးအလွှားသွားကာ ရွာတံခါးများကို ချိုးဖျက်၍ ဖောက်ပြန်နေသော စုံတွဲကို ကောင်းကောင်း ရိုက်နှက်ပစ်ချင်စိတ်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာမှမရှိတော့ပေ။ ​ရွာတံတိုင်းပေါ်ရှိ ရွာသားများမှာ မီးလောင်ရာလေပင့် ဆက်လုပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ရှန်းလင်က ချွန်းမေကို လက်ထပ်ဖို့ တင်တောင်းငွေတေးနှစ်ဆယ်ပေးခဲ့တယ်၊ သူမကိုဒုက္ခမခံစေရဘူးလို့ ပြောတယ်လေ၊ သူတို့ဘယ်လောက်တောင် ရက်ရောလဲကြည့်အုံး၊ ပြီးတော့ ဒီနေ့သူတို့ငါတို့ကိုတိုက်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ကလည်း လင်မယားနှစ်ယောက် အတူတူလုပ်ထားတာလေ၊ သူတို့က တကယ့်ကိုလိုက်ဖက်တဲ့စုံတွဲပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​အခြားရွာသားတစ်ဦးမှ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အမြဲတမ်း ဒေါသထွက်နေပြီး အရာအားလုံးကို ညည်းညူနေတတ်တဲ့ ပြီးတော့ ကိုယ့်မိန်းမကို ဘယ်လိုမြတ်နိုးရမလဲဆိုတာမသိတဲ့ သားအဖတချို့နဲ့တော့ မတူဘူး၊ အခုတော့ သူတို့က ဆောင်းတွင်းကြီးမှာ အနောက်မြောက်လေကိုအံတုပြီး အပြင်မှာရောက်နေကြတာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးရှန်ဟူနဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်။ ကျိုးကျားရွာမှ လူများက သူ့ကိုတမင်တကာရန်စရန် ကြိုးစားနေကြသောကြောင့် သူဒေါသထွက်နေ၏။ ​သူငြင်းပယ်ခဲ့သော အမျိုးသမီးသည် အခြားသူတစ်ဦးလက်ထဲတွင် ရတနာတစ်ခုဖြစ်လာသည်ကို သူ ပို၍ပင်ဒေါသထွက်မိသည်။ ​သူတို့စကားကိုကြားသောအခါ ကျိုးယွဲ့ဖေးနေရာမှာတင် အေးခဲသွား၏။ ​သူကျိုးရှန်ဟူ၏အင်္ကျီလက်စကိုဆွဲကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အမေက နောင်ကျရင်နောက်ထပ်သားတစ်ယောက် ရလာဦးမလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးရှန်ဟူကိုယ်တိုင်လည်း ဝေခွဲမရဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကိုနှစ်သိမ့်ပေးရန်စိတ်မပါတော့ပေ။ ​ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးရှန်ဟူသည် နောင်တတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ဤသို့ဖြစ်မည်ကို သူသိခဲ့ပါက အစကတည်းမှ ရန်ချွန်းမေကို ကွာရှင်းခဲ့မည်မဟုတ်သကဲ့သို့ ကျိုးကျားရွာမှလည်း ထွက်လာခဲ့မည်မဟုတ်ပေ။ ​ကျိုးကျားရွာမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် ငွေရှာရန်ခက်ခဲကြောင်းနှင့် အပြင်လူများနှင့်တွေ့ဆုံရန် ခက်ခဲကြောင်း သူတွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ​သူနှင့်သူ့သားနေ့စဉ် စစ်တပ်တွင် အစားအစာ တောင်းစားကြပြီး ဆောင်းတွင်းကြီး၌ ရေခဲရေဖြင့် အဝတ်လျှော်ကြရသည်။ သူတို့ မလုပ်ချင်သော်လည်းလုပ်ခဲ့ကြရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျိုးရှန်ဟူ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုမှ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သားများမှာ သူ့ထံအဓိပ္ပါယ်မပေါ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူကျိုးယွဲ့ဖေးကို အမြန်ဆွဲထုတ်သွားပြီး ထိုအုပ်စုထံကျောခိုင်းလိုက်၏။ ​ကျိုးယွဲ့ဖေး မျက်ရည်များကိုသုတ်ကာ သူ့ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် သူ့အနောက်ရှိ ကျိုးကျားရွာ၏မြင့်မား၍ ခမ်းနားသောတံတိုင်းများကို လှည့်ကြည့်ကာ သူ့မိခင်ကိုယ်ဝန်ထပ်မရပါစေနှင့်ဟု ကောင်းကင်ဘုံသို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ခွပ် ခွပ် ခွပ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုစဉ်မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်စု ချဉ်းကပ်လာ‌သောအခါ ရှန်းဖေးသည် ရင်းနှီးသော မျက်နှာအချို့ကို ချက်ချင်းမှတ်မိသွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save