Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 208</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မြင်းအချို့နှင့် ရထားလုံးတစ်စီး ကျိုးကျားရွာရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။ ​ရွာတံတိုင်းပေါ်ရှိ ရွာစောင့်များ ထိုလူများကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုသူများမှာ ယခင်က သူတို့တွေ့ဖူးသော စစ်သားများနှင့် လုံးဝမတူညီပေ။ သူတို့ကိုကြည့်ရသည်မှာ စစ်သားများနှင့်မတူဘဲ ချမ်းသာသောမိသားစုများမှ သခင်ငယ်လေးများနှင့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ​သူတို့သည် ပိုးထည်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ဆံပင်များကို ကျောက်စိမ်းဆံထိုးများဖြင့် ထုံးဖွဲ့ထားကာ ခါးတွင်လည်း အရည်အသွေးမြင့် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားများကို ဆွဲချိတ်ထားကြ၏။ ​ရှန့်အန်းသည် ပထမဆုံး မော့ကြည့်ကာ မြို့ရိုးတံတိုင်းထံသို့ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က လုံအန်းမြို့ ရှန်းမျိုးနွယ်စုက ရှန်းအန်းပါ၊ ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့ရွာကရှန်းမင်နဲ့တွေ့ဖို့ လာခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုစကားကိုကြားသောအခါ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ရွာစောင့်များသည် ထိုလူကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူ့နာမည်မှာ ရှန်းအန်းဖြစ်ပြီး ရှန်းမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘သူက ဘာကိုရှာနေတာပါလိမ့်’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ခေတ္တမျှကြာသောအခါ ရွာသားအချို့စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်အချို့ရှိလာကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘သူက ရှန်းမင်ရဲ့ဆွေမျိုးများဖြစ်နေမလား’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင်၏ကိစ္စများ မနှောင့်နှေးစေရန်အတွက် ရွာသားတစ်ဦးမှာမြို့ရိုးပေါ်မှ အောက်သို့အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး၊ ကျုပ်ရှန်းမင်ကို သွားခေါ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင်မှာ ရွာထဲတွင် အတော်လေး နာမည်ကြီးပြီး သူသည် ရှန်းမင်၏ကိစ္စဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်းမှာ အထူးတလည် ဂရုစိုက်ကြသည်။ ကျိုးကျားရွာအပေါ်တွင် ကင်းလှည့်နေသော ပိုးဖလံနတ်ဆိုးများသည် ထိုလူစုမှရှန်းမင်ကို လာတွေ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ ရှန်းမိသားစုထံသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားကြ၏။ ​ရှန်းမင်နှင့် ကျိုးထောင်ဟွာတို့ မြို့ရိုးပေါ်သို့ အတူလျှောက်သွားကြသည်။ လမ်းတွင်ရွာသားတစ်ဦးမှ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှန်းမင် မင်းတို့ ရှန်းမိသားစုကချမ်းသာတဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက် လာလည်တာများလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင်၏မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်မိဘမဲ့ဖြစ်နေတာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ၊ ဒီဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော့်ဆီ လာတွေ့တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခင်ဗျားတို့ မြင်ဖူးလို့လား၊ ​ကျွန်တော့်အဖွား သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်ကတောင် ကျွန်တော့်မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ရှန်းမိသားစုက ဆွေမျိုးတစ်ယောက်မှလာမလည်ခဲ့ဖူးဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ဤအချိန်တွင် ရှန်းမင်သည် ရှန်းမျိုးနွယ်စုမှ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခြင်းအား သံသယဖြစ်နေပြီး ပို၍ပင်သတိထားနေမိသည်။ ​ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်ကာလတွင် သူတို့ရောက်လာခြင်းမှာ ကျိုးကျားရွာကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ခံစားနေရ၏။ ​ရွာသားမှ ဆက်ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှန်းမင် သူတို့ထဲကတစ်ယောက်က မင်းနဲ့ အတော်လေးတူနေတာကို ငါသတိထားမိတယ်၊ ပြီးတော့ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း မင်းရဲ့အဖေနဲ့နည်းနည်းတူတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘သူနဲ့တူတယ်’</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘တကယ်ပဲ ရှန်မိသားစုကဆွေမျိုးတွေလား’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင် မြို့ရိုးပေါ်၌ပေါ်လာပြီး အောက်သို့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှန်းအန်း၊ ရှန်းကျုံးလဲ့နှင့် ရှန်းရုံတို့ကို ချက်ချင်းပင်မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့သုံးယောက်သည် မျိုးဆက်သုံးဆက်လုံး သူ့မိသားစုနှင့်တူနေပုံရ၏။ ​ရှန်းအန်းမှာ ရှန်းမင်ကိုမြင်လိုက်ရပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ့ကို မှတ်မိသွားသည်။ ​ထို့‌နောက် ရှန်းအန်း အော်ခေါ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီလေး မင်းကရှန်းမင် မဟုတ်လား၊ ငါ့နာမည်က ရှန်းအန်းပါ၊ လုံအန်းကနေ လာခဲ့တာ၊ ​ငါတို့ ဘယ်လောက်တူသလဲဆိုတာ မင်းသတိထားမိမှာပါ၊ ငါတို့နှစ်ယောက်တင်မကဘူး၊ ငါ့အဖေနဲ့ ငါ့အဘိုးကလည်း မင်းရဲ့အဖေ၊ အဘိုးတို့နဲ့တူနေမှာပဲ မဟုတ်လား၊ ​ဒါက ငါတို့တွေ ရှန်းမိသားစုရဲ့သွေးသားအရင်းအချာတွေဖြစ်နေလို့ပဲ၊ မင်းရဲ့အဘိုးနဲ့ ငါ့အဘိုးက ညီအစ်ကိုတွေဆိုတော့၊ မင်းနဲ့ငါကလည်း ညီအစ်ကိုတွေပဲပေါ့၊ ညီလေး မြို့ရိုးတံခါးလေးဖွင့်ပေးပါဦး၊ အထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်၊ ငါ့အဖေ အဘိုးနဲ့ ငါကမင်းအတွက် လက်ဆောင်တွေယူလာခဲ့တယ်၊ ​မင်းလည်း အခုဆိုအိမ်ထောင်ကျနေလောက်ပြီမဟုတ်လား၊ မင်းရဲ့ဇနီးအတွက်လည်း ငါ့ဇနီးကကိုယ်တိုင်ပြင်ဆင်ပေးလိုက်တဲ့ လက်ဆောင်တချို့ ယူလာခဲ့သေးတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းအန်း ရှန်းမင်ကိုစကားပြောရင်း ပြုံးပြလိုက်လေ၏။ ရွာစောင့်များအားလုံးသည် ရှန်းမင်ထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသည်မှာ ရှန်းမင်၏ဆွေမျိုးအစစ်ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ​မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှန်းဖန်း ရှန်းအန်းတို့ရှိရာဘက်သို့ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ​သစ်ပင်အနောက်တွင်ရပ်နေသော ရှန်းရှောင်ဖန်း မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှန်းဖန်း ဒီအကြံက အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းရှောင်ခိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာပြောလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျိုးကျားရွာက နောက်မှတံခါးတွေ တကယ်ဖွင့်ပေးရင်တောင် ငါတို့ဒီလောက်အကွာအဝေးကနေ အထဲကိုဝင်လို့ရပါ့မလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းဖန်း သူ့ဘေးရှိ ရှန်ထျန်းယိကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဆရာသခင်ရှန် ရှိနေတယ်မလား၊ ငါတို့လို သာမန်လူနည်းနည်းလောက်ဝင်ဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ သေချာပေါက်လူမိသွားမှာပေါ့၊ ​ဒါပေမဲ့ ဆရာသခင်ရှန်လုပ်ပေးရင်တော့ ကွာခြားသွားလိမ့်မယ်၊ ဘယ်သူမှ သတိမထားမိအောင် သူလုပ်နိုင်တယ်၊ ဒါ့အပြင် ဆရာသခင်ရှန်ရဲ့စွမ်းရည်တွေနဲ့ဆိုရင် ကျိုးကျားရွာက လူတိုင်းကို လက်လေးတောင်လှုပ်စရာမလိုဘဲ နှိမ်နင်းနိုင်လောက်တယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုသို့ပြောနေစဉ် ရှန်းဖေးမျက်လုံးများသည် မုန်းတီးမှုများဖြင့် တောက်ပနေ၏။ ဤကျိုးကျားရွာမှာ တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းလှသည်။ သူ့ညီအစ်ကိုများအားလုံး ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုကို ခံစားနေရပြီး ရောင်ရမ်းမှုနှင့် နာကျင်မှုကို လျှော့ချရန်အတွက် ခူယားကောင်နတ်ဆိုး၏အဆိပ်ရည်အား အရေးတကြီးလိုအပ်နေသော်လည်း ထိုခူယား‌ကောင်နတ်ဆိုးများ အားလုံးသည်အထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ ​မြို့ထဲသို့ဝင်ရောက်နိုင်သည်နှင့် ထိုခူယား‌ကောင်နတ်ဆိုးများအားလုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ​ရွာစောင့်များအားလုံး သူ့သဘောထားကိုသိရန် ရှန်းမင်ကိုကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှန်းမင် ငါအောက်ဆင်းပြီး တံခါးသွားဖွင့်ပေးရမလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင် ထိုလူထံခေါင်းယမ်းပြလိုက်၏။ ​ထို့နောက် သူမြို့ရိုးပေါ်မှ အောက်သို့ ချက်ချင်းအော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်အဘိုးက ဆွေမျိုးတွေရှိတယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှမပြောခဲ့ဖူးဘူး၊ သူ ဒီမှာအခြေချကတည်းက ဘယ်ဆွေမျိုးကိုမှမတွေ့ခဲ့ရဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ကို အခြေအမြစ်မရှိဘဲ လာမစွပ်စွဲဖို့ အကြံပေးချင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းအန်း အံ့အားသင့်သွား၏။ ဤမျှ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဆွေမျိုးတစ်ဦးကို ရှန်းမင် ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု သူမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ​ရှန်းအန်းစိတ်များ ဗလာဖြစ်သွားစဉ်မှာပင် ရှန်းကျုံးလဲ့ လျင်မြန်စွာဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ရှန်းမင် ငါတို့က ဆွေမျိုးအရင်းတွေပါ၊ ပြီးတော့ မင်းကိုတွေ့ချင်တဲ့စိတ်ကလည်း အစစ်အမှန်ပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်း ငါတို့ကိုမတွေ့ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ရပါတယ်၊ ငါတို့နဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့ဖို့ပဲ အကူအညီတောင်းပါရစေ၊ ​ငါတို့က ရှန်းမိသားစုရဲ့မျိုးနွယ်စုတစ်ခုပါ၊ အခုဆို မျိုးဆက်သုံးဆက်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှန်းမိသားစုရဲ့စီးပွားရေးကို ဆက်ခံမယ့် ထူးချွန်တဲ့ မျိုးဆက်သစ်ဆိုတာမရှိတော့သလို ငါတို့ရှန်းမိသားစုကိုကြီးပွားတိုးတက်အောင် ဦးဆောင်နိုင်မယ့် အရည်အချင်းရှိတဲ့ မျိုးဆက်တစ်ခုမှလည်းမရှိတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့်မလို့ မင်းကိုရှန်းမိသားစုရဲ့ မိသားစုခေါင်းဆောင်အဖြစ်ပြန်ခေါ်ဖို့ ငါတို့ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်၊ အနာဂတ်မှာ ရှန်းမိသားစုကမင်းရဲ့ဦးဆောင်မှုနဲ့အတူ ကြီးပွားတိုးတက်လာမှာပဲ၊ ​တစ်ချိန်ချိန်ကျရင် ငါတို့တွေပင်မမျိုးနွယ်စုရဲ့နေရာကိုတောင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိလာမှာသေချာတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင်ကို သူတို့နှင့်အတူပြန်လိုက်လာစေရန် မျှော်လင့်ကာ ရှန်းကျုံးလဲ့ဖျောင်းဖျပြောဆိုနေ၏။ ​တစ်စုံတစ်ယောက်မှ ရှန်းမင်ကိုလာရှာနေကြောင်း ရွာလူကြီး၊ ချမ်ရှီနှင့် ကျိုးအာ့ရှုတို့လည်း ကြားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ရောက်ရှိလာသောအခါ ထိုသူသည် ရှန်းမင်ကိုပြန်လိုက်လာစေရန်နှင့် မိသားစုခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာစေရန် လိုလားနေကြောင်း ကြားလိုက်ရ၏။ ​လုံအန်းခရိုင်မှာ ကျယ်ဝန်းသောမြို့ကြီးတစ်မြို့ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာရှိ ရှန်းမိသားစုမှာ အလွန်အမင်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ​ရှန်းမင်မှာ ထိုမိသားစုမျိုးရိုးမှဆင်းသက်လာသည်ဟု ချမ်ရှီနှင့် ကျိုးအာ့ရှုတို့မှာ မည်သည့်အချိန်ကမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။ ​ရွာလူကြီးနှင့် အခြားသူများ၏ ရှန်းမင်အပေါ် ကြည့်သည့်အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ​လူတစ်ဦးမှ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရှန်းမင်က ဒီလောက်ချောမောပြီး ထူးကဲခံ့ညားတဲ့ အသွင်အပြင်ရှိနေတာ မဆန်းတော့ပါဘူးလေ၊ ​ငါတို့လို ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ရွာလေးမှာ မွေးဖွားခဲ့ရင်တောင်မှ သူ့ရဲ့ဆွဲဆောင်မှုမျိုးကို ဘယ်သူမှယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက် ကျိုးထောင်ဟွား ရှန်းမင်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ သူမ သူ့ကိုထွက်မသွားစေချင်ပေ။ အောက်ဘက်ရှိ လူသုံးယောက်၏မျက်နှာများကို သူမယခုလေးတင် ကြည့်လိုက်မိပြီး သူတို့သည် လိမ်ပြောနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ ရှန်းမင်မှာ ရှန်းရုံကို ဘိုးဘေးကြီးဟု အမှန်တကယ်ခေါ်ဆိုသင့်ပြီး သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင်ဆွေမျိုးစပ်နေကြသည်။ ​ရှန်းမင်သည်လည်း ကျိုးထောင်ဟွားလက်ကို တင်းကျပ်စွာ ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မိန်းမ ဒါကကိုယ့်ရဲ့အိမ်ပါ၊ မင်းနဲ့ ကလေးတွေရှိတဲ့နေရာက ကိုယ့်ရဲ့အိမ်ပဲ၊ ​ကိုယ်သူတို့နဲ့ လိုက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မိသားစုခေါင်းဆောင် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာကတော့ ပိုတောင်ဝေးသေးတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှန်းမင်အောက်ဘက်ရှိ လူသုံးယောက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ငြင်းပယ်လိုက်၏။ ​ထို့ကြောင့် ရှန်းရုံ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> "!!!"</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘​ဒါက..... တစ်ယောက်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် မိသားစုခေါင်းဆောင်ရာထူးကို ငြင်းပယ်နိုင်မှာလဲ’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူ ယခုအခါ ကျိုးကျားရွာ၏နေထိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းနှင့် ပင်မမျိုးနွယ်မှ ဤနည်းလမ်းကိုအသုံးပြုကာ ကျိုးကျားရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုခြင်းတို့ကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက ယခင်က စွန့်ပစ်ခဲ့သော သားတစ်ယောက်၏မြေးကို ရှန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်အဖြစ် သူတို့ပေးလုပ်မည် မဟုတ်ပေ။ ​ရှန်းအန်း အကြံပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီလေး သေချာစဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ မင်းပြန်လိုက်လာပြီး မိသားစုခေါင်းဆောင် ဖြစ်သွားတာနဲ့ အနာဂတ်ရဲ့စည်းစိမ်ချမ်းသာနဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေတွေက မင်းခံစားဖို့ပဲလေ၊ အဲဒီဘဝက ဒီရွာလေးထဲမှာထက် အများကြီးသက်သောင့်သက်သာပိုရှိမှာပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​"ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်သွားကြပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းမင်မှာ ယိမ်းယိုင်မသွားဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ဆက်ငြင်းပယ်နေ၏။ မြို့ရိုးအောက်တွင် ရှန်းအန်းမျက်နှာသည် အလွန်တရာကြည့်ရဆိုးလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>‘​စည်းစိမ်ချမ်းသာနဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ဤမျှလောက်ဂရုမစိုက်ဘဲ အလျှော့မပေးတတ်သည့်လူမျိုး လောကကြီးတွင် အမှန်တကယ်ရှိ‌နေသေးသည်လား’</p> <p> </p> <p> </p> <p>​ရှန်းကျုံးလဲ့ သူ့အကြည့်နှင့်ဆုံကာပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီလိုဆိုရင်လည်း လက်ဆောင်တွေကို အရင်ချထားခဲ့မယ်၊ ညီလေး ဒါတွေက အကုန်လုံး ပစ္စည်းကောင်းတွေချည်းပဲ၊ မင်းရဲ့ဇနီးကိုခေါ်ပြီး အောက်ဆင်းကြည့်လိုက်ပါဦး”</p> <p>​</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save